Τρίτη, Απριλίου 04, 2006

Μιά γυναίκα κλαίει

Έβγαινα από το γραφείο μου βιαστικός, με το μυαλό φορτωμένο χίλιες δυο μικροσκοτούρες, όταν την είδα. Δεν την παρατήρησα από την αρχή – το πρώτο που ένιωσα ήταν ο παγωμένος αέρας του δρόμου. Με απασχολούσε το ψάξιμο των κλειδιών του αυτοκινήτου μου, από τσέπη σε τσέπη. Ξαφνικά πρόσεξα πως η κοντόσωμη γυναίκα, που ερχόταν από απέναντι, είχε ένα πρόσωπο πλημμυρισμένο στα δάκρυα.

Ο κόσμος άλλαξε...

Μια γυναίκα κλαίει, ένας άνθρωπος κλαίει. Μέσα στη μέση του δρόμου, χωρίς καμιά προσπάθεια να κρύψει τα δάκρυα. Περπατάει και κλαίει. Έχει περάσει πια το όριο της αξιοπρέπειας, το όριο της απελπισίας. Δεν την νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Γιατί ο κόσμος δεν υπάρχει- υπάρχει μόνο ο πόνος. Αυτόν ακολουθεί βήμα το βήμα- αυτόν μόνο βλέπει μέσα από τα δάκρυα

Που τώρα οι μικροσκοτούρες και τα προβλήματα που με νευρίαζαν πριν πέντε λεπτά που το κυνηγητό και το άγχος; Περνάει μπροστά μου η ζωή, η ίδια η ζωή, με γυμνό κλαμένο πρόσωπο. Σταματάω και σκύβω το κεφάλι με ευλάβεια. Τι μπορώ να κάνω μπροστά σ' έναν άνθρωπο που κλαίει; Τίποτα. Μόνο να σεβαστώ την οδύνη του.

Η γυναίκα πέρασε πλάι μου χωρίς να με δει. Περπατάει αργά σέρνοντας τα πόδια που τη βαραίνουν. Τίποτα δεν είναι ελαφρό γι' αυτήν και δεν θα είναι για αρκετόν καιρό.

Δεν είναι ωραία ούτε άσκημη, δεν έχει ηλικία, ούτε ιστορία- έχει το ανώνυμο πρόσωπό του πόνου.

Ίσως, πριν από τα δάκρυα, να ήταν όμορφη. Ίσως, πολλά χρόνια πριν. Όταν ήταν μικρή , η μητέρα της σίγουρα θα της έλεγε: μην κλαις! Το κλάμα σ' ασκημαίνει! Δεν την άκουσε και πήρε το πρόσωπο των δακρύων.

Σκέφθηκα να την πάρω από πίσω και να της πω τι; Παρηγοριά – ποια; Όταν παραδοθείς στο κλάμα, δεν ισχύει τίποτα.

Έχω περπατήσει κι εγώ κλαίγοντας και ξέρω. Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς στον κόσμο, όταν περπατάς κλαίγοντας. Ό,τι συναντήσεις είναι εμπόδιο, το σπρώχνεις για να περάσεις. Φίλος αγαπημένος, αδελφός, άγνωστος συμπονετικός – όλοι ενοχλούν, βαραίνουν. Τι ξέρουν αυτοί για το ξερίζωμα που νιώθεις, τι μπορούν να καταλάβουν; Και τι ανόητες οι κοινότοπες κουβέντες: θα περάσει...ο χρόνος...

Αν κάποιος – τότε ένας ξένος, άγνωστος, σε ξένη χώρα. Αδιάφορος, που δεν θα του εξομολογηθείς τίποτα. Που θα βαριέται, να σε βλέπει να κλαις. Αλλά θα σωπαίνει από ευγένεια ή και συμφέρον. Που δεν θα του χρωστάς φράγκο – γιατί δεν μπορείς να χρωστάς σε τέτοιες ώρες. Η υπερηφάνεια του πόνου το απαγορεύει.

Η γυναίκα είχε μακρύνει. Και ξαφνικά είδα δυο παιδιά που την κοίταζαν και γελούσαν. Πρόσεξα πως είχε πατήσει μια μακριά αυτοκόλλητη ταινία, και την έσερνε πίσω της σαν ουρά. Λυγμοί και ουρά και πνιχτά γέλια.

Και ξαφνικά σεβάστηκα τη ζωή - που τόσο σοφά έδενε το κλάμα με το γέλιο για να σώσει τα ανέτοιμα παιδιά από τον γυμνό πόνο.

Σκέφθηκα: στην κηδεία μου, κάποιος χοντρός θα γλιστρήσει - και πολλοί θα χαμογελάσουν. Κι αυτό θα είναι η συνέχεια της ζωής, που τόσο άδικα θα παρατάει εμένα, για ν' ασχοληθεί με τους άλλους.



Ένα κείμενο του 1983, αφιερωμένο, τώρα, στην Παράγραφο.

269 σχόλια:

1 – 200 από 269   Νεότερο›   Νεότερο»
hioniam είπε...

"Kλαιει, αρα ζει"=Beckett

half-blood_phoenix είπε...

Δεν κλαίω ποτέ. Όχι γιατί δεν πονώ. Έχω επιβάλλει από παιδί στον εαυτό μου λίγο πριν σπάσω και ξεσπάσω να ρίχνω ένα νευρικό, βεβιασμένο γέλιο. Έτσι κλαίω, γελώντας.
Κάποιος κάποτε μου είχε πει ότι οι πιο λυπημένοι και πονεμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που τους βλέπεις να γελάνε συχνά. Πολεμάνε έτσι τον πόνο. Ένστικτο επιβίωσης;
Το κείμενό σου ΝΔ αφήνει σημάδια από μαχαιριές στην ψυχή.

Black Swan είπε...

Όσοι χρόνια κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου, κάποτε θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ


Καλημέρα σας .

Μια παρατήρηση στην τελευταία σας παράγραφο Κ. Δήμου

Το πένθιμο (το νεκρικό· ακόμη και το μακάβριο) πρέπει να νοηθεί ως το αντίθετο του πενθητικού, της «ειρηναίας αποδοχής του θανάτου», για να το πω με λόγια του ίδιου του Γιανναρά, της αγωγής προς μία υποδειγματική συμφιλίωση με τον πεπερασμένο χαρακτήρα των όντων και των πραγμάτων (χαρά και λύπη, η μαγιά τόσων και τόσων ποιητών του νεοελληνικού πανθέου):

τα δύο αυτά (πένθιμο και πενθητικό), που δυστυχώς συγχέονται ακόμη και από τους πιο οξυδερκείς διανοούμενους, συνιστούν, απεναντίας, μια πολικότητα, στις ενδιάμεσες βαθμίδες της οποίας παίζεται η τύχη της ελεύθερης ή υπόδουλης μοίρας του Είναι.

Το άτομο φέρεται από το θάνατο, το πρόσωπο τον φέρνει, τον (μετα)φέρει, με μια λέξη πενθεί.


Πάντως εγώ κάθε πρωί ακούω αυτό το κλάμα των μικρών μου παιδιών που δεν ακολουθούν το συλλογικό μας ψέμα, που (δεν ) καταλαβαίνουν και θέλουν να ξεχυθούν μέσα στην βροχή στην παιδική χαρά του καταπράσινου πάρκου απέναντι.





Αχ Μαύρε Κύκνε.

Τώρα κλαις. Γιατί κλαις; Συ δεν ήσουν που γέλαγες χτες;

ΛΑΪΚΟ

μήτσκος είπε...

Θυμάμαι μια σκηνή από βιβλίο του Καζαντζάκη (νομίζω από την Αναφορά στο Γκρέκο): Ένα αγαπημένο πρόσωπο πεθαίνει. Οι τρεις αδερφικοί του φίλοι, μεταξύ τους και ο συγγραφέας, κάθονται να τον "ξενυχτήσουν". Κάποιος από τους τρεις προτείνει να πιουν μια ρακή στην υγειά του μακαρίτη. Στην αρχή διστάζουν, ντρέπονται, μετά όμως την πίνουν, βάζουν και δεύτερη και τρίτη. Το μεθύσι γλυκαίνει τον πόνο και η πένθιμη αγρυπνία παίρνει ένα χρώμα γιορτινό, στην υγειά του μακαρίτη.

Πολυχρoνης είπε...

Καπετάν Μιχάλης,μήτσκος

Nikos Dimou είπε...

Black swan
τι μου χαλάτε το κείμενο με σαχλαμάρες Γιανναρά και άλλων ιερο-δούλων...

Άκου: "το αντίθετο του πενθητικού, της «ειρηναίας αποδοχής του θανάτου»". Ποια ειρηναία αποδοχή; Ποιών; Νερόβραστες παρηγοριές θεούσων!

Do not go gentle into that good night...
Rage, rage against the dying of the light.


Dylan Thomas

Λύσσα - λύσσα - και απόγνωση!

Άκου: "το πρόσωπο και το άτομο" και άλλα παραμύθια. Ναυτία μου έρχεται.

Φίλοι, μας δουλεύουνε!

epikairos είπε...

Από τα καλύτερα κείμενα σου που έχω διαβάσει και σίγουρα από αυτά για τα οποία θέλω να σε θυμάμαι.

hioniam είπε...

Παντως ο Γιανναρας κλαιει
τα βραδια και πενθει που δεν
γινεται καμια εθνοκαθαρση και
στο ... Eλλαδισταν.

Πολυ της εθνοκαθαρσεως και του
συναφους κλαματος αυτοι οι του
Κατηχητικου ρε παιδι μου!

Αλλα ας μη μαγαρισω αλλο το blog
με Γιανναραδες.

georgia m. είπε...

Αυτός ο τίτλος,παραδόξως,μου φέρνει στο μυαλό μόνο ευχάριστες αναμνήσεις και θα εξηγήσω το γιατί.Όταν ήμουν μικρή,την δεκαετία του 70,οι γονείς μου συνήθιζαν να μας παίρνουν εμάς,τα παιδια,και αρκετούς οικογενειακούς φίλους και να πηγαίνουμε συχνά ασς εξοχικές και παραλιακές ταβέρνες.Θυμάμαι τα πολύχρωμα λαμπιόνια κι από κάτω τα τετράγωνα τραπέζια με το πλαστικό κάλυμμα - σκηνικό ταβέρνας του 70.Περνούσα πολύ καλά,με άλλα παιδάκια παίζαμε αμέριμνοι και διασκεδάζαμε.Τότε ήταν πολύ της μόδας το τραγούδι του Μπιθικώτση''Μια γυναίκα φεύγει'' - το θυμίζω:Μια γυναίκα φεύγει/μια σωστή κυρία/τα βήματά της σβήνουν/μια θλιβερή ιστορία/Κάνει κρύο κι η βροχή/πάγωσε στη στέγη/μια γυναίκα φεύγει(δις).Ακουγόταν πάντα μα πάντα,σε κάθε ταβέρνα και εστιατόριο κι αν πηγαίναμε.Είχα προσέξει τα λόγια του τραγουδιού και στο μυαλό μου τα έντυνα με εικόνες,σαν ταινία:φανταζόμουν μια γυναίκα με βαλίτσα,όμορφη και αποφασισμένη να φύγει από το σπίτι,αφήνοντας τον απαρηγόρητο σύζυγο στη μέση του καθιστικού σύξυλο,χωρίς δικαιολογία.
Όταν πριν πολλά χρόνια πρωτοδιάβασα αυτό το ωραίο κείμενο του ΝΔ.θυμήθηκα ξανά τον ελαφρώς παραλλαγμένο στίχο του τραγουδιού ''Μια γυναίκα κλαίει''.Το θυμήθηκα και σήμερα.

Όταν βλέπω ανθρώπους να κλαίνε νιώθω μεγάλη αμηχανία και συνήθως κάνω ότι δεν τους παρατηρώ και ότι δεν κατάλαβα τίποτα.Αν και βαριά η λέξη,είναι κάπως ''ξεδιάντροπο'' να είσαι παρών στη συντριβή του άλλου -από μια πλευρά τουλάχιστον.Όταν θρηνούμε,σπάνια ανακουφιζόμαστε από τα λόγια συμπαράστασης και παρηγοριάς,όντας πεπεισμένοι ότι ο άλλος,όποιος και αν είναι αυτός,δεν θα καταλάβει αυτό που περνάμε.
Σε όλη μου τη ζωή μέχρι τώρα,μόνο μια φορά είδα τη μητέρα μου να κλαίει και ένιωσα για πρώτη μου φορά μητρικά απέναντί της.Ήταν στην κηδεία της γιαγιάς μου και μητέρας της.Ήταν απαρηγόρητη, αυτή,η σφιγμένη μέσα στο ατσαλάκωτο ταγιέρ της αυστηρή και συγκρατημένη κυρία,αφέθηκε ξαφνικά.Ξέσπασε.Στιγμές δύσκολες και άβολες.Η άλλη μας πλευρά.
Θυμήθηκα τώρα τον τίτλο ''mon coeur mis a nu''...
Εγώ δεν κλαίω ποτέ ή σχεδόν.Το θεωρώ πολύ δύσκολο και μερικές φορές εξευτελιστικό να κλάψω μπροστά σε τρίτους.Αλλά και μόνη όταν είμαι,κλαίω μέσα μου.Δάκρυα δεν βγαίνουν.Ξέρω ότι δεν είναι καλό.
Και θυμάμαι εδώ,με την ευκαιρία,δύο υπέροχα αποσπάσματα από τον αγαπημένο μου ποιητή,Οδυσσέα Ελύτη.Τα παραθέτω:
Το πρώτο βρίσκεται στην συλλογή ''Τα ετεροθαλή'' και είναι από το ποίημα ''Ελυτόνησος''.Το δεύτερο ανήκει στο ''Εν λευκώ''.

Α.''Και ας μην ένιωσε ποτέ κανείς/Του μέλλοντος αρχαιολόγος/Και των επουρανίων/Πόσα δάκρυα χύθηκαν.Όμως μάταια όχι./Επειδή τα δάκρυα είναι κι αυτά/Πατρίδα που δε χάνεται/Κει που γυαλίσαν κάποτε ύστερα η αλήθεια ήρθε.

Β.(...)Κλαίω με δάκρυα που γυαλίζουν κάπου αλλού,μακριά,σ ένα χώρο κατοικημένο από πλάσματα υπέροχα,που ίπτανται λίγο πιο πάνω από την ίσαλο του θανάτου(...)

Ζητώ συγγνώμη για τον χώρο που κατέλαβε το μεγάλο σχόλιό μου.

Αλεπού είπε...

Το συγγενές κλάμα ενός αγνώστου που περνάει δίπλα μας σμίγει με τα προσωπικά μας οικεία και συχνά άγνωστα κλάματα. Όλη η ζωή είναι γεμάτη από δάκρυα και γέλια που εναλλάσσονται.

AdHoul είπε...

το ωραιότερο σε αυτό το κείμενο σας που διάβασα πριν κάποια χρόνια),

είναι η ύπαρξη των τελευταίων τριών γραμμών,

η σύνδεση -τραγική ίσως αλλά αναπόφευκτη- του θανάτου του ενός με την συνέχεια της ζωής των υπολοίπων

georgia m. είπε...

@adhoul:
Αυτή τη συνέχεια για την οποία γίνεται λόγος,ίσως να εξυπηρετούν το φαγητό με τους οικείους και φίλους αμεσως μετά την κηδεία και τέτοιου είδους συναθροίσεις.Συνήθως,εκεί,ο καθένας έχει κάτι καλό να πει γι αυτόν που έφυγε.Και μετά η ζωή συνεχίζεται...

harrygreco είπε...

Βλεπω οτι η κηδειολογια καλα κρατουσε απ' το ...83. Εδω ηρθαμε,παμε να φυγουμε...

I.P.Potis είπε...

@AdHoul:
Θα συμφωνήσω για τις τρεις τελευταίες γραμμές.

gravoura είπε...

To κλάμα δεν είναι αδυναμία. Κι ας λέγεται από πολλές μανάδες στα αγόρια όταν είναι μικρά. Είναι ένα ξέσπασμα και τυχερός αυτός που καταφέρνει να αποφορτίσει τη ψυχή του από το βάρος της θλίψης, του πόνου. Μήπως δεν είναι το κλάμα ένδειξη ζωής; Φαντάζεστε να είμαστε συνέχεια μέσα στην καλή χαρά. Θα χάσει την αξία της, η εναλλαγή κάνει τη διαφορά.
΄Οσο μεγαλώνουμε δε, τότε έρχονται τα δάκρυα πιο εύκολα στα μάτια. Γινόμαστε πιο ευσυγκίνητοι, πληγωνόμαστε πιο συχνά, μαλακώνει πολύ η ψυχή μας. Ναι, και κάπου βαθειά μέσα μας κλαίμε για όσα δεν ζήσαμε, για όσα πέρασαν και δεν τα απολαύσαμε στο βαθμό που θέλαμε.
Ξέρω πως όταν "πιάνω πάτο" από πόνο, είναι επόμενο μετά να "ανέβω" με την παραμικρή ακτίνα φωτός, να δώσω μια θετική εξέλιξη στη στεναχώρια, και η ζώη συνεχίζεται.
΄Οσο για το τέλος μου, δεν το σκέφτομαι ακόμα. Το αγνοώ όσο μπορώ.

Nils είπε...

Ωραίο κείμενο. Άθλια - συγγνώμη, ρηχά - σχόλια. Λίγο άτοπες φωτογραφικές διακοσμήσεις, αλλά εντάξει.

Όντως, μου έχει τύχει και εμένα το περιστατικό, αλλά περισσότερες φορές από μία έτσι ώστε να έχω πλέον ανοσία. Ωστόσο το κείμενο μου θύμησε την πρώτη φορά, και ευχαριστώ γι'αυτό.

Ίσως να είναι μέσα στο θέμα: όταν φοιτητής ήμουν υπότροφος εξαιρετικά γεναιόδωρου ερευνητικού προγράμματος, γύρισα στην Ελλάδα για διακοπές, στη μητρική μου πόλη του βορρά. Βράδυ, περπατώντας μέσα στο κρύο και κάνοντας τις συγκρίσεις της νέας μου ζωής με τη παλιά, μου συνέβη κάτι περίεργο: μέσα από το γυαλί ενός φαστ-φούντ, είδα μία γυναίκα καθόλου ατημέλητη να ζητάει κάτι από δύο δωδεκάχρονα και να απομακρύνεται χωρίς να πάρει ούτε ένα βλέμμα. Την παρατηρούσα συνεχώς μέχρι που συναντηθήκαμε στην πόρτα καθώς διάβαινα το πεζοδρόμιο, όπου και μου άπλωσε το χέρι και μου είπε "δέν έχω να πάρω πετρέλαιο για να ζεσταθώ".

Είναι και αυτό ένας ανθρώπινος πόνος, δε νομίζετε; Υποθέσεις; Πιθανότατα εγκαταλειμένη από τα παιδιά της, μέσα στο συνονθύλευμα της βλακείας και της ακαλαισθησίας του περιβάλλοντος της, με ένα κράτος που παίρνει θεότρελους φόρους για να τους κάνει στάχτη, βρίσκεται στο έλεος κάθε κρετίνου τοπάρχη που αποφασίζει να κάνει οικονομική πολιτική διαβάζοντας οικονομικά βιβλία προπτυχιακού επιπέδου, πολλές φορές ούτε και αυτά. Δε της φτάνουν τα χρήματα για να πάρει πετρέλαιο και ο βαρδάρης που μου φαινόταν τόσο ρομαντικός στην προκυμαία, της είναι απειλή.

Την πόνεσα, γιατί δε μπορώ να πιστέψω ότι ήταν δικό της λάθος. Θα πιστεύατε ποτέ ότι αυτή η γυναίκα που έκλαιγε έφτασε στο σημείο εκείνο γιατί έκανε "λάθος επιλογή";

glenn είπε...

Γιατί ΝΔ τέτοια επίθεση στον μαύρο κύκνο; Το σχόλιό του το εξέλαβα τελείως διαφορετικά. Έκανε διάκριση ανάμεσα στο πένθιμο και στο πενθητικό. Το δεύτερο είναι ξέσπασμα, αγώνας, κάθαρση, λύτρωση. Για τους ζωντανούς που μένουν πίσω. Ο Ελληνικός τρόπος. Το είπες κι εσύ με το χοντρό που θα σκοντάψει. Το πρώτο, το πενθητικό είναι η χρόνια θλίψη, η μανία, το βάλτωμα.

Τώρα, στο τελευταίο τα θαλάσσωσε λίγο όταν λέει πως η τύχη της ελεύθερης ή υπόδουλης μοίρας του Είναι παίζεται ανάμεσα στο πένθιμο και στο πενθητικό. Μαύρε κύκνε μην υπερπροσδιορίζεις (αν με πιάνεις).

xenia είπε...

συμφωνώ με τους προλαλήσαντες... είναι απίστευτο πώς ένα και μόνο γεγονός μπορεί να προκαλέσει ευτυχία και δυστυχία μαζί, από το ίδιο γεγονός να αντληθεί χαρά και λύπη (η γυναίκα υπέφερε-τα παιδιά διασκέδαζαν με την αυτοκόλλητη ταινία). ωστόσο, για μένα ένα είναι βέβαιο... κανένας άνθρωπος σε τούτη την γη δεν μπορεί και για κανένα απολύτως λόγο να προκαλέσει πόνο, δυστυχία, εξευτελισμό στον συνάνθρωπό του. γιατί πολύ απλά, δεν έχει το δικαίωμα αυτό... και αυτό ισχύει για όλων των ειδών τις σχέσεις... ακόμη και για τις σχέσεις κυβέρνησης-πολίτη, όπως ανέφερες nils.

georgia m. είπε...

Συγγνώμη από τους υπόλοιπους για την παρέμβαση που είναι άσχετη με το θέμα
@nils:
Μήπως γίνατε λίγο πικρόχολος και άκομψος με το να λέτε ότι τα σχόλια όλων εδώ είναι ''άθλια'' και ρηχά;
Δεν ζητήσαμε τη γνώμη σας για τα δικά μας σχόλια - αν κάποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό,αυτός είναι ο οικοδεσπότης αυτού του blog.
Επιτέλους!Λίγη ευγένεια,κύριε!
Μπορείτε να κάνετε τον εμετό σας αλλού - όχι πάνω μας.

pangianax είπε...

