Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

Πάθος στην οθόνη



Ξέρω πως οι ταινίες για τις οποίες θα μιλήσω εδώ δεν είναι οι καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου. Πως δεν συγκρίνονται με το Θωρηκτό Ποτέμκιν, τον Πολίτη Καίην, τις δημιουργίες του Κιούμπρικ ή του Χίτσκοκ (δύο πολυαγαπημένοι σκηνοθέτες).


Αλλά είναι οι ταινίες που έχω δει άπειρες φορές (ούτε θυμάμαι πόσες) στον κινηματογράφο πρώτα, σε βίντεο μετά και στο home cinema τα τελευταία χρόνια. Οι πρώτες που φρόντισα να αποκτήσω σε VHS και μετά σε DVD. Και αυτές που όσες φορές και να τις ξαναδώ με μαγεύουν. Ακόμα κι όταν δεν τις βλέπω, αλλά τις θυμάμαι, νιώθω την μαγεία τους μέσα μου.


Casablanca: Η πιο ερωτική ταινία της ιστορίας. Με δύο τέλειους ήρωες – το Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ στην καλύτερή του στιγμή και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Και με ένα τέλειο καστ – Κλώντ Ραίηνς, Πωλ Χενράιτ, και το τραγούδι που με κάνει να βουρκώνω – As time goes by.


(Όχι – ποτέ δεν είπε ο Μπόγκαρτ τη φράση: Play it again, Sam).

Με μία υπέροχη ατμόσφαιρα, φτιαγμένη στο στούντιο – πιο εξωτική από την πραγματική Καζαμπλάνκα. (Αν πάτε, θα απογοητευθείτε!). Και με τον πιο μεγάλο πλατύ, άπειρο έρωτα σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου, παιγμένο με τέτοια ένταση, που καίει την οθόνη.

Casablanca, η μαγική.




Το άλλο φιλμ είναι το «Όσα παίρνει ο Άνεμος». Η πιο ρομαντική ταινία όλων των εποχών. Με φόντο ιστορικό, πόλεμους, στρατιές, σκλάβους, πυρκαγιές, μάχες. Στον αριστοκρατικό Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, σε βίλες νεοκλασικές με νευρωτικές κυρίες που φοράνε κορσέδες και κρινολίνα.

Η Βίβιεν Λη υπέροχη σαν πεισματάρα Σκάρλετ και απέναντί της ο γόης, ειρωνικός και γοητευτικός, Κλαρκ Γκέημπλ. (Frankly, my dear, I don’t give a damn!). Κι εδώ μία τέλεια διανομή – ξεχωρίζουν ο Λέσλυ Χάουαρντ και η Ολίβια ντε Χάβιλαντ. Μνημειώδης η μουσική του Μαξ Στάινερ – ίσως η σημαντικότερη που γράφτηκε για ταινία.


Gone with the Wind, η ρομαντική.

Δύο ταινίες μύθοι, που όταν παίζονται (συνεχώς) και ξαναπαίζονται, γοητεύουν όλες τις γενιές (τώρα ήδη τέσσερις!) άσχετα από την ηλικία τους και την εποχή τους.

Κι εδώ θα προσθέσω μία τρίτη. Δεν είναι στο ίδιο επίπεδο – αλλά πενήντα χρόνια τώρα είμαι ερωτευμένος με την πρωταγωνίστριά της: την Ρίτα Χαίηγουωρθ. Στην Γκίλντα (παλιά την προφέρανε Τζίλντα) έχει δώσει το οριστικό – για μένα – sex symbol. Δέκα ξενέρωτες Μαίρυλην μαζί, δεν την φτάνουν. Ίσως η μόνη που την άγγιξε κάποτε, να ήταν η ψυχρή πρασινομάτα Λωρήν Μπακώλ.

Τέτοιες ιστορίες πάθους και έρωτα δεν ξαναγυρίστηκαν. Όπως λεν και οι Αγγλοσάξονες: «They don’t make them like that, anymore».

Τώρα εσείς, οι νεότεροι, μπορεί και να μην ξέρετε για τί πράγμα μιλάω. Αν έτσι συμβαίνει, ψάξτε να βρείτε αυτές τις ταινίες (πανεύκολο μέσω Internet) και μετά μου γράφετε...

447 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   401 – 447 από 447
harrygreco είπε...

