Σάββατο, Μαρτίου 18, 2006

«Παρά δήμον ονείρων...»



Όσο περνάνε τα χρόνια και ζω λιγότερο, ονειρεύομαι περισσότερο.

Προχθές έτρεχα. Έτρεχα γρήγορος, ανάλαφρος, σαν ζαρκάδι, χωρίς να σταματώ, χωρίς να λαχανιάζω. Ο κόσμος έφευγε στο πλάι μου – όπως τα τοπία στο παράθυρο του τραίνου. Κι εγώ έτρεχα και διέσχιζα κάμπους και δάση ακατάπαυστα.

Από παιδί έχω να τρέξω. Ήταν τόσο εξωπραγματικό, σαν να πέταγα.

Δε ονειρεύομαι γνωστούς ή συγγενείς. Υπάρχουν καμιά φορά σαν αυτονόητο φόντο. Αλλά σκηνοθετώ καταστάσεις. Με πολλή προσοχή και λεπτομέρεια. Τα όνειρά μου είναι έγχρωμα, σινεμασκόπ, παναβίζιον, υψηλής ευκρίνειας. Τεχνολογικά άψογα.

Δεν αναπαριστώ γνωστά μέρη – δημιουργώ καινούργια. Πριν λίγες μέρες ένα ονειρικό σπίτι με μεγάλες βεράντες πάνω στην θάλασσα. Το κύμα έσκαγε στα υποστυλώματα. Τόσο σαφές στις αρχιτεκτονικές του λεπτομέρειες που θα μπορούσα να το σχεδιάσω και να το οικοδομήσω.

Και τα ταξίδια! Σε χώρες ανύπαρκτες... που τις συνθέτω από υπαρκτές.

Όπως οι πίνακες του Magritte, του Dali και του Max Ernst το φανταστικό στα όνειρά μου έχει τον ρεαλισμό του πραγματικού. Η λεπτομέρεια είναι απίθανα σαφής και ευκρινής. Τα μακρινά αντικείμενα είναι τόσο καθαρά όσο τα κοντινά. Προοπτική δεν υπάρχει.

Κάθε νύχτα ζω μιάν άλλη ζωή. Συχνά πιο πειστική από την καθημερινότητα. Για την οποία ισχύει αυτό που είχε γράψει ο Αριστοτέλης: ότι είναι συνεχής και συνεπής. Το πρωί ξαναβρίσκω τα ρούχα μου εκεί που τα άφησα το βράδυ. Αλλιώς αν το κριτήριο του πραγματικού ήταν η ζωντάνια, η ενάργεια, τα όνειρα θα κέρδιζαν κάθε στοίχημα.

Τότε ισχύει η περίφημη περιγραφή του Τσουάνγκ Τζου (Κίνα, 4ος αιώνας π. Χ.). Μεταφράζω: «Μία φορά και έναν καιρό, εγώ, ο Τσουάνγκ Τζου, ονειρεύτηκα πως ήμουν πεταλούδα, πετώντας εδώ κι εκεί, νιώθοντας εντελώς πεταλούδα. Είχα συνείδηση πεταλούδας και είχα εντελώς ξεχάσει την ανθρώπινη φύση μου. Ξαφνικά ξύπνησα και ήμουν πάλι εγώ. Τώρα όμως δεν ξέρω αν τότε ήμουν άνθρωπος που ονειρευόταν ότι είναι πεταλούδα, ή αν είμαι τώρα πεταλούδα που ονειρεύεται πως είναι άνθρωπος».

Τα όνειρά μας είναι μία δεύτερη ζωή. Ίσως και πολλές παράλληλες ζωές. Μόνο που φεύγουν τόσο γρήγορα και μένουμε πάντα πίσω.



Πίνακες του René Magritte (1898-1967)

265 σχόλια:

1 – 200 από 265   Νεότερο›   Νεότερο»
hem είπε...

το περιεχόμενο των ονείρων εξαρτάται όχι από το συνειρμό των συνειδητών μας πράξεων κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά από την ένταση της προσπάθειας του εγκεφάλου για αφομοίωσής των

music freak είπε...

Και τα δικά μου όνειρα είναι τόσο πολύχρωμα και hitech. Και γεμάτα συναισθήματα, αγάπες και μίση. Σαν να θέλουν να με εκδικηθούν για την βαρετή ξύπνια ζωή μου.

Λένε ότι πριν κανείς πεθάνει ζει πάλι ένα όνειρο. Σαν να θέλει να διώξει το οριστικά δυσάρεστο με μια τελευταία έκρηξη των αισθήσεων...

Yannis H είπε...

'Αυτό δεν είναι blog' είπε ο Βούδας πριν ένα μήνα - 'Ce n’ est pas un blog' ζωγραφίζει ο Magritte σήμερα.

Καλημέρα!

McKat είπε...

Καλή σας μέρα κ. Δήμου και early birds. Με ξύπνησε ένα πλοίο που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα της εθνικής οδού.
Πείτε μου πώς το καταφέρνετε και τα σκηνοθετείτε; Φαντάζομαι, όση ώρα είστε ξύπνιος κάπου μέσα σας σάς παιδεύουν οι επιθυμίες και αφού παραδοθείτε, έρχονται και αλώνουν τον τόπο.
Δεν κατάφερα ποτέ να σκηνοθετήσω όνειρα. Όμως ξέρω γιατί βλέπω όσα βλέπω και συχνά τα όνειρά μου είναι ένα είδος σουρεαλιστικής μεν, αλλά πιο εύγλωττης από οποιαδήποτε λογική, περιγραφής για πράγματα που συμβαίνουν και ας πούμε με βοηθούν σε "ξεκαθάρισμα λογαριασμών". Ακόμα κι αν δεν τα θυμηθώ μια ματιά στον καθρέφτη το πρωί μου λέει τι γινόταν στο μυαλό μου όλη νύχτα.

georgia m. είπε...

Καμιά φορά σκέπτομαι πως τα (ωραία)όνειρα που βλέπουμε είναι κάτι σαν δώρο.Σαν δωρεάν ταινία στον κινηματογραφο του μυαλού μας,όπου σκηνοθέτες είμαστε εμείς.
Βλέπω όνειρα συχνά σε ξένη γλώσσα και αυτά είναι και τα πιο ενδιαφέροντα συνήθως,τα πρόσφορα προς αποκρυπτογράφηση.Με προκαλούν να τα σκεφτώ περισσότερο μέσα στην επόμενη μέρα.
Είναι και έγχρωμα και ασπρόμαυρα.Τις περισσότερες φορές έχουν χρώμα.Συνήθως περιέχουν συνομιλίες με γνωστά ή αγαπητά πρόσωπα ή περιλαμβάνουν χώρους και τόπους στους οποίους δεν έχω ζήσει ποτέ.Τα τελευταία,μου φαίνονται και τα πιο ενδιαφέροντα.Την επομένη το πρωί,συχνά ''επισκέπτομαι'' ενσυνείδητα αυτά τα άγνωστα όμορφα σπίτια,τις καταπράσινες πλαγιές στις οποίες κυλιέμαι σαν παιδί,τις γαλήνιες θάλασσες όπου ταξιδεύω,άγνωστα μέρη στα οποία είχα μεταφερθεί τη νύχτα.
Γι αυτό μίλησα για δώρο πριν - είναι μια ομορφιά που καμιά φορά μου χαρίζεται.
Από τα πιο ωραία και λυτρωτικά όνειρα:πετάω μέσα σε κάτι σαν διάφανο,ατομικό ελικόπτερο ή αεροπλάνο ακριβώς πάνω από τις κορυφές των δέντρων,είναι μεσημέρι ή σούρουπο και βλέπω να περνούν γρήγορα από μπροστά μου το τοπίο και ο κόσμος.Tότε είναι που ζηλεύω τα πουλιά και το πέταγμά τους.

NP είπε...

ΝΔ νομίζω ότι είστε τόσο γεμάτος από τη ζωή σας που ακόμη και τα όνειρα που βλέπετε είναι ευχάριστα.
Εγώ πάλι δεν βλέπω όνειρα ή όπως μου είπε ένας ψυχίατρος (φίλος) βλέπω αλλά δεν τα θυμάμαι.
Αλλά πάλι είναι καλύτερο από το να έβλέπα εφιάλτες.

gargoyle είπε...

Όσο και αν μπορούμε να διηγηθούμε τι ονειρευτήκαμε, πάντα κάτι μας ξεφεύγει. Και αυτή νομίζω είναι η πιο γοητευτική και τρομακτική πλευρά των ονείρων – να έχουμε στο μυαλό μας έντονη την αίσθηση, αλλά να μη μπορούμε με λόγια να την περιγράψουμε. Οποιαδήποτε άλλη λειτουργία ή δραστηριότητά μας αποδίδεται με τη γλώσσα, τα όνειρα όχι πάντα. Ίσως μόνο οι εικαστικές τέχνες τα προσεγγίζουν καλύτερα.

Επ’ αυτού, η πιο επιτυχημένη αναπαράσταση ονείρου για μένα: στην ταινία Trainspotting ο πρωταγωνιστής βλέπει στο όνειρό του τον εαυτό να κοιμάται στο κρεβάτι όπου ήδη βρίσκεται και από πάνω του, στο ταβάνι, να μπουσουλάει ένα μωρό. (Και αυτή η περιγραφή αδικεί την ίδια την εικόνα!)

music freak είπε...

np αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι δεν είσαι καλός visualizer. Γενικά μπορείς να κατασκευάζεις ξύπνιος εικόνες;

Stavros Katsaris είπε...

Είναι όμορφα τα όνειρα.
Και δεν θέλω να τα εξηγώ. Με ενοχλεί οτάν το κάνουν. Αρκετά δίνουμε λογαριασμό για όσα κάνουμε στο ξύπνιο μας. Θέλω τα όνειρα μου να είναι ανεξήγητα να έχουν τη δική τους ομορφιά.
Να είναι περίεργα, πρωτότυπα, απλά και ταυτόχρονα σύνθετα. Να είναι πρόστυχα και να μην έχουν καμμία λογική εξήγηση.
Δεν θέλω να ξέρω για ποιό λόγο είδα το συγκεκριμένο όνειρο και τι ακριβώς σημαίνει.
Σήμερα ξύπνησα έχοντας δει μια παλιά μου φίλη. Στο ονειρό μου κάναμε απίστευτα πράγματα που ποτέ δεν είχα σκεφτεί για εκείνη. Πίνοντας τις πρώτες γουλιές του καφέ μου θυμήθηκα το όνειρο. Χαμογέλασα. Είναι ωραία τα όνειρα.
Και δεν πληρώνεις φόρους....
Φιλικά!

stelioss είπε...

Ωραίο αυτό με τους φόρους. Μερικές φορές όμως τα όνειρα είναι πολύ δυσάρεστα. Τότε κανείς θα μπορούσε να πεθάνει. Ή όχι; Αυτοί που πεθαίνουν όταν κοιμούνται μήπως πεθαίνουν πάνω σε ένα κακό όνειρο που προξενεί οργανική επιπλοκή;

Κυνικός είπε...

Εξαιρετικοί οι πίνακες ζωγραφικής που πλαισιώνουν το σημερινό post. Άλλη μια ευκαιρία να δούμε πως ο κόσμος των ονείρων τροφοδοτεί με υλικό την τέχνη. Ο κόσμος των ονείρων είναι υπέροχος, γιατί έχεις τη δυνατότητα να παραβιάσεις όλους τους νόμους της φύσης χωρίς να υποστείς τις συνέπειες. Μπορείς να πετάς, να πηδάς από ταράτσες ή γέφυρες και να μην παθαίνεις τίποτε, ένας κόσμος απόλυτης ελευθερίας. Ένα μέρος όπου η φαντασία δεν περιορίζεται από κανένα κανόνα. Αρκεί φυσικά να μην μετατραπεί το όνειρο σε εφιάλτη.

mihalis, a dreamer είπε...

Καλημέρα!
Κατά καιρούς όλοι έχουμε ακούσει κάποια θεωρία για το τι ακριβώς είναι τα όνειρα ή έχουμε ίσως σκεφθεί μια δική μας εξήγηση. Συνοψίζω:
*Είναι απλώς παραπροϊόν της εγκεφαλικής λειτουργίας καθώς το μυαλό επαναφορτίζεται;
*Είναι το μύνημα του υποσυνείδητου που δεν έχει άλλο τρόπο να προσεγγίσει το συνειδητό;
*Είναι μήπως το νήμα που συνδέει αυτό τον κόσμο με ένα χωροχρόνο του μεταφυσικού(Τότε όμως πώς έχω την εντύπωση ότι κατά κάποιο τρόπο όταν ονειρεύομαι δεν ταξιδεύω κάπου αλλά συμμετέχω στη μορφή και διάρθρωση των ονείρων μου);
*Τέλος, θα μπορούσε να είναι απλώς η λειτουργία του εγκεφάλου σ'ένα κατώτερο (ενεργειακά, όχι αξιολογικά ) επίπεδο;
Να προσθέσω ότι έχει αποδειχθεί πως όλα τα ανώτερα σε νοημοσύνη πλάσματα(πουλιά και θηλαστικά) ονειρεύονται και αυτά(ΝΔ το έχεις διαπιστώσει στις αγαπημένες σου γάτες;)
Αν συνδυάσουμε αυτή τη διαπίστωση με τις δικές μας ονειρικές εμπειρίες ίσως η πιο αληθοφανής ερμηνεία να σχετίζεται με τη θεωρία πως ο εγκέφαλος είναι σαν κρεμμύδι:στο κέντρο βρίσκεται το ΕΡΠΕΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ(πάθη και ενστικτώδεις παρορμήσεις) ή R-COMPLEX που φυσιολογικά βρίσκεται υπό το σιδερένιο έλεγχο του από πάνω στρώματος, του ΝΕΟΧΙΤΩΝΙΟΥ(NEOCORTEX)-βλέπε Eden's Dragons του Carl Sagan και Triune Brain του Paul Mc Lean. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Σαγκάν:"Αναρωτιέμαι μετά τον Αισχύλο, αν η ξύπνια κατάσταση των άλλων θηλαστικών μοιάζει πολύ με την ονειρική κατάσταση των ανθρώπων- τότε που μπορούμε να αναγνωρίσουμε σημάδια, όπως είναι η αίσθηση του νερού που τρέχει και η μυρωδιά απ'το αγιόκλημα, αλλά και έχουμε ένα εξαιρετικά περιορισμένο ρεπερτόριο από σύμβολα, όπως είναι οι λέξεις."
Αν είναι έτσι όταν ονειρευόμαστε μπορεί να μιλάει ένα πιο κτηνώδες(εφιάλτες;) ή πιο αγνό και αθώο κομάτι του εαυτού μας.

Nikos Dimou είπε...

mckat said...
"Πείτε μου πώς το καταφέρνετε και τα σκηνοθετείτε;"

Μα δεν τα σκηνοθετώ συνειδητά! Απλά μου κάνει εντύπωση ότι δεν είναι σκόρπιες εικονες και συμβάντα, αλλά, τις περισσότερες φορές, έχουν πλοκή, συνέχεια και επεξεργασμένους διαλόγους.

Dormammu είπε...

ΝΔ, έβαλες το καλύτερο θέμα σήμερα που δεν προλαβαίνω να σχολιάσω....

Θα ήθελα πάντως να υπήρχε το επάγγελμα του ονειρευτή. Νομίζω ότι θα ήμουν πολύ καλός να δημιουργώ φανταστικούς -ή όχι και τόσο φανταστικούς- κόσμους.

tralalom είπε...

What do you think?

http://en.wikipedia.org/wiki/Lucid_dream#Common_techniques
http://www.lucidity.com/NL7.34.RU.SpinFlowRub.html
http://www.spiritwatch.ca/ajournal.htm
http://www.prismagems.com/castaneda/donjuan3.html
http://www.everything2.com/index.pl?node_id=69872

HRA είπε...

"Όσο περνάνε τα χρόνια και ζω λιγότερο, ονειρεύομαι περισσότερο."

Δεν κατάλαβα.

Τα όνειρα δεν αποτελούν κομμάτι της ζήσης μας;

Nikos Dimou είπε...

HRA said...
"Όσο περνάνε τα χρόνια και ζω λιγότερο, ονειρεύομαι περισσότερο."
Δεν κατάλαβα.
Τα όνειρα δεν αποτελούν κομμάτι της ζήσης μας;


Όταν λέω "ζω λιγότερο" εννοώ την ενεργητική ζωή, αυτή που την αποφασίζεις εσύ. Τα όνειρα είναι αυτόνομη ζωή. Μπορεί να την ζει κάποιος άλλος...

mickey είπε...

Καλημέρα κι από μένα - καιρό έχουμε να τα πούμε!

Αφιερωμένο σε όλους και κυρίως στον συνονόματο ονειροπόλο, που έκανε και ωραία ανάλυση και ανέφερε και τον Carl Sagan!

"You may say I'm a dreamer,
but I'm not the only one."


John Lennon - Imagine

kkai-Lee είπε...

Κατά τη γνώμη μου

Τά όνειρα είναι το αποτέλεσμα ( η λύση ή η κατάλυση ) στο υποσυνείδητο, κάποιων συλλογισμών μας, με δεδομένα που διοχετεύτηκαν και συσσωρεύτηκαν στο μυαλό μας
( συνειδητά ή ασυνείδητα )πρόσφατα ή και κατά τη διάρκεια όλης της ζωής μας.

Το αποτέλεσμα αυτό παρουσιάζεται με ένα παραβολικό? πολλές φορές τρόπο, με εικόνες ή και παραστάσεις, το σενάριο και η σκηνοθεσία των οποίων είναι αλληγορικά, πάντοτε όμως σχετικά με τις συσσωρευμένες πληροφορίες.

Ίσως για αυτό το λόγο τα όνειρα κάποιες φορές αποδεικνύονται προφητικά.

Έχουν να κάνουν με την
( μαθηματική ) επεξεργασία πολλών δεδομένων και με την διαπίστωση και τη διατύπωση της πιο πιθανής εξέλιξης ενός ζητήματος, αξιοποιώντας τις πολλές δυνατότητες του μυαλού ( κατά τη διάρκεια της ξεκούρασης του ή και της απελευθέρωσης του ). Είναι επιστημονικά παραδεκτό ότι υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες του μυαλού και δεν αξιοποιούνται παρα μόνο σε πολύ μικρό βαθμό.

Επειδή το όνειρο λειτουργεί ως καταλύτης, επέρχεται ( με τον ύπνο ) παράλληλα και η ξεκούραση. Σκεφτείτε ένα πυκνωτή που αποφορτίζεται.

Άν κάποιος σκεφτεί ή θεωρεί αναγκαίο να ερμηνεύσει ένα όνειρο, μπορεί να έχει τα καλύτερα αποτελέσματα κάνοντας το σκεφτόμενος τα πιο πάνω.

Φαντάζομαι ότι δεν είναι πρωτότυπη η θεωρία μου, αλλά είναι αυτή που με εκφράζει πεισσότερο.

Και ακόμα κάτι. Ενα καλό έγχρωμο όνειρο, χρειάζεται ένα μυαλό συνηθισμένο να αντιδρά με
ελευθερία.

Εσείς ( ως κατά γενική ομολογία γνώστης διάφορων θεωριών ) τι λέτε αγαπητέ κ. Ν.Δ.

hioniam είπε...

Εγω παντως χθες μετα το σχολιο μου ειδα στον υπνο μου τον Ελυτη!

Τα "καταλοιπα της ημερας" των ψυχαναλυτων.

Εκεινος ειχε πει πως η ποιηση ειναι οπως το ονειρο:
Απο τα καθημερινα υλικα αυτης της ζωης δημιουργει εναν αλλον, δευτερο Κοσμο.


hioniam

ΥΓ)Παντως υπαρχει και μια τεχνικη "συνειδητου ονειρεματος" (lucid dreaming).
Δεν ξερω αν οντως λειτουργει.
Και ποσο επικινδυνο ειναι
να παρεμβαινεις στο ασυνειδητο με αυτο τον τροπο.
Το ονειρο απεχει απο την ψυχωση ελαχιστα.

mickey είπε...

kkai-lee said (11:36 πμ):
"Είναι επιστημονικά παραδεκτό ότι υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες του μυαλού και δεν αξιοποιούνται παρα μόνο σε πολύ μικρό βαθμό."

Μήπως υπάρχει πρόχειρο κανένα σχετικό link; Ευχαριστώ.

Antonios Liolios είπε...