Το πιό πιθανόν να μην μιλούσα στην γυναίκα που έκλαιγε...Όμως ο πόνος του συνανθρώπου μου είναι και δικός μου, ακούγεται υπερβολικό αλλά το να πας κοντα σε κάποιο που υποφέρει και να τον ρωτήσεις αν θέλει κάτι, αν είναι καλά ,βοηθάει.Όμως όπως είπα ,πιό πιθανόν να μην της μιλούσα...

Pixie είπε...

Κλαιει και αφηνεται χωρις να την ενδιαφερει τι θα πουν οι άλλοι.Ισως αυτο που περνα να ειναι κατι τοσο τραγικό, η ισως να ειναι ένα ξέσπασμα της στιγμης. Μετα παντα έρχετε μια ανακουφιση γλυκοπικρη και έχει μοιραστει κατι με τον κοσμο.Ευτυχως που το εκφραζει και δεν αφηνει την ψυχη της να φθειρεται καταπιέζοντας.

Τι υπεροχο άρθρο!

Titika είπε...

O απόλυτος πόνος, έστω και ο στιγμιαίος, έχει μέσα του ένα αίσθημα υπέρβασης και γείωσης ταυτόχρονα.
Όταν κλαίω πολύ νιώθω, πέρα από τον αβάσταχτο πόνο, ολοζώντανη! Σα να διευρύνεται η συνείδηση μου και σα να είμαι ελεύθερη χωρίς κανέναν φόβο ή ελπίδα. Περίεργο ε;

m.alex mlka είπε...

Δεν ξέρω αν αυτό θα αρέσει στο ΝΔ, αλλά από αναγνώστης του εδώ και χρόνια, πιάνω τελευταία τον εαυτό μου να μπαίνει πρώτα στα comments και μετά στο post.
(και"επί τη ευκαιρία" post χωρίς harry δεν γίνεται)

kahri είπε...

Νομίζω ότι αξίζει να παρατεθεί ολόκληρο το αριστούργημα του Dylan Thomas που o ΝΔ ανλεφερε παραπάνω:

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

Το ποίημα το έχει μελοποιήσει εξαιρετικά ο John Cale στο live album του "Fragments of a Rainy Season".

Το συνιστώ σε όλους και ιδίως σε όσους έχουν μπλεξίματα με το Γιανναρά.

glenn είπε...

@nils: Διάβασα το σχόλιό σου και κατανοώ τις ενδόμυχες φοβίες σου. Άλλωστε, οι μελέτες σου στα οικονομικά τι άλλο μπορεί να είναι έξω από μεταφυσικό ξόρκισμα της πτώχευσης (ή μήπως παιδικής κι εφηβικής στέρησης); Ψάξτο αυτό.

Μικροαστικά όνειρα και ψευδαισθήσεις μεγαλείου με εκτεταμένες αναφορές σε επιτυχίες σου.

Έτσι, στην ακμή σου, Καίσαρ πια, δεν ακούς τον Αρτεμίδωρο.

half-blood_phoenix είπε...

Στον πόνο, χρειαζόμαστε συμπαράσταση. Στον πόνο, χρειαζόμαστε ένα χέρι να μας στηρίξει. Στον πόνο, χρειαζόμαστε δυο λόγια να ξεχαστούμε. Στον πόνο κανείς δεν θέλει να είναι μόνος. Όταν γελάμε το γέλιο μας αντηχεί στο χώρο. Όταν πονάμε το δάκρυ μας πολύ μικρό, πολύ αθόρυβο , πολύ διάφανο, δεν το προσέχει κανείς.


Απόσπασμα από comment μου στο blog της paragrafos. Ταιριάζει και εδώ απόλυτα.

Nikos Dimou είπε...

glenn said...
"Γιατί ΝΔ τέτοια επίθεση στον μαύρο κύκνο;"

Η επίθεση δεν ήταν ειδικά στον μαύρο κύκνο. Ήταν στους πάσης φύσεως Γανναράδες που μας πουλάνε "αγωγή προς μία υποδειγματική συμφιλίωση με τον πεπερασμένο χαρακτήρα των όντων και των πραγμάτων". (Άκου υποδειγματική!).

Οργή και πόνος με καταλαμβάνει μπροστά στη ιδέα του θανάτου (δικού μου και άλλων). Καμία "αγωγή" δεν θα με μετατρέψει σε ποίμνιον (ή πρόβατο επί σφαγήν). Οργίζομαι με αυτές τις παρηγορίες - κόντεψα να χαστουκίσω θεούσα νοσοκόμα που είπε μελιστάλαχτα σε μητέρα παιδιού: "Ο Κύριος ξέρει γιατί το πήρε κοντά Του..."

Όσο για το τέλος του κειμένου μου έχει τόση σχέση με τα θεοτικά όσο ο Αριστοφάνης με το "Πάτερ Ημών".

Meyaleleth είπε...

...οσα και αν σκέφτομαι για τους 'ανθρωπους'τα τελευταία χρονια (αρνητικά τις περισσότερες φορές,αλλα αυτό είναι ένα διαφορετικό κεφάλαιο) , όταν αντικρίσω κάποιον άνθρωπο να κλαίει ανεξαρτήτου φίλου, θα παγώσει αυτόματα το βλέμμα μου και θα πονέσει η καρδιά μου.Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να συμπάσχω με τον συνάνθρωπο μου εκείνη την στιγμή, να δείχνω συμπόνια και να θέλω τόσο πολύ να του ζητήσω να γίρει το κεφάλι του πάνω στον ώμο μου και να κλαψουμε παρέα.Δεν θέλω να σκέφτομαι οτι τον ΄λυπάμαι', γιατί όταν βρίσκομαι στην θέση τους δεν θέλω σίγουρα να με λυπούνται. Η γενική εικόνα θα μου προκαλέσει θλίψη και προβληματισμό για την υπόλοιπη ημέρα...

Optimus είπε...

Παλιά έκλεγα πολύ εύκολα. Αυτό δεν άρεσε στους γύρω μου, έτρωγα και ξύλο καμιά φορά αν έβαζα τα κλάματα. Φοβόμουνα με την ίδεα να με πιάσουν ξαφνικά τα κλάματα δημόσια, κάτι που μου συνέβαινε πολύ εύκολα. Οι άντρες δεν κλαίνε μου έλεγαν :P

Κάποτε σταμάτησε έτσι ξαφνικά. Δεν μπορούσα να κλάψω ούτε με σφαίρες. Και δεν κατάλαβα ποτέ γιατί. Οι ψυχολογικές πιέσεις μπλόκαραν το μηχανισμό;

Ένιωθα τότε σαν να απελευθερώθηκα από το μεγάλο αρνητικό που είχα, την ευκολία μου να κλαίω. Αλλά μετά ήρθαν άλλα κακά στην ψυχολογία μου. Και δεν μπορώ να κλάψω πια για αυτά. Δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Το νοσταλγώ..

Ενώ με το γέλιο; Εντάξει αυτό δεν το χασα. Θυμάμαι που δεν είχα εγκράτια όταν προσπαθούσα να κρατηθώ για να μην γελάσω στην τάξη. Όταν πίεζα τον εαυτό μου και αγχωνόμουν να μην ξεκαρδιστεί από τα αστεία που λέγαμε/κάναμε κρυφά στην ώρα του μαθήματος, τότε ακριβώς κοκκίνιζα, δεν το άφηνα να βγει, αλλά τελικά έβγαινε επειδή δεν άντεχα. Ενώ σε χαλαρή φάση δεν μου ερχόταν τόσο πολύ..

Πετυχαίνω όχι και τόσο συχνά γυναίκες στο δρόμο να κλαίνε, αλλά ειδικά με πιάνει κάτι βλέποντας παιδιά να κλαίνε (Και μια μάνα να τα φωνάζει στο background :P)

Black Swan είπε...

@ glenn

ευχαριστώ για την διευκρίνιση.
Ο κ.Δήμου είδε Γιανναρά και έκλεισε τα μάτια του


Σαν τελευταίο σημείωμα θα πω ότι ο Γιανναράς κάνει πάντα το ίδιο σφάλμα, όταν αναζητάει γεφυροποιούς μεσάζοντες στα όρια ελληνικότητας και Δύσης.
Για να αντιληφθούμε αυτό το σφάλμα εισήγαγα -κι αυτό δεν είναι ελιγμός- την έννοια του πένθους.

Η φορά της χρονικότητας στη Δύση ήταν εκείνη του θανάτου· στην ελληνική Ανατολή ήταν -το αντίθετο- εκείνη του πένθους.

Δεν πειράζει

Φεύγοντας πια και από την περιπέτεια των «Ημερολογίων» μια και πολλοί κολλούν σε ετικέτες πιστεύω ότι

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ τον κόσμο καθαρότερα.

Με τα μάτια κλειστά βλέπεις τον κόσμο όπως τον θες.

Με τα μάτια ενός παιδιού βλέπεις πόσα πρέπει ν' αλλάξεις στον κόσμο.


Και επειδή γύρω σου διεσταλμένα μάτια κατοπτεύουν το τίποτε ενώ απέναντί σου, στο μισοσκότεινο δωμάτιο, ένα γυάλινο μάτι σε παραμονεύει υποκαθιστώντας βασικές σου λειτουργίες με πρώτη την όραση και βασικότερα δικαιώματα με πρώτο τον λόγο καιρός είναι να βουρκώσεις Μαύρε Κύκνε γιατί ξεχάσαμε ότι βλέποντας μέσα από την διαφορά έρχεται η Αρμονία.

Pixie είπε...

H συνεντευξη σας ήταν υπέροχη στην Νετ.Καθίσαμε με τους φίλους μου και την παρακολουθήσαμε και δεν βγήκαμε όπως σκοπεύαμε.Συγχαρητήρια.

takis vasilopoulos είπε...

Αυτο το κείμενο το έχω ξεχωρίσει απο όταν το πρωτοειδα.....ειναι πολυ αληθινο.

Και δεν θα μπορουσε καλύτερα να περιγραφει ο πονος παρα στο προσωπο μιας γυναικας.Μια γυναικα,οποιαδήποτε,μπορει να αποτελέσει πανανθρωπινο σύμβολο .

Ειτε είναι μύθος είτε αλήθεια τα δάκρυα της παναγίας απέναντι στο σταυρωμένο παιδι της είναι σύμβολο του παγκόσμιου πόνου,οπως τέτοιο σύμβολο είναι και τα απεγνωσμένα δάκρυα της γυναικας του κειμένου αλλα και τα δάκρυα της παραγραφου.

Φυσικα και το αρρεν πονα,και πονα αληθινα,αλλα για σύβολο του πόνου δεν θα μπορουσα να σκεφτω παρα μονο τη γυναικα....που απο τη μήτρα της όλα ξεκινουν....δεν ξέρω σαν φύλο μου φαίνεται πιο πληρης απο τον άντρα,πιο ολοκληρωμένη.

Παράγραφος σε νιώσαμε και σε αγαπήσαμε έστω και διαδυκτιακα.Αν ήσουνα κοντα μας θα σου κρατούσαμε το χέρι ή και ακόμα θα σου σκουπίζαμε ένα δάκρυ.

Ωρες ψάχνω ένα κειμενο πολυ σχετικο,θα επανέλθω μόλις το βρω.......

glenn είπε...

Ναι. Το "υποδειγματική" δεν το πρόσεξα καλά. Αν έλειπε, δεν θα διαφωνούσα.

Και να φανταστεί κανείς πως ο Γιανναράς μισεί το διαφωτισμό επειδή, λέει, προσπαθεί να μετατρέψει τον άνθρωπο σε υπάκουο προσκοπάκι. Μισεί τη μια αγωγή και θέλει την άλλη.

Αλλά το "υποδειγματική" σ' αυτή τη φράση δείχνει κάτι πολύ συνηθισμένο στους διανοούμενους. Θέλουν να γκρεμίσουν ένα σύστημα για να το αντικαταστήσουν με το δικό τους. Εν προκειμένω, ο Γιανναράς θέλει να γκρεμίσει το διαφωτισμό για να τον υποκαταστήσει με την "υποδειγματική" αγωγή, άρα τη δική του αγωγή, του θανάτου.

Μεγάλες φιλοδοξίες έχει.

kahri είπε...

takis vasilopoulos said...

...[η γυναίκα]σαν φύλο μου φαίνεται πιο πληρης απο τον άντρα,πιο ολοκληρωμένη....

Δώστε του να διαβάσει το καθημερινό ξύρισμα παρακαλώ επειγόντως!

ΕΔΩ

paragrafos είπε...

Διάβαζα άπληστα. Από την αρχή ταυτίστηκα μαζί της κι ένιωσα ότι ήμουν κάπου εκεί πίσω από την εικόνα. (Βλέπετε, ακόμα συμβαίνει κάποτε να κλαίω στο δρόμο.)

Όταν όμως είδα το τέλος, ανατρίχιασα και ξέσπασα σε λυγμούς ευγνωμοσύνης (υπάρχουν και τέτοια δάκρυα, το ξέρετε).

Τώρα που το ξαναδιαβασα προσεκτικότερα, πιο ψύχραιμα και το ξαναδιάβασα και το ξαναδιάβασα, σας θαυμάζω που μπορέσατε μέσα σ΄ ένα τόσο μικρό κείμενο να κλείσετε μια τόσο μεγάλη, τρυφερή αλήθεια και ανάγκη, δική μου και πανανθρώπινη: τη δικαιωματική συμβίωση της "αξιοπρέπειας τού πόνου", με το δικαίωμα στη χαρά και τη ζωή!

Και σε μας συνέβη κάποιες φορές, μέσα σε στιγμές αφάνταστης θλίψης, να ξεσπάσουμε σε γέλιο βροντερό και ασυγκράτητο, εξαιτίες κάποιου άσχετου, τυχαίου περιστατικού:

Όπως τότε, που επιστρέφαμε από το μνημόσυνο του αδελφού μου και μια γριούλα γειτόνισσα (που δεν τα έχει τετρακόσια), κρατώντας ένα σκουπόξυλο, βγήκε στο μπαλκόνι της κι άρχισε να φωνάζει, κοιτώντας προς το πουθένα: "εν ξύλο που θέλετε ούλοι, εν ξύλο!".

Με απέραντη αγάπη κι ευγνωμοσύνη

Παράγραφος

Nikos Dimou είπε...

black swan said
"Ο κ.Δήμου είδε Γιανναρά και έκλεισε τα μάτια του"

άλλοι κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά τους... αλήθεια Μαύρε Κύκνε μιλάς με άλλον κανένα ή μόνο με τον εαυτό σου;

glenn είπε...

Μαύρε κύκνε, εγώ θεωρώ τη συμβολή σου θετικότατη. Και ο ΝΔ επίσης, αλλιώς δεν θα ασχολούνταν να διαφωνεί μαζί σου.

Δεν έχει νόημα μια τέτοια πράξη που πας να κάνεις. Δηλαδή τι; Κάθεσαι, γράφεις και σε διαβάζουν πέντα δέκα άνθρωποι. Σε απολαμβάνουν, τσατίζονται, διαφωνούν, συμφωνούν. Αυτό είναι όλο. Ταμπέλες πάντα υπάρχουν. Αυτοί που ξέρουν, σε διαβάζουν πάντα πολύ προσεκτικά.

podilatis είπε...

Μακάρι στη γυναίκα που έκλαιγε τα παιδιά να μπορούσαν να δώσουν λίγο απ’ το γέλιο τους και να πάρουν έτσι κάτι από τη λύπη της,. Όχι δεν έσμιγε το γέλιο με το κλάμα’ άλλος έκλαιγε κι άλλος γέλαγε. Ο κάθε ένας μόνος του και η ζωή σάρκαζε…Υπέροχο το κείμενο…

-----

Γιατί οι συναισθηματικές εξάρσεις μας πρέπει να κρύβονται επιμελώς ή να δηλώνεται σε κάποια ομήγυρη η προέλευση τους αλλιώς, μόνος στο δρόμο να γελάς θεωρείται τρέλα και το να κλαις, αν όχι τρέλα, «κάπως»;. Με το μοναχικό κλάμα είμαστε ως περίγυρος πιο ελαστικοί ίσως γιατί φοβόμαστε μήπως και σε μας συμβεί κάποτε κάτι και βγούμε κλαίγοντας μόνοι στο δρόμο. Το μοναχικό γέλιο δε το συγχωρούμε. (ο τρελός! γελάει μόνος του!) Γιατί άραγε;

Good Vibes είπε...

Πιστεύω ότι ο κ. Δήμου, πέρα ίσως από το πιο ανοιχτό μυαλό στη χώρα, είναι πολλά πολλά καλά πράγματα -- ίσως λίγο αυστηρός, αλλά ΚΥΡΙΩΣ είναι ένας *γενναίος* άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Να είστε καλά κ. Δήμου.

glenn είπε...

@ΝΔ: Είσαι συγχισμένος (δεν ξέρω γιατί) και δεν βλέπεις καθαρά. Προσπαθείς να εφαρμόσεις μια γενική (και συμφωνούμε λανθασμένη, βλέπε προηγούμενο καυστικό μου σχόλιο) θέση περί υποδειγματικής αγωγής του θανάτου σε μια συγκεκριμένη περίπτωση μιας θεούσας νοσοκόμας που ήταν για μπάτσες. Το τραβάς πολύ.

takis vasilopoulos είπε...

@kahri

Το γνωρίζω το κείμενο....Μα αγαπητε τι άλλο είναι νομιζεται αυτό το κείμενο παρα η αγαπη του Ν.Δήμου για τις γυναικες... η μεταμφιασμένη λατρεια του για αυτές.Οπως η << δύστυχια
>> ήταν ένα βιβίο αγάπης για την ελλάδα.

Δεν λέω πως οι γυναικες δεν έχουν κάνει λάθη,ο ευνουχισμός πολλων αντρων οφείλεται σε αυτές αλλα η γυναικα υποφέρει αιώνες καταπιεση.

Και σχετικα με την υπεροχη το βλέπω συνεχώς γύρω μου,πιο ωριμες,πιο έξυπνες,πιο συνειδητοποιημένες......έχουμε ανάγκη την αγκαλια τους,πάντα.

Δεν υπάρχει χειρότερο είδος απο το μυσογύνη.

takis vasilopoulos είπε...

@glenn + black swan

Συγγνώμη που επεμβαίνω αλλά προτεινω ανακωχη.Οτι έγινε έγινε....

Μη χαλάμε το post με λογομαχιες....το θέμα είναι πολυ λεπτο...ο πονος

apousia είπε...

@half-blood phoenix
Η συμπαράσταση για την οποία μιλάς,είναι πράγματι πολύτιμη.
Μα,ξέρεις,σε ακραίες κάποτε καταστάσεις,σε άφατο πόνο,ΕΝΑΣ πάσχει,οι άλλοι,ακόμα κι οι φίλοι κι οι δικοί του,συμπάσχουν...
Κα,πίστεψέ το,η απόσταση ανάμεσα στα δύο,είναι τεράστια!
Εξαίρετο σήμερα το post,ειδικά σε μια εποχή,που ο πόνος ''ποινικοποιείται''.

hioniam είπε...

"Δεν υπάρχει χειρότερο είδος απο το μυσογύνη."

Yπαρχει.
Ο νεορθοδοξος ταχα μου διανοουμενος.

AdHoul είπε...

@takis_vasilopoulos

χειρότερος του μισογύνη άντρα είναι ο λιγούρης
γιαλαντζί-ψευτογλεντζές υποκριτής άντρας.

τουλάχιστον ο μισογύνης το παραδέχεται!

kentri είπε...

Με πιάσαν τα δάκρυα μπρε παιδιά.
Τέτοια πιασάδικα κείμενα έχουν δει άπειρα τα μάτια μου από τον καιρό της Μάρθας.
Και αυτός ο Black Swan καλά τα είπε και προσπάθησε να αλλάξει την συζήτηση .
Γιατί με το τελευταίο του κείμενο τα έβαλε στην θέση τα πράγματα όσο αναφορά την πλάνη του «αντεστραμμένου ειδώλου» Ανατολή – Δύση λέγοντας τον Γιανναρά, αρκετά ανιστορικό που αποτυγχάνει να δει ότι το μάτι κοιτάζει το φαινόμενο.
Αλλά σε ποιον ανήκει το μάτι;

Όχι στο υποκείμενο (του σημαίνοντος) αλλά στο φαντασιακό του, στη συσκευή του Εγώ.
Το μοντέρνο κοίταγμα αποτελεί μια ψαύση.

Και δεν πρόκειται για την ψαύση του Θωμά, να εξηγούμεθα Ν.Δ. για να μην με βγάλετε και μένα (που δεν κάθισα ποτέ δίπλα σε παπα) παπαδάκι.

ΥΓ. Βούρκωσα και θα σαλτάρω.

apousia είπε...

@nikos dimou 13.53μ.μ.
O άντρας μου,αρρώστησε στα 29 χρόνια του από καρκίνο,και πέθανε λίγο πριν συμπληρώσει τα 30.
Σε μία από τις νοσηλείες μας,Σάββατο βράδυ ήταν,μπήκαν στο δωμάτιο δύο κυρίες της Χριστιανικής Εστίας,και μας ρώτησαν αν θέλουμε να μας διαβάσουν την Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής,και-κατανοώντας προφανώς την βαρύτητα της κατάστασης-μας ρώτησαν αν θέλουμε να μας στείλουν ιερέα να κοινωνήσει.
Καλά(?) μέχρι εδώ.
Φεύγοντας,είπαν στον πατέρα μου:
''Προφανώς,είχατε ''ξεφύγει'' και ο Θεός σας στέλνει με αυτόν τον τρόπο ένα μήνυμα.Ακούστε το.''

takis vasilopoulos είπε...

Βρήκα το κείμενο που έψαχνα.....είναι στην ίδια ποιοτητα ευαισθησίας και σε παρόμοιο θέμα με αυτο του Ν.Δήμου.....μια απελπισμένη γυναίκα,αλλα ας αφήσουμε τον Μάνο Χατζιδάκι να τα πει καλύτερα. ( Το κείμενο για το δισκο << το χαμόγελο της τζοκόντα >> . ) Τα σχόλια που έχει κάνει μετα για καθε τραγούδι είναι εξισου υπεροχα.Παραθέτω το αποσπασμα...

takis vasilopoulos είπε...

<< Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το Φθινόπωρο του 1963, όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της, χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη έρημη μες στο άγνωστο πλήθος που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντας την να πνιγεί μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ' αγέρι που άρχιζε να φυσά. Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν' αποφασίσω την έχασα από τα μάτια μου. Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά. Χωρίς να καταλάβω είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του απέναντί μου ακριβώς, βρισκότανε ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι, με την Tζοκόντα στο εξώφυλλό του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγενθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο. Δεν ξέρω γιατί όλ' αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ' ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου. Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ' ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων. Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες τη μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογος της κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί. >>

Mανος χατζιδακις

half-blood_phoenix είπε...

apousia Θα συμφωνήσω μαζί σου. Μόνο που νομίζω ότι θες να είσαι μόνος μόνο τις πρώτες στιγμές του μεγάλου πόνου. Το πόσο διαρκούν αυτές οι πρώτες στιγμές ποικίλει ανάλογα με το άτομο και το λόγο που πονά. Κάποια στιγμή θα νιώσεις το βάρος του πόνου να σε συνθλίβει. Τότε θα χρειαστείς κάποιον που απλά συμπάσχει. Αυτός θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τον πόνο ακριβώς γιατί θα σε βοηθήσει να τον δεις μέσα από τα μάτια του.

kahri είπε...

@takis_vasilopoulos

με καλύπτεις με την πρώτη παράγραφο του τελευταίου σου post.
Αυτά που λέει ο ΝΔ δείχνουν επί της ουσίας αγάπη για το άλλο φύλο και όχι οι κολακείες που δεν ισχύουν.
Πιστέυω να μην πηρες τοις μετροιτοίς το "πείραγμα" πριν.
Αν με πέρασες για μισογύνη είσαι offside.

@adhoul

με γλίτωσες από τη δυσάρεστη θέση να κάνω post εγώ το σχόλιο. Και πίστεψέ με είχα στο μυαλό μου μία λέξη που συνοψίζει τέλεια το "λιγούρης
γιαλαντζί-ψευτογλεντζές υποκριτής άντρας" αλλά δύσκολα γράφεται εδώ.

half-blood_phoenix είπε...

apousia said... Φεύγοντας,είπαν στον πατέρα μου:
''Προφανώς,είχατε ''ξεφύγει'' και ο Θεός σας στέλνει με αυτόν τον τρόπο ένα μήνυμα.Ακούστε το.''

Δεν καταλαβαίνω ή δεν θέλω να καταλάβω τι εννοούσαν. Μπορείς να μου το κάνεις λιανά;

BadlyDrawnBoy είπε...

To κλάμα, όταν είναι ειλικρινές και ιδιωτικό, μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά στην ψυχή (κυτταρα στο εγκέφαλο) του ανθρώπου. Τρέφω όμως μεγάλη δυσπιστία προς αυτούς που κλαίνε μπροστά σε τρίτους και ιδιαίτερα στις μαύρες χήρες. Επειδή η κοινωνική σύμβαση της επαρχίας (και της Αθήνας ίσως – δεν είμαι απόλυτα σίγουρος) τις θέλει να «παραιτούνται» (καμία σχέση με το γνωστό στερεότυπο του εξωστρεφούς, αισιόδοξου και γλετζε Έλληνα) από τη ζωή μετα το «μοιραίο», χρησιμοποιούν το κλάμα για να γίνουν το επίκεντρο της προσοχής. Το κλάμα τους σε καθηλώνει και σε ακινητοποιεί και οποιαδήποτε χειρονομία παρηγοριάς ακυρώνεται με προσβλητικά λόγια τύπου: “τί κουράγιο μου λες να κάνω, ο κόσμος χάνεται κάτω από τα πόδια μου και εσεί μου λες να κάνω κουράγιο;” ή “τί ξέρεις από πόνο εσύ, δε σου στέρησε έσένα τίποτα ο θεός”. Πολλά shows δίνονται στις ελληνικές κηδείες…

Δύσπιστος είμαι επίσης απέναντι στις Κύπριες, που για να προξενήσουν το ενδιαφέρον, περιφέρονται κλαίγοντας από δω κι απο κει με τις φωτογραφίες των χαμένων απο την τουρκικη εισβολη συγγενων τους όπως και αυτών,που μη αποδεχόμενοι την απώλεια των τέκνων τους βγαίνουν στα κανάλια φωνασκώντας, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στο κράτος είτε για το θάνατο των συγγενών τους ή για την ανικανότητα του να πιασει τους πραγματικούς(;) υπαίτιους της δολοφονίας (ακόμη και αν ο θάνατος προέρχεται από αυτοκτονία, για τον έλληνα πάντα φταίει κάποις άλλος και αποδέκτης της όργης τους, ως συνήθως, είναι το κράτος.

Και το πένθος και το κλάμα απαιτούν αξιοπρέπεια...

Όσο για το Γιανναρά δε χρειάζεται να πώ τίποτα. Ο άνθρωπος εκτός από το να εκθειάζει τους έλληνες πενθούντες (έιναι ανώτερος ο τρόπος ζωής τους... βλέπετε!) επιθυμεί και την επιστροφή της ελληνικής κοινωνίας στις ρίζες του: την αγροτική οικονομία!

chris είπε...

Do not go gentle into that good night...
Rage, rage against the dying of the light.

Dylan Thomas

(σας ευχαριστώ για την υπενθύμιση).

Έκλαψα δύο φορές τα τελευταία 7 χρόνια.
Η πρώτη ήταν όταν άρον άρον γύρισα από το Βερολίνο λόγω του ξαφνικού θανάτου του πατέρα μου. Ήταν δεκαπεντάγουστος, ο αδερφός μου έλειπε σε ταξίδι στο εξωτερικό , εγώ ετοίμαζα την πρόταση διατριβής μου στο Βερολίνο. Η μητέρα μου εντελώς μόνη έχασε τον άνθρωπό της μέσα από τα χέρια της. Ξαφνικά, αναπάντεχα και μόνη. Όταν την είδα από κοντά- δεν άντεξα..έκλαιγα μέσα μου. Μετά την κηδεία το βάρος ήταν ατελείωτο- αποσύρθηκα και έκλαιγα ασταμάτητα, τα δάκρυα έγιναν τότε δώρο θεού, σαν να ξαλάφρωνα.
Έκλαψα ξανά τρία χρόνια μετά έπειτα από μια διένεξη με την τότε αγαπημένη μου. Οι διαφορές μας είχαν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Έκλαψα με λυγμούς γιατί έκλεγε εκείνη και δεν μπορούσα να την παρηγορήσω. Την αγκάλιασα αλλά το χάσμα αποδείχθηκε αγεφύρωτο. Ένα χρόνο μετά χωρίσαμε- δεν ξέρω πως επιβίωσα, μου στοίχισε πολύ, αλλά εκείνη την τελευταία φορά δεν έκλαψα. Και θυμήθηκα την ταινία του Βακαλόπουλου (που την τελείωσε ο Τσιώλης):
"Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε".

(θα συμφωνήσω, τι ωραίο κείμενο και τι σπουδαίες φωτογραφίες).

takis vasilopoulos είπε...

@ kahri

Δεν το ειπα για εσας.θα ήταν λάθος να σας κρίνω έτσι ευκολα.Το ειπα για αυτους που μισουν τις γυναικες

apousia είπε...

@half-blood phoenix
Πολύ ορθά δεν θέλεις να καταλάβεις.
Υπάρχει κάτι που επιτρέπει ο σκεπτόμενος άνθρωπος στον εαυτό του να καταλάβει από αυτές τις φράσεις?
Να καταλάβεις τι?
Πως οι εκπροσωπούντες τον Θεό στη γη,τον παρουσιάζουν σαν ένα Θεό-τιμωρό,σαν ένα Θεό-εκδικητή?
Που αν εσύ πας ενάντια στο θέλημά του-ποιό είναι το ενάντια?-θα ''πάρει'' με φριχτό τρόπο έναν αθώο,για να ''συνετιστείς'' εσύ και να επιστρέψεις?
Πού?
Στο Χριστό και στην μόνη λέξη που βγαίνει από τη διδασκαλία του,την ΑΓΑΠΗ?
Εμείς από κει,δεν ''ξεφύγαμε'',ποτέ.
Από τον Παρασκευαϊδη,ναι,φύγαμε..
Δεν μπορώ να γράψω άλλο.
Σ'ευχαριστώ για το αμέσως προηγούμενο σχόλιο,έχεις δίκιο...

Somebody είπε...

Τι μου θυμίσατε τώρα...
Τα χρόνια εκείνα που ήθελα να γίνω γιατρός για να απαλύνω τον πόνο από τους ανθρώπους. Είδα όμως ότι ήδη υπήρχαν αρκετοί οπότε είδα πως αν επέμενα θα ήταν εγωιστικό.
Είδα μετά ότι ήθελα να γίνω γιατρός του ψυχικού πόνου. Δεν καταλάβαινα όμως τότε.
Είχα ήδη αισθανθεί ανήμπορος, στήλη άλατος, μπροστά σε έναν άνθρωπο που πονά. Σε βαθμό να έχω χαρακτηριστεί 'αναίσθητος'. Ακόμα αισθάνομαι έτσι.
Αυτό, για τον πόνο των άλλων.
Για προσωπικό έχω αναπτύξει ανοσία, ευτυχώς ή δυστυχώς απέκτησα αντισώματα. Η ζωή μου τα χάρισε απλόχερα.
Οταν κάτι ξέρω πως δεν θα το αντέξω, απέχω. Οσο κοντινό και αν είναι.
Οταν έχασα τον πατέρα μου ήμουν ο μόνος που τον αντίκρυσα στο μετά.
Εχω χάσει, έχω κερδίσει? Δεν έμαθα ακόμη.

Τελικά έγινα γιατρός. Υπολογιστών όμως! Ξέρετε κ. Νίκο μας πως αισθάνεται κάποιος που δεν του λειτουργεί σωστά η προέκταση της σκέψης του.

Αλλά εξακολουθώ να ζηλεύω. Τους γιατρούς του σώματος, τους γιατρούς της ψυχής. Την υπέρτατη ολοκλήρωση που αισθάνονται οι λίγοι καλοί που τιμούν τον όρκο, όταν δωρίζουν στον συνάνθρωπο αυτό που δικαιούται. Την απαλλαγή από την θλιβερή εξαίρεση του πόνου. Η ακόμα χειρότερα, όταν αυτή η εξαίρεση για κάποιους είναι κανόνας.
Παλεύω να είμαι γιατρός σε όσα μπορώ.

public enemy είπε...

Όταν βλέπω κάποιον να κλαίει ,φοβάμαι .
Όταν βλέπω κάποιον να γελάει , φοβάμαι .
Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος που είναι κρυμμένος ο Μικρούτσικος με τις κάμερες !!!

Υ.Γ. Κάποιος πρέπει να επιβεβαιώσει το "άθλια - ρηχά σχόλια " του nils .

aphrodite είπε...

@apousia,

αφού έμεινες χήρα και δεν έγινες και δολοφόνος την ίδια στιγμή, παλι καλά...
Συγνώμη για τον χαρακτηρισμό "χήρα", δεν το εννοώ προσβλητικά... Ανδρομικά συλληπητήρια... Εχεις βουτήξει τόσο στον απόλυτο πόνο που θαυμάζω το θάρρος σου να συνεχίζεις.


Στην κηδεία του πατέρα μου είχε μαζευτεί όλος ο κόσμος στον τάφο, κι εγώ πήγαινα τελευταία, παραπατώντας. Για να "κρυφτώ" λίγο κιόλας (οι συγγενείς & φίλοι μου ήταν όχι παρηγοριά, ενόχληση εκείνη τη στιγμή, δεν ήθελα την κηδεία του χωρίς κόσμο, αλλά δεν τους άντεχα. Καθόλου).

Κι έτσι πήγα "από άλλο δρόμο" στον τάφο, περνώντας από μια πυκνή σειρά κυπαρισσιών, που έκρυβαν κάτι μικρά άσπρα κομμένα μνημεία, κι απόρησα, δεν τα είχα ποτέ μου προσέξει... μέχρι που είδα ότι ήταν τα μνήματα των μικρών παιδιών...

Στην καρακοσμάρα μου, δεν μου είχε έρθει στο μυαλό ότι και τα παιδιά πεθαίνουν... Πλησίασα και διάβαζα κι έφριττα από την παρανόηση: "Λατρεμένο μας αγοράκι, πολυαγαπημένη μας κορούλα", 2 ημερών, μερικών ημερών, μερικών μηνών, λίγων χρόνων, αδερφάκια... Μα τα μωρά δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν, τι κόσμος είναι αυτός που το αφήνει?

Και είδα και μια μάνα- να βάζει κάτι φρέσκα λουλούδια, κάτωχρη, σκυφτή, 100 χρόνων με ξανθά μαλλιά barbie ακόμη... Σιωπηλή, χαμένη, ούτε δάκρυ. Τι να της κάνουν πια και πόσα ακόμη να ρίξει?...

Εφυγα γρήγορα, παραζαλισμένη. Μπήκα ανάμεσα στον κόσμο στον τάφο τον "δικό μας" για τα περαιτέρω... Σα να είχα μπει μες το πλήθος Πανεπιστημίου, ώρα αιχμής... Εκλαιγα για τον πατέρα μου, έκλαιγα για την μάνα μου την κατατρομαγμένη, έκλαιγα για τα παιδιά μου που κάποια στιγμή θα τ'αφήσω πίσω, έκλαιγα, έκλαιγα, κι είχα και την εικόνα των μικρών μνημάτων... Τη μάνα εκείνη... το σώμα της συνέχιζε τη νιότη του, αλλά εκείνη ήταν ήδη στο παρακάτω...

Κι η εικόνα ενός παιχνιδιού, μιας κουδουνίστρας Fisher-price με ζωηρά χρώματα πάνω στο τελευταίο μνήμα, πριν τα σκαλοπάτια που ανέβαιναν στο πάνω διάζωμα... Θεούλη μου, πώς γίνεται?

Αΐ στην ευχή, πάλι κλαίω, τι σόι post το σημερινό...

BadlyDrawnBoy είπε...

και σας αποχαιρετώ με ένα ρατσιστικό ανέκδοτο

One day a neighbor of the blonde's go over to her house and sees the blonde crying and asked her what had happened and the blonde said that her mother had passed away. The neighbor made her some coffee and settled her down a little and then left.

The next day the neighbor went back over to the house and found the blonde crying again. She asked her why she was crying again.

The blonde replied with, "I just got off of the phone with my sister, her mother died too!

aggelos-x-aggelos είπε...

Ένας άνθρωπος για να φτάσει στο κλάμα έχει περάσει από τρία στάδια.
Το πρώτο είναι το "όχι, δεν μου συμβαίνει εμένα" με κάποια αδιαφορία.
Το δεύτερο "δε μπορεί να μου συμβαίνει εμένα" με εντονο εκνευρισμό.
Το τρίτο είναι της απελπισίας "ας μη μου συμβαίνει εμένα αυτό".

(αν κάποιος θυμάται πως ορίζονται στην ψυχολογία ας το γράψει γιατί μου διαφέυγει)

Κάπου εκεί έρχετε το κλάμα. Και δεν θέλεις κανείς να σε παρηγορήσει ούτε να ακούσεις κουβέντα. Δεν υπάρχει κόσμος γύρω σου -γιαυτό άραγε τα δακρυα να θολώνουν τα μάτια, για να τον κρύψουν; Το κλάμα δεν είναι πάντα ανακουφιστικό. Όταν έχεις κάτι βαρύ που σε τρώει μετά το κλάμα είσαι ένα ράκος. Δεν έχεις όρεξη ούτε τα μάτια, ούτε τη μύτη να σκουπίσεις. Θέλεις να κάτσεις ακίνητος και να κοιτάς χωρίς να βλέπεις. Καρφωμένα και ακίνητα μάτια σε ένα σημείο. Και το μυαλό να τρέχει. Και μόλις ξεκουραστείς λίγο να αρχίσεις πάλι. Πιο δυνατά. Και να ουρλιάζεις μέχρι να σκιστεί ο λαιμός σου. Και μετά ο ύπνος. Συνήθως ευχάριστος αλλά βαρύς. Και το ξύπνημα δύσκολο, σχεδόν ό,τι χειρότερο μετά το κακό που σε βρήκε.

Και είναι μόνο η αρχή. Αυτό που βλέπει ο περαστικός. Τα δύσκολα έρχονται μετά. Η καθημερινότητα. Το ίδιο και αύριο, και κάθε μέρα. Και μόνη σωτηρία ο ύπνος. Που μακάρι να υπάρχει δηλαδή. Γιατί αν δεν υπάρχει και αυτός...

Και όλοι θα πουν ότι έπιασες πάτο. Και θα έχουν δίκαιο. Αλλά δεν θα ξέρουν ότι ο πάτος δεν είναι επίπεδος. Έχει ψηλά και χαμηλά σημεία. Και δυστυχώς πρέπει να φτάσεις στο χαμηλότερο σημείο του πάτου για να ανέβεις.

Αισιόδοξο κλείσιμο:

ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΧΑΜΗΛΑ, ΦΟΡΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ!!!

glenn είπε...

Το σημερινό post του ΝΔ αγγίζει την τελειότητα. Αέρινη εικόνα μνήμης.

Ωστόσο: Πριν από κάνα δυο βδομάδες είπα κάτι εδώ που αποτελεί ίσως την πιο σκληρή κριτική που μπορεί να δεχτεί άνθρωπος. Έθιξα τον ΝΔ στο πιο ευαίσθητο, ίσως, σημείο του. Στην ποίησή του. Είχα πει πως δεν θα τον δεις ποτέ ματωμένο. Το είπα για μειονέκτημα.

Μετά, τον είδα στη Φλέσσα να αφηγείται τις πιο οδυνηρές προσωπικές του στιγμές. Για μια στιγμή δίστασα, είπα πως έκανα λάθος. Όχι. Δεν είχα κάνει. Ατσαλάκωτος όπως πάντα. Πάντα και παντού αποκρύπτει εκείνο το στοιχείο που θα τον κάνει πραγματικά ευάλωτο. Χωρίς να κοστίζει στην ουσία τίποτε.

Σήμερα, με το post και με τη φάση του μαύρου κύκνου, επιτέλους κατάλαβα.

Ο Διόνυσος φίλοι μου! Αυτός είναι ο μεγάλος απών. Παρών μόνο ο Απόλλωνας. Παντού ο Απόλλων. Ο Δήμου ζητά την αρμονία. Είναι αναζητητής Αρμονίας. Και Τάξης. Κυρίως Τάξης.

Δε θα ξεχάσω που είχε πει κάποτε πως αυτό το blog δεν είναι κατάλληλο για χαβαλέ, επειδή ο χαβαλές έχει το δικό του χώρο! Ιπποδάμειο σύστημα χώρων: Εδώ ο χαβαλές, εδώ το σοβαρό, εδώ το πορνό. Αρμονία. Και Τάξη. Κυρίως Τάξη.

Χωριστά δωμάτια με στεγανά. Εξαγνιστικός λουτρός καθώς περνάς απ' το ένα στο άλλο. Με την κυρία που έκανες έρωτα χτες βράδυ στο γερμανικό γλέντι, το επόμενο πρωί δεν έλεγες ούτε καλημέρα. Εξαγνιστικός Απολλώνειος λουτρός!

Προσέξτε τη φάση με το χοντρό που γλιστρά. Δεν θα τον ενοχλούσε το κουτσομπολιό στην κηδεία. Ούτε η γνωστή κακεντρέχεια των ζωντανών προς τον νεκρό. Τον ενόχλησε η διασάλευση της τάξης. Ενοχλήθηκε ο Απόλλων!

Ξέρω ότι τα παραπάνω ο ΝΔ σε καμμία περίπτωση δεν θα τα πάρει προσωπικά. Ανίχνευση μιας ενδιαφέρουσας προσωπικότητας κάνω. Μπορεί και λάθος.

Επομένως, όχι κεντρί. Το κείμενο του post δεν είναι πιασάρικο. Αν θες να σχηματίσεις γνώμη για πιασάρικα, πήγαινε αλλού.

half-blood_phoenix είπε...

apousia τα λόγια είναι περιττά. Δεν ήθελα να το πιστέψω αυτό που... που ήταν οφθαλμοφανές. Είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος αλλά αν μου έλεγαν κάτι ανάλογο θα έφτανα στα άκρα. Αν μου έλεγαν ότι ο θεός παίρνει τον άνθρωπο που αγαπάω για να με τιμωρήσει και να με συνετίσει θα... έχανα τα λογικά μου.
Πιστεύω στο θεό. Στο θεό που είπε ότι για να μπεις στον παράδεισο απλά αγαπά τον πλησίον σου. Ο παράδεισος είναι η αγάπη.
Αλλά το υποκατάστημα του θεού στη γη βρομάει. Βρομάει από το κεφάλι. Και οι περισσότεροι υπάλληλοι του είναι τόσο μακριά από το θεό όσο δεν είμαστε όλοι εμείς οι πελάτες τους μαζί. Θα του πρότεινα του θεού να το κλείσει το υποκατάστημα. Ζημιά του κάνει.
Ούτος ή άλλως υποτίθεται ότι είναι πανταχού παρόν. Τι διάολο τους θέλουμε τους μεσάζοντες; Αν υπάρχει θεός τότε είναι μέσα μας. Έτσι δεν είναι;

apousia ειλικρινά συγνώμη αν έγινα αφορμή να θυμηθείς δύσκολες στιγμές.

Nikos Dimou είπε...

glenn said...
@ΝΔ: Είσαι συγχισμένος (δεν ξέρω γιατί) και δεν βλέπεις καθαρά.