Βγαλαμε τη 400αρα,παμε για υπνο.

Non Private Life είπε...

Αλήθεια, Ομοελληνάρες, έτσι και γινόταν ποτέ το Μέγα της Ιστορίας Λάθος κι επέστρεφαν στην τάξη (όπου ακούς τάξη μυρίζει ανθρώπινο κρέας ) του ιερού (;) τόπου (περιφερειακός Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Μακρυγιάννη γωνία ) όπου ανήκουν The Parthenon Marbles ποιός θα εκπροσωπούσε σήμερα ρε πατριώτες το Μέγα Ήθος της Εποχής της Τάξης και θα τα έπαιρνε ευλαβικά στα χέρια;

Α. Άννα Βίσση
Β.Νίκος Χατζηνικολάου
Γ.Γιώργος Βουλγαράκης
Δ. Κώστας Γεωργουσόπουλος
Ε. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος

Στείλτε τη σωστή απάντηση στο info@parliament.gr και κερδίστε κι εσείς μια θέση στο επόμενο euroψηφοδέλτιο του κόμματος που ψηφίζετε

Μπορείς τώρα να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα και να γίνεις κι εσύ το επόμενο Greek Idol

GREECE LEAVE THE MYTH

harrygreco είπε...

Τα μαρμαρα πρεπει να ονομαζονται Ελγινεια,απο τον αγγλο Ελγιν που τα διεσωσε,ιδιως την Καρυατιδα,απο τη φθορα που επεφερε στην ακροπολη η ελλειψη φροντιδας απο τους αθηναιους,αλβανους γιδοβοσκους που εποικισαν τη περιοχη τον 17ο αιωνα.

cyrusgeo είπε...

@kahri:

Συμφωνώ ότι το έργο πρέπει να κρίνεται ξέχωρα από τον καλλιτέχνη. Το πρόβλημα είναι ότι η αλαζονεία του Τεό είναι εμφανέστατη και στο έργο του.

Κι εμένα με ενοχλούν τα στερεότυπα και οι εύκολοι αφορισμοί. Σε τι ακριβώς αναφέρεσαι;

glenn είπε...

Προφανώς κάποιοι πρέπει να είναι 300+ χρονών για να μιλάνε με τέτοια βεβαιότητα.

Artanis είπε...

Δεν αντέχω το τέλος της Casablanca. Μου ραγίζει η καρδιά. Αλλά το βλέπω και το ξαναβλέπω και το ξαναβλέπω. Όπως και το "Όσα παίρνει ο άνεμος". Συνεχείς επαναλήψεις, μήπως τυχόν ξεχάσαμε κανένα διάλογο. Μήπως και μας ξέφυγε κάποιο βλέμμα από τα πιό εκφραστικά πράσινα, γατίσια, μάτια του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η Βίβιαν Λι έδωσε τα παπούτσια στον Ολιβιέ με την ερμηνεία της.
Η αμαρτία μου: Δεν έχω δει τη Gilda. Επανορθώνω και μετανοώ, λείαν συντόμως. Πήραμε το DVD σήμερα.

@aphrodite
Η ατάκα που άξιζε από το Matrix:
"There is no spoon"

@querrero
Απ' ό,τι διάβασα, δε σας χαρακτήρισε κανείς, για ό,τι γράφετε, από την ανορθογραφία σας ή από την έλλειψη τονισμού στα κείμενά σας. Θα μπορούσε να γίνει, αλλά θα ήταν ακαλαίσθητο και κακοήθεια. Όπως και το δικό σας σχόλιο για την αξιότιμη paragrafo.
Νομίζω ότι η συγγνώμη λύνει πολλά προβλήματα στη ζωή μας.

@blade runner &
@mickey
There is no spoon.

blade runner είπε...

@mickey

στο θέμα της προσωπικής σου κόντρας με αυτόν που εννοείς, δεν συμμετέχω, είναι δικό σας θέμα και ούτε καν το είχα αντιληφθεί, γιατί η δική μου παρουσία στο blog είναι πιο αποσπασματική και πιο αραιή από τη δική σου. Σήμερα ήμουν άρρωστη, στο σπίτι, γι' αυτό είχα τη δυνατότητα και το χρόνο να παρακολουθήσω όλα τα posts και τη συζήτηση από κοντά.