Πολλοί μιλάνε για προφητικά όνειρα. Αν και είμαι πολύ δύσπιστος μερικές από τις διηγήσεις που έχω ακούσει από φίλους είναι εντυπωσιακές. Αναρρωτιέμαι αν κάποιος blogger είχε κάποια ανάλογη εμπειρία που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί μας.

Takis Alevantis είπε...

Ωραίος ο βέλγος Magritte αλλά τα όνειρά του λίγο βέλγικα (ξέρεις όπως λέμε «Βέλγιο η χώρα όπου το γκρίζο θεωρείται χρώμα»). Περίμενα τα δικά σου να είναι παρμένα από το Φως των Ελλήνων και νάχουν περισσότερο σχέση με την φωτεινή Ελλάδα του Ελύτη ...

Όσο για τα δικά μου όνειρα εξαρτώνται από το πως πέρασα τη μέρα μου. Τι αγωνίες ή τι χαρές πέρασα. Οι στεναχώριες γίνονται δύσκολα και πολύπλοκα όνειρα. Αν μάλιστα έχω φάει και βαριά τότε ακόμη χειρότερα ... εφιάλτες. Οι ευτυχισμένες στιγμές γίνονται μελωδίες και γλυκές γεύσεις και αναγαλιασμοί της καρδιάς ...

Τι είναι τα όνειρα; Defragmentation του σκληρού σας δίσκου έχετε κάνει ποτέ; Delete old files; Έχει ανάγκη και ο καλύτερος βιο-υπολογιστής από data re-organisation. Ιδίως των δεδομένων εκείνων που αφορούν το
υποσυνείδητο ...

kkai-Lee είπε...

Προς Mickey
Αγαπητέ Mickey Ψάξε εδώ.

www2.cytanet.com.cy/akis/mind_power.htm

Ειμαι βέβαιος ότι υπάρχουν και πολλά άλλα

cyrusgeo είπε...

Τα όνειρα είναι τυχαίες εικόνες και ερεθίσματα που δημιουργεί ο εγκέφαλος στον ύπνο, την ώρα που ξεκουράζεται. Είναι μια απαραίτητη βιολογική λειτουργία. Η στέρηση ονείρων μπορεί να οδηγήσει στη σχιζοφρένεια. Βέβαια, καθώς ο εγκέφαλος τα "ζει", όταν ξυπνάμε μοιάζουν αληθινά για λίγο, ιδίως όταν περιέχουν λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει τίποτε το μεταφυσικό όμως. Απλώς ο εγκέφαλος εξάπτεται, ιδίως όταν τα όνειρα πτήσης γίνονται όνειρα πτώσης.

@Tralalom: You must be kidding...

glenn είπε...

Εξαιρετικός ο Μάγκριτ το πρωί. Γαληνεύει το βλέμμα. This is not a pipe -- η σημαία των σημειολόγων.

Η ποιητική διάθεσή μου εξαντλήθηκε μόλις χθές.

Άραγε τα ηλεκτρικά αρνιά βλέπουν ηλεκτρικά όνειρα;

Ο βασιλικός δρόμος για το ασυνείδητο, κατά το Φρόϋντ. Οι σημερινοί λένε πως εδράζονται σε εκείνο το τμήμα της μνήμης που είναι υπεύθυνο για την απόκτηση νέων δεξιοτήτων. Το παιδί που κάνει ποδήλατο για πρώτη φορά, το βράδυ θα ονειρευτεί ότι κάνει ποδήλατο.

Ο σκοπός του ύπνου είναι το όνειρο. Ανάπλαση επιδερμίδας και λοιπά είναι παρελκόμενα. Σε πείραμα που έγινε, ξυπνούσαν κάποιον συστηματικά για πολλές νύχτες τη στιγμή που έπεφτε στη φάση rem. Στο τέλος, σε άσχημη κατάσταση, άρχισε να βλέπει όνειρα στο ξύπνιο του.

Yannis H είπε...

Είμαι – στ’ αλήθεια - στην Ιερουσαλήμ με ένα φίλο μου Αυστραλό. Μένουμε σε ένα παλιό hostel στην παλιά πόλη (ένα τεράστιο δωμάτιο, όπου κοιμούνται 10-15 άτομα). Επειδή αυτός ροχαλίζει πολύ δυνατά, παίρνω μαζί μου τους ταξιδιωτικούς μας σάκους για να του πετάω πράγματα και να μην ξυπνάει τον κόσμο.

Τη νύχτα αργώ να κοιμηθώ. Τα πράγματα από τους σάκους έχουν τελειώσει και τελικά του πετάω και τους ίδιους τους σάκους. Ξαφνικά, γίνεται σεισμός. Ένα φοβερό βουητό και το κρεβάτι να πηγαίνει πέρα-δώθε. Συνηθισμένος κάπως από τους σεισμούς του ’78 στη Θεσσαλονίκη, σκέφτομαι ότι είμαστε σε μονοκατοικία οπότε κινδυνεύουμε λιγότερο. Είμαι έτοιμος να φωνάξω στον κόσμο να μη φοβηθεί αλλά να βγούμε σιγά-σιγά όλοι έξω (το έπαιξα και αρχηγός). Και όπως έχω μισο-ανασηκωθεί με τον αγκώνα στο στρώμα, βλέπω ότι όλοι κοιμούνται του καλού καιρού. Κοιτάζω κάτω και βλέπω το κρεβάτι μου να πηγαίνει πέρα-δώθε με έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Εκείνη την εποχή πίστευα (αν δεν πήγα καθόλου σαν προσκυνητής). Πέφτω στο μαξιλάρι, προσεύχομαι λίγο και κοιμάμαι σαν πουλάκι.

Για χρόνια αναρωτιόμουν τι συνέβη – ήμουν σίγουρος ότι ήμουν ξύπνιος. Τώρα, πιστεύω ότι η θρησκευτική ένταση της Ιερουσαλήμ (κέντρο τριών θρησκειών, ανάπηροι που ζητούν θαύμα παντού, προσκυνητές με δάκρια στα μάτια), με είχε επηρεάσει βαθύτατα.

Σε προηγούμενα χρόνια, θα έχτιζαν εκκλησία στο μέρος του hostel ή θα με έκαιγαν στη φωτιά. Εξαρτάται από τον παπά της περιοχής.

Nikos Dimou είπε...

Για μένα καμία από τις θεωρίες για τα όνειρα δεν εξηγεί το φαινόμενο.

Όσο για προφητικά όνειρα έχω ήδη αναφέρει το ότι ονειρεύτηκα ένα ασπρόμαυρο γατάκι και το συνάντησα (ακριβώς ίδιο) την άλλη μέρα.

Είναι ο αγαπημένος μου Ντον του οποίου δανείζομαι το πρόσωπο.

glenn είπε...

Είπες takis alevantis: 'Τι είναι τα όνειρα; Defragmentation του σκληρού σας δίσκου έχετε κάνει ποτέ; Delete old files; Έχει ανάγκη και ο καλύτερος βιο-υπολογιστής από data re-organisation."

Παράξενο: Αυτή ακριβώς την άποψη την άκουσα πρόσφατα από ένα φίλο που πηγαινοέρχεται στις Βρυξέλες. Είναι δική σας θεωρία;

apousia είπε...

Υποθέτω κι εγώ,πως για να είστε τόσο καλός σκηνοθέτης,σίγουρα ''εργάζεστε '' και την ημέρα,σίγουρα ονειρεύεστε και ξύπνιος!
Είναι τόσο συναρπαστικό ταξίδι το όνειρο γενικά,και εξαίρετος ο πίνακας του post,που δημιουργείται ψυχρή αντιδιαστολή με τη νευροφυσιολογία,τις ερμηνείες της,τη φάση REM ...,ας τα αφήσουμε προτείνω..
Το πρωί σε περιμένει ξανά η πεζή καθημερινότητα,και αυτή η ''άλλη'' δεύτερη ζωή,λέτε,έχει φύγει..
Έφυγε η συγκεκριμένη έκφανση της αμέσως προηγούμενης νύχτας,την απεκδύεται το όνειρο,περιμένοντας όμως την καινούργια, που του ετοιμάζει ο ''σκηνοθέτης''..
Οι ουτοπίες στην ''πρώτη'' ζωή,είναι πάντα ουτοπίες και,ενίοτε,απλά παρηγορούν.
Στη ''δεύτερη ''ζωή,οι ουτοπίες δεν είναι πια ουτοπίες,και το παιχνίδι παίζεται αλλιώς..
Γι αυτό και είναι ενδιαφέρον!

mickey είπε...

Αφού ο Αντώνης Λιόλιος έριξε το μπαλάκι (11:41 πμ), θα καταθέσω κάτι προσωπικό.

Μπορώ να πω ότι έχω μόνο δύο μεταφυσικές εμπειρίες στη ζωή μου για τις οποίες δεν έχω καταφέρει να βρω μια πειστική εξήγηση (και πολλές άλλες, που όμως μπορούν εύκολα ή δύσκολα να εξηγηθούν λογικά). Η μία από αυτές έχει να κάνει με ένα όνειρο (όχι προφητικό πάντως) που είχα δει ως έφηβος.

Ένα βράδυ, έπρεπε να πάμε (ο αδερφός μου κι εγώ) σε μια ειδική εκδήλωση κάπου κοντά (μη σας λέω λεπτομέρειες τώρα) στις 4:15 το πρωί, οπότε έπρεπε να ξυπνήσουμε στις 3:30 προκειμένου να προλάβουμε να ετοιμαστούμε. Εκείνο το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου πως δεν είχαμε βάλει ξυπνητήρι, η ώρα περνούσε και έπρεπε να ξυπνήσουμε για να προλάβουμε να πάμε στην εκδήλωση. Κάποια στιγμή μάλιστα βλέπω χαρακτηριστικά πως η ώρα ήταν 3:55 ακριβώς. Ξύπνησα αμέσως με αγωνία και τότε κατάλαβα πως ήταν όνειρο. Από περιέργεια θέλησα να δω την ώρα.

Το ρολόι ήταν κρεμασμένο σε έναν τοίχο ακριβώς από πίσω μου. Δεν υπήρχε η παραμικρή δυνατότητα να δω την ώρα, αν δεν γυρνούσα το κεφάλι μου 180 μοίρες και δεν το σήκωνα ψηλά. Επίσης δεν είχαμε κοιμηθεί στο συνηθισμένο μας δωμάτιο, αλλά σε δυο ράντσα στο δωμάτιο της γιαγιάς, μια και έτυχε να φιλοξενούμε κάποιους συγγενείς από το εξωτερικό εκείνες τις μέρες. Συνεπώς δεν υπήρχε καμία απολύτως πιθανότητα να είχα δει το ρολόι ασυναίσθητα όση ώρα ήμουν ξαπλωμένος - και ποτέ μου δεν υπήρξα υπνοβάτης! Γυρίζοντας λοιπόν, βλέπω με έκπληξη ότι η ώρα ήταν 3:55 ακριβώς - είχαν περάσει μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα! Φυσικά, η ώρα ήταν εκείνη που έδειχνε το συγκεκριμένο ρολόι - θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι απόλυτα σύμφωνο με την επίσημη ώρα Ελλάδας. Και - ακόμα πιο μεγάλη έκπληξη - είχαμε όντως ξεχάσει να βάλουμε το ξυπνητήρι!

Έχω ακούσει για βιολογικά ρολόγια και ειδικότερα την ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμόζεται όταν κάποιος πρέπει να ξυπνήσει νωρίς για κάτι σημαντικό. Αν βεβαίως ίσχυε κάτι τέτοιο, δε θα χρειαζόμασταν ξυπνητήρια και δε θα είχαμε κανένα άγχος. Δυστυχώς η πικρή μου εμπειρία (έχω χάσει πολύ σημαντικά πράγματα ή βρήκα μεγάλους μπελάδες επειδή δεν ξύπνησα κάποιες φορές στην ώρα μου), όπως και των άλλων νομίζω, δε συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης. Εξάλλου, μου φαίνεται αρκετά απίθανο ο εγκέφαλος, ως φυσικό όργανο, να λειτουργεί με εντελώς τεχνητούς μηχανισμούς διαίρεσης του χρόνου, όπως τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Και ποτέ μου δεν τηρούσα κάποιο "πρόγραμμα" σχετικά με τον ύπνο μου. Παρά ταύτα το όνειρο έπεσε μέσα με απίστευτη ακρίβεια όχι μόνο στην ώρα (και μάλιστα από το συγκεκριμένο ρολόι), αλλά ακόμα και στο γεγονός ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε ξυπνητήρι - BTW δεν ήταν κάτι που είχαμε αναλάβει εμείς, αλλά η μητέρα μας, που ΠΟΤΕ δεν το είχε ξεχάσει μέχρι τότε.

Ενδιαφέρουσα "σύμπτωση", έτσι;

hioniam είπε...

hra: Tα ονειρα εχουν και αυτο το χαρακτηριστικο.
Λειτουργουν και ως αναπληρωση ζωης.


Antonios Liolios: Tα ονειρα κατα τον Freud (και την επισημη θεση της ψυχαναλυσης) δεν εχουν τιποτα
το προφητικο.
Aλλοι παλι διαφωνουν.
Το θεμα ειναι οπωσδηποτε ενδιαφερον αφου και ο ιδιος ο Freud εχει ασχοληθει μ'αυτο,βλ πχ "Dreams and Telepathy" Standard Edition Vol 18.

Και μια διευκρινηση: O πιο σωστος ορος ειναι "ασυνειδητο" (unconsious) και οχι "υποσυνειδητο" (subconsious)
Το "subconsious" αρχικα για την ψυχαναλυση ειχε μια διαφορετικη εννοια , κατι ενδιαμεσα στο 'ασυνειδητο" (unconsious) και το "συνειδητο". Στη συνεχεια εγινε σχεδον συνωνυμο
του unconsious αλλα συνηθως δεν χρησιμοποειται στην ψυχαναλυτικη βιβλιογραφια.
(βλ και Ch.Rycroft "Α Critical Dictionary of Psychoanalysis": SUBCONSIOUS=Synonym for UNCONSIUS never used in psychoanalytic writings)

glenn είπε...

Είπες cyrusgeo: "Τα όνειρα είναι τυχαίες εικόνες..."

Μα αν είναι τυχαίες εικόνες, τότε γιατί πάντα μα πάντα έχουν απολύτως κατανοητή υπόθεση;

Yannis H είπε...

@ Mickey: "Έχω ακούσει για βιολογικά ρολόγια και ειδικότερα την ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμόζεται όταν κάποιος πρέπει να ξυπνήσει νωρίς για κάτι σημαντικό."

Ισχύει. Αν πω να ξυπνήσω στις 08:10, θα ξυπνήσω τότε με απόκλιση λίγων λεπτών. Χρειάζεται να το βάλω στο μυαλό μου για λίγο (δεν θα το έλεγα αυτοσυγκέντρωση, απλά να το βάλω στο μυαλό μου). Το ίδιο είναι κι η μητέρα μου.

Πάντως, αυτή η σύμπτωση με το ρολόι πίσω σου, είναι αξιοσημείωτη - κι ανεξήγητη.

mickey είπε...

Αγαπητέ kkai-lee:

Σχετικά με το link σου, δε μπορώ να πω ότι το βρήκα και τόσο "έγκυρο". Όσο για τη χρήση του εγκεφάλου και το περίφημο 10% που χρησιμοποιούμε, είναι μάλλον ένας από τους χιλιάδες αστικούς μύθους (urban legends) που κυκλοφορούν. Περισσότερα μπορείς να βρεις στα παρακάτω links:

Πολίτης Online
Snopes
Scientific American

και σε πάρα πολλά ακόμα (το Google βρίσκει περίπου 6.000.000 αποτελέσματα για τις λέξεις: "brain 10 percent myth").

Υπάρχει μήπως κάποια εγκυρότερη πηγή; Δεν αμφισβητώ τις εκπληκτικές δυνατότητες του εγκεφάλου μας, όμως δεν μπορώ να δεχθώ πρόχειρες ή απλοϊκές εξηγήσεις που δε στηρίζονται πουθενά. Και σε αυτό το θέμα έχω ακούσει πολλά και διάφορα!

Μία πρόχειρη λίστα από δημοφιλείς παρανοήσεις για τον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχει εδώ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το ζήτημα της δομής και του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου μας έχει λυθεί - κάθε άλλο!

@yannis h (12:36 μμ)
Το γνωρίζω αυτό, αλλά όπως λες υπάρχουν αποκλίσεις - φυσικό είναι. Και συνήθως (όχι αποκλειστικά) αφορά ανθρώπους με τακτικό πρόγραμμα ύπνου. Μπορώ βεβαίως να το θεωρήσω ως εκπληκτική σύμπτωση (και για την ώρα και για το ξυπνητήρι), αλλά μιλάμε για ΤΗΝ σύμπτωση, έτσι; :)

Yannis H είπε...

Προσωπικά έχω εντελώς άσχημη σχέση με το χρόνο: πάντα αργώ. Δεν ξέρω, ίσως όλοι εκτός από μένα γεννήθηκαν ένα τσιγάρο πριν... ή ένα πακέτο πριν. Παρόλα αυτά, ό,τι ώρα και να κοιμηθώ μπορώ να ξυπνήσω τότε που θέλω – με 3-4 λεπτά απόκλιση. Αλλά θες επειδή το σέβομαι αυτό στο μυαλό μου, θες επειδή ‘κουράζει’ κάπως, δεν κάνω κατάχρηση.

Και... χε χε χε... Θα κάνω το Νίκο Δήμου να στέλνει όλο το βράδυ στον ύπνο του mail. Λοιπόν, το σύμβολο @ στα φινλανδικά δεν λέγεται ‘παπάκι’ αλλά ‘γάτα’. Στον κύκλο βλέπουν το σώμα της γάτας και γύρω του την ουρά της που το αγκαλιάζει.

m.alex mlka είπε...

παράξενο μου φάνηκε κάποτε που είδα 4 φορές το ίδιο όνειρο.

Μερικές φορές στο ονειρό μου κάνω μια ερώτηση σε κάποιον συνομιλητή μου και περιμένω με άγνοια την απάντηση. Η απάντηση είναι απρόβλεπτα έξυπνη και χιουμοριστική που έχει συμβεί να ξυπνήσω από γέλιο, μια και δεν την είχα σκεφτεί ποτέ.

the resident είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
the resident είπε...

Στην ταινία until the end of the world του wim wenders δείχνει κάποιο μηχάνημα που συνδεόταν με τον εγκέφαλο και "εικονοσκοπουσε" τα όνειρα την ώρα του ύπνου.Μετά αυτά μπορούσαν να προβληθούν σε μόνιτορ.Ολοι εθίσθηκαν με το να καταγράφουν και να βλέπουν μετά όλα τους τα όνειρα ."την ανθρώπινη ψυχή που τραγουδάει στον ίδιο της τον εαυτό, στον θεό που είναι μέσα μας,». Ζούσαν για να βλέπουν τα όνειρα τους. Βυθίστηκαν χωρίς επιστροφή στις νυχτερινές τους παραστάσεις. Υπέροχο.Aξίζει να δει κανείς την ταινία τουλάχιστον γι αυτό.Για σκεφτείτε ποσά θα μαθαίναμε για αυτά που κρυβονται μεσα μαs.

1:03 μμ

georgia m. είπε...

@antonios liolios & mickey:

Φαίνεται πως υπάρχουν τέτοιου είδους όνειρα(προφητικά)αλλά δεν ξέρω πώς εξηγείται και αν είναι πράγματι έτσι.
Η μητέρα μου έχει δει τέτοια όνειρα και όλα μετά έγιναν όπως ακριβώς τα είδε.Το πιο υπερβολικό:''είδε''σε ανύποπτο χρόνο και χωρίς καμιά αφορμή τον θάνατο του πατέρα της,σε στιγμή που εκείνος ήταν υγιής και νέος και τίποτε δεν προμήνυε τον επικείμενο θάνατό του.Είδε πως θα πέθαινε σε 3 ακριβώς μέρες μετά(δεν θέλω να σας κουράσω με λεπτομέρειες).Έτσι και έγινε.

mickey είπε...

Για τις "σκηνοθεσίες" του Ν.Δ. και όποιον άλλον ενδιαφέρεται, υπάρχουν ενδιαφέροντα εισαγωγικά και εκλαϊκευτικά άρθρα στη Wikipedia, όπως π.χ. για το Lucid Dreaming. Φυσικά υπάρχει και εκτενής (αλλά συνήθως πιο "βαριά") βιβλιογραφία.