Ναι, είμαι συγχισμένος και θα σου πω γιατί. Όσο γερνάω και πλησιάζει η ώρα μου, τόσο περισσότερο αγανακτώ με όλα αυτά τα παραμύθια με τα οποία δήθεν μας παρηγορούν (στην πραγματικότητα όμως μας κοροϊδεύουν) οι παπάδες και οι θεολόγοι. Τόσο εξεγείρομαι για το άδικο του θανάτου και δεν αντέχω να ακούσω περίπλοκα διανοήματα που ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Μεταξύ Γιανναρά και θεούσας νοσοκόμας υπάρχει διαφορά επιπέδου - αλλά όχι προσανατολισμού. Στη βάση είναι το ίδιο.

Άλλοι, γερνώντας, γίνονται θρήσκοι. Εγώ το αντίθετο. Και πόσο με εκφράζουν οι στίχοι του Dylan Thomas "Λύσσα, λύσσα κόντρα στο θάνατο του φωτός!"

Nikos Dimou είπε...

glenn τώρα διάβασα το σχόλιό σου των 4.01

Λες: "Ο Διόνυσος φίλοι μου! Αυτός είναι ο μεγάλος απών. Παρών μόνο ο Απόλλωνας".

Πόσο λάθος κάνεις!

Ήδη με το σχόλιό μου των 4.19. θα το κατάλαβες. Ο Απόλλων δεν λυσσάει.

Και κυρίως ο Απόλλων δεν θα μπορούσε ποτέ να γράψει ένα κείμενο σαν το σημερινό. Του λείπει η αίσθηση του Μαύρου. Το πάθος. Και η συμπάθεια.

Έτσι κι αλλιώς αυτά τα σχήματα είναι αυθαίρετα. Και ο Νίτσε αργότερα ανακάλεσε.

Σε παρακαλώ λοιπόν μη με βάζεις σε κουτάκια.

aggelos-x-aggelos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

καλέ κύριε Δήμου να επανεξετάσετε όσον αφορά την καρατόμηση του άγχους διά του γραπτού διασκορπισμού του. τι σχέση έχουν τα παραμύθια από τη μεριά των απατεώνων πρώτα με τη ζωή και πολύ πιο μετά με το θάνατό μας. δι' ο και για να ζήσουμε μάλλον παρά να πεθάνουμε, για αυτή τη ζωή απαιτείται η αλήθεια άρα να γίνει πράξη ο Λόγος του Σολωμού:

θάνατος στους καναπέδες
στου σπιτιού μας τους χαφιέδες
φάτε τους.

"αυτές οι συγκρίσεις της ζωής με το Χριστιανισμό είναι ένα γενικευμένο άγχος. ο Χριστιανισμός είναι δόγμα που καταργεί τη συνείδηση για να την αντικαταστύση με κάθε απαξία για τη ζωή. με το πέρας της πλέον ρηχής ενυδάτωσης θα ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός είναι Άγιος μπροστά στη Χριστιανική Βαρβαρότητα της ώρας"
(λόρα μπους & στάθης σταυρόπουλος - πράξεις, λιμάρω, γόνατα).

michail είπε...

Κύριε Δήμου,εξηγήστε σας παρακαλώ
τι εννοείτε με τον όρο "θάνατο";
Εννοείτε βιολογικό θάνατο;Πνευματικό;
Και θρησκεία τι είναι;
Θρησκεία= εκκλησία;
Και όσο για το κλάμα όσες πτυχές
και αν έχει να θυμίσω ότι στοίχησε και
μια ζωή του tommasi...

chris είπε...

"Έκλαψα με λυγμούς γιατί έκλεγε (sic) εκείνη και δεν μπορούσα να την παρηγορήσω."

[το λεξικό: έκλαιγε]

kahri είπε...

Αν και το θέμα του σημερινού blog είναι άλλο, δεν μπορώ να μη συγκινηθώ με το Νίκο Δήμου και ειδικά το προ-τελευταίο του post. Δάκρυσα και όταν στην εκπομπή στη Βίκυ Φλέσσα ανέφερε και ένα επιχείρημα που είχα ακούσει ξανά.
Όταν η κουβέντα πήγε στα περί ζωής μετά θάνατο, ο ΝΔ απάντησε ότι αν και τόσοι και τόσοι έχουν πεθάνει, κανένας δε γύρισε πίσω να μας δόσει μια ένδειξη για τον αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον.
Το ίδιο είχα ακούσει και από τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου, λίγους μήνες πριν αφήσει τα εγκόσμια, όταν με την παιδική μου αφέλεια τη ρωτούσα γιατί δεν πηγαίνει στην εκκλησία να εξασφαλίσει το εισιτήτιο για τον άλλο κόσμο. Και ήταν μια γυναίκα χωρίς (επίσημη) μόρφωση, γεννημένη το 1909, αλλά ανεπηρέαστη από το κλίμα της γεννιάς της. Όμως, αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να κερδίσει την αθανασία, την αθανασία στη σκέψη και τις πράξεις των δικών της που έμειναν στη ζωή. Γιατί δεν είναι δυνατόν να έχεις το παράδειγμα μιας τέτοιας γυναίκας, και να κυνηγάς με μικροπρέπεια δόγματα και φτηνές αυταπάτες που σου πουλάνε οι κάθε λογής έμποροι της ελπίδας.

Είμαι ευγνώμων και στο ΝΔ που δεν φείδεται εξομολογήσεων την αλήθεια των οποίων μόνο δικά μας πρόσωπα σε οριακές στιγμές μπορούν να μας προσφέρουν. Και που δίνει και το παράδειγμα...

nir-van-is είπε...

Αμαν! Απο την επιθετικη εξωστρεφεια(χθες) στην παθητικη εσωστρεφεια(σημερα).Αυτο δεν ειναι blog.Ειναι ασκηση καυτοψυχρολουσιας.Και οΝΔ καυτοψυχρολουστης εκπαιδευτης


Αυτη στη φωτογραφια ειναι η Ντορα;

nir-van-is είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Άσχετος είπε...

@ΝΔ said:
Νερόβραστες παρηγοριές θεούσων!

Με συγχωρείτε κύριε Δήμου, δικαίωμα σας βέβαια αναφαίρετο να θεωρείτε σαχλαμάρες τις απόψεις του κάθε "θεούσου" και της κάθε "θεούσας", αλλά θα ήθελα αν δεν σας κάνει κόπο, να μας πείτε σας παρακαλώ την δική σας πρόταση αντιμετώπισης του ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ του πόνου και του θανάτου στη ζωή. Και εν πάσει περιπτώσει, αν δεν έχετε κάποια πειστική-ανακουφιστική απάντηση στο θέμα, γιατί τα βάζετε με τον κάθε άνθρωπο που βρίσκει έστω κάποια (ψεύτικη για πολλούς) παρηγοριά σε κάποια θρησκευτική πίστη. Τι φιλοδοξείτε δηλαδή; Να κάνετε όλους μας κοινωνούς της δικής σας απελπισίας-αδιεξόδου, μπροστά στο πρόβλημα του πόνου και του θανάτου;

Titika είπε...

@aggelos-x-aggelos
Μιλάς για τα στάδια του θρήνου που περιέγραψε η καταπληκτική Elizabeth Kubler Ross. Αν θυμάμαι καλά είναι τα εξής:

ΑΡΝΗΣΗ
ΘΥΜΟΣ
ΠΑΖΑΡΕΜΑ (BARGAINING)
ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
ΑΠΟΔΟΧΗ

Αυτά τα στάδια τα περνάμε κυρίως με αυτή τη σειρά και αφορά τη διαδικασία θρήνου για την απώλεια της δικής μας ζωής, κάποιου δικού μας προσώπου αλλά και για το "χάσιμο" άλλων, πιο καθημερινών πραγματων (μιας σχέσης κλπ).

Nikos Dimou είπε...

Κύριε Δήμου,εξηγήστε σας παρακαλώ
τι εννοείτε με τον όρο "θάνατο";
Εννοείτε βιολογικό θάνατο;Πνευματικό;

Ένας είναι ο θάνατος! Μία ενότητα είναι ο άνθρωπος - πνεύμα χωρίς σώμα δεν υπάρχει.

Όσο για την εκκλησία είναι η πρακτική εφαρμογή των δογμάτων μίας θρησκείας - τα οποία και συχνά καθορίζει. Έτσι είναι δύσκολο να διακρίνεις τα όρια τους.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

άσχετος@:
ισχυρίζεσαι ότι ο απλός άνθρωπος βρίσκει παρηγοριά σε θρησκευτική πίστη; απόδειξη.

Stylianos_Pattakos είπε...

...απόψε, σήμερα και χθές
όλες οι πόρτες είν' κλειστές
και εγώ είμαι απ' ΟΞΩ!

...και μες στο θάμπος το θαμπό
παίρνω αμπάριζα να μπώ
και με πετάνε ΟΞΩ!

...όλος ο κόσμος μ' αγνοεί
βαρέθηκα από τη ζωή
τους φθόνους και τα μίση...

Αλί... Αλί... και Τρίς Αλί
φωνάξτε αμέσως τον Αλή
να με καρατομήσει...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

titika:
το σχόλιο σου με την Ελίζαμπεθ είναι γεμάτο άγχος. σου μεταφράζω από το ιταλικό πρωτότυπο - και καλή όρεξη:

michael spivak

Μη με ψηφίζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγγο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ.
Μη με διαβάζετε
όταν
έχετε
δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα...
Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.

ρομαντικός επίλογος

Άσχετος είπε...

Σαλτάρω στο κενό@:
εσύ μπορείς να μου δώσεις απόδειξη ότι ΔΕΝ βρίσκει κάποιος παρηγοριά σε μια θρησκευτική πίστη;

Παρόλα αυτά,μια βόλτα σε ένα νοσοκομείο θα σε πείσει για να δεις για το που προσπαθεί ο άνθρωπος να βρει παρηγοριά.

Titika είπε...

Θυμάμαι είχα διαβάσει στο "Σηματολόγιο" του Ελύτη:

Μην θλίβεσαι όταν λες αντίο
Θα ανταμώσουν μετά από αιώνες ή στιγμές αυτοί που αγαπιούνται

... ή κάπως έτσι αν δε με απατά η μνήμη μου.

Υπάρχουν λόγια που σου απαλύνουν τον πόνο, έστω και για λίγο κι αυτό είναι όμορφο.

Yannis H είπε...

Ωραία η σκέψη με τον Απόλλωνα. Και ταιριάζει στο Δήμου, καθώς είναι λάτρης το φωτός, με όλες τις έννοιες (από το ελληνικό μέχρι το μεταφορικό, της ζωής). Αλλά υπάρχει πάλι αυτή η ενοχλητική, για μένα, ιδέα της «τακτοποίησης». Την έχω διαβάσει και αλλού (σαν ‘τακτοποίηση ιδεών’: εκεί, ο συγγραφέας μου έδινε την εντύπωση πως έπρεπε σώνει και καλά να προσάψει κάτι στο ΝΔ και βρήκε αυτό.) Ο Glenn την αναφέρει με την ιδιότητα της αποστείρωσης. Αλλά... Δεν υπήρξε ματωμένος ο ΝΔ; Διαβάστε το Ημερολόγιο του Καύσωνα – αυτή ακριβώς η λέξη, ‘ματωμένος’ ήταν που μου ήρθε στο μυαλό όταν το διάβαζα. Ματωμένη ειλικρίνεια. Δεν είναι διονυσιακός; Και η εξομολόγηση ενός πορνομανούς; Μετά τα μουνάκια και τα γαμήσια, «στην ταβερνάκι στην παραλία της ζωής: ‘ακόμα μια από τα ίδια’!»

Όλα αυτά τα λέω, ξέροντας πως σήμερα στην αντιμετώπιση του Black Swan ήταν Απαράδεκτος. Και προσβλητικός. «Μόνος σου μιλάς ή με κάποιον άλλο;» Μα εδώ μέσα, όταν δεν μας απαντήσει ο ΝΔ ή κάποιος άλλος σε κάτι, όλοι μόνοι μας γράφουμε. Σχόλιο είναι αυτό;

Δυστυχώς, το υπέροχο θέμα για ένα θαυμάσιο πραγματικό άνθρωπο, σκιάστηκε σήμερα από αυτή τη συζήτηση. Δυστυχώς, ένας άνθρωπος που δηλώνει – και όλοι ξέρουμε ότι είναι - νέος στο πνεύμα, έρχεται η ώρα να δηλώσει πως μερικά στοιχεία της συμπεριφοράς του οφείλονται στο χρόνο. «Όσο γερνάω και πλησιάζει η ώρα μου, τόσο περισσότερο αγανακτώ με όλα αυτά τα παραμύθια με τα οποία δήθεν μας παρηγορούν (στην πραγματικότητα όμως μας κοροϊδεύουν) οι παπάδες και οι θεολόγοι.» Και αυτή είναι μια ματωμένη αλήθεια. Πολύ ματωμένη. Αλλά και διονυσιακή (ο Διόνυσος εξεγείρεται, τα παίρνει στο κρανίο κι όποιον πάρει η μπάλα, ο Απόλλωνας παραείναι ήρεμος για κάτι τέτοια.)

Επιστρέφοντας: κρίμα, επαναλαμβάνω, επειδή το θέμα και η αφιέρωσή του, θα έπρεπε να μας πάνε σε άλλα. Θα προσπαθήσω, εάν είναι δυνατόν, να πω κάτι πάνω στο δάκρυ – δημόσιο και ιδιωτικό - αργότερα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

άσχετε@@:
ουδέν προς ημάς οι αποδείξεις. εσύ που τις γυρεύεις (για να θεμελιώσεις πάνω τους δογματικά τέρατα), εσύ να να τις αναζητήσεις αν βρεις και τα μέσα ή τα εργαλεία ή το μπούσουλα ή σκαληνό. και να μη με φορτώνεσαι με νεφελώματα που με τη διερεύνηση και μόνο θα με βουλιάξουν σε τέλματα. η ελευθερία σου άρχεται εκεί που ολοκληρώνεται η ελευθερία του άλλου
κι αν θες να ξέρεις
ο Παΐσιος που μελετούσε τας γραφάς δεν απαίτησε από σένα ερμηνεία ούτε γιατί τις διαβάζει ούτε συναισθηματική ερμηνεία για το τι καταλαβαίνει και ποιους πόνους θεραπεύει. ο ίδιος Γέροντας έβλεπε Λάμψη - και πάλι δεν σε αφορά το να έρθεις με λογάριθμους και τέμπερες να ερμηνεύσεις να ομαδοποιήσεις και να κατηγοριοποιήσεις την ανθρώπινη ανάγκη.

nir-van-is είπε...

Ωραια. Απο το κλαμα στο θανατο.Αν δεν επεφτε τοση απελπισια δεν θα εμπαινε στη μεση το καθε παπαδαριο για να αναλαβει τη διαχειρηση.

Το κλαμα πααραγεται αναμεσα στο στηθος και το λαιμο. Εκτονωνει και ανακουφιζει. Αρα ειναι συντελεστης ζωης.Μην λυπαστε οποιον κλαιει.Ειναι σε καλο δρομο

0alassa είπε...

Γεια σας. Πρώτη φορά συμμετέχω σε κάτι τέτοιο, παρόλο που διαβάζω συχνά τα κείμενα του κ. Δήμου και τα σχόλια σας. Σήμερα το κείμενο με άγγιξε τόσο πολύ που ήθελα να γράψω και εγώ κάτι μικρό.
Παλιά κρυβόμουνα για να κλάψω. Ήταν καθαρά προσωπική υπόθεση. Ένιωθα ότι κάνενας δεν μπορούσε να καταλάβει το ‘τεράστιο‘ φορτίο που κουβαλούσα. Μέχρι που το φορτίο έγινε αληθινά τεράστιο και τότε... Τότε, δεν είχε σημασία αν έκλαιγα μόνη μου ή αν με έβλεπε ολόκληρος ο πλανήτης. Ήμουνα δέντρο που δεν λύγιζε μέχρι που τσάκισε. Σήμερα γελώ και κλαίω χωρίς να κρύβομαι, έτσι, από επιλογή. Βλέπω την ομορφιά στο να λυγίζω και να δέχομαι βοήθεια, στο να μοιράζομαι αυτά που νιώθω με αυτούς που θέλω.
Καλό απόγευμα σε όλους

Άσχετος είπε...

Σαλτάρω στο κενό@:

Κάνεις ένα λάθος. Εγώ δεν σου ζήτησα αποδείξεις, εσύ ζήτησες. Εγώ απλές παρατηρήσεις γύρω μου κάνω

Και δεύτερον, έχεις γνωρίσει το γέροντα Παϊσιο και μπορείς να εκφέρεις γνώμη για το τι έλεγε και τι πίστευε και τι πίστευε;

nir-van-is είπε...

Περι Παϊσιου
Εχω διαβασει ενα βιβλιο για αυτον.
Το ενοχλητικο ηταν οτι μπερδευε τη φωτηση με τον αντικομουυνισμο.Δε μπορει να εισαι και αγιος ΚΑΙ εμπαθης.Εκτος αν αυτος που εγραφε το βιβλιο εβαζε μεσα και τις δικες του αποψεις ως θεσεις του αγιου.
αυτο συνηθιζεται στην εκκλησια αλλωστε. και την Αγια γραφη την εχουν λογοκρινει οι Αγιοι πατερες

aggelos-x-aggelos είπε...

@titika

Να 'σαι καλά. Νόμιζα ότι ήταν τρία. Δεν το έχω διαβάσει πουθενά, στο ράδιο το είχα ακούσει κάποτε

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

άσχετε μου@@@: σε τόσο χαμηλό επίπεδο δεν συζητάμε...α! σε αγαπώ, σε εκτιμώ, αλλά το να αμφισβητείς τον ανδρισμό μου ρίχνοντας βολές για το αν γνώρισα ή όχι τον Γέροντα...βάρβαρο.
μην ξεχνάς την αρχή της αποδειξιμότητας και το ξώπλατο σημαινόμενο κατά Γκέντελ. αν τα θυμηθείς, καθαρά θα δεις ότι η παρατήρηση που περιγράφεις, μέσα της περιέχει το σπέρμα της απόδειξης - 2006 χρόνια μάλιστα μετά τη γέννηση του Θεανθρώπου - το ιστορικό πρόσωπο του οποίου αμφισβητείς με την εισαγωγή της προϋπόθεσης σαν άρνηση: αποφεύγω να αποδείξω αυτό που παρατηρώ (με πλήρη σεβασμό στο αξίωμα της αβεβαιότητας των συμβάσεων).

harrygreco είπε...

Περιμενα οτι με το σημερινο θεμα στο μπλογκ, θα γινει του...Φωσ-κωλου... Keep crying...

Άσχετος είπε...

nir-van-is@: Για την αποφυγή παρεξηγήσεων αν και δεν είναι του παρόντος post.

Ο Γέροντας Παϊσιος είπε:
...εάν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι θα ήμουν ο πρώτος κομμουνιστής. Ο Χριστός τι είπε; Ο έχω δύο χιτώνας κ.λ.π
Χέρι που δεν κάνει το σταυρό του, είτε δεξί είτε αριστερό, εγώ ΤΙ να το κάνω;

Όσον αφορά τα περί λογοκρισίας της Αγίας Γραφής κ.λ.π, επίτρεψε μου να μην απαντήσω γιατί είναι εκτός του σημερινού θέματος.

Nikos Dimou είπε...

@άσχετος said...
"γιατί τα βάζετε με τον κάθε άνθρωπο που βρίσκει έστω κάποια (ψεύτικη για πολλούς) παρηγοριά σε κάποια θρησκευτική πίστη."

Ουδέποτε αμφισβήτησα το δικαίωμα καθενός να βρίσκει την παρηγοριά ή την λύτρωσή του με όποιον τρόπο θέλει, να πιστεύει ότι θέλει και να λατρεύει όπως θέλει.

Απλώς δεν αποδέχομαι να ερμηνεύονται τα δικά μου κείμενα με όρους που τους (και μου) είναι ξένοι. Υπερασπίζομαι την δική μου ελευθερία.


nir-van-is παρακαλώ μην επαναλάβετε αυτή την άσχετη ερωτηση...

Άσχετος είπε...

Σαλτάρω στο κενό@:
θα σε παρακαλούσα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ λίγο σεβασμό στο πρόσωπο του Γέροντα. Ευχαριστώ πολύ για την κατανόηση.

Yannis H είπε...

Το δάκρυ είναι αντίδραση του εγκεφάλου στον υπέρμετρο πόνο. Ο εαυτός μας αυτοπροστατεύεται όταν κλαίμε και εκκρίνονται ναρκωτικές ουσίες στο μυαλό που μας ηρεμούν.

Τώρα, θα μου πείτε, πολύ ιατρικά πας να τα πεις και μας ξενερώνεις. Όχι φίλοι μου: γιατί το ίδιο το δάκρυ είναι συνέχεια ζωής, από αυτήν την άποψη. Ο εγκέφαλός μας θέλει τις δυνάμεις του ακέραιες για το αύριο, το μεθαύριο. Αν δεν υπήρχε αύριο, αν βούλιαζε στη μιζέρια του πόνου, δεν θα προστατευόταν. Θα τα έγραφε όλα σε κάποιο άλλο μέρος του σώματος.

Το γέλιο που βλέπει ο ΝΔ στα παιδιά, η συνέχεια της ζωής, η αισιόδοξη πλευρά, το ‘φύλαγμα από τον πόνο’, ενυπάρχει στο δάκρυ.

Και, αυτήν την πράξη του σώματός μας, έχει σημασία να τη σεβαστούμε αρκετά ώστε να τη συνεχίσουμε. Να τη βοηθήσουμε και μόνοι μας. Να πιαστούμε από τα μαλλιά μας βρε αδελφέ. Και να συνεχίσουμε προσέχοντας τον εαυτό μας, όπως προσέχει και αυτός εμάς. Να προσέχουμε τον εαυτό μας συνειδητά και με πείσμα και επιμονή.

Αυτή είναι η μικρή μου προσφορά στο σημερινό θέμα και στο άτομο που αφιερώθηκε.

glenn είπε...