Την Πανσέληνο την ανέφερα γιατί ακόμη κι αν δεν πιστεύεις στην ενέργειά της, έχει παρατηρηθεί ότι επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά και το θυμικό. Αύριο γίνεται και μετά από 2 εκλείψεις είναι και λίγο βαριά, οπότε δεν το βρίσκω διόλου απίθανο να σε επηρεάζει, σε συνδυασμό με διάφορα άλλα αρνητικά που έχω καταλάβει ότι σου συμβαίνουν, και να σε κάνει λίγο πιο επιθετικό.

Να σου πω ποιο είναι το ατόπημά σου σήμερα; Οτι το πήρες πολύ προσωπικά, τουλάχιστον μαζί μου. Ο διάλογος εδώ γίνεται για τη χάρη του διαλόγου, δεν νομίζω πως έχει κανείς κατά νου τίποτε άλλο, και αν έχει, κακώς το έχει.

Κι αυτό αφορά όλους όσοι γράφουμε εδώ. Μεταξύ μας δεν θα συναντηθούμε ποτέ οι περισσότεροι από μας, αυτό είναι το πιθανότερο, εκτός αν ορισμένοι γνωριζόμασταν ήδη. Αν κάναμε αυτό το διάλογο περί της Νικόλ Κίντμαν απόψε, σ'ένα μπαρ και έβλεπε ο ένας τις εκφράσεις του άλλου, σίγουρα δεν θα είχε τέτοια κατάληξη η διαφωνία μας, αλλά το θέμα θα ήταν ηπιότερο.

Λοιπόν, μια και δεν έχουμε την πολυτέλεια αυτή, ας είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί όταν αποφασίζουμε να παρεξηγηθούμε με κάτι που βλέπουμε γραμμένο. Γιατί ο άλλος μπορεί να το γράφει αυθόρμητα και, πλέον, μετά από τόσο καιρό, χωρίς καν να το φιλτράρει "ώστε να μην προσβάλλει", γιατί μεταξύ ορισμένων από μας υπάρχει μια οικειότητα. Κατά συνέπεια, διαβάζουμε και γράφουμε πράγματα που χωρίς τη συνδρομή της αληθινής επαφής, μπορούν ανά περιπτώσεις να αποτελέσουν μια μικρή λεκτική βόμβα!

Λόγω της δουλειάς μου και λόγω της επαφής πολύ αγαπημένων μου προσώπων με το χώρο του θεάματος, εδώ και στο εξωτερικό, έχω αποκτήσει έναν κυνισμό σε σχέση με τα είδωλά του, που ίσως να μην αντιλαμβάνεσαι. Στο σχόλιο που έκανα για το μικρό στήθος της Κίντμαν εξέταζα την Κίντμαν ως προϊόν του Ηollywood, όχι ως άνθρωπο, τον άνθρωπο δεν τον ξέρω, αν και ξέρω πράγματα γι' αυτήν, από επαγγελματίες που έχουν δουλέψει μαζί της. Μπορεί αυτό να σου ακούγεται κυνικό, αλλά όσοι πηγαίνουν στα ... κόκκινα χαλιά και στήνονται με τις πανάκριβες τουαλέτες και τα πανάκριβα πέδιλα μπροστά στους παπαράτσι, ως προϊόν πλασάρουν τον εαυτό τους εκείνη τη στιγμή και ως προϊόν απαιτούν να το εκλάβεις κι εσύ. Γιατί από αυτήν ακριβώς τη σχέση προκύπτει και το υψηλό κασέ τους. Οταν η κάθε ηθοποιός κάνει lifting για να πετάξει από πάνω της τα σημάδια του χρόνου, και στήνεται μπροστά στα φλας, έχοντας δηλώσει από πριν στα media μέσω του pr person της ότι φοράει Valentino ή Vera Wang, εγώ φταίω που προσέχω ότι έχει μικρό στήθος, ιδίως μάλιστα όταν θεωρώ βασικό συστατικό για την εικόνα μιας ντίβας στην εποχή μας τα σωματικά της προσόντα;

Δηλαδή, αν έλεγα για την Μπελούτσι ότι έχει πλούσιο στήθος, θα σε πείραζε;

Εντύπωση μου κάνει ειλικρινά.