Έχω την αίσθηση ότι τα όνειρα και ο μηχανισμός λειτουργίας του εγκεφάλου γενικότερα, αποτελούν από τα πλέον controversial ζητήματα για την επιστήμη - και όχι μόνο φυσικά. Φρονώ ότι θα αποτελέσει "πεδίον δόξης λαμπρόν" για τους ερευνητές που θα καταπιαστούν με αυτό. Και για να είμαι ειλικρινής, αναμένω εκπληκτικές ανακαλύψεις, πολύ πιο πέρα από αυτά που φανταζόμαστε σήμερα!

Πολλά ίσως θα έχει να προσφέρει και η έρευνα πάνω στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Μια από τις ατάκες που μου έχουν μείνει, είναι στο διάλογο ανάμεσα στον κατασκευαστή του γνωστού υπερυπολογιστή HAL 9000, Dr. Chandra και στην "αδελφή" του HAL, τη SAL 9000 στο βιβλίο "2010: Odyssey Two" του Arthur C. Clarke:

SAL 9000: Will I dream?
Dr. Chandra: Of course you will dream, all intelligent creatures dream.


Λέτε να το δούμε κι αυτό κάποια μέρα;

Zoros είπε...

@Takis Alevantis
"Τι είναι τα όνειρα; Defragmentation του σκληρού σας δίσκου έχετε κάνει ποτέ; Delete old files; Έχει ανάγκη και ο καλύτερος βιο-υπολογιστής από data re-organisation."

Πολύ καλό! Θα προσέθετα και το delete orphan files μετά από ένα scan disk!

glenn είπε...

Κάποτε έχαφτα τους περιαστικούς μύθους για το ένα δέκατο ή ένα δωδέκατο και τα ρέστα. Ώσπου διάβασα. Και κυρίως είδα.

Όχι. Ο εγκέφαλος είναι υπερ-τιμημένος. Είναι κατάλληλος για τη ζωή του τροφοσυλλέκτη και του κυνηγού. Ίσαμε κει. Οι σημερινοί ρυθμοί ζωής τον πιέζουν αφόρητα. Είναι σαν να θες να σερφάρεις στο δίκτυο με έναν άβακα. Ζούμε με ένα παρωχημένο εργαλείο σε μια πολύπλοκη εποχή - δημιούργημα λίγων. Γι' αυτό και τα cues.

Απόδειξη; Οι χαμένες ευκαιρίες της ανθρωπότητας να υψώσει ανάστημα. Λάβε από Επίκουρο μέχρι Νίτσε. Που είναι επιτέλους τα εννέα δέκατα να αναδείξουν το "ο φόβος είναι το υλικό του σώματος των θεών"; Εγώ βλέπω μόνο συλλογική νοημοσύνη χειρότερη από μυρμηγκιά.

Βλέπουν οι άνθρωποι συλλογικά όνειρα; Αν βλέπουν λέει. Παρά δήμον ονείρων...

hioniam είπε...

cyrusgeo και glenn

Tα ονειρα δεν ειναι τυχαιες εικονες.
Εχουν δομη και "ψυχολογικη σημασια" για τον
ονειρευομενο.
Αυτη εξαλλου με δυο λογια ειναι και η συμβολη του Freud
στην ερμηνεια των ονειρων.

Βεβαια τα ονειρα πολλες φορες ειναι τοσο μπερδεμενα
και "σουρρεαλιστικα" που δεν μπορεις αμεσως να τα
ερμηνευσεις.

Αλλα αυτο αφορα το "εκδηλο" περιεχομενο τους.
Το "λανθανον" περιεχομενο τους
εχει παντα "νοημα" οσο τρελλο κι αν εμφανιζεται το ονειρο.

Αλλα εκει απαιτειται η τεχνικη της ερμηνειας.

Παντως καπου ο Freud γραφει οτι οσο εξαντλητικα κι αν
αναλυσει κανεις ενα ονειρο "υπαρχει παντα ενα σημειο του
που δεν μπορει να αναλυθει /εξηγηθει και ειναι αυτο
ο ομφαλιος λωρος του ονειρου με το Αγνωστο"

Η φραση αυτη του Freud ειναι εξαιρετικης σημασιας
γιατι αφηνει (αυτος, ο τελειως αντι-μεταφυσικος)την
πορτα ανοιχτη στο μεταφυσικο.

Την ιδεα αυτη του Freud ο Καστοριαδης, που αντιληφθηκε τις ψυχολογικες/φιλοσοφικες
της προεκτασεις, την συζητησε περαιτερω στα ψυχαναλυτικα του γραπτα.

hioniam είπε...

Και μια προταση προς ολους οσους τους ενδιαφερουν τα ονειρα τους:

Αρχιστε να καταγραφετε και να αναλυετε τα ονειρα σας και θα παρατηρησετε
οτι η ονειρικη σας ζωη θα αυξηθει σε ποσοτητα και σε ποιοτητα.

Οσο περισσοτερο ασχολεισαι με τα ονειρα τοσο περισσοτερα ασχολουνται
και αυτα μαζι σου.

Εντελως αντιθετα δηλαδη απ' ο,τι συμβαινει με τις γυναικες :-)

Ελεωνόρα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ελεωνόρα είπε...

Μα τι ωραία -από κάθε άποψη- είναι η πρώτη εικόνα!
Ναι, του Magritte...
Ένας από τους αγαπημένους μου πίνακες του Μagritte!
Είναι, μάλιστα, το εξώφυλλο του βιβλίου που διαβάζω αυτήν την εποχή.
Το βιβλίο λέγεται "Εσωτερική Όραση" και ο συγγραφέας είναι ο Semir Zeki.

Το όνειρο -όπως έχω ξαναπεί- υποδηλώνει κατά έναν τρόπο, πιστεύω,
την τάση μας, την τάση του ανθρώπου να ζει με έναν "παραλληλισμό"...

καλό μεσημέρι να έχουμε...
Ελεωνόρα.

Μαύρος Γάτος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Μαύρος Γάτος είπε...

ώσπου κολύμπησα, γυμνός, εγώ, στον Αχέροντα
και πήρανε τα Όνειρα εκδίκηση!

hioniam είπε...

Μνημη Οδυσσεα Ελυτη

Αντίς για Όνειρο


ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ μες στο λιβάνι

αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια

τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση

μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.


Σαν να ’μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’

ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά

κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών

το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

(εγγραφη "Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, β" στο "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου")

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

Όσο διολισθαίνουν τα χρόνια και επιβιώνω λιγότερο, οραματίζομαι περισσότερο.

Προχθές ψήφιζα. Περπάτησα ως την Κόκκινη Μηλιά ευτυθενής, ανάλαφρος, σαν ορτύκι, χωρίς να σε θρηνώ, χωρίς να σε ξαιματιάζω. Ο συντάξιμος χρόνος έκλαιγε στο πλάι μου – όπως ο γέρος χρόνος όταν βυθίζεται καρχαριομάχος στο αναψυκτικό της Ποκαχόντας του ο ανώτερος πολιτισμικός οδοστρωτήρ. Κι εγώ έτρεχα και διακόρευα λόχμες και καλαμποκάλευρα ακαταθραύστως.

Από παιδί έχω να τρέξω. Ήταν τόσο βατραμυομαχιτικό, σαν αρχαιοκάπηλος Μακρυγιάννης.

Δεν οραματίζομαι κατακτητές ή σπίνους. Λανθάνουν καμιά φορά σαν νταβατζιλίκι οθόνης. Αλλά σκηνοθετώ τις καταστάσεις με πολλή ημιανάπαυση εντός λαβομάνου. Τα οράματά μου είναι έγχρωμα, καλτ προβολές νεοελληνικού πορνό, γιουροφάιτερς υψηλής αντισυνταγματικότητας. Corazon.

Δεν γευματίζω άκλιτα δάση – ξυλεύομαι τις γραφές τους. Πριν τις βροχές ένας οραματικός βελοσιράπτορας με μεγάλους κυνόδοντες μέσα στον παράδεισο. Οι προπάτορές του αμάρτησαν. Τόσο κατακλυσμικός ο πηγαίος του κώδικας που θα μπορούσα να τον τηλεμεταφέρω στα σισσύτια της ενορίας μου και να τον ερωτευτώ μετά από τη βρώση των πιστών Σου.

Καιτα συγχωροχάρτια! Σε αποικίες ανύπαρκτες... που τις παρασκευάζω από υβριστικές πρώτες ύλες.

Όπως οι πίνακες του κλοσάρ, του Νέστορα και όποιου ρίχνει βολές το οργανικό στα οράματά μου έχει τη γεύση της εργαστηριακής αποδόμησης. Το γεννητικό μου πεφταστέρι είναι απίθανα σαπρόφυτο, πιθανότατα όμως λάγνο. Οι προσημασμένοι ελαιόκαρποι είναι τόσο διοπτροφόροι όσο οι σεσημασμένοι. Πανσέληνος δεν υπάρχει.

Κάθε νύχτα συλλαμβάνω αφισοκολλημένους. Συχνά λιγότερο αμαρτωλούς από την Παναγία. Για την οποία ισχύει αυτό που είχε γράψει ο Αριστοτέλης: ότι είναι κυράτσα που εκτελεί zapping. Το χάραμα ξαναβρίσκω τους κρίνους μου εκεί που άφησα τα κρίματα μου το βράδυ. Αλλιώς αν το κρατητήριο του έρωτα ήταν η ποίηση, η λαθρομετανάστευση, τα οράματα θα έχτιζαν πυραμίδες.

Ίσως χαραχθεί η περίφημη περιτομή σου Καρφούρ Τζιν πάνω στο ακόρεστο διαφημιστικό δείπνο. Μεταγλωττίζομαι: «Μία φορά και έναν καιρό, εγώ, ο Βίλχεμ Ράιχ, οραματίστηκα πως προτηγάνιζα πυρηνικά απόβλητα, μολύνοντας εδώ κι εκεί, νιώθοντας εντελώς πεταλούδος. Είχα ευσυνειδησία οραματιστή και είχα εντελώς μηρυκάσει την ανθρώπινη φύση μου. Corazon. Ξαφνικά καμάκωσα τον ουρανό και ήμουν πάλι εγώ. Τώρα όμως δεν ξέρω αν τότε ήμουν πεταλούδος που οραματιζόταν ότι είναι μυλωνάς, ή αν είμαι τώρα πυρηνικό απόβλητο που οραματίζεται πως πίνει βαρύ νερό».

Τα οράματά μας είναι ένα δεύτερο Σύμπαν. Ίσως και πολλές παράλληλες εκταμιεύσεις συνειδήσεων. Μόνο που κλείνουν τόσο γρήγορα οι διακόπτες και μένει πάντοτε η αδιάθετη τάση μας πριονισμένη.

Οι υψηλές τάσεις είναι δικές σας και δικές μου.

harrygreco είπε...

Για γουστα,χρωματα,ποιηση,ονειρα,δεν πρεπει να αντιδικουμε. Το γεγονος οτι τοσοι πολλοι βλεπουν ονειρα της ιδιας...τεχνολογιας & τεχνοτροπιας ειναι ενα ενοποιητικο στοιχειο ,κοινωνικα & ανθρωπιστικα... Σαν της γαρδενιας τον ανθο / που ζει μια νυχτα μονο / & το δικο μας ονειρο το βρηκα καποιο δειλινο / σκουπιδι μεσ' το δρομο.

paragrafos είπε...

Το σημερινό πόστ είναι ένα Όνειρο!

Μου θύμισε τη δύναμη που είχα στην εφηβεία μου: ανυπομονούσα να ξαπλώσω για να ζήσω εκείνη την ίδια αίσθηση: ότι τάχα έπαιρνα φόρα κι έπεφτα από ένα μεγάλο γκρεμό με σκοπό να πετάξω, να μπορέσω να πετάξω σαν πουλί.

Μόνο που έπρεπε, λέει, να το πιστέψω πρώτα. Ιλιγγιώδης δοκιμασία, αλλά άξιζε! Κι έλεγα συνεχώς:"μπορείς, ναι, μπορείς, πίστεψέ το και θα τα καταφέρεις!"

Βέβαια, συχνά δείλιαζα, έπεφτα, μα δεν μάτωνα κι ούτε φοβόμουν, ξαναδοκίμαζα και το πετύχαινα. Έτσι κάθε βράδυ ταξίδευα πάνω και πέρα από τα σύννεφα ζώντας Το όνειρο.

Όμως μια μέρα, αναπάντεχα, χωρίς λόγο, "ανεπαισθήτως" μ΄ έκλεισαν έξω απ΄τα όνειρά μου...

Και τώρα έχω ένα παρόμοιο αγώνα: πώς ν΄αποφύγω εκείνον το ζωντανό εφιάλτη που κάποτε σας ειπα...

Με αγάπη

Παράγραφος

sinefa είπε...

Ανοίγω τα φτερά μου και πέφτω... πέφτω... πέφτω...

Θα κάνουμε αναγκαστική προσγείωση, δέστε τις ζώνες σας...

Πάνω από τα Ενωμένα Έθνη θα προσγειωθούμε στον ποταμό Κολοράντο στον πυθμένα του Grand Canyon.

Χαράξτε τα δέντρα να βγάλετε ρετσίνι. Οι τοίχοι κλαίνε!

chris είπε...

"Το μακρόν όνειρο προ του βραχέος χρόνου
τί κάνει οξύνεται ή περισπάται;"






("ΔΙΟΝΥΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΕΙΡΟΥ",Κ. Δημουλά, Η εφηβεία...,1995, σελ. 71).

sinefa είπε...

Ο άνθρωπος δεν πήγε ποτέ στο φεγγάρι.

Έσχισα όλες τις φωτογραφίες των παιδιών του.

Λέει ψέματα!

Και αν θέλω να τον αγαπήσω,

ξέρω ότι δεν θα ξανάρθει.

Γκρεμίστηκε η πολυκατοικία.

Nikos Dimou είπε...

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Εψές είδα στον ύπνο μου,
ένα βαθύ ποτάμι
θεός να μη το κάμη
να γείν' αληθινό !

Στην όχθη του στεκότανε
γνωστό μου παληκάρι,
χλωμό σαν το φεγγάρι,
σα νύχτα σιγανό.

Αγέρας το παράσπρωχνε
με δύναμι μεγάλη,
σαν νάθε να το βγάλη
απ' της ζωής τη μέση.

Και το νερό, π' αχόρταγα
τα πόδια του φιλούσε,
θαρρείς το προσκαλούσε
στ' αγκάλια του να πέση.

Δεν είν' αγέρας, σκέφθηκα,
και σένα που σε δέρνει.
Η απελπισιά σε παίρνει
κ' η απονιά του κόσμου.

Κ' εχύθηκ' απ' το θάνατο
τον δύστυχο ν' αρπάξω. . .
Ωιμέ ! Πριν η προφθάξω,
εχάθηκ' απ' εμπρός μου.

Στα ρέμματα παράσκυψα,
να τον ευρώ γυρεύω.
Στα ρέμματ' αγναντεύω
το λείψανό μου αχνό !

Εψές είδα στον ύπνο μου
ένα βαθύ ποτάμι
θεός να μη το κάμη
να γείν' αληθινό !


Γεώργιος Βιζυηνός

sinefa είπε...

Χλωμό το κουρασμένο παλικάρι

στις όχθες του Grand Canyon

έκοψε το χέρι του

για να απελευθερωθεί από τα δεσμά του

και να μπορέσει να βρεθεί στο χείλος του φαραγγιού:

εκεί πάνω όπου όλα έχουν το σωστό χρώμα και το σωστό βάθος.

HRA είπε...

Προβληματισμός νούμερο ένα:
Χμ. Μάλιστα.
Τελικά κι οι τεχνοκράτες βλέπουν όνειρα.
Τραγική ειρωνεία.
Της φύσης της μεταφυσικής.

Προβληματισμός νούμερο δύο:
"Ονειρέψου! Τους κάνεις να ανησυχούν." γράφουν οι μαθητές στους τοίχους. Ναι, μα "ποιους";
Φτηνοαναρχικά-οράματα.

sinefa είπε...

hra καταστρέφεις την ποίηση.

sinefa είπε...

Το αγόρι γίνεται χαριτωμένο. Και η γυναίκα φεύγει.

takis vasilopoulos είπε...

Μου έρχεται στο νου το υπέροχο ποιημα του Ποε:

ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ

Ελα το μετωπο σου να φιλήσω
και τώρα που απο εσενα θα χωρίσω
θα θελα κάτι να σου ομολογήσω.
Δεν εχεις άδικο που λές πως τά χα
οι μέρες μου ήταν όνειρο μονάχα.
Μα κι αν φτερούγισε η ελπίδα πέρα
σε μια νύχτα ή σε μια μέρα,
σε μια οπτασία ή σε καμιά
ειναι γι 'αυτο λιγότερο μακριά?
Οσα κι αν μοιάζουμε ή θωρούμε τάχα
το όνειρο ενος ονείρου είναι μονάχα

Στέκομαι αντίκρυ στην ανεμοζάλη
που δέρνει αφρολουσμένο ένα ακρογιάλι
και μες στο χέρι το κλειστο λίγη άμμο ολόχρυση κρατώ-
Τι λίγη!κι όμως πως γλυστρα μου
μες στο βυθο απο τα δαχτυλά μου.
Σαν τα δάκρυα μου-τα δάκρυα μου!!
Ω θεε μου!ας ήταν να μπορούσα σφιχτότερα να την κρατούσα.
Ω θεε μου ! ουτε ένα μόριο μόνο
απ'τ'άσπλαχνο το κύμα δεν γλυτώνω

Να ναι όσα μοιάζουμε ή θωρουμε ,τάχα
ενός ονείρου τ'όνειρο μονάχα?

sinefa είπε...

Ένας κανόνας = κανένας κανόνας

Μία αγάπη = ελεύθερη περιοχή

HRA είπε...

Σύνεφα με ένα "ν" ποια ποίηση;

sinefa είπε...

Την α-ποίητη ποίηση

HRA είπε...

Ε σιγά τότε.

Μικρό το κακό.

Αρχαίος είπε...

Σε ζηλεύω που μπορείς και κάθεσε μέχρι αργά στο κρεβάτι. Τα καλύτερα όνειρα τα βλέπουμε στο τέλος του ύπνου εκέι που είμαστε μεταξύ ύπνου και ξύπνυου. Μάλιστα εκέι βλέπεις και όνειρα σε συνέχειες δηλαδή βλέπεις ένα τμήμα - ξυπνάς - ξανακοιμάσε - και συνέχιζει το όνειρο. Τι απόλαυση. Γιατί κάναμε τη ζωή μας αγχωτική;

cyrusgeo είπε...

@glenn: τα όνειρα δεν έχουν πάντα κατανοητή "υπόθεση". Αυτό ίσως συμβαίνει σε σένα λόγω της δομής της σκέψης σου (εικάζω...).

Μην ξεχνάς πως, όταν ξυπνάς, δεν θυμάσαι όλα τα όνειρα που είδες -- συχνά ίσως και κανένα. Θυμάσαι είτε το πιο πρόσφατο είτε διάφορες εικόνες από διαφορετικά όνειρα, τα οποία ο εγκέφαλος προσπαθεί να συνθέσει όταν ξυπνάς και να τους δώσει κάποιο νόημα -- από έμφυτη ανάγκη.

Μπορεί και να κάνω λάθος, φυσικά. Όλα αυτά δεν έχουν απαντηθεί ακόμη.

@hioniam: η θεωρία του Φρόιντ για την ερμηνεία των ονείρων δεν είναι και τόσο επιστημονική (για να το πω ευγενικά). Μην την παίρνεις και πολύ τοις μετρητοίς...

glenn είπε...

Είπες cyrusgeo: "...τα οποία ο εγκέφαλος προσπαθεί να συνθέσει όταν ξυπνάς και να τους δώσει κάποιο νόημα -- από έμφυτη ανάγκη."

Αυτό ομολογώ δεν το είχα σκεφτεί. Πάντως αν το κάνει, το κάνει αστραπιαία. Διότι με το που ξυπνάς οι (ενδεχομένως) σκόρπιες εικόνες ανασυντάσσονται αμέσως ώστε να έχουν νόημα. Αλλά υποθέτω πως αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο για την αποδοχή της πιθανότητας που θέτετε.

Αναφορικά με κάποιες θεωρίες του Φρόϋντ, ναι έχετε δίκιο. Θεωρούνται μη επιστημονικές με την έννοια του Πόπερ: Κάθε θεωρία που δεν είναι διαψεύσιμη, δεν μπορεί να είναι επιστημονική.