@ σαλτάρω:

Διότι σαλτάρω, οι ινώδεις σου δέσμες του Husemoller και οι εγκάρσιες τομές του Nomizu δεν είναι ολικές. Στραβώνουν στου Crittenden τη γωνία και γυρίζουν. Κι εκείνο το εξέχον σημείο της πρώτης ομότοπης ομάδας του do Carmo καθορίζει τον ομφαλικό λώρο της αναλυτικής συνέχισης που εμβαπτίζεται ανώμαλα μέσα στις είκοσι οκτώ δομές του Milnor καθώς αυτές περιστρέφονται σε συμπλεκτικές επαφές τρίτου τύπου του Blair προσπαθώντας να στοχασθούν τους επανακανονικοποιημένους πόλους του προσημασμένου μέτρου της φτώχειας που ο Kakutani τόσο άδικα αγκαλιά με τον Nash και τον Tirole υποβλέπει και βυζαίνει απ' την Bruhat και την Morrete που καμακώνει τον Dieudone που ρίχνει δέκα κλάσεις java στον Massey.

Άσχετος είπε...

ΝΔ@:

γίνατε κατανοητός και απόλυτα σεβαστά αυτά που λέτε. Θα ήθελα όμως, μιας και το θέμα μας είναι ο πόνος γενικά στη ζωή μας, δίπλα μας, θα ήθελα να μάθω λοιπόν τις δικές σας 'τεχνικές' αντιμετώπισης του πόνου στη ζωή. (Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την εκπομπή, οπότε δεν γνωρίζω αν επαναλαμβάνω ερωτήσεις. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο να με συγχωρείτε για την ταλαιπωρία.)

glenn είπε...

Όχι αποστείρωση. Στεγανότητα. Απολλώνεια Τάξη. Αρμονία. Ρυθμός. "Τώρα είμαι διαφημιστής 24h. Τώρα δεν είμαι καθόλου." Ο λουτρός έχει την έννοια του πλήρους διαχωρισμού καθώς περνά απ' το ένα δωμάτιο στο άλλο. Αλλάζει δέρμα.

kahri είπε...

Yannis H said...

Το δάκρυ είναι αντίδραση του εγκεφάλου στον υπέρμετρο πόνο. Ο εαυτός μας αυτοπροστατεύεται όταν κλαίμε και εκκρίνονται ναρκωτικές ουσίες στο μυαλό που μας ηρεμούν.

Αυτά που λες δεν απέχουν και πολύ από τις αρχικές απόψεις του Freud, χωρίς να πάει κανείς σε ιατρικό επίπεδο.

Οι απόψεις του Freud σχετίζονται με τις "καθαρτήριες" ιδιότητες του κλάματος, έτσι ώστε αυτό να αποτελέσει το όχημα της απώθησης μιας τραυματικής μνήμης.

Στο Freud, S. & Breuer, J. (1974) "Studies On Hysteria", διαβάζει κανείς:

The fading of a memory or the losing of its affect depends
on various factors. The most important of these is whether there has been an energetic reaction to the
event that provokes an affect. Linguistic usage bears witness to this fact of daily observation by such
phrases as ‘to cry oneself out’ and to ‘blow off steam’.
The injured person's reaction to the trauma only
exercises a completely ‘cathartic’ effect if it is an adequate reaction - as, for instance, revenge. But language
serves as a substitute for action; by its help an affect can be ‘abreacted’ almost as effectively.

Οι θεωρίες αυτές έχουν αμφισβητηθεί έκτοτε από πολλούς. Θεωρείται προτιμότερη η -με ψυχρή λογική- άμεση αντιμετώπιση ενός προβλήματος παρά το ξέσπασμα. Παρ' όλα αυτά μερικές ακραίες καταστάσεις όπως το περιστατικό που αποτελέι το έναυσμα της συζήτησης, δίνουν ένα credit στον Freud.

Yannis H είπε...

glenn: περιγράφεις τον άνθρωπο. Ξέρω κι άλλους που είναι έτσι... Εσύ δηλαδή όταν βλέπεις τσόντα, όταν πας σε μια βάφτιση στην εκκλησία και όταν δουλεύεις είσαι ίδιος; Αλλά και πόσο διαφορετικός είσαι;

Αλλάαζουμε δέρμα καθημερινά, συνέχεια και μένουμε πάντα ίδιοι...

NP είπε...

ΝΔ "...Τόσο εξεγείρομαι για το άδικο του θανάτου..."

Καταρχήν επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για την ουσιαστικότητα του κειμένου. Αλλά δε μπορώ να καταλάβω την παραπάνω φράση σας. Είναι τόσο απλό αλλά το κάνουμε τόσο πολύπλοκο για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε: Ξεκινάμε από το μηδέν και καταλήγουμε στο μηδέν, είμαστε ένα τίποτα.

Yannis H είπε...

Kahri, νομίζω ότι κανείς δεν αμφισβητεί τις 'ναρκωτικές' ιδιότητες του κλάμματος.

Η εμφασή μου, όμως, ήταν στο να βοηθήσουμε αυτό ακριβώς που κάνει το σώμα μας, να αυτοπροστατευτούμε. Και παρόλο το "credit στον Φρόιντ", τελικά ήθελα να πω αυτό που (με τα δικά σου λόγια) είναι αντίθετο: "Θεωρείται προτιμότερη η -με ψυχρή λογική- άμεση αντιμετώπιση ενός προβλήματος παρά το ξέσπασμα."

Yannis H είπε...

Αυτό το ‘Ξεκινάμε από το μηδέν και καταλήγουμε στο μηδέν, είμαστε ένα τίποτα.¨ μου θύμισε την απερίγραπτη λογική του ‘we come from nothing, we go back to nothing – what have we lost? Nothing!’ Από το Bright Side of Life των Monty Python. Να ευθυμήσουμε λίγο;

If life seems jolly rotten,
There's something you've forgotten,
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps,
Don't be silly chumps.
Just purse your lips and whistle. That's the thing.
And...
Always look on the bright side of life.
[whistling]
For life is quite absurd
And death's the final word.
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin.
Give the audience a grin.
Enjoy it. It's your last chance, anyhow.
So,...
Always look on the bright side of death,
[whistling]
Just before you draw your terminal breath.
[whistling]
Life's a piece of shit,
When you look at it.
Life's a laugh and death's a joke. It's true.
You'll see it's all a show.
Keep 'em laughing as you go.
Just remember that the last laugh is on you.
And...
Always look on the bright side of life.
[whistling]

MainMenu είπε...

Η σημερινή συζήτηση μου θυμίζει ένα διήγημα του Μπουκόφσκυ όπου ο ήρωας, άστεγος και αλκοολικός περνάει μια βραδειά με κάτι φοιτητές 'ψαγμένους'.

Η αλήθεια από τη μια και οι 'εξυπνάδες' από την άλλη. Το διήγημα τελειώνει με τον ήρωα να σκυλοβρίζει τους φοιτητές.

Νικο Δημου τοσο μακρια αλλα και τοσο κοντα:)

chris είπε...

np said...

"Είναι τόσο απλό αλλά το κάνουμε τόσο πολύπλοκο για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε: Ξεκινάμε από το μηδέν και καταλήγουμε στο μηδέν, είμαστε ένα τίποτα."

Αν μου επιτρέπεις, αυτό το διάστημα μεταξύ των δύο μηδενικών δεν είναι τα πάντα (για τον άνθρωπο, διότι τα πράγματα αλλάζουν αν είσαι θεός ή αγρίμι);

MainMenu είπε...

Γιαννη Η ωραίο το τραγούδι μόνο που λες τη μισή αλήθεια...

Αυτο το τραγούδι το σφυράνε ένα δέκα τύποι καρφωμένοι σε σταυρούς που περιμενουν να πεθανουν. Ειναι μεγαλη ειρωνια...και πολυ μαυριλα...ειναι αυθεντικο γελιο...πιο δυνατο...κι απο το γελιο του Δραπανηφορου Γελωτοποιου

MainMenu είπε...

και η ειρωνία είναι θυμός...

Yannis H είπε...

Mainmenu, συμφωνώ. Εμένα πάντα μου φαινόταν σαν ειρωνεία προς τη θρησκεία (με τα ποδαράκια καρφωμένα στο σταυρό να κουνιούνται στο ρυθμό του σφυρίγματος – ποιά bright side of life ρε φίλε;)

Τώρα, λέγοντας εσύ ότι η ειρωνεία είναι θυμός... συμφωνείς απόλυτα με το ΝΔ – για το θυμό απέναντι στη θρησκεία.

paragrafos είπε...

Όταν χτυπάει ο κεραυνός - Κυριακή 15/10/00


Από: Νίκο Δήμου

Προς: Συνανθρώπους

Αντίγραφο: Αναγνώστες του Έθνους

Θέμα: Όταν χτυπάει ο κεραυνός

Ο μεγάλος άγγλος συγγραφέας Τζων Φάουλς, εραστής της παλαιάς και της νέας Ελλάδας, είχε κάποτε γράψει πως η ζωή του ανθρώπου ορίζεται από τρεις παράγοντες. Τους είχε ονομάσει στα αγγλικά με ελληνικά ονόματα: sideros, keravnos, elefteria.

O «σίδηρος» είναι η αναγκαιότητα στη οποία υπαγόμαστε. Ο χρόνος, η φθορά, τα όρια του κορμιού και του πνεύματος, ο θάνατος. Όταν επαναστατούμε ενάντια στην σιδερένια νομοτέλεια, τότε κινούμαστε προς την «ελευθερία». Προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας. Γράφει: «για μας τους ανθρώπους, ο σίδηρος είναι στην σκιά - η ελευθερία στο φως».

Και ο «κεραυνός»; Είναι το τυχαίο, το απρόβλεπτο, αυτό που ξεπερνάει τους νόμους της αναγκαιότητας αλλά και των πιθανοτήτων. Αυτό που εμφανίζεται στο κέρδος του τζακ ποτ, ή στο τροχαίο ατύχημα, στον σεισμό, ή τον αιφνίδιο θάνατο. Μπορούμε πολλά να προβλέψουμε με βάση τη γνώση και την πείρα μας - αλλά ξαφνικά κάτι απροσδόκητο ανατρέπει τα πάντα.

Γιατί τα γράφω αυτά; Από αμηχανία. Γιατί πριν λίγες μέρες, ακριβώς δίπλα μου, χτύπησε ο κεραυνός και με έχει αφήσει άφωνο. Κάθομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο με το κεφάλι εντελώς άδειο. Όποιο θέμα κι αν σκεφθώ να σχολιάσω, μου φαίνεται ανύπαρκτο.

Ζούμε - και ευτυχώς - σαν να μην υπήρχε ο κεραυνός. Ξυπνάμε το πρωί και καταστρώνουμε τα σχέδιά μας για την μέρα, σαν να ήταν δεδομένο πως όλα θα κυλήσουν ομαλά. Παίρνουμε το καράβι - σαν τους επιβάτες του Σαμίνα Εξπρές - και σχεδιάζουμε τι θα κάνουμε μόλις φτάσουμε. Χωρίς να σκεφτούμε πως είναι ενδεχόμενο να μην φτάσουμε ποτέ.

Κι όταν δίπλα μας χτυπήσει ο κεραυνός, όταν μας αγγίξει η μυρωδιά του καμένου, η αίσθηση του τίποτα - τότε μουδιάζουμε και αδειάζουμε. Τι να γράψω τώρα για την κυβέρνηση, τα διαπλεκόμενα, τις ταυτότητες; Όλη η επικαιρότητα, όλο το Δελτίο των Οκτώ περνάει μπροστά στα μάτια μου σαν παραλήρημα παρανοϊκού.

Ζούμε την ζωή μας πάνω σε μία λεπτή κρούστα πάγου. Κάθε τόσο σπάει και κάποιοι χάνονται. Μακάριοι όσοι πιστεύουν ότι κάτω από τον πάγο είναι ο Παράδεισος. Αλλά ακόμα κι αυτοί βουβαίνονται, όταν χτυπάει ο κεραυνός.

Φιλικά,


Νίκος Δήμου


Εθνος

(Για την αντιγραφή, Παράγραφος)

blabla είπε...

@παττακο. ευτυχως που εισαι οξω.
σαν τι εμφανιζεσαι;Σαν εκπροσωπος του χουντικου θανατου;

blabla είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blabla είπε...

@NΔ@αδικο του θανατου
Ειναι γνωστο οτι και ο Θεος παιζει ζαρια και οτι η φυση ειναι αδικη.
Η δικαιοσυνη ειναι ανθρωπινη εφευρεση για να ρυθμιζει τις σχεσεις των ανθρωπων.

cyberdust είπε...

Nikos Dimou said...
glenn said...
@ΝΔ: Είσαι συγχισμένος (δεν ξέρω γιατί) και δεν βλέπεις καθαρά.

Ναι, είμαι συγχισμένος και θα σου πω γιατί. Όσο γερνάω και πλησιάζει η ώρα μου, τόσο περισσότερο αγανακτώ με όλα αυτά τα παραμύθια με τα οποία δήθεν μας παρηγορούν (στην πραγματικότητα όμως μας κοροϊδεύουν) οι παπάδες και οι θεολόγοι. Τόσο εξεγείρομαι για το άδικο του θανάτου και δεν αντέχω να ακούσω περίπλοκα διανοήματα που ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Μεταξύ Γιανναρά και θεούσας νοσοκόμας υπάρχει διαφορά επιπέδου - αλλά όχι προσανατολισμού. Στη βάση είναι το ίδιο.

Άλλοι, γερνώντας, γίνονται θρήσκοι. Εγώ το αντίθετο. Και πόσο με εκφράζουν οι στίχοι του Dylan Thomas "Λύσσα, λύσσα κόντρα στο θάνατο του φωτός!"

4:19 μμ


Θα διαφωνήσω σφοδρά. Δεν το έχετε καταλάβει ΝΔ, αλλά από τέτοια πάστα είναι πλασμένοι και οι ιδρυτές θρησκειών. Να παραφράσω τα λεγόμενά σας, «Μεταξύ ΝΔ και θεούσας καλόγριας υπάρχει διαφορά επιπέδου - αλλά όχι προσανατολισμού. Στη βάση είσαστε το ίδιο.» «Εσείς, γερνώντας, γίνατε θρήσκος.» Ο προβληματισμός του θανάτου σας, αυτός ο προβληματισμός δημιουργεί θρησκείες. "Λύσσα, λύσσα κόντρα στο θάνατο του φωτός!" Θα μπορούσε να το πει και ο Αυγουστίνος. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο είπε, με άλλα λόγια, πιο θεολογικά.

kkai-Lee είπε...

Μια γυναίκα κλαίει,
ένας άνθρωπος κλέει. Ακόμα και ένα σκυλί κλαίει. Φταίει ο πόνος

Ο πόνος είναι μέρος της ζωής. Ανεπιθήμιτο μα αληθινό και απειλιτικό. Το κλάμα είναι μοναχική υπόθεση διαρκεί λίγο ή πολύ. Το κλάμα είναι απελευθέρωση. Μετά το κλάμα η ανακούφιση.

Ο πόνος είναι υπόθεση μοναξιάς
Η συμπόνοια ( η αληθινή ) σκοτώνει τον πόνο.

Η γυναίκα, ό άνθρωπος, το σκυλί,
ανυπεράσπιστοι μπροστά στον πόνο

Τι να σημαίνουν όλα αυτά ?

blabla είπε...

Λαθος εκφραση ¨"η φυση ειναι αδικη"
Η φυση ειναι φορεας και διακινητης ενεργειας.και εξελισσεται με κυκλους, συσσωρευσεις και διαστολες

sxolio είπε...

Μια γυναίκα κλαίει αλλά the lady is a tramp!!!

She gets too hungry for dinner at eight.
She like the theatre and never comes late.
She never bothers with people she hates.
That's why the lady is a tramp.
Doens't like crapgames with barons or earls.
Won't go to Harlem in ermine and pearls.
Won't dish the dirt with the rest of the girls.
That's why the lady is a tramp.

(Frank Sinatra: The Lady is a tramp)

aphrodite είπε...

Always look on the bright side of life (φί-φού, φί-φού, φί-ρι-φι-φι-φί-φου)...
Πάμε λοιπόν (έλλλλα μωρά στην πίστα!):

Τον πόνο, τα δάκρυα, τον θάνατο δικού σας, τον φόβο του θανάτου, όλα αυτά τα ευχάριστα τα περιγράψαμε - πολλοί με τόσο άμεσο τρόπο, που πόνεσε η καρδιά μου!

Πείτε μου όμως, δεν έχουν υπάρξει και στιγμές που να λέτε "ΟΚ, εντάξει, το πήρα το μερτικό μου, ζωή σ'ευχαριστώ, μπορείς να με πάρεις τώρα!", στιγμές που αισθανθήκατε... πληρης ημερών σχεδόν, ότι κι αν δεν συνεχίζατε τα εγκόσμια, δεν θα πείραζε και πολύ πλέον. Στιγμές που νοιώσατε ευγνομωσύνη που αξιωθήκατε να ζήσετε τέτοια χαρά...

ΔΕ μιλάω για τότε που κερδίσαμε το Κύπελλο, ΔΕ μιλάω για τότε που... "εξωφθαλμιαστήκατε" (very sic!) με ΤΟ μωρό, ΔΕ μιλάω για τότε τους πήρατε στην κόντρα στα λιμανάκια... Πιό κοντά στην ψυχούλα σας, αυτό που θα το λέτε στα παιδάκια σας σαν το highlight του δικού σας έπους του '40...

Για πείτε μου!

Γιατί δεν πέφτουμε χαμηλά, φόρα παίρνουμε! (γειά σου ρε aggele!)

(μη βάλω τα κλάμματα πάλι ρε παιδιά, εδώ και 3 posts κλαίω!!!)


ΥΓ-

@ΝΔ,
συμπληρώνω στην Φωσκολιάδα μου ( εκπομπή Φλέσσα, last comment χτες στο post περί ψεύδους, ότι δεν θεωρώ ότι είναι η αρρώστεια ή ο θάνατος τα πιο σημαντικά -μνημειώδη, εννοείται, αλλά ωχριούν μπροστά στη γέννηση ενός παιδιού), και κάτι ακόμη. Η γέννηση του παιδιού σου σημαίνει και τη γέννησή σου σα γονιό, με όλα όσα συνεπάγεται. Κι αυτό λοιπόν το βάζω μαζί. Αυτά.

Takis Alevantis είπε...

Νίκο έγραψες στις 4:19 μμ «Όσο γερνάω και πλησιάζει η ώρα μου, τόσο περισσότερο αγανακτώ με όλα αυτά τα παραμύθια ... »

Ένα υπέροχο κείμενο που ταιριάζει με την περίπτωση είναι ο λόγος του Γιαλόμ κατά τη βράβευσή του με το βραβείο Pfister. Αξίζει τον κόπο να τον διαβάσει κανείς -ιδίως τις τελευταίες παραγράφους.

aggelos-x-aggelos είπε...

aphrodite said...
για τότε που... "εξωφθαλμιαστήκατε" (very sic!) με ΤΟ μωρό,

να υποθέσω ότι μωρό ήταν μεγάλο... "εκπρωκτάκι" (very very sic... σχεδον αρρωστο)

Γεια σου και σένα Αφροδίτη με τα τέλειά σου σχόλια

harrygreco είπε...

Τα σημερινα σχολια ειναι...απο την Ιστανμπουλ ερχομαι & στη κορφη...Κανελλη.

Nikos Dimou είπε...

glenn said...
"Όχι αποστείρωση. Στεγανότητα. Απολλώνεια Τάξη. Αρμονία. Ρυθμός".

Αχ Glenn πόσο λίγο με έχετε καταλάβει! Τζάμπα έγραφα τόσα χρόνια... Και είστε άνθρωπος ευφυέστατος (ίσως όμως πολύ κοντά στα μαθηματικά). Διαβάστε το "Βιβλίο των Γάτων"...

άσχετος: δεν διαθέτω "τεχνικές αντιμετωπίσεως του πόνου". Εκτός από το ουρλιαχτό.


cyber-dust said... "Δεν το έχετε καταλάβει ΝΔ, αλλά από τέτοια πάστα είναι πλασμένοι και οι ιδρυτές θρησκειών".

Eδώ πια σηκώνω τα χέρια! Το blog είναι η απόλυτη αποτυχία (μου). Αν μετά από τόσα κείμενα και τόσες συζητήσεις καταλάβατε αυτό... τι να πω; Μα οι ιδρυτές θρησκειών έχουν βρει μία αλήθεια - και προσπαθούν να την διαδόσουν (αν όχι να την επιβάλλουν) ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα... Και μοιάζω με αυτούς;

Nikos Dimou είπε...

Παράγραφος

Το κείμενο "Οταν χτυπάει ο κεραυνός" το έγραψα την μέρα που έμαθα ότι η αδελφή της συζύγου μου, μία πεντάμορφη, χαρισματική γυναίκα 45 χρόνων, είχε έναν άσκημο καρκίνο.

Πέθανε πριν 3 χρόνια.

Finteias είπε...

Δεν ξέρω τι θα έλεγε αυτή η γυναίκα για όλα αυτά που συζητήθηκαν με αφορμή την απελπισία της.

Πάντως, κάποτε βρέθηκα μπροστά σε τέτοια κατάσταση, στην οποία είχε βρεθεί ένα φιλικό μου πρόσωπο.
Καμιά λογική δύναμη, καμιά απόδειξη, καμιά συμβουλή (επιστημονική, θεολογική) δεν μπορούσε να εισχωρήσει σε κείνη τη φωλιά του Καθαρού Πόνου.
Αρκέστηκα, τότε, στο να γίνω μια σιωπηλή φιλική παρουσία και όπως μου ειπώθηκε αργότερα ήταν ευεργετική.

Τώρα για τον Γιανναρά...
Αχ, αυτός ο Γιανναράς. Κάποιοι κόντεψαν να τον αποκαλέσουν Νικολαΐτη, κάποτε και άλλοι θεούσο.

McKat είπε...

Κύριε Δήμου είπατε μέσα σε άλλα: "Eδώ πια σηκώνω τα χέρια! Το blog είναι η απόλυτη αποτυχία (μου). Αν μετά από τόσα κείμενα και τόσες συζητήσεις καταλάβατε αυτό... "

Πολλά λόγια δεν ξέρω να πω. Θα πω αυτό το ένα. Πολλές φορές έχει γίνει θέμα συζήτησης ανάμεσα σε μένα και πρόσωπα που πολύ υπολογίζω τη σκέψη τους πως η απόφασή σας να ανοίξετε αυτό το μπλογκ βρίσκεται σε απόλυτη συνέπεια με το πρωτοπόρο και ριζοσπαστικό σας πνεύμα. Και αποτελεί όαση πολιτισμού. Και όαση πνεύματος. Μην πικραίνεστε, τουλάχιστον όχι γι'αυτό. Αλλά ούτε και για άλλα. Πρώτος διδάξας του να εκφράζεται κανείς ανοιχτά είστε εσείς. Θα πρέπει να χαίρεστε για την έκφραση που δεν σταματά μόνο σε ευχάριστα.

broccoli είπε...