Τέλος πάντων, κατάλαβα όλα όσα είπες και σου απάντησα με επιχειρήματα. Το ότι δεν συμφωνήσαμε δεν το βρήκα επαρκή λόγο για το ύφος του post που μετά απέσυρες. Δυστυχώς όμως πρόλαβα και το διάβασα και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μου (είχα και δέκατα νωρίτερα, καταλαβαίνεις...).

Και συμφωνώ με αυτά που είπες στο τέλος, εννοείται πως δεν κρίνουμε κάποιον από μία ατυχή στιγμή, αυτό ακριβώς σου έγραψα κι εγώ... Γιατί δεν θυμάμαι να ξεκίνησα εγώ καμία κόντρα, μάλλον το αντίθετο, καλέ μου Mickey.

Εννοείται πως περιμένω να λες τη γνώμη σου κι εγώ όμως θέλω να λέω τη δική μου, χωρίς αυτό να δημιουργεί οξύ πρόβλημα, γιατί στην τελική δεν λύνουμε και το Κυπριακό.

Τέλος, έχω μάθει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είμαι ιδιαίτερα ρομαντική, ιδίως με τον κόσμο του θεάματος, που από μύθο καλά πάει, από ουσία όμως... Κατά συνέπεια, αυτό που σ'εσένα μπορεί ενδεχομένως να φάνηκε φτηνής αισθητικής σχόλιο, για μένα είναι η άποψή μου, ακριβώς όπως έχει. Κι αυτό δεν το λέω για ανώδυνα θέματα όπως το σημερινό, αλλά για άλλα, πιο σημαντικά που ίσως προκύψουν στο μέλλον.

Καλή ξεκούραση, καλά ξεμπερδέματα και επιτέλους, cheer up, όλα θα πάνε καλύτερα, μην ανησυχείς, πάντα έτσι γίνεται στο τέλος.

kahri είπε...

@cyrusgeo
αλαζονεία στις ταινίες:Εγώ δεν τη βλέπω (τουλάχιστο στις παλιές).
στερεότυπα: π.χ. ο καθένας πετάει τα περί ύπνου χωρίς να έχει μπει καν στον κόπο. Προφανώς δεν τα καταλογίζω σε σένα που από άλλα comments φαίνεται ότι έχεις να πεις. Για το ότι αυτά πετάγονται και πιο αβασάνιστα μπήκα στον κόπο του διαλόγου. Αν ήθελα απλώς να υπερασπιστώ κάποιον σκηνοθέτη εδώ ακούσαμε για τις "μαλακίες του Lars Von Trier [που τον] θεωρώ απαράδεκτο...κάκιστο μελόψευτοκουλτούρα για να κοροιδεύει τους αδαείς".
Έχω και έχω ακούσει, αλλά εδώ νίπτω τας χείρας μου.
Και μη χειρότερα!!!

blade runner είπε...

@προς όλους τους υπόλοιπους

δεν συνηθίζω να συμμετέχω τόσο πολύ στο blog. Συνήθως, κάνω 2-3 σχόλια, διαβάζω τα σχόλια των άλλων και αποχωρώ.

Σήμερα είχα λίγο πυρετάκι και κάθησα στο σπίτι. Εξού και ο βομβαρδισμός.

Μια συμβουλή προς όσους εκνευρίζονται με τα μεγάλα post, ή τα πολλαπλά σχόλια και ανταπαντήσεις μεταξύ συγκεκριμένων συμμετεχόντων, πάνω σε διάφορα ζητήματα (σήμερα ήμουν ανοιχτά εγώ κι ο Mickey, αύριο θα είναι κάποιοι άλλοι και πάει λέγοντας): Το blog του Νίκου Δήμου έχει πάρει - ευτυχώς ή δυστυχώς - χαρακτήρα και chat room. Είναι φυσικό και επόμενο όταν συγκεκριμένα άτομα συνομιλούν μεταξύ τους, έστω κι έτσι, επί καθημερινής βάσεως.

Μπορείτε απλώς να μην διαβάζετε αυτά τα σχόλια, όπως θα έκανα ή κάνω εγώ σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος, εκτός αν έχει άπειρο χρόνο στη διάθεσή του, να διαβάζει όλα τα σχόλια ή να συμφωνεί με όλα τα σχόλια. Ούτε φίλοι είμαστε, αυτό που συμβαίνει συντελείται σε ένα φασματικό πεδίο, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

Απολογούμαι για τα μεγάλα σε μήκος αποψινά μου σχόλια, δεν το συνηθίζω, αλλά το θέμα έχρηζε εξηγήσεων.