Με τα όνειρα όμως χτυπιέται ακριβώς η ρίζα του κριτηρίου της επαναληψιμότητας που θέτει η επιστήμη: Ο κεραυνός μπορεί να είναι αντικείμενό της αφού είναι αναπαράξιμος στο εργαστήριο. Η σημασιολογία του ονείρου όχι.

georgia m. είπε...

Μέσα στο πνεύμα του σημερινού θέματος αλλά και μνήμη Οδυσσέα Ελύτη:

''Ω,έλα μαζί να ιδρύσουμε τα όνειρα,έλα μαζί να δούμε τη γαλήνη...Έλα στον ώμο μου να ονειρευτείς γιατί είσαι μια γυναίκα ωραία.Ω είσαι μια γυναίκα ωραία.Ω είσαι ωραία.Ωραία.''

chris είπε...

Όνειρο

Άνθη μάζευα για σένα
στο βουνό που τριγυρνούσα.
Χίλια αγκάθια το καθένα
κι’ όπως τάσφιγγα πονούσα.

Να περάσης καρτερούσα
στο βορηά τον παγωμένο
και το δώρο μου κρατούσα
με λαχτάρα φυλαγμένο

στη θερμή την αγκαλιά μου.
Όλο κοίταζα στα μάκρη.
Η λαχτάρα στην καρδιά μου
και στα μάτια μου το δάκρι.

Μέσ’ στον πόθο μου δεν είδα
μαύρη η Νύχτα να σιμώνη
κ’ έκλαψα χωρίς ελπίδα
που δε στάχα φέρει μόνη.

Καλαμάτα 1920
/
Μαρία Πολυδούρη

spyros είπε...

Τον τελευταιο καιρο σκεφτομουν αν καποια ονειρα που εχω δει σε παιδικη ηλικια(3-4 ετων) ειναι οντως ονειρα η καταστασεις που εζησα στα αληθεια.αν και η λογικη μου δεν με αφηνει να τα θεωρησω ως βιωματα, στο μυαλο μου ειναι τοσο αληθοφανη και με μπερδευουν.ειναι γαληνια ονειρα σχεδον παραδεισενια θα τα χαρακτηριζα-καμια σχεση με τους καθημερινουσ εφιαλτες τησ εφηβικης και ενηλικης ζωης μου-.Δοθησεις της ευκαιριας να πω ενα γεια σε ολους στο blog και προσωπικα σε σας κυριε Δημου,μιας και αυτο ειναι το πρωτο μου post και να ζητησω συγνωμη για τα ορθογραφικα μου λαθη και την ελλειψη τονισμου.

chris είπε...

Και κάτι που συγκράτησα από το χθεσινό ποστ.

Η ατάκα του Φροστ που λέει ότι "ποίηση είναι αυτό που χάνεται στη μετάφραση" (από μνήμης..). Είναι επίσης αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στα πρώτα λεπτά του ξύπνιου και τα τελευταία του ύπνου.


oneira glyka


κρις/.

Somebody είπε...

Μία θεωρία που έχω καταθέτω.
Οταν είμαστε καιρό με έναν άνθρωπο δικό μας τότε είναι αρκετές οι φορές που λέμε: Μα, στο στόμα μου το είχα και με πρόλαβες. Δηλ. μία μορφή μετάδοσης σκέψης.
Υπάρχει κάποιος 'συγχρονισμός' λοιπόν μεταξύ των 2 εγκεφάλων.
Σκέφτομαι λοιπόν μήπως όταν κοιμόμαστε και οι συχνότητες του εγκεφάλου μας αλλάζουν, συγχρονιζόμαστε με την ενέργεια που έχουν οι σκέψεις άλλων και αυτό εκφράζεται με αυτό που λέμε όνειρα.
Το ότι βλέπουμε σαν όνειρο κάτι σχετικό με ότι ζήσαμε την ημέρα ίσως έχει να κάνει ότι προσπαθούμε να 'συντονιστούμε' σε σκέψεις άλλων σχετικές. Οπως όταν μας απασχολεί κάτι και αναζητούμε πληροφορίες από άτομα που γνωρίζουν σχετικά.

Μεγάλο το θέμα και ανεξάντλητο.
Σε ευχαριστώ ΝΔ!

sinefa είπε...

somebody said: "Οταν είμαστε καιρό με έναν άνθρωπο δικό μας τότε είναι αρκετές οι φορές που λέμε: Μα, στο στόμα μου το είχα και με πρόλαβες. Δηλ. μία μορφή μετάδοσης σκέψης."

Ναι, φτάνει να είναι ενεργός ο έρωτας. Η έκσταση. Που προϋποθέτει όμως τοπική εγγύτητα με το άλλο πρόσωπο. Οπτική εγγύτητα και εγγύτητα καταστάσεων.

Nikos Dimou είπε...

hioniam said...
"υπαρχει παντα ενα σημειο του
που δεν μπορει να αναλυθει /εξηγηθει και ειναι αυτο
ο ομφαλιος λωρος του ονειρου με το Αγνωστο"

Η φραση αυτη του Freud ειναι εξαιρετικης σημασιας
γιατι αφηνει (αυτος, ο τελειως αντι-μεταφυσικος)την
πορτα ανοιχτη στο μεταφυσικο.

Συγγνώμη hioniam αλλά το άγνωστο δεν είναι μεταφυσικό. Είναι το μην (εισέτι) γνωστό. Ειδικά στον Freud που είναι απόλυτα αντι-μεταφυσικός (όπως σωστά λες) μία τέτοια ερμηνεία είναι αντίθετη προς το πνεύμα του. Ο ίδιος έβλεπε την ψυχαναλυτική θεωρία σαν "επιστημονική υπόθεση" (Abriss der Psychoanalyse) μέσα στα επιστημολογικά όρια της πειραματικής επιστήμης. Άλλο αν οι οπαδοί του την έκαναν δόγμα και μεταφυσική...

harrygreco είπε...

Οπως οι φυλακισμενοι συντονιζουν τα βιολογικα τους ρολογια & οι φυλακισμενες τα γυναικολογικα τους,ετσι & τα ζευγαρια που συμβιωνουν συντονιζουν σκεψη,λογο,εκφρασεις,γκριματσες. Αλλα για μεταφορα σκεψης να ρωτησουμε τα διδυμα αδελφια.

Κυνικός είπε...

'Οταν βλέπω ένα δυσάρεστο όνειρο πολλές φορές συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε ονειρο και ξυπνάω ηθελημένα. Αυτό μου φαίνεται αρκετά περίεργο. Έχει κανένας άλλος παρόμοια εμπειρία; ή καμία επιστημονική ερμηνεία;

monaxikos είπε...

Κυνικέ νομίζω ότι το να βλέπεις όνειρα δεν είναι μια αμιγώς ασυνείδητη κατάσταση. Με τη θέλησή σου συνεχίζεις το όνειρο αν είναι καλό και επίσης το διακόπτεις αν είναι κακό.

chris είπε...

ΛΕΟΝΤΕΣ ΩΡΥΌΜΕΝΟΙ
ΕΠΙ ΣΤΗΘΟΥς ΠΑΡΘΈΝΟΥ...

...βαυκαλιζομένης από τα κύματα της κρεμαστής
πολιτείας κοιμίζουν το πάθος της για τα πουλιά
και τα ερωτικά τροπάρια.Το σμήνος όμως που
αγάπησε δεν εγκατέλειψε το φως της.Το πήρε
και το σήκωσε και αφού μετουσιώθη και η ριπή
ακόμη το ξανακκούμπησε τριγύρω της.Ένα λεον-
τάρι ερωτεύθηκε την παρθένον και τότε το σμήνος τρομαγμένο χωρίστηκε σε δύο σε τρία σε τέσσερα
και τέλος σε εικοσιπέντε και ενώ οι άλλοι λέοντες
ενεσκολώπιζαν τον μάρτυρα της αγάπης πέσανε
απάνω της και την εχάϊδεψαν με τα ματωμένα τους φτερά. Το πολύωρο όνειρο δεν ακούστηκε πιά ποτέ.
Φράγματα υψώθηκαν εκεί που έμεινε το πάθος
άναυδο και τα φυστίκια που μαζεύουν τα πτωχά
παιδιά μοιάζουν με τρεχαντήρια.



[Ανδρέας Εμπειρίκος, Υψικάμινος..]

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

stormrider: τι κρίμα βρε κυνικούλη να μην υπάρχει δίπλα σου ένα ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ αμέσως μόλις πετιέσαι από τον ύπνο να σταυρώνεις δημήτρη κουφοντίνα και ανδριάνα μπάμπαλη.

μήτσε καφετζή: τα όνειρά μου με λογοδοσμένα οκτάνια τα τηλεκατευθύνω. σύντομα, λιτά και ασπρομαύρα όπως κυματίζουν τα πρεζόνια μου οι πέντε άνεμοι στην ιρλανδική πασαρέλα της ανάπτυξης - και τι ύπνο να κάνεις ορθός με την πλάτη στον τοίχο...

tasssoss_papadakis: δεν ξανακάνω όνειρα γιατί όλα ναυαγούνε στου πόθου τον ωκεανό προτού τρυπούλα βρούνε...

m.alex mlka είπε...

απόψε μελαγχόλησα
γιατί ονειροβόλησα
δυο μάτια, δυο χείλια
μια γλάστρα, μια γρίλια

απόψε μελαγχόλησα
γιατί ονειροβόλησα
μια ξεχασμένη μια γωνιά
σε κάποια γειτονιά

άσμα αγνώστου

fwteini είπε...

Τα σκηνοθετημένα όνειρα του Nikou Dimou είναι τα λεγόμενα εναργή όνειρα.
Η καλύτερη εκλαικευμένη εκδοση περί ονείρων στα ελληνικά (αν και όχι η καλύτερη δυνατή γενικότερα) είναι το βιβλίο του Michel Jouvet Ο Ύπνος και το Όνειρο από τον Καστανιώτη αν θυμάμαι καλά. Ο Jouvet έχει αφιερώσει όλη την ερευνά του στη μελέτη του ονειρικού ύπνου.

anathrika είπε...

Ανάβω τις μνήμες.
Μία πεισμώνει σκοτεινή.

"Με κοροϊδεύουν οι θυγατέρες
του χρόνου για τα ψέματα που λες
για μένα."

Την κανακεύω της τάζω η πένα μου
να μην την πιάσει
μονάχα να μ' άφηνε το πρόσωπο
των ημερών να ξαναδώ
περπατούσαμε και τις σκιές μας μάζευε
στην άκρη του δρόμου το χιόνι.

Όνειρα βρήκαν στη χούφτα μας παγκάκι.
Έριχναν πετραδάκια
στα τζάμια του ύπνου μας
τα όνειρα.

Κι ύστερα ξεχνώ. Τόσες ημέρες
εδώ εκεί κι αλλού

ξεπουλώντας μικρά μικρά ποιήματα
στο τέλος.

Nikos Dimou είπε...

m.alex mlka said...
απόψε μελαγχόλησα
γιατί ονειροβόλησα


ονειροπόλησα...

georgia m. είπε...

@m.alex.mlka:
Μας θυμίσατε ένα ωραίο τραγούδι από τα παλιά!Ωραίες οπερέττες!

georgia m. είπε...

Όνειρο:
Βρίσκομαι μέσα σε μια γυάλινη καμπίνα,σαν τεράστια κάψουλα που με περικλείει,κάτι σαν το εσωτερικό ενός διαφανούς ελικοπτέρου.Οδηγώ εγώ αυτό το περίεργο εναέριο όχημα και περνώ ξυστά πάνω από τις κορυφές ψηλών δέντρων.Είναι μεσημέρι και ζέστη,αρκετή ώστε να είναι ευχάριστη.Ο ουρανός διάφανος.Ταξιδεύω για το αγαπημένο Παρίσι αλλά περνώ συνεχώς πάνω από κάμπους,ελαιώνες,βουνά και βλέπω τα πάντα κάτω.Υπέροχη αίσθηση πετάγματος και ελευθερίας!

Άλλο:
είμαι τόσο μικρή που χωράω να κάθομαι άνετα στα φτερά μιας πεταλούδας.Ταξιδεύω μαζί της σε όλους τους κήπους με υπέροχα,ευωδιαστά λουλούδια και νιώθω αυτήν την απαλή της κίνηση.Προσέχω ταυτόχρονα να μην γλιστρήσω και πέσω.Ξυπνάω και κρατώ στο χέρι μου σφιχτά το σεντόνι - μάλλον φοβόμουν στον ύπνο μου πως αν δεν πιαστώ από κάπου,θα γλιστρήσω από τα φτερά της κάτω!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

«Τα παλαιά φεγγάρια απάντησε, κομματιάζονται και γίνονται αστραπαί. Δεν βλέπεις ότι, οσάκις, βροντά, πώς λάμπουν σαν σπαθιά;»
(«οι Νασρ-εδίν και τα ανέκδοτα αυτού»)

τα πιο ωραία τραγούδια
ειν’ τα τραγούδια του φεγγαριού
υπάρχουν φυσικά
κι άλλα τραγούδια
πολλά
κι ωραία
- τι λέω : υπέροχα -
όμως τα πιο ωραία
πρέπει ναν το παραδεχτούμε
ειν’ τα τραγούδια
των φεγγαριών

όταν
tes seins ruissellent d’ argent
φεγγάρια
σαν δεν φοβήθηκες τις επαφές και τις θωπείες και τις ερωτήσεις νηρηίδων
φωνάζοντας
μέσα στη νύχτα
ο πετεινός
δεν εννοεί ακριβώς τίποτε
ούτε τις πρόγνωσες καιρού που τ’ αποδίδουν
ούτε τις
φώκες
που χορεύουν μέσα στης Δήλου τα σκοτάδια σαν ξωθιές
κι από μακρυά κι από κοντά
είναι σα φλόγες ψυχρές
και μειδιά
φεγγάρια

οι κόρες με τις κόρες των ματιών τους αραδιάζουν
τα παραδείσια κάλλη τους
φεγγάρια
κι έτσι αραδιάζουν και στους τοίχους ποιητάς
κι άλλος κρέμεται κι όλο μιλάει για στίχους
και στύβει την καρδιά του
σα σφουγγάρι
να τρέχουν τα αίματα μ’ ανταύγειες
αργυρές φεγγάρια

η γιαγιά κλώθει το τριφύλλι
ο τρελλός μετρά την καταιγίδα
καονοί του στερεώματος
σαν στέμμα
κάποτε ζώσαν τη ζωή και τώρα
ρυμουλκά θανάτου
πώς σωπαίνουν
χλωμά των Επιτάφιων λουλούδια
σεις
φεγγάρια

θάρθω στα μουσικά τρισάγια της οργής σου
βουβός κι άσκεπος
με χέρια να μετρούν τα χρόνια
να σου ραβδίσω μεσ’ στα μάτια
σου
τα χιόνια
που λάμπουνε σπαρμένα ναφθαλίνη κι άστρα
μακρές δεντροστοιχίες ορχουμένων
σε πουλημένης σου μνηστής τις κλάψες
να χορτάσω
τα άσπρα μούρα
που
κρεμούνε
στα μαλλιά σου
τα φεγγάρια

πίσω δε θα γυρίσει – το γνωρίζω –
αυτό το λίγο που έχει απομείνει
απ’ τη ζωή
των φεγγαριών κοντά σου ρόδα ανέμων
ναρκισσευτής της καταχνιάς
τα σιντριβάνια
πώς ιριδίζουν
μουσικές χαμού και καταφρόνιας
ψηλά τα χέρια ας σηκωθούν
μεσ’ στις παλάμες
να συγκεντρώσουμε τα νάματα
μιας ιδιαίτερης σοφίας
που δίνουν
σε όσους παρακαλούν με πάθος
τα φεγγάρια

ωρισμένως αυτό το τραγούδι προκαλεί θλίψη
σ’ αυτόν που το διαβάζει
και σ’ αυτόν που τ’ ακούει
όμως απ’ την αρχή δεν τόχαμε κρυμμένο :
αν ειν’ τα ωραιότερα τραγούδια
ειν’ φυσικά και τα πιο
γεμάτα πίκρα
τα τραγούδια που έχουν γραφή
για τα φεγγάρια
εξαίρεση – σημειώσατε – σε τούτο τον κανόνα
ειν’ τα τραγούδια που έχουν γραφή κοντά
σε καταρράχτες
κι’ άλλα πάνω σε καταποντιζόμενο
καράβι
- ενώ η σειρήνα σεγκοντάρει αναμαλλιάρα -
κι άλλα που ετραγούδησε
κόρη
με άρπα
κάτω από μαδημένο άγαλμα παληάς θεάς
που να το
λούζουν
τα φεγγάρια

κλείσε τις γρίλλιες κι αφουγκράσου όξω ποιος περνάει
τα βήματα που ηχούν
ειν’ το φεγγάρι
π’ ανατέλλει
σκέψου τη θάλασσα κι αποκοιμήσου
σκέψου τον έρωτα και ξύπνα
λύσε της τα μαλλιά
και να τα περεχάς
φεγγάρια

τα φεγγάρια πίσω από τα δέντρα
σαν τρίλλιες πιάνου μας θυμίζουν την Ελλάδα
με τα σουραύλια τα λιμάνια της τους θρύλλους
η Γενοβέφα τον Ερωτόκριτο
για εραστή χαίρεται τώρα
του Πλάτωνα η στάμνα
- ως την πήγαινε στη βρύση -
του ξεφυγ’ απ’ τα χέρια και κοίτεται συντρίμμια
(μεσ’ στις οξυές της ρεματιάς
αμνοί εξιλαστήριοι οι αντάρτες)
ροδόσταμα και σπέρμα γίνοντ’
ένα
σαν λούζουν
την Ελλάδα
τα φεγγάρια

κοιμάσαι και τα βλέφαρα
και τα βυζιά σου ερεθίζουν
τους επιδέξιους τοξευτές στις πολεμίστρες
βρεθήκαμε πάλι εδώ
στον κάμπο
στο Εξαμίλι
η χέρα μου είναι της πλύσης σου η σκάφη
κι’ από πολύ κοντά τώρα ακούω
το σπαραγμό που δέρνεται μέσα στα στήθια σου
το ρέκασμά σου
ερωτική τρυγόνα
ενώ
απάνω στα σφουγγάρια
λάμπουν
τα
φεγγάρια

πάνω στιος στέγες καπνοδόχες
πρωινές «κυράδες»
όλο νωχέλεια και μεγαλόκοπη σαγήνη
προσμένουν τα περάσματα πουλιών του φθινοπώρου
- πολλά πουλιά κοπάδια
που φκιάνουν πάνω στον ουρανό σαν ένα γράμμα :
το γράμμα που ο καθείς προσμένει –
πάνω στις καπνοδόχες
είναι δυο περιστέρια-χέρια
που ρίχνουνε λουλούδια άσπρα
- ίσως ναν καμέλιες
γαρδένιες –
πάνω στα χνάρια τα εδικά σας
μαγικά
φεγγάρια

καβάλλα τ’ άτι καβαλλάρη κι άη Γιώργη
μεσ’ στο ντουλάπι θάβρης τα κοσμήματα
όπου θα φέρης
για να σωθούν οι κρίνοι των παρθένων
όμως
όταν περνάς στις λίμνες
να φωνάζης
λόγι’ αγάπης
στα νερά που
καθρεφτίζονται
φεγγάρια

χαίτες θεοί βαρούνε τις καμπάνες
μέσα στους κήπους που φωτίζουν
τα φεγγάρια
μυριόστομη απειλή οι κάλυκες της αμαρτίας
ρυπαρά παλάτια των τύψεων οι αγκινάρες
την πόρτα σου χτυπώ
έλα ν’ ανοίξεις
τ’ άφταστο κάλλος σου
να δείξης
στα φεγγάρια

στα φρύδια σου εκρεμαστήκαν τα φεγγάρια
δύουνε τα φεγγάρια και πύρινη
ρομφαία
πίσω απ’ το λόφο ιχνηλάτης
ο νέος Δίας
για στύψε την καρδιά σου :
θα χυθή ιδρώτας
ο ιερός ιδρώτας του δουλευτή τ’ αδικοσκοτωμένου
και της μαχαίρας το λεπίδι
είναι φεγγάρι

η σκλαβιά – σωστά – πίκρες οπόχει
ελάτε όλοι και κάντε
το σταυρό σας
(ένας σταυρός ποτέ
δεν πάει χαμένος)
κυττάξτε
αλλά κυττάχτε γρήγορα :
δύει το φεγγάρι

m.alex mlka είπε...

georgia νομιζω ότι ο Παναγόπουλος το τραγουδούσε όπως το έγραψα. Είναι έτσι;

paragrafos είπε...