ερμ, μολις άκουσα τον ΝΔ στο mega να λέει τη φράση (παιγμένη εκτός συμφραζομένων): "είμαι περήφανος που η ταυτότητά μου αναγράφει χριστιανός ορθόδοξος", μήπως έχω πρόβλημα ακοης?

food4thought είπε...

Elpizo na min blokaro to blog mou me to post mou.. tha einai ligo megalo..

Skeftika na kano entry giati exo iparksei i gineka pou kleei..

Exoun allaksei oi epoxes? Den ksero. Ta vlepo ola apo toso konta pou dyskolevomai na po.

Oso periergo kai an akougetai, exo perpatisei klaigontas anamesa se kosmo. Ta sinesthimata? Thimos kai katapiesi prin to klama, lipi kai aisthima adikias, kata tin diarkeia. Meta ola itan kala, par'olo pou eixa meinei xoris douleia kai den eixa vrei to dikio mou se tipota ap'ta pragmata pou me apasxolousan.

O logos itan asimantos. Endiaferon eixan ta gegonota kata ti diarkeia tou peristatikou, to setting kai i ikona mou prin, kata tin diarkeia kai meta to klama. Eniotha san protagonistria arxaias tragodias pou ekteilisetai mesa sto IKEA.

Eixe perasei i proti evdomada tou mina kai den eixa plirothei. I douleia itan geleia, ta lefta geleia kai i organosi tou tmimatos aniparkti eos kai komiki. Epikefalis enas super nevrotikos compiouterakias, kalos anthropos me texnikes gnoseis pou eixe omos agneia apo to pos dioikeitai ena tmima epixeirisis sto opoio itan epikefalis. I diafora tou typou se antithesoi me allous asxetous managers, itan oti autos den evgaze ta nevra tou stous synergates tou, oute tous katigorouse eftheos gia ta lathi tou/s, apla tous ekane paidikes pousties, opos to na kathisteroi sto na tous plironei i ap'ta nevra tou na kanei texnikes gkafes, p.x. me tremameno ap'ta nevra xeri na xalaei antikeimena, ypologistes klp. Se alles periptoseis, apla exane tin balla, kai afine filodoksous neous na orgonoun oli tin athina gia na vroune enan pelati pou telika tha tou eferne psixoula, me prosopika tous eksoda, me apotelesma na xreokopoun, na pathenoun eggavmata, atyximata ap'tin viasini kai sto telos yperkoposi (koinos kapsimo) ap'tin poly douleia.

Oi meres loipon pernousan, to tameio itan meion, kai o typos proklitika agnoouse ta themata prosopikou, ksodevontas olo tou ton xrono sto eboriko meros tis douleias tou. Irthe ekeini i mera pou eftasa kai ego sta oria mou, par'olo pou eimouna ap'tous ligotero atyxous sto thema misthou, ipervolikou orariou klp klp. Se auti tin fasi to synaistima itan dinato kai apolito. Den itan thimos, itan mallon auto pou niothoun autoi pou pane gia ksekatharisma logariasmon. Me kofta logia prin paei sto grafeio tou trexontas ton stamatisa kai tou zitisa na me plirosei. Efere merikes fores antistasi prin mou ferei ta xrimata mou. Telika, meta apo liges ores, me fonalse sto grafeio tou, mou edose ta xrimata kai mazi m'auta ena mini logidrio gia to poso kali itan i sinergasia mas kai oti tha epikoinonisei mazi mou se periptosi pou me xreiastei allo tmima tis etairias.

Perno ta xrimata, fevgo, baino sto autokinito kai arxizo na odigo pros to IKEA pou skeftika oti tha itan to kalitero meros gia na ksexaso auto pou egine kai na cheer up ligo. Se auti tin fasi ta sinaisthimata itan nevra, polla nevra. Oi eksigiseis pou edina eixan tin paramorfomeni logiki pou exoun oi eksigiseis enos tholomenou anthropou. Ftano sto IKEA, arxizo na koitazo deksia kai aristera ta ''paixnidia'' mou, opos einai gia mena ta eidi spitiou.

Ksafnou, stin akri tou matiou mou piano ton baba T. Eixa kairo na ton do apo tote pou pethane o gios tou kai agapimenos mou filos. Ase leo, tha vretoume pio konta kai tha tous xairetiso, itan kai i oikogeneia tou mazi me aksioprepeia. Sinaisthima? Sok. I oikogeneia pou mou edine parigoria mono kai mono pou tous skeftomouna, itan brosta mou. Parigoria, oxi giati kai oi dio eixame perasei ap'to idio penthos afou pethane o L, alla epeidi itan kai paramenei gia mena na einai i monadiki oikogeneia pou exo gnorisei pou ekpempei se tetio vathmo agapi kai thalpori.

Plisiasame, tous xairetisa, filithikame, milisame kai kaname ena grigoro update tis zois mas apo tin teleftaia fora pou eixame na vrethoume. Ksafika me plimirise oli auti i agapi kai thalpori pou proanefera ton anthropon pou pragmatika endiaferonati gia sena kai tote itan pou arxise to ''klama'' na mou anevainei sto kefali. ''Kratisou'' skeftika kai tha exeis oli tin imera na klapseis eleftera otan figeis apo edo, apo autous tous anthropous kai pas sto spiti sou.

Filithikame, dosame efxes kai proxorisan. Ego ksfnika siniditopoiisa oti den borousa na proxoriso. Itan san fternisma auto pou me epiase kai san fternisma den borousa na to kratiso. Evala kai ego ta gialia mou kai arxisa na perpatao pros tin eksodo. Xoris kih, eklega me ligmous kathos perpataga anamesa ston kosmo. To asteio itan oti 1) i didromi apo tin arxi/mesi tou IKEA mexri to telos einai terastia, 2) eixa arxisei na min vlepo giati ap'tous ydratmous kai ta dakrya ta gialia mou eixan thabosei..

Den thimamai pos eftasa sto autokinito, sto spiti mou klp klp. Thimamai oti apo tote den exo ksanaklapsei mesa se kosmo, par'olo pou me exoun ksanaapolisei apo douleia (tha elega oti tora mallon gelao otan mou simvainei), exo ksanadei/skeftei xontroadikies kathe fora pou skeftomai tin apoleia tou L. I zoi sinexizetai par'ola auta me to dissertation pou tha eprepe na grafo auti ti stigmi (anti na diigoumai komikotragikes istories tis zois mou), me tis gkrinies ton gonion pou den me vlepoun arketa kai den pantrevomai, me tis anousies kai varetes protaseis gia bouzoukia, kai ola ta gnosta tou neoellina pou den drepomai na paradexto oti eimai meros. Eksallou den ftaio ego, etsi me megalosan. Prospatho na allakso kai na gino pio refined, alla opos diavasa kai se ena blog, to epipedo borei na allazei, o prosanatolismos omos oxi.

K :)

P.S.
Boreitai na mou peite tropous gia na ksekolliso apo auto to blog? Me exei katastrepsei. Pernao polles ores spiti kai sto internet logo spoudon kai prepei na omologiso oti meta tin sinentefksi tou ND, exo girisei pollaaaaaa xronia piso. Ithela na to po noritera auto.. Otan diavazo ND niotho oti einai by far neoteros apo mena kai eimai 31! Ksero pos ginetai, auto pou den ksero einai pos na einai kapoios paragogikos kai energo meros tis koinonias mas kai na paramenei neos.

Tha perimeno nea sas, i.e. na me apoklisetai apo auto to blog prin arxiso na tin psonizo kai arxiso na thelo kai ego na gino siggrafeas.

Tis kaliteres efxes mou. Oles autes tis meres exo pragmatika efxaristithei polla apo ta posts pou exo diavasei mesa se auto to blog. Gia tin akriveia exo na efxaristitho toso, apo tin periodo pou spoudaza filososofia kai apo tote pou ekana teraaaaaasties sizitiseis me ton L. Efxaristo (den perimeno xeirokrotima... psonio!)

Άσχετος είπε...

Aphrodite@:

μίλησες στην ψυχή μου, σε αντιλαμβάνομαι πλήρως. Έχω τέσσερα παιδιά, και ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, όχι ότι θέλω να πεθάνω, αλλά πεθαίνοντας, θα έχω (την έχω ήδη από τώρα) έντονη τη γεύση ότι έκανα κάτι το τρομερά σπουδαίο σε αυτή τη ζωή. Δεν μπορώ να το εκφράσω με λόγια (μην ξεχνάτε πως είμαι άσχετος) αλλά αυτό δεν μειώνει την απέραντη αλήθεια που κρύβεται σε αυτό το συναίσθημα.

kahri είπε...

@mckat
Σύμφωνοι,
καλή η ελεύθερη και χωρίς φραγμό παράθεση απόψεων αλλά εδώ που τα λέμε και τα blogs έχουν τους κινδύνους τους...
Είναι το λιγότερο κουραστικό να εξομολογείσαι για θέματα τόσο προσωπικά και αυτά να ευαισθητοποιούν τις συναισθηματικές αγκυλώσεις άλλων με αποτέλεσμα αυτοί να βαράνε τυφλά:
"Δεν το έχετε καταλάβει ΝΔ, αλλά από τέτοια πάστα είναι πλασμένοι και οι ιδρυτές θρησκειών".
ΉΜΑΡΤΟΝ!

glenn said...
"Όχι αποστείρωση. Στεγανότητα. Απολλώνεια Τάξη. Αρμονία. Ρυθμός".

Διαβάσαμε ένα σωρό postings για το Απολλώνιο και το Διονυσιακό που ΚΑΙ προβληματική εννοιοποίηση συνιστουν, ΚΑΙ προπάντων ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με τα ζητήματα που συζητούνται εδώ. Να έχουμε διαβάσει λίγο Nietzsche και να προσπαθούμε να εφαρμόσουμε μία ελλειπώς αφοιμοιωμένη σχηματοποίηση επί παντός επιστητού δεν είναι βάση για στα επιχειρήματά μας, η μέθοδος του Προκρούστη είναι!

Κατά τα άλλα, όσον αφορά τη θρησκευτικότητα, σεβαστή σε προσωπικό επίπεδο για τον καθένα, αλλά το ζήτημα έχει λυθεί από το διαφωτισμό. Τα όρια και η κριτική του Διαφωτισμού είναι άλλη υπόθεση (αλλιώς δε θα άξιζε να διαβαστούν οι Nietzsche, Heidegger, Adorno και πολλοί άλλοι), αλλά προς Θεού όχι επιστροφή στο Θεό :)

Nikos Dimou είπε...

broccoli said...
"ερμ, μολις άκουσα τον ΝΔ στο mega να λέει τη φράση (παιγμένη εκτός συμφραζομένων): "είμαι περήφανος που η ταυτότητά μου αναγράφει χριστιανός ορθόδοξος", μήπως έχω πρόβλημα ακοης?"

Χρειάζεται άραγε να διευκρινίσω ότι ήταν ειρωνεία; (Σχόλιο στο ότι η Ιερά Σύνοδος αγιοποιεί τον Βησσαρίωνα).

aphrodite είπε...

@food-4-thought,

please prospathise na grapseis ellinika, theloume na diavazoume me laxtara ta comments sou alla xanoume xrono!

@glenn, cyber-dust,

κανονίστε! Θα το κλείσει το blog! Διαβάστε πιο προσεκτικά, κάντε σκονάκια, ρωτήστε και κάναν παλιότερο, πάρτε μια γάτα βρε αδερφέ και ψυχαναλύστε την, γ#$%@ τον Goedel μου γ*#@$!!!


Πριν από λίγο, ζωγραφιά μωρού 1: κάστρα, ζωγραφιά μωρού 2: καρδούλες, ζωγραφιά πατώματος: μαρκαδόροι στο ξύλο, με φυστικοβούτυρο. Μεικτή τεχνική. Τέρατα!
Απόπειρα καθαρίσματος ταυτόχρονα με προεργασία για αυριανή τούρτα. "Μαμάααααα, αύριο στα γενέθλιά σου, τα πόσα... ανοίγεις?"
Αγάπες μου!

Τι να τους πω, αύριο η μανούλα ανοίγει το τριώδιο? Πολλά τριώδια για την ακρίβεια, ίσαμε 20?

@takis,
δεν έχω περιθώρια να κάψω με την ησυχία μου το κάστρο, όμορφα, χορταστικά, αλύπητα... Πρέπει να τ'αφήσω στα παιδιά μου, να το κάψουν εκείνα (και μη μου πει κανείς ότι θα παντρευτούν πρίγκηπα με δικό του κάστρο, οπότε θα το πάρουν έτοιμο! Αμα είναι οι γυιοί του mickey κι έχουν κοινόβιο αντί κάστρο? Ασε καλύτερα...)

Το πολύ-πολύ να κάψω κάνα σανό στον σταύλο, πίσω-πίσω, να μου φύγει η κάψα. Με τον πυροσβεστήρα δίπλα...

CAESAR είπε...

Tristis ysque ad mortem για την μικρήLouminitsa. Οι δεκαοκτώ κύκλοι της κόλασης.

gravoura είπε...

Παραδόξως ατύχησε το θέμα σήμερα, ίσως από κάποια νέα μέλη που δεν ξέρουν καλά τον ΝΔ, ίσως και ο ίδιος να είναι υπερφορτισμένος με σκέψεις μελαγχολικές.
Για όλους όμως είναι όαση πνευματική το blog, συντροφιά και δημιουργικός διάλογος.
Ας το πάρει το...ποτάμι λοιπόν το σημερινό και αύριο με νέα πνοή φρεσκάδας και έμπνευσης για όλους μας.
Δεν ξέρω πόσο χαζό θα φανεί, αλλά αν ήμουνα ΝΔ θα έφευγα γεμάτη από τη ζωή.

georgia m. είπε...

@gravoura:

Κανείς ή σχεδόν κανείς,όσο χορτάτος και να είναι,δεν φεύγει ¨¨γεμάτος¨¨ από τη ζωή.

xenia είπε...

aggelos-x-aggelos (3:45):
πόσες θύμισες και αναμνήσεις μου έφερες στο μυαλό με αυτά σου τα λόγια... θυμήθηκα τον χαμό της καλύτερης μου φίλης πρίν από 7 ή 8 χρόνια... κάθε σου λόγος θύμισε εκείνη [...]Δεν έχεις όρεξη ούτε τα μάτια, ούτε τη μύτη να σκουπίσεις. Θέλεις να κάτσεις ακίνητος και να κοιτάς χωρίς να βλέπεις. Καρφωμένα και ακίνητα μάτια σε ένα σημείο. Και το μυαλό να τρέχει. Και μόλις ξεκουραστείς λίγο να αρχίσεις πάλι. Πιο δυνατά. Και να ουρλιάζεις μέχρι να σκιστεί ο λαιμός σου. Και μετά ο ύπνος.[...]. Και το κλάμα για μένα υπήρξε λυτρωτικό, ανακουφιστικό...Έκλαψα, πάει... τελείωσε(??). Εξάλλου εγώ, στην τελική,ένας απλός περαστικός ήμουν... Η μάνα που μένει πίσω; Αυτήν ποιός μπορεί να την παρηγορήσει; Κοιμάται, ξυπνάει, ένα αβάσταχτο μαρτύριο η ζωή της. Και το δωμάτιο του παιδιού της άθιχτο. Ακριβώς όπως το άφησε την προηγούμενη μέρα, την προηγούμενη νύχτα. Μιλώ μαζί της στο τηλέφωνο και κλαίει διαρκώς. Δε νομίζω ποτέ να σταμάτησε κιόλας. Ο χειρότερος πόνος... αυτός της μάνας να χάνει το παιδί της... Για κάτι μόνο αναρωτιέμαι... Εγώ που απλός περαστικός ήμουν... γιατί δεν σταμάτησα κι εγώ να κλαίω και να την σκέφτομαι συχνά πολύ. Γιατί άλλαξαν τόσα πράγματα στην ζωή μου μετά από εκείνη; Μάτια καρφωμένα στο κενό. Ασάλευτα. Μυαλό που τρέχει. Ξεσκισμένος λαιμός... Κάποιοι πόνοι τελικά ποτέ δεν γιατρεύονται.

aphrodite είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...

sorry, τα περί κάστρου αναφέρονταν στην παραπομπή Γιαλόμ του @takis: τελευταία φράση "Leave nothing for death but a burned-out castle", Καζαντζάκης.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

πάρα πολλά άγχη αγαπητοί σας διακατέχουν...το φαιό και το γκρίζο μυαλό σας έχει υδροποιηθεί...βιβλία άχρηστα σε άχρηστους και diadiktion και απόσταση από τη ζωή...εσύ glenn εμφανίζεσαι σαν φανφάρας "ψυχάκιας"...χάλια, φρίκη, σιδερόδρομος.

κι αν έχουμε ένα κομμάτι
ψωμή τίποτα δεν έχει νόημα να το λύσουμε να το βρέξουμε να ταΐσουμε όχι έλληνες στιχουργούς όπως ναταλία γερμανού μα κάποιον που έχει ανάγκη
να ψιθυρίζοντας τα βρομόλογα και τα φθαρτά ότι κρέμεται σε μία κλωστή η ζωή και ο δοξιάδης μαθηματικός.

να σβήνουμε τα τσιγάρα μας στους τάφους και να μένουμε κάτω από τα πεύκα, πάνω η θάλασσα, μέσα η θάλασσα, δίπλα μας ο αέρας, εσένα θέλω τώρα που έγινε σαν άχυρο το camel, όλοι για έναν ουδείς για κανέναν, κι όταν έχεις βιώσει αυτή τη ματαιότητα στην πράξη βλέπεις το παιδάκι να τα γκρεμίζει με το πόδι.

georgia m. είπε...

ΑΣΧΕΤΟ - αλλά για όσους ενδιαφέρονται:
Αύριο,στην ΕΤ-1,αφιέρωμα στο Νίκο Καρούζο από την εκπομπή Παρασκήνιο.

harrygreco είπε...

Post no sendonia & idios me greeklish.

Nikos Dimou είπε...

gravoura said...
"Παραδόξως ατύχησε το θέμα σήμερα, ίσως από κάποια νέα μέλη που δεν ξέρουν καλά τον ΝΔ, ίσως και ο ίδιος να είναι υπερφορτισμένος με σκέψεις μελαγχολικές".

Όχι τόσο μελαγχολικές... αυτό που μου συμβαίνει είναι ότι φορτώθηκα πολύ τις τελευταίες ημέρες, ιδιαίτερα χθες, κοιμήθκα μόνο τρεις ώρες και είμαι ράκος. Από εκεί και η επιθετικότητά μου προς Black Swan. Αν διαβάζει το blog ζητώ συγγνώμη.

Φταίει και το καταραμένο "σύνδρομο Άντερσεν" (ο βασιλιάς είναι γυμνός) που με διακατέχει. Όταν διαβάζω κάτι (έστω περίτεχνο) που θεωρώ ανοησία το λέω ευθέως.

Λέτε καμία φορά μερικοί ότι το blog σας παίρνει πολύ χρόνο. Εμένα με σκέφτεστε;

Ίσως χρειάζομαι διακοπές...

aphrodite είπε...

ΝΔ,
"Λέτε καμία φορά μερικοί ότι το blog σας παίρνει πολύ χρόνο. Εμένα με σκέφτεστε;"

Οχι. Μικρά αντίποινα για να είστε πολυγραφότατος!

;-)

sxolio είπε...

Απλά ΝΔ είστε ένας blog-junkie. Χρειάζεστε κάτι δυνατότερο τώρα. Προτείνω αφισσοκολλήσεις σε όλους τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας ή κάτι παρόμοιο.

aphrodite είπε...

ΝΔ,

"Ετσι και αλλιως με διαβάζετε και αλλού αλλά δεν με αναγνωρίσατε!!!!!!!" έγραψε σε άλλο blog ο black swan, οπότε φαντάζομαι ότι δεν πρόκειται να αποσυρθεί πραγματικά!

Κι εξάλλου, δεν βάλατε και τους σεκιουριτάδες να τον πετάξουν έξω από το ανάκτορο! Ούτε τον παροτρύνατε να περαστεί ένα χέρι blanco, δεν αλλάξατε τη φύση του!

gravoura είπε...

@NΔ
Μια-δυο μέρες στα Κιούρκα και γέμισαν οι μπαταρίες. Και θα γυρίσετε πιο νέος!!!! ΄Οσο για εμάς, θα κάνουμε και καμιά δουλειά που τις έχουμε εγκαταλήψει λόγω του blog.

sxolio είπε...

ΝΔ γιατί δεν αρχίζετε yoga; Ή γιατί δεν κάνετε ένα ταξίδι στις Ινδίες; Λεφτά έχετε!

Stavros P (isisdoros) είπε...

Από τα πιό δυνατά posts.Πολύ ζωντάνια στην συζήτηση παρότι πένθιμο στο θέμα.

CAESAR είπε...

@gravoura:...
ξέρω πόσο χαζό θα φανεί, αλλά αν ήμουνα ΝΔ θα έφευγα γεμάτη από τη ζωή....

Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από Ν.Καζαντζάκη:
"-Παππού, είπε πιάνοντας το χέρι του γέρου, έχω ακουστά, έζησες σαν το μεγάλο δρύ, έφαες μπόρες, πόνεσες, χάρηκες, πολέμησες, δούλεψες εκατό χρόνια. Πώς σου φάνηκε η ζωή, παππού, στα εκατό ετούτα χρόνια;
-Σαν ένα ποτήρι κρύο νερό, παιδί μου, αποκρίθηκε ο γέρος.
-Και διψάς ακόμα, παππού;
-Aνάθεμά τον, είπε με βαριά φωνή σά να καταριόταν, αναθεμά τον πού ξεδίψαψε ! "

CAESAR είπε...

georgia.m:

Αύριο,στην ΕΤ-1,αφιέρωμα στο Νίκο Καρούζο από την εκπομπή Παρασκήνιο.