Καλή σας νύχτα και καλή συνέχεια

cyrusgeo είπε...

@kahri:

Συμφωνώ για τις παλιές. Δεν θα μπορούσα να πω κάτι τέτοιο για τον "Θίασο", π.χ.

Υπερβολές πάντοτε θα λέγονται, μη δίνεις τόση σημασία.

Καληνύχτα.

x-watcher είπε...

Απολογούμαι. Δεν θα μου άρεσε ένα politically correct, ή "clean", ή ακαδημαϊκό blog. Η δυνατότητα της αμφίδρομης επικοινωνίας και της συν-διαμόρφωσης του περιεχομένου των σχολίων με ώθησε να γράψω τα περί "προσωπικών" κλπ. Αν αυτό είχε ως αποτέλεσμα το "φιλτράρισμα" των σχολίων, ή ακόμη χειρότερα την αποξένωση οποιουδήποτε, τότε έκανα σοβαρό λάθος. Η blade runner έχει δίκιο, δεν είναι υποχρεωτικό το διάβασμα όλων των σχολίων.

Για την "Amelie" ξεκίνησα να γράψω και το αντίθετό της δηλ. το "Irreversible", και αλλού κατέληξα...

Somebody είπε...

Είχα γελάσει πριν από χρόνια που όταν βγήκε το πρότυπο συμπίεσης dvd στην αγορά είχα ακούσει το εξής:
Ωραία, οπότε οι ταινίες του Αγγελόπουλου θα χωράνε πλέον σε μία ..δισκέτα :)

Λίγες από τις ταινίες που σε κάνουν να σκεφτείς. Πέρα από ντίβες και ντιβάνια! :)
Σορυ που είμαι λίγο εκτός πάντως.

1) Gattaca
2) Green Mile
3) At first sight
4) Secret Garden
5) Instict
6) Bigfish
7) Groundhog Day
8) Mirka
9) Never Ending Story
Αυτές, και ήδη 'διαμαρτύρονται' και πολλές άλλες εξαίρετες.

Και αμαν με το απαράδεκτο dancer in the dark, ας του μάθει κάποιος πως να κρατάει την κάμερα! Δεν γίνεσαι ...κουλτούρης και κάπως με το να μην τηρείς κάποιους στοιχειώδεις κανόνες κινηματογραφίας. Ζαλίστηκα, κοίταζα μόνον για τους υπότιτλους.

mickey είπε...

Προς όλους:
Πιστεύω πως αν είχαμε επικοινωνία και εκτός μπλογκόσφαιρας μέσω email ή chat (τουλάχιστον με όσους αισθανόμαστε "οικειότητα"), κάθε παρεξήγηση θα λυνόταν εν τη γενέσει της ή έστω θα μετριαζόταν. Το email μου είναι στη διάθεση όλων από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα στον blogger. Αν βαριέστε να κάνετε κλικ στο nick μου για να το δείτε, είναι mickeyblog@yahoo.com. Με αυτό το acoount μπορεί και να γίνει chat μέσω Yahoo Messenger, για όποιον ενδιαφέρεται.

@blade runner
Μόνο αν επικοινωνήσουμε με άλλο τρόπο, θα μπορέσει να λυθεί αυτή η παρεξήγηση - πιστεύω πως ακόμα δεν έχουν γίνει κατανοητά κάποια πράγματα. Δυστυχώς δεν έχω τις ψυχικές δυνάμεις να γράψω και άλλα για το θέμα. Όπως λες, με μια συζήτηση σε ένα μπαρ, το θέμα θα είχε κλείσει σύντομα και ανώδυνα. Εδώ μου έφαγε ώρες, παρεξηγηθήκαμε άσχημα και έχασα και τη βραδινή έξοδο που είχα κανονίσει - ούτε και να κοιμηθώ μπορώ φυσικά μετά από όλα αυτα :(

Η εκτίμησή μου παραμένει ως είχε. Φαίνεται άλλωστε και από το γεγονός ότι είσαι πρώτη στα links των θηλυκών bloggers που ανάρτησα πριν μερικές μέρες στο blog μου (ίσως να μην το έχεις επισκεφθεί εδώ και καιρό).