Χιλιάδες όνειρα


Πέρασα χτες απ' τα γνωστά μας τα δρομάκια
εκεί που κάποτε διαβαίναμε μαζί
μα δεν ακούω να κελαϊδούνε τα πουλάκια
όλα μαράθηκαν και τίποτα δε ζει

Σαν να θρηνούν αγαπημένη τον χαμό σου
τα φύλλα πέφτουν μαραμένα απ' τα κλαδιά
κι όλα προσμένουνε ξανά τον ερχομό σου
γιά να σκορπίσης σαν και πρώτα ευωδιά

Χιλιάδες όνειρα γιατί πήγαν χαμένα
τα τόσα όνειρα και τα τόσα φιλιά
έτσι είναι στη ζωή τα σκληρά πεπρωμένα
να μένουν όνειρα όρκοι, χάδια φιλιά

Μαύρος Γάτος είπε...

Μέσα στον Ύπνο μου χτες, επιτέλους, ξανάρθες
χρώματα, μουσικές, ξεχασμένες φωνές
μέσα στον Ϋπνο μου, χτες, επιστρέψαν - απάτες
χρώματα, μουσικές.
ξεχασμένες Αγάπες...


(δικό μου)

Καληνύχτα σε όλους
και Όνειρα κρυφά

Nikos Dimou είπε...

Καληνύχτα - κι αν δείτε ενδιαφέρον όνειρο, αύριο στο blog!

paragrafos είπε...

Κι από το Μαρούδα στο Ξαρχάκο
----------------

Όνειρο δεμένο στο μουράγιο
πόρτα μου κλεισμένη στο νοτιά
έκανα τον πόνο μου κουράγιο
στην αγάπη μου έβαλα φωτιά

Μαύρος βαρύς ο ουρανός
απόψε που ΄ρθες να με βρείς
είναι μεγάλος ο καημός
να το αντέ- να τον αντέξεις δεν μπορείς Ρεφραίν

Στην αγάπη μου έστησαν καρτέρι
κι από τ' άστρα κλέψανε το φώς
άστραψε στην νύχτα το μαχαίρι
κι ο καημός μου γίνηκε αδελφός

paragrafos είπε...

κι Σαββόπουλος...

Κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει
είναι που ονειρεύομαι σαν το Καραγκιόζη
φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα σαν να 'ταν επιβάτες

georgia m. είπε...

m.alex.mlka:
Δεν είμαι σίγουρη για τον Παναγόπουλο - τον Σώτο θα εννοείτε.
Εγώ ξέρω για τον Κώστα Μανιατάκη(για την ιστορία η μουσική είναι του Μ.Σουγιούλ και οι στίχοι του Αλ.Σακελλάριου και του Χ.Γιαννακόπουλου).

paragrafos είπε...

Ονειρο στο κύμα (Παπαδιαμάντης)

(...)Είχα μείνει χάσκων, εν εκστάσει, και δεν εσκεπτόμην πλέον τα επίγεια.

Δεν δύναμαι να είπω αν μου ήλθον πονηροί, και συνάμα παιδικοί ανόητοι λογισμοί, εν είδει ευχών κατάραι. “Να εκινδύνευεν έξαφνα! να έβαζε μιά φωνή! να έβλεπε κανένα ροφόν εις τον πυθμένα, τον οποίον να εκλάβη διά θηρίον, διά σκυλόψαρον, και να εφώναζεν βοήθειαν!...”

Είναι αληθές, ότι δεν εχόρταινα να βλέπω το όνειρον, το πλέον εις το κύμα. Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, αλλοκότως, μου επανήλθε πάλιν η πρώτη ιδέα... Να ριφθώ εις τα κύματα, προς το αντίθετον μέρος, εις τα όπισθεν, να κολυμβήσω όλον εκείνο το διάστημα έως την άμμον, και να φύγω, να φύγω τον πειρασμόν!...

Και πάλιν δεν εχόρταινα να βλέπω το όνειρον...

paragrafos είπε...

όνειρα
όνειρα
παδικά μου χρόνια
σβήσατε
φύγατε
σαν τα χελιδόνια

(Μαρούδας;)

paragrafos είπε...

Σαν να ‘ταν όνειρο απόψε γέλια χαρές με ξυπνήσαν
Λες και να γιόρταζε όλη η γη
Χρόνια πολλά ακουγόταν να ζήσεις χίλια χρόνια
Καθένας έλεγε μίαν ευχή

Νόμιζα πως ονειρευόμουν
Ψίθυροι μοιάζαν μακρινοί
Σαν να τραγούδαγαν ποτάμια
Πουλιά και ουρανοί ...

paragrafos είπε...

Μ' ένα όνειρο τρελό
όνειρο απατηλό
ξεκινήσαμε κι οι δυο μας

και στου δρόμου τα μισά
σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά
ξαφνικά από τον ουρανό μας

Ποια μοίρα με ζηλεύει
ποιο μάτι φθονερό
και χάθηκε μια αγάπη
προτού να τη χαρώ

σαν πλοίο που ναυάγησε
σαν νούφαρο που μάδησε
στης λίμνης μέσα το θολό νερό

Με ελπίδες λιγοστές
έστω και απατηλές
να γυρίσεις περιμένω

ίσως βγει αληθινό
τ' όνειρό μου το τρελό
τ' όνειρό μου το ναυαγισμένο

paragrafos είπε...

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή
όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί
τώρα τίποτα πια δε σου ζητά
μόνο στ' όνειρο θα σ' αναζητά

Άσπρο περιστέρι μεσ' τη συννεφιά
μου 'δωσες το χέρι να 'χω συντροφιά
άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό
κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

(Νίκος Γκατσος;)

paragrafos είπε...

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

paragrafos είπε...

Να’χα το σύννεφ’ άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι
το φεγγαράκι της αυγής να’ρχόμουν κάθε βράδυ.
Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

paragrafos είπε...

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα-μάινα"
την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

georgia m. είπε...

@paragrafos:
Μάλλον δεν θα έπρεπε να έχετε αυτό το ψευδώνυμο - σεις δεν είστε παράγραφος,αλλά ολόκληρη ανθολογία!

paragrafos είπε...

Γωνιά γωνιά σε καρτερώ
γωνιά γωνιά σε ψάχνω
ψάχνω να βρω τα μάτια σου
κι απ' τον καημό τα χάνω

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ' όνειρο που χάνεται
πάει και δε γυρίζει

paragrafos είπε...

Το κρασί αγάπη μου, το κρασί είναι η ανθολογία μου! Βλέπεις, είχα πάνω από τρία χρόνια να βγω έξω σαν άνθρωπος και να διασκεδάσω...

Κι εκεί που ήμουν τραγουδούσα, κι εδώ που είμαι τραγουδώ!
Φιλάκια

Παράγραφος

[Το ένα τραγούδι φέρνει το άλλο. Κάποτε ήξερα πάρα μα πάρα πολλά, κάποτε... Τον καιρό που ζούσαμε και τραγουδούσαμε. Γιατί εν τω μεταξύ ήρθανε βαριές κατάρες... Ακόμα και θωρακισμένοι στρατιώτες...]

paragrafos είπε...

Είναι κρίμα που δεν έμαθα ακόμα να κανω παραπομπές: να σας λέω πατήστε εδώ με μπλε, να πατάτε και να βγαίνετε στο ημερολόγιο του καύσωνα του οικοδεσπότη. Έχει μερικά όνειρα (η μικροαστική μου συστολή δεν μου επιτρέπει να τα παρουσιασω ολοκληρωμένα) δίνω ένα δείγμα, ψάχνετα και τα βρίσκετε:


Όνειρο: Κάθομαι σε έναν...

...μικρό, διθέσιο καναπέ. Δίπλα η όμορφη Γεωργία, τυλιγμένη σε μια μεγάλη πετσέτα μπάνιου. Μου λέει: "Δεν ξέρεις πόσο δούλεψα τις τελευταίες ημέρες, έπρεπε να κάνω ένα αρχείο με όλα τα γυμνά." Αρχίζω να της μιλάω για φωτογραφίες γυμνών με ύφος έμπειρου φωτογράφου (δεν έχω ποτέ φωτογραφήσει γυμνό - εκτός από τη Μargot στη Γερμανία πριν 30 χρόνια). Βρισκόμαστε σε ένα μακρύ δωμάτιο σαν Χολ. Ενώ μιλάμε, παρεμβαίνει ο Σ. (ούτε καταλαβαίνω που βρέθηκε!) και λέει: "Να σας δείξω εγώ!" Βλέπω με την άκρη του ματιού μου πως η Γεωργία έχει αφήσει να γλιστρήσει η πετσέτα και το χλωμό γυμνό κορμί της λάμπει στο ημίφως. Εν τω μεταξύ ο Σ. έχει καθίσει στο πάτωμα, είναι γυμνός από τη μέση και κάτω και...

Για την αντιγραφή

Παράγραφος

paragrafos είπε...

Επειδή το παραλήρημα πρέπει να σταματήσει κάπου εδώ, θα κλείσω μ΄ενα όνειρο. Μάλλον όμως θλιβερό... Τι να κάνουμε;

Πρόσφατα πέθανε η μητέρα μου, μάλλον κάτω από φριχτές συνθήκες... Τα τελευταία τρία χρόνια είχα (ελπίζω να διαρκέσει ο αόριστος) και το παιδάκι μου άρρωστο... Μακάρι να συνέλθω συντομα. Στο όνειρο τώρα:

Ημουνα λέει έξω απο το σπίτι, μακριά και η κορούλα μου στο κρεβατάκι της έγλαιγε σπαρακτικά κι εγώ τρέχω, τρέχω να τη φτάσω, να τη βοηθήσω, αλλά η απόσταση μεγαλώνει και όσο πλησιάζω τόσο περισσότερο αργώ.

ΜΕ τα πολλά φτάνω στο κρεβατάκι της, την παίρνω αγκαλίτσα, μη κλαις κορούλα μου της λέω, δεν κλαίει πια, ηρεμεί. Πλησιάζω το προσωπάκι της και τι βλέπω; τη μανούλα μου...

HRA είπε...

Σε ύπνο βαθύ
Μετουσιώνεται η ύπαρξη σ' ένα αστέρι
Φως θρυψαλλισμένο το αστέρι
Αλλά φως
Κι οι εικονες
Ζωής
Ζωής του εγώ σε παράλληλο σύμπαν

Είναι το όνειρο κομμάτι της ζήσης μας!

glenn είπε...

Αμάν βρε παράγραφος, σπάραξε η ψυχή μου.

harrygreco είπε...

Επιστρεφοντας απο διασκεδαση βλεπω οτι το μπλογκ εχει μια ευχαριστη ατμοσφαιρα που σου ανοιγει τη καρδια. Ολα τα ωραια ποιηματα & τα ονειρα των απλων ανθρωπων,μας φτιαχνουν τη διαθεση & μας δινουν την ευχαριστηση να ανηκουμε σε μια ομαδα ανθρωπων που επικοινωνουμε ψυχικα & πνευματικα. Μακαρι να το συνεχισουμε ετσι & στο μελλον,χωρις κοντρες & πίκρες,σαν το χωριουδακι του " ο Χριστος ξανασταυρωνεται " που αλλωστε εχει ηδη βρει...τον κουζουλο του...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

Νίκος Καββαδίας

ΝΥΧΤΑ

Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή.

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε.

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει.

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.

fifthlemon είπε...

Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths,
Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread oftly because you tread on my dreams.

W.B. Yeats 1865-1939
He Wishes For The Cloth Of Heaven

fifthlemon είπε...

i teleftea grami ine 'tread softly....'
ke mbori kanis na eksigisi pos ginonde ta links???
kali nihta se olous
ke efharisto ton kirio dimou gia to kimeno, itan poli endiaferon ke efere poles skepsis. ke i ikones onirikes....
efharisto

georgia m. είπε...

''Μάγεμα η φύσις κ' όνειρο στην ομορφιά και χάρη...''

Δ.Σολωμός

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα!

Πω πω τι ωραία σχόλια - Παράγραφος, ζωγράφισες!

Ξυπνάω από όνειρο: ήμουν μόνος, ξαπλωμένος σε ένα μεγάλο δωμάτιο, με πολύ ψηλούς τοίχους που ήταν ενυδρεία. Έβγαζαν ένα διάχυτο γαλάζιο φως με αργό κυματισμό. Με ηρεμούσε και σε νανούριζε. Μόνο ενυδρεία: παράθυρα, πόρτες πουθενά.

Ξαφνικά έρχεται κάποιος (από πού;) και μου λέει: "είδες τι καταπληκτική είναι η καινουργια μας ψηφιακή ταπετσαρία;" (Νομίζω πως είπε: digital wallpaper στα Αγγλικά). Και μου εξηγεί πως λειτουργεί με την αντανάκλαση του φωτός, δεν χρειάζεται καν ηλεκτροδότηση και άλλα τεχνικά.
Η αίσθηση αυτού του κυματίζοντος γαλάζιου φωτός μου έχει μείνει ακόμα.

Nikos Dimou είπε...

Lines to an Indian Air

I arise from dreams of thee
In the first sweet sleep of night,
When the winds are breathing low,
And the stars are shining bright
I arise from dreams of thee,
And a spirit in my feet
Has led me -- who knows how? --
To thy chamber-window, sweet!


Shelley

music freak είπε...

A DREAM (Lou Reed & John Cale)

... I was so scared today
There was blood leaking thought my shirt
from those old scars from being shot
And the corset I wear to keep my insides in was hurting
And I did three sets of fifteen pushups
and four sets of ten setups
But then my insides hurt
and I saw drops of blood on my shirt and I remember
the doctors saying I was dead
And then later they had to take blood out of my hand
'couse they ran out or veins
but then
all this thinking was making me an old grouch
and you can't do anything anyway so
if they wouldn't let me play with them in my own dream
I was just going to have to make another
and another
and another
Gee, wouldn't it be funny if I died in this dream
before I could make another one up...

Yannis H είπε...

Παράγραφος, δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις, αλλά εδώ μέσα, για πρώτη φορά, νομίζω ότι αυτό που λένε ‘εικονική παρέα’ ξεπερνάει την αληθινή.

Δεν βλέπω τα ψηφιακά ‘ματς-μουτς’ που βλέπουμε σε άλλα site. Εκεί που σε ξέραμε από τα γραπτά σου πριν βγεις έξω να διασκεδάσεις, μας έκανες κοινωνούς για το πως είσαι αφότου γύρισες. Ποιός δικός σου άνθρωπος μιλά μαζί σου, ή του μιλάς πριν κοιμηθείς μισοζαλισμένη;

Νιώθω σχεδόν ηδονοβλεψίας, χωρίς την ανήθικη πλευρά του.

m.alex.mlka: σε διόρθωσε ο ΝΔ για τα λόγια του τραγουδιού (που δεν ξέρω). Αλλά... ‘ονειροβόλησα’.

ΤΙ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΛΕΞΗ! Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού post.

Nikos Dimou είπε...

Mακάρι το blog να κρατήσει αυτή την ατμόσφαιρα. Θα είμαι περήφανος που έγινα αφορμή να δημιουργηθεί μία μικρή ιδανική κοινότητα.

Ίσως κανείς μας να μην καταλαβαίνει την σημασία μερικών πραγμάτων που κάνουμε τώρα και τις επιπτώσεις τους στο μέλλον. Έχω την αίσθηση ότι το blog μπορεί να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έκανα στην ζωή μου.

Σκεφθείτε αυτούς που θα κάνουν ανασκαφές στο Διαδίκτυο και θα το συναντούν μετά από δεκαετίες; Γιατί τίποτα δεν πεθαίνει στο Internet - εκτός κι αν σβήσει όλο μαζί...

Yannis H είπε...

ΥΓ. Με αφορμή τον m.alex.mlka. Έτσι, για πλάκα, μερικά τραγούδια που κάποιοι – κι εγώ – άκουσαν λάθος. Πρέπει να τα μαζέψω.


Στάθηκα ινσουλίνη (αντί για στάχτη θα σου μείνει)
Θέλει κι οι ζωντανοί να ΠΙΝΟΥΝ το αίμα τους
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει το ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΟ αντέχει
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα, πετιμέζ, πετιμέζ, πετιμέζ και με τα βούρλα
Μονάζει γάτα θέλεις δικά σου (αντί για: Μονά-ζυγά τα θέλεις δικά σου)

Και μια προσευχή: το ερημών το καταλαβαίνω. Αυτό το ‘πατ’ μπροστά τι σημαίνει;

Και άλλα... αν τα θυμηθώ θα τα γράψω.

Nikos Dimou είπε...

Πολλές πληροφορίες για τον κόσμο των ονείρων (που καλύπτει το ένα τρίτο της ζωής μας)ΕΔΩ

half-blood_phoenix είπε...

Ονειρεύομαι, άρα υπάρχω!

music freak είπε...

Σήμερα για πρώτη φορά παρατήρησα ότι έχω μεγάλα αυτιά και μοιάζω με γουρούνι.

m.alex mlka είπε...

παιδιά ευχαριστώ για την τιμή με συγκινείτε... και ιδιαίτερα ο yannis h. Νομίζω ότι και εκείνος ο Παλαμάς δημιουργούσε λέξεις.

chris είπε...

Ανησυχώ. Έχει γνωρίσει κανείς σας "κλέφτη ονείρων";
Δραματική εμπειρία. Πρέπει να φύγω. Θα ενημερώσω σχετικά οσονούπω.
Κλέφτες ονείρων...

κρισ/.

Nikos Dimou είπε...

κολλήσαμε στο γουρoύνι του music freak (άραγε στον ύπνο του το είδε;).

Άλλο ένα ποίημα:

Γιώργος Σαραντάρης

Όνειρο


Σαν άσπρο σύννεφο
η σκιά σου σκεπάζει τον ύπνο
που σ' ένα δυσεύρετο παράδεισο κοιμάμαι
Ακούω πως τραγουδας κάτω απ' τον ήλιο,
μα μες στη φωνή σου λιγώνω
και δεν βλέπω τον ουρανό.

anathrika είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Nikos Dimou είπε...

chris: κλέφτες ονείρων;

Δεν τους ξέρω. Ξέρω όμως τους συλλέκτες ονείρων: dream catchers. Σύμφωνα με μία παράδοση των Native Americans (Ινδιάνων ή Ερυθρόδερμων) είναι φυλακτά σαν δίχτυα αράχνης (άλλωστε αράχνη πρωταγωνιστεί στο σχετικό παραμύθι) που τα κρεμάς πάνω από το κρεββάτι και φιλτράρουν τα όνειρα - μόνο τα καλά περνάνε. Δώστε dream catchers στο Google - μπορείτε να παραγγείλετε ένα!

hioniam είπε...

cyrusgeo:στην ερμηνεια των ονειρων δεν μπορει να υπαρχει "επιστημονικη" θεωρια με την εννοια των φυσικων επιστημων.

Η επιστημονικοτητα ή μη της ψυχαναλυσης γενικοτερα ειναι μεγαλο θεμα.

hioniam είπε...

nikos dimou εγραψε:Συγγνώμη hioniam αλλά το άγνωστο δεν είναι μεταφυσικό. Είναι το μην (εισέτι) γνωστό.

Σωστα, το αγνωστο ειναι το μην (εισετι)γνωστο αλλα οσο παραμενει "μη
γνωστο" ποιος μπορει να πει αν ανηκει στο φυσικο ή στο μεταφυσικο;

harrygreco είπε...

Εχετε υπ' οψη σας το ντιβιντι " Οξυγονο ", απο το Εθνος. Ηθογραφια ποιοτητας.

mickey είπε...

nikos dimou said (1:38μμ):
"Δώστε dream catchers στο Google - μπορείτε να παραγγείλετε ένα!"

Όχι μόνο από αυτή τη φράση, αλλά και από την όλη διατύπωση του post, καθώς και την εξέλιξη του σχολιασμού, να υποθέσω ότι ο "ορθολογιστής" Ν.Δ. έχει αφήσει ανοιχτό ένα παράθυρο "μεταφυσικής" (χρησιμοποιείστε όποια άλλη λέξη νομίζετε) στο χώρο των ονείρων; Κι αν πω ότι όλα αυτά μου θυμίζουν έντονα το "Childhood's End" (ξέρω ότι σου άρεσε πολύ - κι εμένα το ίδιο), πέφτω έξω;

Όσο για μένα, δεν είδα όνειρο χθες βράδυ, καθώς έπεσα για ύπνο κατά τις 8:00 το πρωί - κάτι σαν τα βαμπίρ δηλαδή! Προφανώς, είμαι "daydreamer" :)

music freak είπε...