Ναί, αξίζει να το δεί κανείς, 30χρόνια παρασκήνιο, η εκπομπή με τα καλύτερα αφιερώματα. Πρόσφατα ξανάδειξε τον Κ. Καστοριάδη, Μανόλη Αναγνωστάκη κα.

aggelos-x-aggelos είπε...

@xenia

Καλή μου xenia χαίρομαι που σε άγγιξα, αν και θα προτιμούσα να σε είχα κάνει να χαρείς.

Ο πόνος της μάνας που χάνει ένα παιδί πρέπει όντως να είναι ο μεγαλύτερος πόνος που υπάρχει (χωρίς αυτό να υποβιβάζει τον πόνο του πατέρα ο οποίος πρέπει να είναι εξίσου μεγάλος και φυσικά το δικό σου). Ο θάνατος όμως είναι μία στατική κατάσταση. Πέθανε, δεν γυρίζει πίσω. Η κάθε μέρα που περνάει τον αφήνει όλο και πιο πίσω με αποτέλεσμα αυτό να 'γλυκαίνει' λίγο μετά από καιρό (προσωπική εμπειρία).

Υπάρχουν όμως και καταστάσεις όπου όταν ξεκινάει ένα κακό σιγά σιγά γίνεται μεγαλύτερο και κάθε μέρα έχεις να αντιμετωπίσεις και μια διαφορετική πτυχή του. Δεν έχω καταλήξει τι είναι χειρότερο. Η σταθερή και μη αναστρέψιμή κατάσταση ή το να μην ξέρεις τι άλλο θα σου έρθει στο επόμενο βήμα (και από που).

Συγνώμη αν σε στεναχώρησα, αν και νομίζω ότι όλοι σήμερα έχουμε πάθει ένα κατιτίς.

Φιλιά, κουράγιο!

aphrodite είπε...

@aggelos,

μόνο κατι-τις? Εδώ η paragrafos, στην οποία και είναι αφιερωμένο το post, και θεωρεί ότι δυστυχώς... ατυχήσαμεν σήμερα! isisdoros μίλα πιο δυνατά!

aggelos-x-aggelos είπε...

Παιδιά καληνύχτα, τα λέμε αύριο!!!

paragrafos είπε...

aphrodite said...

"(...)Εδώ η paragrafos, στην οποία και είναι αφιερωμένο το post, και θεωρεί ότι δυστυχώς... ατυχήσαμεν σήμερα! isisdoros μίλα πιο δυνατά!"
----------------------
Με συγχωρείτε πολύ που σας διακόπτω, αλλά λέτε κάτι που δεν ειναι ακριβές. Ίσως κάτι άλλο διαβάσατε.

Και πάλι συγγνώμη

Με αγάπη

Παράγραφος

xenia είπε...

aggelos-x-aggelos, συμφωνώ, μόνο σε ένα σημείο θα ήθελα να επισημάνω κάτι... για αυτόν τον συγκεκριμένο, τελείως ανορθόδοξο και άδικο πόνο (αυτόν τον πόνο-χαμό)[...]Η σταθερή και μη αναστρέψιμή κατάσταση ή το να μην ξέρεις τι άλλο θα σου έρθει στο επόμενο βήμα (και από που), ταυτίζονται απόλυτα, σχετίζονται άμεσα. Η μάνα ή ο πατέρας (που σε καμία περίπτωση δεν μειώνω το μέγεθος του πόνου του τελευταίου) βιώνουν κάτι το στατικό, το μη αναστρέψιμο ΚΑΙ ταυτόχρονα ΞΕΡΟΥΝ ότι τίποτα άλλο πλέον δεν έχουν να περιμένουν. Πραγματικά δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο πια, τίποτα δεν μπορεί να τους αγγίξει περισσότερο, πιθανόν ούτε ακόμη η ίδια τους η ζωή... Φοβούνται μόνο (αν είναι σε θέση να "θέσουν σε λειτουργία αυτούς τους μηχανισμούς του φόβου") μην τύχει κάτι και στο άλλο τους παιδί ή σε οποιοδήποτε άλλο κοντινό - αγαπημένο τους πρόσωπο γιατί τώρα μόνο αυτό τους έχει απομείνει. Και πάλι, όμως, αν μπορούν να φοβηθούν πια...

broccoli είπε...

ΝΔ: Χρειάζεται άραγε να διευκρινίσω ότι ήταν ειρωνεία; (Σχόλιο στο ότι η Ιερά Σύνοδος αγιοποιεί τον Βησσαρίωνα).

μάλλον όχι, αλλά θα ακουγόταν σαν ειρωνεία αν το έλεγε κάποιος που ήταν χριστιανός ορθόδοξος (έτσι αποσπασματικά όπως ακούστηκε δεν το εξέλαβα ως ειρωνικό, υπέθεσα οτι το μονταζ είχε κάνει το θαύμα του)

glenn είπε...

@παράγραφος:
Είναι το δεύτερο "φάουλ" που κάνει σήμερα. Το πρώτο το έκανε πριν λίγο όταν πετσόκοψε το σχόλιο του black swan σε άλλο μπλόγκ. Εκείνος απευθυνόταν στον συγκεκριμένο μπλόγκερ όχι γενικά κι αόριστα.

Χτες είπα ότι βιάζεται πολύ. Και ομολογουμένως το είπα έντονα. Σήμερα επιβεβαιώνομαι. Και τώρα ας περιμένουμε την αποστομωτική απάντησή της.

paragrafos είπε...

@ aggelos-x-aggelos said...

"(...) Υπάρχουν όμως και καταστάσεις όπου όταν ξεκινάει ένα κακό σιγά σιγά γίνεται μεγαλύτερο και κάθε μέρα έχεις να αντιμετωπίσεις και μια διαφορετική πτυχή του.(...)"
---------------------

Αχ, αυτό κι αν είναι μαρτύριο ασταμάτητο, μέρα νύχτα, δίχως σταματημό και ένταση, διαρκής ένταση...

Με αγάπη

Παράγραφος

paragrafos είπε...

glenn said...
@παράγραφος:
Είναι το δεύτερο "φάουλ" που (...)
-------------
Αβλεψίες και λάθη ανθρώπινα, μικρά, πολύ μικρά και αθέατα. Άλλα, κε Γλεν, άλλα είναι τα ζόρικα. Μακάρι όλοι να καναμε τέτοια ασήμαντα λαθάκια και μικροπαραλείψεις στη ζωή. Μακάρι...

Με αγάπη

Παράγραφος

aphrodite είπε...

@paragrafos,

"Παραδόξως ατύχησε το θέμα σήμερα, ίσως από κάποια νέα μέλη που δεν ξέρουν καλά τον ΝΔ, ίσως και ο ίδιος να είναι υπερφορτισμένος με σκέψεις μελαγχολικές.
Για όλους όμως είναι όαση πνευματική το blog, συντροφιά και δημιουργικός διάλογος.
Ας το πάρει το...ποτάμι λοιπόν το σημερινό και αύριο με νέα πνοή φρεσκάδας και έμπνευσης για όλους μας."

Δεν είπα ότι προσέβαλλες κανέναν, ίσα-ίσα επικροτούσα το ότι πάθαμε... μια "ψυχολογία" (που άκουσα να λένε μια μέρα σε μια ουρά και τρελάθηκα!) σήμερα όλοι, ειδικά οι πιο "παλιοί".
Ακου τι λέει ο isisdoros, "Από τα πιό δυνατά posts.Πολύ ζωντάνια στην συζήτηση παρότι πένθιμο στο θέμα".

Σου αφιέρωσε ο ΝΔ ένα post, κι όλοι εμείς με τη σειρά μας συμβάλλαμε, πέραν των κλασσικών, να σου κάνουμε "μάκια το βαβά" :-) με αυτά που τραβάς και με αυτά που θα κάνεις με τόσο αλτρουΐσμό για τους άλλους γονείς.

Απλώς δεν καταλαβαίνω ακριβώς το πού "ατυχήσαμεν" - εδώ έχουμε μιλήσει ψυχή-με-ψυχή σήμερα, κι όχι απλώς για νομικές διαδικασίες π.χ....

Και μη μου ζητάς συγνώμη, μη μου μιλάς στον πληθυντικό, είμαστε συναδέλφισσες σε πολύ περισσότερα πράγματα απ'ότι νομίζεις...

@άσχετος,

έχεις 4 παιδιά βρε θηρίο? Η γυναίκα σου το ξέρει?
;-D Αστειεύομαι!

Συγχαρητήρια! Ζηλεύω!
Ξέρεις, ολόκληρη νοιώθω μόνον όταν έχω σφιχτή αγκαλιά τα παιδιά μου, κι added bonus αν είναι κι ο άντρας μου μέσα. Αλλά ξέρω ότι χρειάζονται αυτά τα 4 κομμάτια του puzzle για την ολοκλήρωση... Εσύ με τα 6, θα σου λείπουν πολύ συχνότερα κομμάτια...κάτω από τον καναπέ :-) αλλά όταν θα φτιάχνεις το puzzle τελικά, θα έχει μεγαλύτερη έκταση.. Θα καλύπτει περισσότερη ζωή!

Nikos Dimou είπε...

η gravoura και οχι η παράγραφος είπε ότι το σημερινό ποστ ατύχησε.

Δεν συμφωνώ. Ο σχολιασμός δεν ήταν από τους καλύτερους αλλά είχε ωραίες προσωπικές εξομολογητικές στιγμές.

Σας εύχομαι καλή νύχτα!

aphrodite είπε...

@black swan,
αν είναι όπως τα λέει ο glenn, από μένα συγνώμη! Mea Culpa! Να βοηθήσω ήθελα, να μείνεις!

@glenn,
ο βασικός κανόνας ιπποσύνης λέει ότι πρέπει να τιμάς το σπαθί σου, και να αντιμετωπίζεις τον άλλον κατάφατσα. Please αν κάνω κατά τη γνώμη σου φάουλ, σε μένα πες τα, όχι αλλού. Μ'αρέσουν οι παρατηρήσεις, διορθώνομαι!

Δεν ήξερα πάντως ότι διαβάζεις τα σχόλια μου με τόση συνέπεια! Ευχαριστώ για την προτίμηση! χχχ

@paragrafos,
το αυτό! σε μένα πες τα! Ακόμη κι όταν πας να με δικαιολογήσεις! Πιστεύω πως κάαατι πρέπει να έχεις καταλάβει από αυτά που σου έγραψα...

paragrafos είπε...

@ afroditi

"Απλώς δεν καταλαβαίνω ακριβώς το πού "ατυχήσαμεν" - εδώ έχουμε μιλήσει ψυχή-με-ψυχή σήμερα, κι όχι απλώς "
-------------------
Και πάλι με συγχωρείτε, δεν σας κακίζω. Απλώς σημειώνω ότι το παραπάνω όπως και άλλο παράθεμα που "μου χρεώσατε" δεν είναι δικό μου.

Έτσι όπως τα είπαμε χρεώθηκαν οι κουβέντες σας σε μένα. Απλώς διευκρινίσεις δίνω. Ούτε "ατυχήσαμεν" (ποτέ δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο) ούτε τίποτε και για κανέναν.

Απεναντίας εξέφρασα από την αρχή την ευγνωμοσύνη μου στον κύριο Νίκο για την τιμή που μου έκανε.

Με πρόθυμη αγάπη

Παράγραφος

paragrafos είπε...

Καλή σας νύχτα κύριε Νίκο, και καλή ξεκούραση.

Με ευγνωμοσύνη και αγάπη

Παράγραφος

aphrodite είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...

@paragrafos,
mea culpa! thnx που το λες direct!

Καλό ξημέρωμα!

gravoura είπε...

Προς όλους
Ναι εγώ είπα ατύχησε, ως προς την ένταση που δημιούργησαν κάποια σχόλια με αποτέλεσμα να στεναχωρηθούμε αρκετοί και ιδιαίτερα οι πρωταγωνιστές ΝΔ και λίγοι άλλοι.
Μόνο ως προς αυτό.
Καληνύχτα σε όλους.

paragrafos είπε...

Θα βάλω λίγη μουσική να σας νανουρίσω

Ein Steppenwolf είπε...

CESAR said...
"Πώς σου φάνηκε η ζωή, παππού, στα εκατό ετούτα χρόνια;
-Σαν ένα ποτήρι κρύο νερό, παιδί μου, αποκρίθηκε ο γέρος".


Πρόκειται για πραγματικό περιστατικό.

gravoura είπε...

@aphrodite
Xρόνια σου Πολλά, να χαίρεσαι την όμορφη οικογένειά σου.
΄Ενα κομμάτι από την τούρτα σου κόψε αύριο για όλους εμάς!!!!
Με αγάπη.

paragrafos είπε...

Ευχές κι από μένα, εγκάρδιες, κι ας μη ξερω το λόγο εκτός εάν πράγματι "κάποιος γιορτάζει κι ησυχαζει".

Με αγάπη

Παράγραφος

andy dufresne είπε...

mea coulpa η aphrodite, συγγνώμη στον black swan ο ΝΔ, πόσα και πόσα "έχεις δίκιο,έκανα λάθος" έχουν ειπωθεί σ' αυτό το blog.

Με κάνετε χαρούμενο και περήφανο που είμαι στην παρέα.

@black swan, ο ΝΔ ήταν πολύ απότομος μαζί σου, παραδέχθηκε το λάθος του, σου ζήτησε συγγνώμη.
Τώρα το μπαλάκι του εγωισμού είναι στα χέρια σου.
Πέταξέ το και έλα στην παρέα μας ξανά.

Σε χρειαζόμαστε.

harrygreco είπε...

Ας τηρησουμε καποιους κανονες ευμπλογκιας,οχι σεντονια,ουτε γκρηκλις,ουτε παραπομπες/αναφορες στον Γκρεκο,ουτε σουπαμουπες & κατινοπαρεξηγησεις. Ο Νεστορας,μειον παραπομπες, ειναι υποδειγμα μπλογκισμου..

paragrafos είπε...

(...)
Πετάτε τους νεκρούς είπ' ο Hράκλειτος κι είδε τον ουρανό να χλωμιάζει
Kι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται
Kι έπεσε να φιλήσει κι αυτός το πεθαμένο σώμα του μες στο φιλόξενο χώμα
Όπως ο λύκος κατεβαίνει απ' τους δρυμούς να δει το ψόφιο σκυλί και να κλάψει.
Tί να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου;
Tο ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ' όνομά του
Tο ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αητός τη φωλιά του
Mα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει
Mόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις
Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει
Kαι να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου
Άνθη πουλιά ελάφια
Nα βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη
Nα πιάσεις από τα λουριά του Aχιλλέα τ' άλογα
Aντί να κάθεσαι βουβή τον ποταμό να μαλώνεις
Tον ποταμό να λιθοβολείς όπως η μάνα του Kίτσου.
Γιατί κι εσύ θα 'χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα 'χει γεράσει.
Mέσα στους κλώνους μιας λυγαριάς βλέπω το παιδικό σου πουκάμισο να στεγνώνει
Πάρ' το σημαία της ζωής να σαβανώσεις το θάνατο
Kι ας μη λυγίσει η καρδιά σου
Kι ας μην κυλήσει το δάκρυ σου πάνω στην αδυσώπητη τούτη γη
Όπως εκύλησε μια φορά στην παγωμένη ερημιά το δάκρυ του πιγκουίνου
Δεν ωφελεί το παράπονο
(...)

Νίκος Γκάτσος (Αμοργός)

gravoura είπε...

@cesar
Mα αγαπητέ μου τί να την κάνω τη ζωή όταν δεν θα μπορώ πια να ακούω μουσική, να βλέπω τα χρώματα, να περπατώ γιατί πονάνε τα μέλη μου, να δημιουργώ, να διασκεδάζω, να διαβάζω, να έχουν φύγει όλοι οι φίλοι μου, να... να...;
Δεν τη θέλω τέτοια ζωή.

georgia m. είπε...

@andy dufresne:

Καλή η προσπάθεια.

paragrafos είπε...

Με συγχωρείτε που σας διέκοψα με την παραπομπή, αλλά, βλέπετε, βρήκα ησυχία και την ... εκμεταλλεύτηκα.

Με αγάπη

Παράγραφος

harrygreco είπε...

Τωρα προσεξα τα λογια του Καζαντζακη,ειναι αθλια σωβινιστικα,Οι μισοι κατοικοι Κρητης ηταν Τουρκοι,το νησι επρεπε να ειναι ανεξαρτητο κρατος τυπου Κυπρου.

gravoura είπε...

@paragrafos
΄Εγραψε η aphrodite στις 9.14 πως σήμερα έχει γενέθλια.

dimitra είπε...

"Σκέφθηκα: στην κηδεία μου, κάποιος χοντρός θα γλιστρήσει - και πολλοί θα χαμογελάσουν. Κι αυτό θα είναι η συνέχεια της ζωής, που τόσο άδικα θα παρατάει εμένα, για ν' ασχοληθεί με τους άλλους."

Συγκλονιστικό ολόκληρο το κείμενο με αποκορύφωμα την παραπάνω φράση.
Σε παραδοσιακά ιρλανδέζικα παραμύθια αναφέρεται ότι υπάρχει έθιμο στις κηδείες να κάνουν ολονύχτιο γλέντι πίνοντας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένα παραμύθι από τη συλλογή του Γέητς, "Και ούτε λίγο ούτε πολύ, τρεις κοπελιές βρήκαν γαμπρό εκείνο το βράδυ".

(Έτσι, για να ξεφύγουμε λίγο από τις παρεξηγήσεις)

aphrodite είπε...

@gravoura μου,

Σε σένα λοιπόν τα έλεγα ότι τελικά βγάλαμε τα σώψυχά μας σήμερα... Και η paragrαfos ήταν ήδη ευγνώμων για την αφιέρωση... Πω-πω ρόμπαααα! Είδες τι παθαίνω για να προλάβω με τούτα τα τερατάκια να κάνω και όλες τις δουλειές και δουλειά στο pc (για τον άντρα μου), και να συμμετέχω εδώ, να, την έκανα την πατάτα...

Αν μου έλεγε κάποιος πέρισυ ότι το 2006 η πρώτη "επίσημη", μεταμεσονύκτια ευχή θα ήταν διαδικτυακά, και μάλιστα από άνθρωπο που δεν γνωρίζω, θα΄λεγα ότι σχεδίαζε να μου χαρίσει καμμιά συνδρομή σε... on-line αστρολογία!
(όλοι κοιμούνται κι εγώ ακόμη δουλεύω... Συνηθισμένα πράγματα! οπότε δεν πρόλαβαν τις πρώτες ευχές!)

Επίσης αν μου έλεγε ότι θα πήγαινε ο ΝΔ τους αναγνώστες του, με κάποιον τρόπο, πέραν των βιβλίων του & του site του, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, θα χαμογελούσα...

Τι να πω, life moves in mysterious ways, και το μόνο που έχω σίγουρο είναι τα δάκρυα, κι όχι μόνον λόγω post...

Σ'ευχαριστώ τόσο που δεν περιγράφεται, θα σας κόψω το πιο μεγάλο κομμάτι με αφιέρωση στην γκραβούρα! Ο-έ-ο!!!

aspic είπε...

Έγραψε ο καλός κύριος δήμου:
"Black swan
τι μου χαλάτε το κείμενο με σαχλαμάρες Γιανναρά και άλλων ιερο-δούλων..."



Από την παραπάνω απάντησή σας κύριε νίκο,νομίζω πώς έχετε ένα λάθος στο ωραίο κείμενό σας περί της μυξοκλαίουσας γυναικός,καθότι τα παιδιά δέν πρέπει να γελούσαν με αυτήν και την κορδέλα που σέρνει πίσω της,αλλά με εσάς και την μύτη σας που φθάνει μέχρι το μέτωπό σας.
Και ή θα πρέπει να κάνετε πλαστική στην μύτη σας και να την κοντύνετε,ή θα πρέπει να χαμηλώνετε πότε πότε με ταπεινότητα την κεφαλή για να μήν φαίνεται η μύτη σας,άν δέν θέλετε τα παιδιά να γελούν μαζί σας.

Επί τους θέματος τώρα,νομίζω πώς για να ξεφύγουμε λίγο από τα κοινότοπα και τα συνηθισμένα,θα πρέπει να διασκευάσουμε κάπως το κείμενο του κυρίου δήμου και να βάλουμε το ένα από τα δύο παιδιά καθώς θα έχει στραμμένη την προσοχή του στο αστείο θέαμα της κυρίας,να περνάει απρόσεκτα τον δρόμο έτσι που να το κοπανάει με δύναμη ένα αυτοκίνητο και να το στέλνει να καρφώσει το λιγνό κορμάκι του στις μπετόβεργες που ξέχουν προκλητικά από το απέναντι γιαπί.
Και δυστυχώς δέν θα έχει την τύχη του κωλόφαρδου οικοδόμου και θα μας αφήσει χρόνους.
Και ο οδηγός που θα έχει προξενησει αυτό το κακό με το αυτοκίνητό του,δέν θα είναι άλλος από τον κύριο δήμου αφού όταν οδηγούσε ήταν αποροφημένος να μελετά την κυρία που έκλαιγε.

Έτσι διασκευασμένο τώρα το κείμενο,νομίζω πώς αποκτά την ανάλογη τραγικότητα για να κυκλώσει επαρκώς τα πράγματα όπως τους πρέπουν.
Εκτός άν το κεντρί,θέλει να επιχειρήσουμε μιά μοντέρνα ψαύση της δυτικής συσκευής του Εγώ,οπότε θα συνεχίζαμε την ιστορία και θα βάζαμε την κλαίουσα να παρίσταται σάν μάρτυρας κατηγορίας στην δίκη του δήμου και όταν αυτός καταδικάζεται,τότε αυτή να αναφωνεί εκδικητικά: "ΠΑΡΤΑ ΜΑΛΑΚΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ....ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ".