Nikos Dimou said:
"κολλήσαμε στο γουρoύνι του music freak (άραγε στον ύπνο του το είδε;)"

Όχι στον καθρέφτη. Δεν τυχαίνει και σε εσάς να παρατηρείτε τον εαυτό σας σαν να μην είστε ο ίδιος εσείς;

Nikos Dimou είπε...

Hioniam said...
Σωστα, το αγνωστο ειναι το μην (εισετι)γνωστο αλλα οσο παραμενει "μη
γνωστο" ποιος μπορει να πει αν ανηκει στο φυσικο ή στο μεταφυσικο;

Άρα κακώς το βάφτισες μεταφυσικό. Εγώ δεν είπα τι είναι - αλλά τι δεν είναι.


mickey αφήνω πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό στο άγνωστο - αλλά αρνούμαι να το ονοματίσω. Από την στιγμή που θα το κάνω γίνεται γνωστό και υπόκειται στους κανόνες...

music freak ναι, μου έχει συμβεί, αλλά όχι τόσο extreme...

Viennezos είπε...

Γράφουν:
- ο hioniam: αυτος [= o Freud], ο τελειως αντι-μεταφυσικος
- και ο ΝΔ:
Ειδικά στον Freud που είναι απόλυτα αντι-μεταφυσικός (όπως σωστά λες) [...]

Διαφωνώ.

O Freud μπορεί να απέρριψε τη μεταφυσική στις μέχρι τότε εκφάνσεις της. Αλλά την αντικατέστησε με τη δική του. Και μόνο η θεωρία για την τριάδα "Εκείνο – Εγώ – Υπρεγώ" ("Es – Ich – Über-Ich") τι άλλο είναι από μια ιδέα καθαρά μεταφυσικού χαρακτήρα; Και το ίδιο ισχύει βέβαια για την φροϋδική ερμηνεία των ονείρων.

Γενικά η ψυχανάλυση έχει εκπληκτικές (τρομακτικές, κατά τη γνώμη μου) ομοιότητες με τις θρησκείες, δηλαδή τα κατ’ εξοχήν μεταφυσικά οικοδομήματα.

Εναλλακτικά θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τη γνωστή φράση του ψυχολόγου Hans Eysenck ο οποίος έγραφε στο βιβλίο του "Decline and Fall of the Freudian Empire" για τον Φρόυδ:

"His place is not, as he claimed, with Copernicus and Darwin, but with Hans Christian Andersen and the Brothers Grimm, tellers of fairy tales." :-)))

music freak είπε...

Δεν είπα ότι είδα γουρούνι στον καθρέφτη αλλά κάτι που έμοιαζε με γουρούνι. Και είναι λογικό γιατί και μεγάλα αυτιά έχω (την δυσαναλογία τους σήμερα τη συνειδητοποίησα) και το δέρμα μου (όπως όλων μας) είναι ποιοτικά και οπτικά συγγενές με αυτό του γουρουνιού.

Nikos Dimou είπε...

Βρισκόμουνα σ’ ένα κελί
Όπου όλα τα’χα χτίσει
Τις πόρτες, τα παράθυρα
Το στρογγυλό φεγγίτη

Κι έβλεπα πως ζωγράφισα πάνω σ’ ένα χαρτόνι
Ένα σπιτάκι παιδικό μ’ ένα μικρό μπαλκόνι

Τις νύχτες δεν κοιμάμαι
Ξυπνάω και φοβάμαι
Πες μου όνειρα γλυκά


Με το μολύβι χτύπαγα
Κλαίγοντας να μ’ ανοίξουν
Την πόρτα τη ζωγραφιστή
Έξω να μη μ’ αφήσουν

Ώσπου η πόρτα σκίστηκε και είδα απ’ την τρυπούλα
Μια ίδια μικροσκοπική χτισμένη καμαρούλα

Τις νύχτες δεν κοιμάμαι
Ξυπνάω και φοβάμαι
Πες μου όνειρα γλυκά



Του Τάκη Σιμώτα - τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη

McKat είπε...

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
κάτι μυστικό
κάτι πλούσιο και παράξενο
σαν τοπίο του βυθού
Ανθισμένες κερασιές
κι απόγευμα ζεστό
και πολύχρωμο χορτάρι, ναι
για ν΄ αποκοιμηθώ
Αμαξάκια κάτασπρα
φεύγουν απαλά
και μας φέρνουνε σε σένανε
στα μέρη τα παλιά
Στο γαλάζιο θρόνο σου
χρυσό μανδύα φοράς
και σε δυο λιοντάρια ήμερα
τα πόδια σου ακουμπάς
Τόσα χρόνια πάλευα
μόνος στα τυφλά
και ταξίδεψα κι αρρώστησα
και πέρασα πολλά
Τώρα όμως πλάι σου
και πάλι περπατώ
μέσ΄ τα χρώματα του κήπου σου
και δίπλα στο νερό
Κοντά μου φωσφορίζοντας
σκύβεις και με φιλάς
για την νύχτα με σκεπάζεις, ναι
και με παρηγοράς

Το χθεσινό όνειρο δεν είναι περιγράψιμο. Ο καθρέφτης το πρωί είχε καλά λόγια να πει.
Ύστερα διάβασα οδηγίες κατ'αρχήν για σκηνοθεσίες ονείρων, αλλά μάλλον όχι επαρκώς, και μετά για κατασκευή ενός dream catcher. Αυτό πιο εύκολο μου φάνηκε κι έχω ήδη ένα έτοιμο. Το απογευματάκι της Κυριακής μου φέρνει ακατανίκητη διάθεση να γίνω ονειροναύτης (μου άρεσε ο όρος που διάβασα κάπου). Να σκηνοθετήσω ή να το αφήσω στην τύχη;
Τα μεσημεριανά όνειρα της Κυριακής πιάνονται;

Nikos Dimou είπε...

viennezos παραπέμπω στο ίδιο σχόλιό μου - γράφω: Ο Freud έβλεπε την ψυχαναλυτική θεωρία σαν "επιστημονική υπόθεση" (Abriss der Psychoanalyse) μέσα στα επιστημολογικά όρια της πειραματικής επιστήμης. Άλλο αν οι οπαδοί του την έκαναν δόγμα και μεταφυσική...

Το τελευταίο σύγγραμμά του αρχίζει με την φράση: "Die Psychoanalyse macht eine Grundvoraussetzung..."
(η Ψυχανάλυση κάνει μία βασική προϋπόθεση). Δεν την θέτει ως δόγμα - αλλά ως υποθετική παραδοχή. Το βιβλίο του Eyseneck το έχω από παλιά - είναι ακραίο. Έχω πολλές επιφυλάξεις - όχι τόσo για τον Freud όσο για τους οπαδούς του. Αυτά θα τα συζητήσουμε κάποτε σε ειδικό Post.

Κυνικός είπε...

Iam just a dreamer
I dream my life away
Iam just a dreamer
who dreams a better days

Ότι πρέπει για το σημερινό θέμα. Το τραγούδι λέγεται dreamer και είναι του Ozzy Osbourne, Για όσους δεν το ξέρουν και θα ήθελαν να το ακούσουν.

fifthlemon είπε...

pragmati to blog ehi ali atmosfera simera; haroumeni ke 'pareistiki'. gemato piisi. afto pou den katafere to kimeno gia tin eksereti kiria dimoula to katafere to kimeno gia ta onira. kapou mas agikse fenete ke irthan sto mialo tragoudia piimata ke onira.
ena vivlio gia onira+ipno: 'The House of Sleep' (1997), by Jonathan Coe.

paragrafos είπε...

"Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών
και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε
κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα."

Καλησπέρα σας

με αγάπη

Παράγραφος

paragrafos είπε...

"Μ' αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά"

paragrafos είπε...

Νύχτες μαγικές, ονειρεμένες
αγάπες λάγνες, ξεχασμένες, στην ξενιτιά
Τρέχει ο νους μου προς τα περασμένα
τα βράδια μου τ’ αγαπημένα, στην Αραπιά

paragrafos είπε...

η μαμά με νανούριζε με το τραγουδάκι που νανουρίζω κι εγώ την κορούλα μου. Ελπίζω να μη το βρείτε εντελώς παρωχημένο. Ακούστε του, θα σας το τραγουδήσω με αγάπη, όπως και τ΄άλλα, κι μην είμαι μεθυσμένη, θα σας το τραγουδήσω όμως με το κρασί της νοσταλγίας:


Στη βρύση τη βουνίσια
σιμά είναι η φλαμουριά,
στον ίσκιο της καθόμουν
να ονειρευτώ συχνά

Εχάραζα στη φλούδα
ονόματα ιερά
και πάντα εκεί γυρνούσα
σε λύπη ή σε χαρά.

Μια μέρα ταξιδεύω
σε μέρη μακρινά,
περνώ να χαιρετήσω ξανά τη φλαμουριά.

Βουΐζαν τα κλαδιά της
σαν να μου κράζαν,Ω!,

κοντά μου πάντα μείνε,
θα βρεις γαλήνη εδώ.»

paragrafos είπε...

Γη της λεμονιάς, της ελιάς
γη της αγκαλιάς, της χαράς
γη του πεύκου, του κυπαρισσιού
των παληκαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού
γη της πικραμένης Παναγιάς
γη του λίβα, τ' άδικου χαμού
τ' άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν
γη των αγοριών που μεθούν
γη του μύρου, του χαιρετισμού
Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο

(είναι το πρώτο που μου ήλθε στο μυαλό, αλλά το άφησα για το τέλος)

Κύριε Νίκο, σας ευχαριστώ...

Yannis H είπε...

Τα θέματα των τελευταίων ημερών είναι αρκετά συγγενικά:

ο ύπνος και ο θάνατος
οι δυο διδυμάρηδες
οι δυο περαματάρηδες
εχάσανε το δρόμο

γυρνώντας από τη δουλειά
στο σπίτι του ο καθένας
στη χιλιολάθητη καμπή
στο κρίσιμο σημείο

λαθέψαν τις παράλληλες
τις στράτες τους και νάτους:
στο λάθος ανταμώσανε
στο χιλιοειδωμένο

σημείο του ξενιτεμού
από τον κόσμο ετούτο!
δίχως κανέν’ αντίκρυσμα
δίχως κανένα ρίγος

πέραν αυτού της παγωνιάς
στην άκρη μίας πένας
πέραν αυτού της μοναξιάς
στο πλήθος των ομοίων

μας ύβρις στο τετράγωνο
μηδέν εις το πηλίκο
ευρήκαμε ευρήκαμε
μες στο μαντρί ένα λύκο

ο ύπνος και ο θάνατος
οι δυο διδυμάρηδες
οι δυο περαματάρηδες
εχάσανε το δρόμο

και στο αιώνιο στοίχημα
πιστοί όλα τα χρόνια
βρεθήκαν να παλεύουνε
στα μαρμαρένια αλώνια

Κι όθε χτυπάει ο ύπνος μου
το αίμα αυλάκι κάνει
Κι όθε χτυπάει ο θάνατος
το αίμα τράφο κάνει

Ορισμός θανάτου: ένας ύπνος χωρίς όνειρα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ωραίο κείμενο...όμορφες εικόνες...
Παραγραφουλίνι; Η ερωτική προδιάθεση του αμερικανικού ονείρου καθρεπτίζεται στα μάτια που έχουν εμορφιά...

Οι υπονόμοι
Της Νέας Υόρκης
Συνειδητοποιούν τις κραυγές
Είσαι ο αήρ
Είσαι ο λαμπτήρ
Είσαι η τσουκνίδ
Οι κραυγές σου από μακριά
Είναι σάλπισμα
Θέλω να γαμηθώ
Θέλω να γαμηθώ
Είμαι η αήρ
Είμαι η νιπτήρ
Είμαι καυλωμένη
Θέλω να γαμηθώ
Μ’ αρέσει να γαμιέμαι
Είμαι του κόσμου
Τα απογεύματα

-
(έχει και η Μαντόνα προβλήματα...τι...κοπέλα είναι...όλες οι κοπέλες είναι προβληματικές και προβληματισμένες...οι κοπέλες οι ειλικρινείς της αγάπης...θα βαρεθεί να τα μαζεύει και η Μαντόνα τα χρήματα και τα δώσει όπως ο Γκέιτς...αυτός ο μάκης χριστοδουλόπουλος που θα τα δώσει...μιλάμε στο προτεκτοράτο όλοι μαζεύουν, χτίζουν τα δάση, καταθέτουν, πληρώνουν σωματοφύλακες. και όταν προκύψει ο Χάρος...τα αφήνουν στο ελληνικό κράτος...δηλαδή στα δέκα πολιτικά μανουάλια που το καταληστεύουν...πολιτιστικό ξέπλυμα...ίσως η χριστιανική διαστροφή στην ανθρώπινη συνείδηση να μην έχει πλήξει περισσότερο άλλους...ίσως...λέω...πλην αυτών που πάνω τους εφαρμόστηκε. ο νεοέλληνας αγωνίζεται...πατρίδα του κάθε ξενιτιά...ο μάκης χριστοδουλόπουλος, ο Λε Πα, εξορισμένα παιδιά...ο Καζαντζίδης ο Διδάκτορας...αμέ...κάθε βράδυ να μπαρκάρεις ποντοπόρος για τα κέντρα να τραγουδάς τον έρωτα και της χριστιανικής αγάπης τα βάσανα, αντίς και τι πιο τίμιο να πεις βαριέμαι και να σκέφτομαι...είμαι από το Κιάτο και ακούω μόνο γουόκμαν...να ξυπνάω και να ανοίγει αυτή η τρύπα στην καρδιά μου και να χρειάζομαι σαράντα τσιγάρα για να την κλείσω... 0.082 ...)

m.alex mlka είπε...

και τώρα προσοχή, συνεχίζω στο πνεύμα που έκανε διάσημο αυτό το post!
Ναι μην γελάτε, αυτό το τραγούδι βγήκε πρώτο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1970

Μεσάνυχτα στη γειτονιά,
η φτώχια,η γρίπη,η παγωνιά
κι ο πολιτσμάνος στη γωνιά
μες στο χιονιά.

Το υπόγειο έμπασε νερά,
περνάει το τρένο και σφυρά
και κλαίν' συνέχεια
τα μωρά στη γειτονιά.

Και δεν μπορώ να κοιμηθώ,
να ονειρευτώ:
Πως είμαι πλούσιος,
πως είμαι πλούσιος,
πως ειμ' αφέντης,
βασιλιάς, ταξιδευτής.
Όσα κι εσύ κι εσύ κι εσύ
θα ονειρευτείς,όταν θα σβήσουνε
τα φώτα της γιορτής.

Αν ήμουν πλούσιος,
αν ήμουν πλούσιος,
καραβοκύρης,
βασιλιάς,ταξιδευτής.
Όσα κι εσύ κι εσύ κι εσύ
θα ονειρευτείς,όταν θα σβήσουνε
τα φώτα της γιορτής.

Ξημέρωμα στη γειτονιά,
τρέχει ο παπάς στη λειτουργιά,
το καλυμμαύχι του στ' αυτιά
μες το βοριά.

Κι ο γείτονας στ' αντικρυνό,
τη σούστα ζεύει στο στενό
και βλαστημάει
τον παραγιό τον ορφανό.

Και δεν μπορώ να κοιμηθώ,
να ονειρευτώ:
Πως είμαι πλούσιος,
πως είμαι πλούσιος,
πως ειμ' αφέντης,
βασιλιάς, ταξιδευτής.
Όσα κι εσύ κι εσύ κι εσύ
θα ονειρευτείς,όταν θα σβήσουνε
τα φώτα της γιορτής.

Αν ήμουν πλούσιος,
αν ήμουν πλούσιος,
καραβοκύρης,
βασιλιάς,ταξιδευτής.
Όσα κι εσύ κι εσύ κι εσύ
θα ονειρευτείς,όταν θα σβήσουνε
τα φώτα της γιορτής.

Αν ήμουν πλούσιος.

Yannis H είπε...

"το καλυμμαύχι του στ' αυτιά" λέει;

Κι εγώ νόμιζα "το καλυμμαύκι του σταχτιά"

:)

apousia είπε...

Από τις ΜΕΡΕΣ Α'

Πέμπτη,27 Αυγούστου.Βράδυ.

Όνειρο σήμερα την αυγή.
Ήμουν στη Σκάλα μπροστά στο σπίτι μας στο μουράγιο.Σκοτεινός καιρός και δεν αισθανόμουνα γύρω καμιά ανθρώπινη ύπαρξη.
Έβλεπα το βαποράκι(με τις ρόδες) που έκανε πίσω για να γυρίσει κατά το νησί τ'Αι-Γιάννη.
Θά'ταν μια ή δύο το μεσημέρι.Η συνηθισμένη ώρα.Είχα μιαν απροσδιόριστη ανησυχία,όπως όταν γυρεύεις κάτι που σου λείπει.
Το έβλεπα ολωσδιόλου από το πλευρό.Θυμάμαι καλά τα χρώματα,το σκεπασμένο ουρανό,τον αφρό που έκαναν οι ρόδες του χτυπώντας το κύμα.
Τότε παρατήρησα στη μικρή γέφυρα του καπετάνιου την Μπι ακουμπισμένη.
Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα χαρακτηριστικά της,αλλά τα καστανά μαλλιά της μου φάνηκαν υπερβολικά βαριά.
Καθώς το βαποράκι έκανε εμπρός,ενα αίσθημα αγωνίας με ξύπνησε.


Καλό βράδυ σε όλους!

Nikos Dimou είπε...

Παράγραφος - το νανούρισμα της μητέρας σας είναι τραγούδι του Schubert: Der Lindenbaum (Η Φλαμουριά).

Όμως έχουμε φύγει από τα όνειρα...

hioniam είπε...

viennezos:
Δεχεστε την υπαρξη του ασυνειδητου ή οχι;

Το βιβλιο του Eyseneck αλλα αν ειναι και το υπολοιπο σαν την παραγραφο που παραθετετε...

nikos dimou:Tελευταια διευκρινηση για να μην κουρασω αλλο:
Ισως δεν το διατυπωσα σωστα και παρανοηθηκε αλλα δεν ταυτησα το Αγνωστο με το Μεταφυσικο.
Εννουσα απλως οτι αφου το Αγνωστο μπορει να ειναι και μεταφυσικο αρα
ο Freud αφηνει μια πορτα ανοιχτη.

Ισως ομως και να ειμαι τελειως λαθος
γιατι δεν εχω προχειρο το συγκεκριμεμο παραθεμα και ισως να ο Freud να το διατυπωνει αλλιως.
Και στον Freud εχουν σημασια οι λεξεις που επιλεγει.

cyberdust είπε...

Μια και η κουβέντα ήταν περί ψυχανάλυσης, να πω και εγώ ότι έχει πολλές ομοιότητες με τα κλειστά (φιλοσοφικά) συστήματα και ειδικά με την χριστιανική θρησκεία. Όπως στο Χριστιανισμό, έχομε και εδώ την Αγία Τριάδα («Es, Ich, Ueberich»). Ακόμα και ο Φρόυδ παρομοίωσε το «Es» με τον «Πατέρα» (συγκεκριμένα ως αιτία του Es θεωρείτε ο Πατέρας), οι υπόλοιπες ερμηνείες δεν θέλουν πολύ σκέψη για να έχομε το «Υιό, Άγιο Πνεύμα», «υποσυνείδητο, συνειδητό, ασυνείδητο (ή υπερσυνείδητο)». Σε κάποιο από τα βιβλία του προσπάθησε να ερμηνεύσει την θρησκεία μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Και συνεχίζω, όπως σε κάθε θρησκεία έχομε και εδώ τον ιδρυτή της, τα άγια συγγράμματα (τα ιερά ευαγγέλια), τους αποστόλους και τις υπέρτατες αλήθειες. Όπως σε κάθε κλειστό σύστημα σκέψης έχομε και εδώ τις αρχικές παραδοχές (Axioms or postulates), γύρο από τα οποία οικοδομείτε όλο το σύστημα. Μέσα σε αυτό το σύστημα, το κάθε συμπέρασμα έχει την αξία του και το ποσοστό αλήθειας που του αναλογεί. Όπως στον χριστιανισμό, και εδώ έχομε τις αιρέσεις, τους αρχιερείς και τους ορθόδοξους, τις ερμηνείες των γραπτών, ακόμα και το «ερευνάτε τας γραφάς», αλλά επίσης και το περιβόητο «πίστευε και μη ερεύνα». Εάν επιχειρήσομε να αμφισβητήσομε την Αγία Τριάδα (Es, Ich, Ueberich) και την καταρρίψομε, τότε αυτομάτως καταρρέει όλο το σύστημα ως αβάσιμο και ως μία άλλη ανοησία στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Γεγονός παραμένει, η ψυχανάλυση έως τώρα δεν έχει να παρουσιάσει κανένα σοβαρό αποτέλεσμα. Αυτό το ομολογούν και οι ίδιοι οι οπαδοί της, οι οποίοι μετά το όλο μπλα-μπλά στον καναπέ, πάντα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Πάρε ένα προζάκ να στανιάρεις. Τελικά μόνο η χημεία φέρνει αποτελέσματα.

Τελευταία διάβασα ένα τρομακτικό άρθρο για κάτι ιούς και άλλα παράσιτα, τα οποία θεωρούνται ως οι μόνες αιτίες για ένα υπερβολικό μεγάλο ποσοστό στις ασθένειες της ψυχής. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να λένε ότι αυτά τα παράσιτα είναι τα μόνα αίτια.

Yannis H είπε...

Cyber-Dust, εξαιρετικά ενδιαφέρων ο παραλληλισμός με την Αγία Τριάδα.

Αλλά νομίζω ότι μπερδεύεις τους ψυχολόγους (που δεν καν δικαίωμα να χορηγούν φάρμακα) με τους ψυχίατρους (που τείνουν να βλέπουν σχεδόν τα πάντα από άποψη χημείας στον εγκέφαλο).

Takis Alevantis είπε...

Για τον glenn - κάτι έχω διαβάσει σχετικά, αλλά δεν θυμάμαι που ... Αν το βρω θα γράψω κάτι στο δικό μου ιστολόγιο.

Για τον Zoros - συμφωνούμε !

Νίκο, από τις ωραιότερες συζητήσεις, θάλεγα ονειρική. Τελικά μήπως η συνταγή για να κάνουν πολιτισμένη συζήτηση οι Έλληνες είναι λίγος Magritte και πολλά όνειρα;

cyberdust είπε...

@Yannis H
Ψυχολόγοι και ψυχίατροι έχουν ένα κοινό μεταξύ τους. Ξεκινούν με την παραδοχή ότι υπάρχει αυτό που ονομάζομε «ψυχή». Εάν τους ρωτήσομε να μας δώσουν την ερμηνεία για την «ψυχή» (=θεός), τότε θα μιλήσουν είτε σαν φιλόσοφοι, είτε να νευριάσουν σαν τους θρησκόληπτους. Ερμηνεία πάντως δεν θα λάβομε.

Yannis H είπε...

Η εμπειρία μου με την ψυχολογία ήταν είτε μέσα από μαθήματα (υποχρεωτικά στις κοιν. επιστήμες) είτε μέσα από κάποιες συνεδρίες. Δεν βρήκα κάτι μεταφυσικό (π.χ. έννοια "ψυχής" όπως τη λες) σε καμιά από αυτές. Δεν θα υποστηρίξω ότι μάντεψα κάποια 'σταθερά' - αλλά υπάρχει τέτοιο πράγμα στις κοινωνικές επιστήμες;

Στο στρατό όμως, όταν ήμουν 'οπλίτης-κοινωνιολόγος' (τρέχα γύρευε, ανυπότακτος ήμουν για 5 χρόνια και τη 2η μέρα και χωρίς μέσον παρακαλώ, με έβαλαν να προσαρμόζω άτομα στο στρατό, τόσο τους κόβει) λοιπόν, η διαφορά μεταξύ ψυχιάτρων (με όλο το θετικισμό της ιατρικής) και ψυχολόγων (με όλη την αβεβαιότητα του κοινωνικού επιστήμονα) ήταν προφανής.

Φύγαμε από το θέμα, σόρι - ας που΄με ότι ήταν διάλειμα ολίγων λεπτών σε κάποιο όνειρο.

MainMenu είπε...

Γειά σας, έχει δει κανένας αυτό που λέμε εναργές όνειρο - όνειρο δηλαδή όπου διατηρεί τη συνειδηση του και το καθοδηγεί κατά βούληση?

όσο για το Φρουντ, η αποδόμηση είναι καλό να γίνεται πιο εμπεριστατωμένα-μια σύγκριση με θρησκεία είναι επιφανειακή. Το θέμα είναι να δούμε αν οι δομές που πρότεινε ο Φρουντ έχουν κάποια λειτουργία στην εξήγηση της συμπεριφοράς μας. ότι και να λεμε παντως ο Φρουντ κατερριψε πολλους μυθους και έφερε ελεύθερο πνεύμα στο τρόπο σκέψης μας.

Γεια σε όλους και πάλι. Να στε καλα ΝΔ για το ποστ

harrygreco είπε...

Αν ο σαλταρισμενος ειναι οντως απο Κιατο ειναι αλβανογραικος.Κατα τα αλλα,ο κοσμος του μπλογκ βρηκε χρυση ευκαιρια ,μετα απο ταφους & θανατικα,να ξεσπασει με τα ονειρα. Μα ποιο ειναι εκεινο τ' ονειρο που βγαινει παντα αληθεια ?

cyberdust είπε...

Τελικά τι εστί "ψυχή"?

'Suicidal' rats may offer schizophrenia insights
10:44 19 January 2006
NewScientist.com news service
Roxanne Khamsi

http://www.newscientist.com/article.ns?id=dn8606

cyberdust είπε...

http://www.newscientist.com/
article.ns?id=dn8606

fwteini είπε...

Μα δεν υπάρχει ψυχή. Υπάρχει εγκέφαλος, "χωρισμένος" σε κινητική-αισθητική, γνωσιακή και συναισθηματική μοίρα. Και βάζω το χωρισμένος σε εισαγωγικά για αυτά τα μέρη συνδένονται πολλαπλώς μεταξύ τους.

Yannis H γέλασα πολύ με τα μπερδεμένα στιχάκια σου!!!! Επι χρόνια με βασανιζε το χριστουγεννιάτικο "Αλλαξιές και πα και άλλα, τυλιγμένα στα χαρτιά" αντι του "Αλλα ξέσκεπα και άλλα τυλιγμένα στα χαρτιά"!

fwteini είπε...

Κάποια προφητικά όνειρα που έχω δει καθώς και ένα όνειρο που είχα τελείως ξεχάσει μέχρι που είδα τη συνέχεια του 15 χρόνια μετά είναι μερικά από τα παράξενα του νου μου.

kkai-Lee είπε...

Αγαπητέ Νίκο Δήμου,

Στο σχόλιο σας του μεσημεριού (12.09) του Σαββάτου γράψατε:

" Για μένα καμιά από τις θεωρίες για τα όνειρα δεν εξηγεί το φαινόμενο", Σήμερα στις 9.06 π.μ. περιγράψατε ένα όνειρο σας.
Με βάση το δικό μου σκεπτικό, το οποίο έγραψα το Σάββατο,στις 11.36 π.μ. θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει το όνειρο σας ως εξής:
Τα ενυδρεία ( παραστατικά ) μπορεί να είναι οθώνες pc, (του δικού σας και των δικών μας ). Το διάχυτο γαλάζιο φως που σας ηρεμούσε και σας νανούριζε, είναι η χαρά της επικοινωνίας σας μαζί μας. Ο αργός κυματισμός του είναι η ροή της ασταμάτητης επικοινωνίας. Η απουσία της πόρτας μπορεί να σημαίνει τον εγκλωβισμό σας ( με την καλή έννοια της λέξης), στην νέα σας δραστηριότητα,( τo Blog σας) που και σεις παραδέχεστε ότι θεωρείτε ως ιδιαίτερα σημαντική δραστηριότητα σας."Έχω την αίσθηση ότι το blog μπορεί να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έκανα στην ζωή μου."( Είπατε σήμερα στις 10.40 π.μ. ) Ο κάποιος που ήρθε είναι η επιβεβαίωση της σημαντότητας της νέας σας αυτής απασχόλησης και η παρατήρηση του ότι λειτουργεί με την αντανάκλαση του φωτός αλλά και η απουσία της σύνδεσης του με ηλεκτρική ή άλλη πηγή, δείχνει την απλότητα του.

Διευκρινίζω:

Δεν πιστεύω στη μεταφυσική, στη μαγεία, στην υπερφυσική εξήγηση των πραγμάτων, στη χειρομαντεία, στον καφέ κ.λπ., όπως ούτε στις διάφορες μεθόδους και ούτε σε αυτούς που τις εφαρμόζουν. Επίσης διευκρινίζω ότι δεν ασχολούμαι ίδιαίτερα με το θέμα παρά μόνο σκεφτόμενος κάπου -κάπου ( διάφορα θέματα μεταξύ τους και αυτό ) και προσπαθώντας να βρώ κάποιες εξηγήσεις.

Η λέξη "μπορεί" ή "νομίζω", που αναφέρονται στα κείμενα μου είναι γιατί δεν είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είναι ορθά όσα είπα, αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίο εγώ σκέφτηκα το θέμα και το καταθέτω για προβληματισμό. Μπορεί ακόμα η "θεωρία μου" να μην ειναι πρωτότυπη και θα χαρώ να μάθω αν και άλλοι είπαν για το θέμα των ονείρων παρόμοια πραγματα. ( Η ερμηνεία του ονείρου έχει τεχνικό και μόνο χαρακτήρα, και έγινε στην προσπάθειά μου να υποστηρίξω τις σκέψεις μου ). Δεν θυμούμαι την προηγούμενη φορά που δοκίμασα να εξηγήσω όνειρο.

Και κάτι για τον φίλο μου τον Mickey: ( 12.47μ.μ )

Μήπως η πολυπλοκότητα και μόνο του μυαλού, δεν είναι σοβαρότατη ένδειξη ( ή αυταποδειξη ) για τις δυνατότητες του. Είναι σαν να έχεις ένα Pentium τελευταίας τεχνολογίας και το χρησιμοποιείς για calculator στο super market.
Δυστυχώς δεν έχω πηγές που να μπορώ να σε παραπέμψω για επιστημονική υποστήριξη της κατά τα άλλα, λογικής απορίας μου.

the resident είπε...

Frank's Theme

Dream away the tears in your eyes
Dream away your sorrows
Dream away all your goodbyes
Dream away tomorrow
I promise when the sun comes up
I promise I'll be true
and just like before the band starts to play
they always play your favorite tune
and dream away when everyone's gone
dream away your grey skies too
dream away and nothing is wrong
dreams have wishes that are waiting for you
and up ahead the road is turning
turning for you and me
and just like before
the band starts to play
now there's that twinkle in your eye
and dream away

Tom Waits

stranded είπε...

MainMenu said:
"έχει δει κανένας αυτό που λέμε εναργές όνειρο - όνειρο δηλαδή όπου διατηρεί τη συνειδηση του και το καθοδηγεί κατά βούληση?"

Ναι έχω δει μερικές φορές τέτοια όνειρα, δεν ήξερα ότι λέγονται "εναργή"; Τι ήθελες να ρωτήσεις ή τι ξέρεις; Με ενδιαφέρει το θέμα.

Nikos Dimou είπε...

kkai-Lee ενδιαφέρουσα η ερμηνεία του ονείρου μου. Αλλά θα μπορούσα να σκεφθώ και μερικές ακόμα, διαφορετικές, βασισμένες σε περιστατικά, σκέψεις και συναισθήματα, που δεν γνωρίζετε. Το κακό με τις ερμηνείες αυτές είναι πως όλες έχουν κάτι από αλήθεια και καμία δεν είναι οριστική.

Αύριο θα έχω διάφορες εξετάσεις και τρεχάματα. Το Post θα μείνει για λίγο. Ονειρευτείτε ελεύθερα.

stranded είπε...

Κανείς δεν ανέφερε το θέμα της ονείρωξης...

Viennezos είπε...

@ cyber-dust (8:35 μμ):
Εξαιρετικό σχόλιο. Σας ευχαριστώ. Ακριβώς αυτά τα ζητήματα είχα στο νου όταν μιλούσα για την ομοιότητα των θεωριών του Freud με τις θρησκείες.

@ hioniam:
«viennezos:
Δεχεστε την υπαρξη του ασυνειδητου ή οχι;»

Εξαρτάται από το πώς ορίζουε την έννοια "ασυνείδητο". Γενικά δεν αρνούμαι την ύπαρξή του βέβαια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δέχομαι το (παράλογο, κατά τη γνώμη μου) κατασκεύασμα του Freud.

the resident είπε...

Ο Ξαβερ δεν κοιμάται για να συγκεντρώσει δυνάμεις για τον ξύπνο.Οχι αυτό το ατελείωτο εκκρεμές ύπνος-ξύπνος που κουνιέται τρακόσες εξήντα πέντε φορές το χρόνο, του είναι άγνωστο. Ο ύπνος γι αυτόν δεν είναι το αντίθετο της ζωής.Ο ύπνος για αυτόν είναι ζωή και η ζωή Όνειρο Περνάει από Όνειρο σε Όνειρο σα να περνάει απ τη μια ζωή στην άλλη.

"Η ζωή είναι αλλού" Μιλαν Κουντερα

Αχ! αυτός ο ανέφικτος Ξαβερ.

anathrika είπε...

Μέσα στο γερμανικό τραμ, η μόνη που φαίνεται να έχει ζωή είμαι εγώ,
οι υπόλοιποι επιβάτες είναι σαν υπνωτισμένοι, κάποιου παραμυθιού αγάλματα, παγερές εικόνες.
Κάθισα στο παράθυρο, σε κοίταξα που έφευγες σφυρίζοντας.
Η ανάσα μου σχημάτιζε το όνομά σου στο τζάμι τη σφόγγιζα με το μανίκι
μα μόλις ανέπνεα πάλι γραφότανε.
Στράφηκα προς το εσωτερικό του τραμ
με λύπη για κείνο το σφύριγμά σου.
Η απέναντί μου κυρία με καπελάκι γούνινο και κάπα, -λίγο πριν μαρμαρωμένη- άρχισε να μου χαμογελά.
Τρόμαξα. Έψαξα για τον οδηγό και συνειδητοποίησα ότι κυλούσαμε χωρίς να οδηγεί κανείς.
Άρχισα να χτυπώ τη γροθιά μου στο
τζάμι, να σου φωνάζω! Δεν άκουγες. Πέρασα από δίπλα σου (θυμήθηκα μέσα στο όνειρο τον Ο.Σαρίφ, στον Δρ.Ζιβάγκο)μα εσύ σφύριζες ολοένα
σφύριζες και σκουντώντας τον κόσμο χανόσουν...
Με πλησίασε ο εξαφανισμένος οδηγός και μου είπε με σταθερή φωνή: " Πουθενά δεν πηγαίνουμε από πουθενά δεν ερχόμαστε. Αν θες στην επόμενη στάση κατέβα!"
Ξύπνησα!

(Η συνέχεια δική σου ω Σαλτάρω...)

Viennezos είπε...

ΥΓ προς διευκρίνηση:
Έχω μόνο μία ένσταση σχετικά με το σχόλιο του cyber-dust, δηλαδή με το σημείο που λέει:
«Πάρε ένα προζάκ να στανιάρεις. Τελικά μόνο η χημεία φέρνει αποτελέσματα.»

(Αλλά αυτό μάλλον θα ήταν πραγματικά θέμα για ξεχωριστό post.)

fifthlemon είπε...

Shakesperare in 'The 'Tempest' (1611), act 3, sc 2,1.:
Our revels now are ended. These our actors,
As I foretold you, were all spirits and
Are melted into air, into thin air:
And, like the baseless fabric of this vision,
The cloud-capped towers, the gorgeous palaces,
The solemn temples, the great globe itself,
Yea, all which it inherit, shall dissolve,
And, like this insubstantial pageant faded,
Leave not a rack behind. We are such stuff
As dreams are made on, and our little life
is rounded with a sleep.

m.alex mlka είπε...

Για τον πρώτο πίνακα του post:

Εγώ είμαι ένα δέντρο
με πράσινα δάκρυα.
Είμαι ένα δέντρο
που δεν ονειρεύεται
είμαι ένα δέντρο
που ταξιδεύει.

Χθες βράδυ το φεγγάρι
κοιμήθηκε στα κλαδιά μου
και το πρωί ήρθε
ένας άνεμος απ΄τα βουνά.

-Μα εγώ είμαι ο άνεμος
και αύριο φεύγω.
-Άγγελε των ανέμων μη φεύγεις.
Μη φεύγεις.
-Μα αφού είμαι ο άνεμος.
Ηρθα και φεύγω
-Άγγελε των ανέμων μη φεύγεις.
Μα αν τόσο πολύ το θέλεις,
καλό σου ταξίδι.

Λουδοβίκος των Ανωγείων

HRA είπε...

Όνειρα. Τα φευγαλέα.

Κι εικόνες.
Των βλεμμάτων.

Κι οι ήχοι.
Των φιλιών.

Κι η μυρωδιά.
Της αγκαλιάς.

Κι εγώ.
Κι εσύ.

Κι εμείς.

Και το όνειρο.

Που μετά ξυπνάς.
Και το χάνεις.

Και μένεις.
Εκεί.

Στο κρεβάτι.

Πάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια.

Βρώμικος.

Κι υγρός.

Και παραπονεμένος.

hioniam είπε...

kkai-Lee:Την ερμηνεια του ονειρου δεν την κανει (συμφωνα με την ψυχαναλυτικη σχολη) ο αναλυτης αλλα ο αναλυομενος/ονειρευομενος.

Για τους λογους που εγραψε ο Νικος Δημου στην απαντηση του.

Αντε καληνυχτα.
Παρασυρθηκα και εγραψα πολλα σημερα.

HRA είπε...

@music freak
"Λένε ότι πριν κανείς πεθάνει ζει πάλι ένα όνειρο."

Ποιοι το λεν; Αυτοί που πέθαναν;

Optimus είπε...

Εγώ πάλι σταμάτησα να ονειρεύομαι (ή να θυμάμαι τα όνειρα). Μου λείπει αυτό και δεν έχω βγάλει ένα συμπέρασμα γιατί συμβαίνει. Όταν είμουν μικρός είχα τρομερά όνειρα (όμορφα πράγματα ή εφιάλτες) αλλά σήμερα ξυπνώ χωρίς να θυμάμαι κανά τρελο ή όμορφο όνειρο. Ελάχιστα πια. Σαν να θυμάμαι το τελευταίο μου όνειρο πριν από ένα μήνα. Γιατί να συμβαίνει αυτό;

dimitra είπε...

Προς κυνικό: Και σε εμένα έχει συμβεί κάποιες φορές να βλέπω όνειρο - όχι απαραίτητα κακό - και κάνοντας διάφορους συνειρμούς να συνειδητοποιώ ότι ονειρεύομαι και να ξυπνάω. Την πρώτη φορά ξαφνιάστηκα πολύ. Να σου πω την αλήθεια βρίσκω εκνευριστική αυτή την παρεμβολή του συνειδητού ακόμα και στα όνειρά μου!

dimitra είπε...

προς optimus:
Παρομοίως όταν ήμουν μικρή έβλεπα πολύ έντονα όνειρα, ολόκληρες περιπέτειες, ολοζώντανες. Πολλά τα θυμάμαι ακόμα και σήμερα. Αντίθετα τα τελευταία χρόνια τα όνειρά μου έχουν χάσει σε φαντασία, ένταση, ακόμα και σε...σουρεαλισμό. Σπάνια τα θυμάμαι όταν ξυπνάω και πολύ περισσότερο αν περάσουν κάποιες ώρες.
Πίστευα πως συμβαίνει έως ένα βαθμό σε όλους μεγαλώνοντας. Διαβάζοντας όμως τα ποστ των υπολοίπων και κυρίως του κ. Δήμου βλέπω πως μάλλον δεν είναι έτσι. Δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα!
Σίγουρα optimus κάποια αιτία θα υπάρχει γι αυτό, για διάφορους λόγους μάλλον δεν αφήνουμε ελεύθερο το υποσυνείδητο. Εγώ, όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ μου, έχω περάσει σε χειρότερο στάδιο: κάποιες φορές συνειδητοποιώ ακόμα και ότι ονειρεύομαι.
Θυμήθηκα ένα βιβλίο, το "Η Μεγάλη Πράσινη", νομίζω της Ευγενίας Φακίνου που είχα διαβάσει μικρή και έλεγε για μια γυναίκα που είχε χάσει τα όνειρά της και περιπλανιόταν για να τα βρει.

Νομίζω καιρός να πάω κι εγώ να βρω τα όνειρά μου.

paragrafos είπε...