Και καθώς η αίθουσα του δικαστηρίου θα αδειάζει και ο κάθε κατεργάρης θα πηγαίνει στο πάγκο του,θα εμφανίζεται βουρκωμένο το σαλταρισμένο κεντρί και με φόντο τα άδεια έδρανα ώς άλλος βαλτινός θα λέει: " Στο παιχνίδι της οδύνης-ηδονής,η κυρία που έκλαιγε έψαχνε να βρεί ενόχους,ο δήμου που την συμπόνεσε έψαχνε να ενοχοποιηθεί και αλλοίμονο τελικά σε αυτό το ταλαίπωρο το απενοχοποιημένο γέλιο του παιδιού που το έφερε να βρίσκεται τώρα καρφωμένο και άψυχο στις σκουριασμένες μπετόβεργες του γαμημένου μας του δυτικού πολιτισμού.Ποιό μάτι θα κατανοήσει το φαινόμενο; ".

Ποιό μάτι;
Χαμογέλα κεντρί και θα το δείς........

















































...Κλίκ.
Φούουουου.....ωραίος βγήκες....πάρτη κεντρί και όταν βρούμε και τη φωτογραφία του παιδιού της κυρίας και του δήμου,θα τις μαζέψουμε να κάνουμε άλμπουμ,μπάς και το βρεί ο ιστορικός του μέλλοντος και εξηγήσει το φαινόμενο γιατί την συμφορά μας την ονομάζαμε ευτυχία και γελούσαμε και την ευτυχία συμφορά και κλαίγαμε,δίνοντας έτσι απάντηση στον διαχρονικό και πανανθρώπινο ερώτημα:όταν η σουπιά αφήνει μελάνι για να μήν την δούν οι άλλοι,η ίδια τον βλέπει τον εαυτό της;

aphrodite είπε...

Κι εσένα paragrafe, μεγάλο κομμάτι & αφιέρωση- να γιορτάζεις την κόρη σου, μια κόρη που να σκάει από υγεία!

Είναι πάντως ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ διαβάσματος & γραψίματος μεγάλος συνεργός της γκάφας!

@harry reloaded,
το κειμενάκι σου περί ευ-μπλογκισμού ήταν άπαιχτο! Εγραψες!

andy dufresne είπε...

Σας προτείνω να παρακολουθείτε και το τρίτο ημίχρονο των προηγούμενων posts (εννοώ τα σχόλια που γράφονται εκεί μετά την παρουσίαση του επόμενου post).

Για παράδειγμα, η aphrodite στο τρίτο ημίχρονο του "Περί Ψεύδους" κέντησε...

Τα posts σ' αυτό το blog είναι σαν τα κεριά του Καβάφη.

aphrodite χρόνια σου πολλά!
Θέλω κι εγώ τούρτα!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

aspic: ακόμα έχω σπέρματα στο κορμάκι μου, και ήρθα εδώ να πιάσω τσιγάρα και είπα: πάτα F5, και σε είδα. και ανάβω το camel μου και λέω: πες του να σαλτάρει να γκαστρωθεί ρε αγάπη μου κι εσύ. πια. μου το εκλύεις το ευχολόγιο και διολισθαίνει αυθορμήτως αόμματο. ουδείς σχέση με Λιάνη Γιώργο. ωωω πίπτω.

aspic είπε...

Πρόσεχε σαλταρισμένε στο κενό,γιατί όταν τα ευχολόγιά σου τα στέλνεις αόμματα όπως λές,κινδυνεύεις να επιστρέψουν πάνω σου.

Eirini είπε...

Προς τον/την aspic,

είναι η πρώτη φορά που αφήνω σχόλιο.
Παρακολουθώ εδώ και λίγες μέρες τα posts του κ.Δήμου, και ανάλογες κακίες με τις δικές σου (ή πιο άνοστο humour να το πω?) νομίζω ότι δεν ξαναδιάβασα.
Μήπως πρέπει να την ψάξεις λίγο μέσα σου γιατί να νιώθεις την ανάγκη να βγάζεις τέτοια κακία?

glenn είπε...

Σωστά μιλάς Ειρήνη.

Αλλά... Που μπήκες με τη φωτό βρε; Στο λάκο με τα φίδια... Θα την πάρει ο σαλτάρω και θα την... (όχι μη τρομάζεις) κάνει αφίσα στο δωμάτιό του να προσεύχεται, γιατί είσαι κι όμορφη.

paragrafos είπε...

Kαλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
Tην πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
O ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
Mην τους κλαις, ο καϋμός σου όσος και νάναι!

Tέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
'Σ της Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
Mα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
A στάξη γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Kι' αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
Διαβαίνοντας λειβάδι' απ' ασφονδήλι,
Πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

A δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,
Tους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
Θέλουν ― μα δε βολεί να λησμονήσουν.


Μαβίλης Λορέντζος

Λήθη

aphrodite είπε...

@andy dufresne,

θα με κάνεις να πάρω για χάρη σου και το pc μαζί στο τραπεζάκι του σαλονιού που θα σβήσουμε τα κεράκια! (ναι, δεν έχει γκλαμουριές, τραπεζάκι να φτάνουν και τα παιδιά που είναι σε ύψος νάνου και πολύ μου είναι!)

Ετσι ή αλλιώς θα χρησιμεύσει η οθόνη να βάλω λίγο παντεσπάνι επάνω, να χωρέσει κι αυτή λίγα κεράκια, η τούρτα φοβάμαι ότι δεν θα φτάσει, έτσι και βάλω κεράκια όσα είναι τα μέσα μου....

Ασχετο: από τα πιο εύστοχα που έχω ακούσει εδώ, η παρομοίωσή σου των posts του blog, με τα κεριά του Καβάφη, (που ολοένα μακραίνουν με τα comments μας και χάνεται η γραμμή στο σκοτάδι...)

Σχετικό όμως με το παραπάνω άσχετο: ο... Θιβετιανός Καβάφης πάντως, σε θάλαμο βαρέος οξυγόνου, μαριναρισμένος σε πολλά συντηρητικά, πλήρως εξοικειωμένος με προσδόκιμα ζωής άνω των 300 ετών, δεν, επαναλαμβάνω ΔΕΝ θα μπορούσε να συλλάβει τα πόσα κεριά αισθάνομαι ότι μου αντιστοιχούν τέτοιες ώρες... Ρίχνω στη ΔΕΗ στ'αυτιά!

Σ'ευχαριστώ!

glenn είπε...

Αχ παράγραφος...

paragrafos είπε...

Να σας πω, ξεκίνησα να βάλω τραγούδια αλλά βγήκαν... ποιήματα.

nicklag είπε...

Einai arage o ponos poio upofertos gia tous thriskous? Amfivallw. O thanatos einai mia apotomi alitheia pou epivalletai panw apo kathe noimatiki apodwsi. To keno pou menei den gemizetai me paramuthia kai istories gai zwi meta thanaton. Ama o anthrwpos pou exases sou emathe kati parapanw gia ti xara tis zwis, tote einai komati sou kai tha einai gia panta mazi sou.

Poli wraio to keimeno.

paragrafos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
paragrafos είπε...

Πριν τέσσερις μήνες, "έφυγε" ένας ηλικιωμένος οικογενειακός μας φίλος, πασίγνωστος πλακατζής, με το αστείο έτοιμο στα χείλη και το χαμόγελο στην καλημέρα του, ευχάριστος, ειλικρινής, μπεσαλής, Κύριος. Αλλά είπαμε, πάνω απ΄όλα μέγας χιουμορίστας. Όταν ξεκινούσε τα ανέκδοτα και τις περίεργες ιστορίες του, γελούσε και το χείλι κάθε πικραμένου...

Έφυγε ξαφνικά (καρκίνος του παγρέατος) και δεν το πιστεύαμε. Πήγαμε να τον αποχαιρετήσουμε. ΚΑνείς δεν ήταν εμφανώς θλιμμένος, εκτός από την σύντροφό του που ξεσπούσε σε λυγμούς κατα κύματα.

Το νέο νεκροταφείο Λευκωσίας είναι χιλιόμετρα εκτός πόλεως. Δεν ξέραμε όμως το δρόμο, κι ενας τρόπος υπήρχε να πάμε εκεί: να κυνηγάμε την νεκροφόρα. Να που η νεκφορόρα ήταν μερσεντές-πύραυλος και να τρέχει διαολεμένα (γιατι βιαζόταν κι ο παππας να ξεμπερδέψει) και να μην την προλαβαίνουμε.

Τελικά από τα τριάντα-σαράντα αυτόκινητα που ξεκίνησαν με την πομπή (ο θεός να την κάνει πομπή) καταλήξαμε πέντε δέκα στη μέση μιας τεράστιας πεδιάδας ανατολικά του αυτοκινητοδρόμου Λευκωσίας-Λάρνακας. (Ήταν ο δεύτερος τάφος που ανοίχτηκε!)

Τρέξαμε να προλάβουμε εμείς οι λιγοστοί (φυσούσε κι ένας βοριάς). Βγάζει ο παππας ένα βιβλιαράκι κι έκανε πως το διάβαζε. Σε δύο λεπτά τον θάψαμε, λάδι, κράσί, χώμα και λουλούδια και πάει να φύγει.

Καταφθάνει ασθμαίνοντας ένας συγγενής και του λέει: περίμενε πάτερ, έρχονται κιάλλοι. Σιγά σιγά άρχισαν να καταφθάνουν απορημένοι και θυμωμένοι φίλοι και συγγενείς που ευχαρίστως θα... έθαβαν και τον παππά.

Ξαναβγάζει τα κιτάπια ο παππάς και τον ψέλνει με συνοπτικότερες διαδικασίες και πάει να φύγει. Καταφθάνουνε κι άλλοι και του λένε να τον ξαναψάλει!!!

Ως και η χήρα του τον αποχαιρέτησε μισοχαμογελώντας: " Άντε ρε Γιαννή, ακόμα και πεθαμένος αστειεύκεσαι!"

aphrodite είπε...

@paragrafos,

ΚΟΡΥΦΑΙΟ! Με αφιέρωση στον ΝΔ, ανταπόδωση στο δικό του για γέλιο μες τη θλίψη!

mickey είπε...

Φίλε Νίκο, σήμερα σε χάρηκα πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Κυρίως επειδή (όπως και στην πρόσφατη συνέντευξή σου) ΔΕΝ ήσουν ατσαλάκωτος (κι άσε τον άλλο φίλο glenn να λέει για Απόλλωνα και Διόνυσο). Χολή για τον Γιανναρά, άδικη επίθεση στον black swan, μπηχτή για τα "μαθηματικά" του glenn, απόγνωση για το blog, ομολογία εκνευρισμού από έλλειψη ύπνου, αγωνία και οργή για τον "άδικο" θάνατο και ΚΥΡΙΩΣ συγγνώμη στον black swan.

Γι' αυτό σε πάμε τόσο πολύ! Γιατί δείχνεις πως είσαι ένας από μας. Θα μπορούσες να το παίζεις "θεός", θρονιασμένος στα βιβλία σου, το site σου και τα περιοδικά που συνεργάζεσαι. Ήσουν ήδη διάσημος και feedback είχες και μέσα από το email σου. Προτίμησες όμως να ανοίξεις αυτό εδώ το ρημάδι που σου τρώει όλο σχεδόν το χρόνο για να πεις μεταξύ άλλων ΚΑΙ τον πόνο σου (όπως και πολλοί από μας), αλλά και παράλληλα να εκτεθείς, επώνυμος ων, ακόμα και στον τελευταίο ανώνυμο "μαλάκα" επειδή απλά "μπορεί να έχει δίκιο". Να μιλήσεις σαν ίσος προς ίσο, κριτής και κρινόμενος την ίδια στιγμή και χωρίς να ελέγχεις σχεδόν τίποτα - άλλωστε φαντάζομαι πως δεν πιστεύεις καν στον "έλεγχο".

Πιστεύω όμως πως ο βασικός λόγος που ξεκίνησες το blog (και μάλιστα πρωτοχρονιάτικα) είναι άλλος. Δε θα εκφράσω εδώ την "υποψία" μου - ίσως σου στείλω σχετικό email. Πάντως αν νιώθεις κουρασμένος (μπορεί να υπάρχουν και άλλοι προσωπικοί λόγοι που δε θα ήθελες να αποκαλύψεις), νομίζω πως κάποιες μέρες ξεκούρασης θα κάνουν καλό - σε όλους. Κι αν θέλεις κάπου εδώ να τελειώσει αυτή η όμορφη περιπέτεια, θα το σεβαστούμε - αν και καταλαβαίνεις πως δε θα νιώσουμε και πολύ ευχάριστα ;)

Αχ, αυτός ο θάνατος! Το υπέρτατο κακό και αιτία όλων των υπολοίπων. Είναι το μόνο πράγμα που φοβάται όποιος λατρεύει και ρουφάει σα σφουγγάρι τη ζωή. Ελπίζω κάποτε η τεχνολογία να μας απαλλάξει από δαύτον - και τότε τι θα απογίνουμε χωρίς "βαρβάρους";

Υ.Γ. 1: Και μετά παρακαλάς να πάψουμε να σου ζητάμε το DVD της συνέντευξης. Μίλα με την ΕΡΤ, ρώτα πόσα θέλουν για να βγει free σε download link και θα μαζευτεί το ποσό στο πιτς φιτίλι - υπάρχουν και πιο απλοί τρόποι βεβαίως ;)

Υ.Γ. 2: Σαφώς και ο σχολιασμός ΔΕΝ ήταν ο καλύτερος. Αφού δεν είχα λάβει μέρος μέχρι τώρα :))

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

mickey: καλή σάτιρα. ξιφομαχείς με τα αυτονόητα και τα φυσιολογικά ως να πληγωθείς. κι αν ήθελες την εκπομπή γιατί δεν την κρατούσες και τι διαφορετικό έχει αυτή η εκπομπή από όλες τις άλλες που μπορείς να μαγνητοσκοπήσεις. καταλαβαίνεις τι γράφεις;

-

Παράγραφε! Φιλί.

Πριν τέσσερις μήνες, χύθηκε το λάδι από το φωτάκι νυκτός ενού ηλικιωμένου άρα οικογενειακού μας φίλου, πασίγνωστος ταριχευτής, καλεσμένος της Σεμίνας Διγενής, με το ρετρό έτοιμο στο πεφταστέρι και το πιρπιτσόλι στην καλημέρα του, ευχάριστος, ειλικρινής, αγωνιστής, Κύπριος. Άλλα είπαμε, πάνω απ΄όλα μέγας εξηλεκτρισμένος ίσως. Όταν εκκινούσε τον Ανένδοτο και τις περίεργες λειτουργίες του, γελούσε και το πανωσήκωμα κάθε πικραμένης...

Χύθηκε ξαφνικά (με φόρα έπεσε πάνω του μια τρελή γατονταλικέριδα που δεν νήστευε). Πήγαμε να ορκιστούμε στο Προεδρικό Μέγαρο. Ουδείς ήταν αμφορέας καταφανώς, εκτός από την σύντροφό του που στα μικροκύματα ξεσπούσε σε οργασμούς.

Το νέο αποστακτήριο Λευκωσίας είναι έτη φωτός εκτός συναγωνισμού. Ψηφίζουμε τη Ντόρα Μπακογιάννη και περιμένουμε να ωριμάσουμε. Δεν βλέπαμε όμως στο διάδρομο, κι ενας τρόπος υπήρχε να μεταβούμε στο επέκεινα: να απαγγέλουμε Γιάννη Τριάντη εκτοξεύοντας SS-300 να κυνηγούν το γάμο, την παρανομία ή την ψευτοδουλειά. Και να ήταν ο Τσοχατζόπουλος ποιητής και να αρθρογραφεί διαολεμένα (γιατι βιαζόταν κι ο Τάκης Παπάς να ξεμπερδέψει με τα τηλεδικεία) και να μην έχει συγγράψει απομνημονεύματα ο HEMO…

Τελικά από τα τριάντα-σαράντα σαραπεντάρια που ξεκίνησαν με την επαναστατική ντροπή (ο θεός να την κάνει ιλαροτραγωδία) καταλήξαμε στη ιδρωμένη μέση της – μία τεράστια προεκλογική αφίσα του Παγκάλου (ανατολικά της πεδιάδας των ταχυτήτων) που έγραφε Πολυδούρη για την Ευρωβουλή.

Τρέξαμε να πυροπολυθούμε στον κοντό οι Ελληνοκύπριοι, αλλά μας πυροβόλησαν και μας λάβωσαν οι γονείς του Στρατιώτη Ρωμιόπουλου (βρας στην τουρκική: πυρ). Βγάζει ο Κοντομηνάς ένα φωτοτυπικό κι έκανε πως το βάφτιζε Ορθόδοξο. Σε δύο λεπτά εξαγοράσαμε τη Microsoft: λάδι, ελληνική γραφειοκρατία, κοκκινόχωμα και λέλουδα και κλείσε τα μάτια σου δεν θέλω να δεις ότι κλαίω, αυτό το τσιγάρο που καίει είναι το τελευταίο.

Καταφθάνει ασθμαίνοντας ένας ομοφυλόσκυλος και του λέει: περίμενε ρε Χάρε, έρχονται και οι τηλεμαϊντανοί. Σιγά σιγά άρχισαν να λυτρώνονται και άλλες πατρίδες αλησμόνητες και να θεότητες ξεχασμένες που παίζουν τάβλι στο καφφενείο όπου οι ενεργοί πολίτες ευχαρίστως θα δίνονταν στον Ταυρομάχο κατόπιν κολυμβήσεως στην κόπρο του εθελοντισμού.

Ξαναβγάζει τα δύο εξαπτέρυγα από το σαρκίο της η φάλαινα και τα καρφώνει με συνοπτικότερες εντομολογίες στα μάτια του διαρκώς εκπληττομένου πλήθους των πρώτων του Ραζουμίχιν. Καταφθάνουνε κι άλλοι και του λένε να τους ξαναδιαβάσει την Οδύσσεια μα να επιμείνει στο κομμάτι όπου τα παίρνει από γνωστούς και φίλους για να ξεκινήσει την εκταφή του τυφλού εραστή της καλύβης.

Ως και η Γαλάτεια τον αποχαιρέτησε απαγγέλοντας Ελένη θυγατέρα Νικήτα Ράντου:

τα χέρια στην ανάταση τα πόδια ανοιχτά
τα μάτια κολλημένα στον τοίχο
σε ψάχνω σε γνώριμες φωνές μ’ ουρλιαχτά
κι όλο ελπίζω κάπου να σε πετύχω

εκείνα που αγάπησες πουλιούνται πτηνά
αστράφτει και ρίχνει μαχαίρια
στον πάτο της κόλασης σε ρίξαν ξανά
άγγελοι με βρόμικα χέρια

κι όμως εσύ ανασαίνεις

ποτέ σου δε βολεύτηκες κι εσύ σαν παιδί
στην πλάτη κουβαλάς την ευθύνη
τα βράδια λυτρώνεσαι απ’ αυτή τη χλιδή
με σπίρτα με στουπί και βενζίνη

κανένας δε σε ξέρει δε σε θέλει κανείς
κανένας δε ρωτάει ποιος είσαι
παράνομα ζεις κι όσο ζεις ενοχλείς
επίσημα λοιπόν αγνοείσαι

mickey είπε...

@σαλτάρω
Άντε κι έλεγα ότι έμεινα μόνος μου εδώ μέσα. Για την Παράγραφο δε θα σχολιάσω. Το έκανες πάλι το ...θαύμα σου! Όσο για την εκπομπή φυσικά και την έχω γράψει. Τι νόμισες δηλαδή;

Τς τς τς, με απογοητεύεις ώρες ώρες :)

Υ.Γ. Πάντως, περισσότερο κι από τη συνέντευξη του Ν.Δ. θα ήθελα να επικοινωνήσω κάποτε μαζί σου. Κι άσε με να ματώνω για τα ...αυτονόητα!

mickey είπε...

Ήθελα να γράψω και κάποια προσωπικά βιώματα για το κλάμα και τον θάνατο, αλλά φοβάμαι ότι ο σαλτάρω θα μου κάνει ότι και στην Παράγραφο - και δε θα το ήθελα. Anyway, πιστεύω πως μόνο όποιος καταφέρει να κρατηθεί μακριά από την "παρηγοριά" της θρησκείας στα τελευταία του, μπορεί να θεωρείται αληθινά ελεύθερος (δε μιλώ τόσο για συνειδητούς πιστούς όσο για εκείνους που νιώθωντας το τέλος να πλησιάζει, σκέφτονται να "τα 'χουν καλά" με τον Θεό - just in case).

mickey είπε...

Παιδιά, μια και παρακολουθείτε τα ποστάκια να μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα με νέα comments (κάτι για κεριά του Καβάφη πήρα χαμπάρι), θα μου ρίξετε καμιά ειδοποίηση όταν κάποιο από αυτά αρχίζει να πλησιάζει το νούμερο-φετίχ 666; Σκεφτείτε να πεθάνω και να μην έχω προλάβει κάτι τέτοιο! Αχ, απ' το μαράζι μου θα πάω :)

mickey είπε...

Και τέλος την καλημέρα μου με μια διακοσάρα, για να μην ξεχνιόμαστε ;)

Ξέρω 'γω αν θα ζω αύριο να την ξανακάνω; :)))

georgia m. είπε...

@σαλτάρω:
Είχα κάποτε υποσχεθεί αφιερωμένο ποίημα ή κείμενο.Ορίστε λοιπόν:

Το τραίνο τρέχει ανατολικά της θλίψης κι η βάρκα άδεια βουτάει στο πυρ το αιθόμενον - μη ρωτήσεις γιατί τις νύχτες ουρλιάζω στην απελπισμένη στέπα και τις μέρες καταστρώνω την απόδραση που ονειρεύτηκες - φυλακή το όνειρο από φυλακής πρωϊας γιατί γιατί μάτωσες τα παιδιά σου σε αρένα αόρατη - τώρα θα πυρπολούν χαρούμενα τις τύψεις σου με πίκρα περγαμόντου - τώρα θα είναι οι Ερινύες της ειρήνης μέσα σου και γλυκά θα εκδικηθούν τα δώρα σου - ω υπερωκεάνειο,συ που ακούς την ερημιά μου,σκύψε στο αυτί του ισοσκελούς τριγώνου με την υποψία της άνοιξης στο στόμα.
Οι τυρόπιττες του Mall στοιχειώνουν τα όνειρά μου.

Για τον σαλτάρω - φιλί!

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 269   Νεότερο› Νεότερο»