Καλημέρα Κύριε Νίκο,
υγεία, υγεία, υγεία σας εύχομαι
και να περάσετε τις... εξετάσεις με άριστα!!!

Σας αγαπάμε και θέλουμε να είστε καλά!!!

Ολόψυχα

Παράγραφος

paragrafos είπε...

Στο Νίκο Δήμου με αγάπη και ευχές από του Σείριου τα παιδιά τα ονειρεμένα.

Για την αντιγραφή - Παράγραφος
---------------------------


Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
δεν είδανε πολέμους και θανάτους
και πάνω απ' τη γαλάζια τους ποδιά
φοράν τις κυριακές τα γιορτινά τους

tις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
τους φαίνεται καράβι μακρινό
και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους

αυτή τους λέει, παιδιά μου, είναι η γη
του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους

Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
και βάλαν από κείνη τη βραδιά
μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά


N. Γκάτσος

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα!

Δεν είδα όνειρο σήμερα. Ίσως γιατί ήμουν αγχωμένος και ξύπνησα νωρίς. (Παλιά ήταν αντίστροφο - το άγχος έφερνε όνειρα - δηλαδή εφιάλτες).

Έχετε διαβάσει Ονειροκρίτη; Παλιά κυκλοφορούσαν στα περίπτερα κάτι φυλλάδες που εξηγούσαν τα όνειρα. "Εάν εις τον ύπνον σου ίδης οψάρια... είναι στεναχώρια".

Είχαν και οι αρχαίοι Ονειροκρίτες. Ο πιο γνωστός ήταν του Αρτεμίδωρου του Δαλδιανού, που διασώθηκε. Μάλιστα ο Σεφέρης έγραψε πρόλογο για κάποια έκδοσή του.

Κάποτε κάποιος πρέπει να κάνει μία ανθολογία όνείρων.

cyberdust είπε...

Viennezos said...
ΥΓ προς διευκρίνηση:
Έχω μόνο μία ένσταση σχετικά με το σχόλιο του cyber-dust, δηλαδή με το σημείο που λέει:
«Πάρε ένα προζάκ να στανιάρεις. Τελικά μόνο η χημεία φέρνει αποτελέσματα.»
11:03 μμ

Δυστυχώς, η πεποίθηση μου είναι ότι ακριβώς αυτή. Στις βαριές μορφές ψυχικών ασθενειών όπως σχιζοφρένεια, η ψυχανάλυση δεν φέρει καμία απολύτως θεραπεία. Εδώ ο ψυχολόγος ή ψυχίατρος αρκείτε στην καταγραφή των συμπτωμάτων του ασθενή ώστε να συστήσει τη σωστή χημική διαγωγή. Στις ελαφρές μορφές, εδώ πάλι η δράση αυτής της «επιστήμης» είναι πιστό αντίγραφο της Χριστιανικής θρησκείας. Οι ομοιότητες είναι καταπληκτικές. Όπως στην καθολική εκκλησία, έτσι και εδώ έχομε ένα ολοκληρωμένο σύστημα από διάφορα «πιστεύω» όπως το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα», το «Libido» («προ-πατερικό αμάρτημα»), «σεξουαλικές ορμές», «αμαρτίες», κτλ. Ο τρόπος δράσης και η οδός προς την σωτηρία είναι ακριβός ο ίδιος. Αυτό-αναλύσεις (προσευχές), αναλύσεις στον ψυχαναλυτή (εξομολογήσεις στον ιερέα), άφεση αμαρτιών και αμαρτίες που εξομολογήθηκαν παύουν να είναι αμαρτίες («παιδικά τραύματα που ξαναβιώθηκαν παύουν να είναι τραύματα»), και τέλος η θεία κοινωνία και η λύτρωση. Η κλασσική ψυχανάλυση της εποχής του Φρόυδ έχει όλες τις ομοιότητες με την καθολική εκκλησία, στο σημείο πολύ αναρωτήθηκαν εάν η ψυχανάλυση είναι μία νέα επιστήμη ή απλώς μια καινούργια αίρεση του χριστιανισμού με νέο μανδύα κάποιας επιστήμης. Σε αυτή την σύγκριση μεταξύ ψυχανάλυσης και θρησκείας, η τελευταία βγαίνει νικητής. Αν μη τι άλλο, η θρησκεία είναι πιο ειλικρινείς και μιλάει για τον Θεό που «πιστεύομε», και όχι για μία επιστήμη της «ψυχής», την οποία τελικά δεν μας λένε τι ακριβώς είναι και ούτε ξέρομε τι είναι. Ο όρος «ψυχή» είναι δανεισμένη από τον δυτικό (θρησκευτικό) πολιτισμό. Αναρωτιέμαι, εάν είχαμε το φιλοσοφικό σύστημα του ινδουισμού και όχι του Πλάτωνα, τότε στην θέση της ψυχής τι θα έμπαινε? Πως θα λεγόταν το libido?

Για όσους ενδιαφέρονται για τα «ψυχοφάγα παράσιτα» (body snatcher) και ειδικά για το Toxoplasma Gondii ας ανατρέξουν στις ιστοσελίδες (και μη διστάσετε στις διασυνδέσεις):
The Wisdom of Parasites
http://loom.corante.com/archives/the_parasite_files/

Toxoplasma gondii and Schizophrenia
http://www.cdc.gov/ncidod/EID/vol9no11/03-0143.htm

και ένα επίσης πολύ ενδιαφέρων άρθρο για τη σύγχρονη ψυχολογία, αν και είναι πολύ μεγάλο, εν τούτης θα κεντρίσει το ενδιαφέρον σας:

Sorry, But Your Soul Just Died
http://www.orthodoxytoday.org/articles/WolfeSoulDied.php

paragrafos είπε...

Χθες το βράδυ
ονειρεύτηκα πως ήσουνα κοντά μου
και ζωντάνεψες ξανά τον έρωτά μου
Χθες το βράδυ

Mε φιλούσες
και στο πρόσωπό μου πέφταν τα μαλλιά σου
κι όπως μ'έσφιγγες θερμά στην αγκαλιά σου
μου μιλούσες

Τραγοδούσε
στ'αυτιά μου η γλυκιά σου η φωνή
κι ήταν σαν ζωντανή
Χθες το βράδυ

Κι από τότε
δεν μπορώ ούτε στιγμή να ησυχάσω
ούτε τ'όνειρο εκείνο να ξεχασω
από τότε

paragrafos είπε...

Η γιαγιά μου είχε ένα περίεργο ονειροκρίτη. Δεν ξέρω αν ήταν δικός της και τον χρησιμοποιούσε για να μας εμψυχώσει ή αν ήταν της παράδοσης:

Αν δεις στον ύπνο σου φίδια (μάλιστα, παρακάλώ, φιδια) μη φοβηθείς, είναι οι φιλοι της ζωής!

Αν δεις στον ύπνο σου αρρώστια, μη φοβηθείς, είναι η υγεία της ζωής!

Αν δεις στον ύπνο σου φωτιά, μη φοβηθείς, είναι η δροσούλα της ζωής!

Αν δεις στον ύπνο σου κακό, μη φοβηθείς, είναι τα ωραία της ζωής.

Βέβαια, με την ίδια λογική, αν δεις καλό τι γίνεται; Αυτό δεν μας το εξήγησε ποτέ η γιαγιά, ίσως επειδή τα όμορφα όνειρα δεν τρομάζουν κανένα και δεν χρειάζονται παρηγοριά!!!

Παράγραφος

paragrafos είπε...

Να και η παράδοση (όχι του... Φρόυντ) τι λέει:

Τά `χει η γριά στο λογισμό της
τα θωρεί και στ' όνειρό της.


Η δίψα ποτάμια βλέπει
κι όχι μόνο στον ύπνο αλλά και στον ξύπνιο.


Όπου πεινά, στο ύπνο του πίττες γλέπει
κι όπου διψά, ποτάμια

Black Swan είπε...

Καλημέρα και καλή βδομάδα.

Σύμφωνα με τους ονειρολόγους καθηγητές, το όνειρο πρέπει να θεωρείται ανάμεσα στους μηχανισμούς με τους οποίους ο εγκέφαλος ταξινομεί το καθημερινό υλικό, τις «εγγραφές» της ημέρας που θα αποθηκεύσει στη μνήμη.

Το όνειρο ισούται με μικρό πρόγραμμα που τακτοποιεί τις εισερχόμενες πληροφορίες στους δαίδαλους του αρχείου και ο Φρόιντ πάει περίπατο.
Τα έργα τέχνης ακολουθούν, εννοείται.
Ο,τι υπήρξε αλληγορία της κρυφής πραγματικότητας του καθενός μας, ό,τι αναδύθηκε από τη σκηνή του ασυνειδήτου, ίσως ακόμη και ό,τι διαβάζουμε στη λογοτεχνία πίσω από το προφανές, όλ' αυτά πρέπει τώρα να γίνονται αντιληπτά σαν αβλαβή, διακοσμητικά στοιχεία.

Δεν υφίσταται πλέον Υπονοούμενο.

Θα επιβιώσουμε με το όνειρο στη θέση του προγράμματος Explorer των Windows.



Ομως υπάρχουν, ακόμη σήμερα, άνθρωποι που ονειρεύονται τη θαλπωρή της πρωταρχικής κατοικίας των παιδικών χρόνων, το σπίτι μέσα στους κισσούς, κάτω από τη σκίαση ενός βλέμματος ερωτευμένου με την αιθρία.

Ονειρεύονται τη φοβερή πιθανότητα να είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα, να είχαν την τύχη ενός καταφυγίου αναμνήσεων απαλλαγμένων από τις ψυχικές κακουχίες.
Ονειρεύονται το παιδί που υπήρξαν και το παιδί που θ' αποκτήσουν.
Εν ολίγοις ονειρεύονται έναν ορισμένο έρωτα για το αγαθό.

Μιλάω -εξυπακούεται- γι' αυτούς που ονειρεύονται ξύπνιοι.


Τι να πούμε τώρα στον ονειροπόλο;

Να του πούμε ότι η μεταφορά («ονειρεύομαι») απ' την οποία αντλούσε το ελάχιστο της υπόληψης που του απέμεινε, καταργείται;

Πώς να του εξηγήσουμε ότι, αν «ονειρεύεται», ίσως δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από κάτι ανάλογο προς την ταξινόμηση των εμπειριών της ημέρας στην αποθήκη;

Να του πούμε, μήπως, μια κι έξω, ότι δεν είναι πλέον κάποιος που ζει σ' αυτή την έστω εξασθενημένη διαφάνεια αλλά ένας απλός αποθηκάριος;


Ομως, μαζί με το αληθινό όνειρο, χάθηκε και η αληθινή εγρήγορση.

Γι' αυτό είμαι από εκείνους που πιστεύουν κρυφά πως η γραφή θα επιβιώσει, τελικά, χάρη σ' αυτή την αναντικατάστατη λειτουργία τού «ονειρεύομαι» που είναι η ανάγνωση.

Astrapoyiannos είπε...

@black swan
…ο εγκέφαλος ταξινομεί το καθημερινό υλικό

Μάλλον ακριβώς το αντίθετο κάνει. Το ανακατεύει! Ο εγκέφαλος τα βράδια ξεσπαθώνει, γίνεται κυρίαρχος του εαυτού μας και μας παίζει αυτό ακριβώς το περίεργο παιχνίδι. Παίρνει μια ταξινομημένη τράπουλα από εικόνες, σκέψεις, φόβους λαχτάρες επιθυμίες και βιώματα, την ανακατεύει και μοιράζει τα φύλλα με το γνωστό αποτέλεσμα!

Τη μέρα τον υποτάσσομε πάλι. Οι ονειροπόλοι, φύση καλοί σκηνοθέτες, βάζουν το τσιράκι τους να στήσει σκηνικό, να φέρει ηθοποιούς (όποιους γουστάρουμε), τους βάφει, τους ντύνει (ή τους ξεντύνει ανάλογα) και η παράσταση αρχίζει. Είσοδος δωρεάν. Το έργο ραμμένο στα μέτρα μας.

Nikos Dimou είπε...

Βρήκα στην βιβλιοθήκη μου μία γερμανική μετάφραση του Αρτεμίδωρου Δαλδιανού "Ονειροκριτικά". Είναι 465 πυκνοτυπωμένες σελίδες! Ο Αρτεμίδωρος έζησε κάπου ανάμεσα στο 96 και στο 180 μ. Χ. και είχε γράψει το σύγγραμμά του για την χρήση του γιού του που ήταν κι αυτός εξηγητής ονείρων. (Πολλά λεφτά!). Θα διαβάσω ότι προλάβω και θα σας μεταφέρω ερμηνείες.

Εν τω μεταξύ θυμήθηκα το μόνιμο όνειρο του Καραγκιόζη που τραγουδάει (στον ύπνο του):
"Βλέπω στον ουρανό
ένα ψωμί διπλό!"

"Όποιος πεινάει καρβέλια ονειρεύεται", λέει η λαϊκή σοφία.

Nikos Dimou είπε...

Αρτεμίδωρος:
Ο Τελώνης (στο όνειρο) για όσους έχουν δουλειές δείχνει ότι θα τις κλείσουν γρήγορα και με επιτυχία. Για αυτούς που θα ταξιδέψουν - ότι θα έχουν καθυστέρηση αλλά θα φτάσουν. Για τους αρρώστους προμηνύει τον θάνατο, ("Τέλος" - "τελώνης").

Βιβλίο ΙΙΙ, 58

Κυνικός είπε...

Dimitra την επόμενη φορά που η λογική θα προσπαθήσει να παρέμβει στα όνειρά σου κάνε αυτά που οι νόμοι της φύσης σου απαγορεύουν στην πραγματικότητα. Πήδα από γέφυρες ή από το μπαλκόνι, δοκίμασε να πετάξεις, στον κόσμο των ονείρων όλα είναι δυνατά. Είναι υπέροχο το συναίσθημα.

Στον καμβά των ονείρων η φαντασία ζωγραφίζει με σχήματα και χρώματα. Άφησε την φαντασία σου ελεύθερη. Εύχομαι να ξαναβρείς τα όνειρά σου.

Nikos Dimou είπε...

Αρτεμίδωρος:

Αν δείτε πράγματα να βρίσκονται σε αντίθετο ή παράξενο μέρος - τότε σημαίνουν το αντίστροφο από την συνηθισμένη σημασία τους.

IV 46

Έφυγα!

stranded είπε...

Τι λέει ο Αρτεμίδωρος για τα περιττώματα στα όνειρα; Τελευταία βλέπω συνέχεια τέτοια πράγματα αλλά παραμένω φτωχός...

anathrika είπε...

Χτεσινοβραδινό όνειρο:
Δεκαετία του 30. Σ' ένα σταθμό τρένων, στο χώρο αναμονής. Όλες οι
αποχρώσεις του ροδιού μέχρι τη γινωμένη φλούδα του υπάρχουν και διαλύονται η μια μέσα στην άλλη.
Ο Νίκος Δήμου, σε ένα από τα καθίσματα, συζητά με τον διπλανό του χωρίς να τον κοιτάζει. Φοράει γιλεκάκι, καπνίζει πούρο με τους αγκώνες στα γόνατα. Σκέφτομαι να του μιλήσω μα πάλι μετανοιώνω, στο ύφος του μια αδιόρατη ειρωνία με αποτρέπει. Ξαφνικά ένας άλλος κύριος που μοιάζει πολύ περισσότερο στον Ν.Δ. απ' ότι ο απέναντί μου, εισβάλλει στη σκηνή. Είναι ενθουσιώδης, κουνάει τα χέρια του, μιλά δυνατά, ο Νίκος Δήμου ενοχλείται και για πρώτη φορά κοιτά προς εμένα.
Στον τοίχο σε μια μεγάλη πινακίδα όπως αυτές που υπάρχουν στ' αεροδρόμια (αφίξεις-αναχωρήσεις)
αναγράφονται διάφορες πόλεις τις οποίες καλείται να σχολιάσει και να βαθμολογήσει ο ...γνήσιος Ν.Δ.
Με έντονα γράμματα ξεχωρίζει η Λευκωσία, για την οποία λέει: "Καλούτσικη έως αδιάφορη"...
Τότε σκέφτηκα την apousia όταν δυό γατάκια σε μια αλλαγή σκηνής, σε σκοτεινό έρημο δρόμο, περπατούν και φτάνουν κοντά μου. Τα χαϊδεύω και παρατηρώ πως το ένα αιμορραγεί στην κοιλίτσα του. Στεναχωριέμαι πολύ. Σκέφτομαι τι να κάνω, γνωρίζοντας όμως πως δεν υπάρχει τρόπος να σωθεί το γατί.
Αλλαγή σκηνής και πάλι. Και πάλι.(Είδα πολλά όνειρα). Αλλά σταματώ εδώ.

Προς Μαύρο Κύκνο. Με την τελευταία παράγραφο συμφωνώ, με τα υπόλοιπα
...και λοιπόν;

glenn είπε...

Μου αρέσει πολύ που μερικοί (μαζί κι εγώ μέσα) για να εξηγήσουν κάτι (όνειρα, εγκέφαλος) πέφτουν στην παγίδα των μεταφορών της εποχής. Σήμερα οι επεξηγηματικές μεταφορές είναι οι υπολογιστές και το net. Τον 19ο αι. ήταν οι ατμομηχανές. Τον 17ο ήταν τα ρολόγια.

Τελικά, ίσως αυτό να είναι ένα από τα κλειδιά. Αν κρατώ σφυρί, παντού βλέπω καρφιά για κάρφωμα. Αν κρατώ τσεκούρι, παντού βλέπω λαιμούς για κόψιμο.

Black Swan είπε...

@anathirka

Μα εγώ ονειρεύομαι στο ξύπνιο μου μόνο.

Μια και πρόκειται για την ίδια τη φύση της γλώσσας, για την αναπαραστατική της δύναμη, για τη φόρτιση της λέξης μ' ένα ρεύμα υποβολής που περνάει μέσα από την παράσταση χωρίς να γίνει ανα-παράσταση.



Η λέξη με κάνει να φαντάζομαι την εικόνα που αντιπροσωπεύει· απεναντίας, η εικόνα που παράγεται σε σύμπτωση με τη φαινομενικότητα του κόσμου απαγορεύει τη φαντασία και δυναμώνει την κλίση του φοβισμένου θηλαστικού στη βουβαμάρα.
Αυτό είναι άλλωστε το παράδοξο της υπόθεσης: οι πραγματικά βαθιές, οι αληθινά εναργείς, δραστικές, ανάγλυφες εικόνες βρίσκονται στο κείμενο όχι στη ροή των εικόνων , οι οποίες εικονίζουν μόνο τον εαυτό τους.

Προτιμάω το όνειρο του πράγματος, τις σκιώδεις προβολές του, παρά το ίδιο.

Χρόνος είναι τώρα ο τόπος που δεν θα ξαναβρώ αλλά είμαι χαρούμενος.

Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου σαν έναν άνθρωπο που πέρασε απότομα από την εφηβεία στα γηρατειά και ψάχνει τους αμέτρητους κρίκους της ανύπαρκτης μεσότητας στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αγαπούν ή αδιαφορούν οι άλλοι.

josephine είπε...

Πριν μερικά χρόνια είδα ένα πολύ "ζωντανό" όνειρο. Επειδή το να το περιγράψω μου φάνηκε λίγο, έγραψα ένα ποίημα γι αυτό (γιατί τα συναισθήματα εκφραζονται πιο έντονα). Κάθε στροφή και κάθε στίχος ήταν μια εικόνα από το όνειρο.

Εξού και ο τίτλος.

Σας το αφιερώνω

ΜΕΣ' ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Μες το όνειρο
Κοιτώ στα μάτια σου βαθιά
Δεν είναι εκεί κανείς για να το σταματήσει
Με κάνει φλόγα η τόση σιγουριά
Πως θες έναν αιώνα να κρατήσει

Μες το όνειρο
Πλάθεις τον κόσμο μου απ' την αρχή
Το σύμπαν όλο η αγκαλιά σου
Και μου αρκεί
Σκορπίζεις γυρω χρώματα με τα φιλιά σου
Μέσα μου δίνεις πνοή

Και είναι η πιο μαγευτική ανατολή
Το λαμπερό ζεστό χαμόγελό σου
Που μόνιμα με προκαλεί
Τα μάτια μου να στρέφω
Προς τον ουρανό σου

Σαν πέσει η νύχτα
Αποκοιμίζει η ελπίδα κάθε πλάνα σκέψη
Μόνη μου δύναμη η δική σου απλοχεριά
Παρηγοριά πως κι αύριο θα φέξει.

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 265   Νεότερο› Νεότερο»