Ζητώ και πάλι συγγνώμη που σε στεναχώρησα και εύχομαι να ξεπεράσεις το πρόβλημα της υγείας σου σύντομα.

Καληνύχτα κι από μένα!

Viennezos είπε...

Κανένας δεν αναφέρει τον Έρικ Ρομέρ (Eric Rohmer) και τον Μίχαελ Χάνεκε (Μichael Haneke);

Δύο κορυφαίοι σκηνοθέτες κατά τη γνώμη μου, σε δύο τελείως διαφορετικά είδη ταινιών βέβαια.

castolidefkis είπε...

Μπράβο blade runner, πες τα για την Κιντμαν, αμάν πια, νισάφι...

gargoyle είπε...

Μια και η συζήτηση γενικά περί κινηματογράφου, να προσθέσω πόσο καταπληκτικές ήταν οι εικόνες στις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού: εργατικές κατοικίες στο Mama Roma, χωματόδρομοι, λάσπες και παλιά αυτοκίνητα στο La Strada, ξεπεσμένες επαύλεις στο Salo κ.λπ.

gargoyle είπε...

Harry reloaded: Έχεις χαρακτηρίσει losers όσους πάνε cinema το βράδυ, ευνούχους όσους είναι ενάντια στην οπλοκατοχή/-χρησία, σύγχρονο Παρθενώνα το Mall, σωτήρα τον Έλγιν και ισχυρό χαρακτήρα τον εαυτό σου.
Σου αφιερώνω τα τελευταία λόγια του Νέρωνα, που λίγο πριν πεθάνει είπε:
Qualis artifex pereo – What an artist the world loses in me.
Και εις ανώτερα.

BadlyDrawnBoy είπε...

Απορώ πώς σε αυτό το ποστ δεν έγινε καμία αναφορά στην αγαπημένη ταινία του guru μας, το dead poets society.

H ταινία δεν του άρεσε μόνο για την καλλιτεχνική της αρτιότητα αλλά και για τις πρωτότυπες μεθόδους διδασκαλίες που λάνσαρε ο Robin Williams. Έχει γράψει παιάνες για αυτό το έργο στη δεκαετία του 90 (δε θυμάμαι όμως σε ποιο βιβλίο).

Oh Captain, my Captain!

(με αυτό μου το comment κινδυνεύω να φάω ηλεκτρονικές φάπες από τον οικοδεσπότη αλλά δεν πειράζει. Έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω αν εξακολουθεί και κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα να …λατρεύει τον κύκλο των χαμένων ποιητών. Το συγκεκριμένο φιλμ πάντως είχε πολύ μεγάλη απήχηση στον πιπινόκοσμο της δεκαετίας του 90)

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα!

Η κριτική μου για τους Χαμένους Ποιητές (δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή το 1990). Σόρρυ για το σεντόνι αλλά έχει ενδιαφέρον.

No, Captain!

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ μας συντάραξε τόσο πολύ ένα κινηματογραφικό έργο;
Τι ήταν αυτό που έκανε τον "Κύκλο των Χαμένων Ποιητών" να
απασχολήσει τόσο το κοινό και τον Tύπο σ'αυτήν ειδικά την
χώρα;

Παρακολούθησα από τους πρώτους την ταινία - την ιστορία ενός
αντικομφορμιστή καθηγητή που προσπαθεί να μεταδόσει στους
μαθητές του μιά άλλη όψη της ζωής. (Θα την είδατε!) Μου φάνηκε
κατασκευασμένη, υπερβολική και αφελής. Σίγουρα η ελευθερία της
σκέψης δεν διδάσκεται με πηδήματα επάνω στην έδρα - και
κανένας γνήσιος πνευματικός άνθρωπος δεν θα διέτασσε το
σκίσιμο ενός βιβλίου, έστω κι αν διαφωνούσε με αυτό. 'Οσο γιά
το δεύτερο μέρος του φιλμ - την ιστορία του ταλαντούχου γιού
και του στυγνού πατέρα - έμοιαζε μελό σενάριο γιά φωτορομάντζο.

Φυσικά το έργο ήταν καλοπαιγμένο και καλοστημένο, σαν τέλειο
εμπορικό προϊόν του Χόλλυγουντ. (Δεν αμφιβάλλω πως θα του
δοθούν και μερικά 'Οσκαρ). Αλλά το ερώτημα παραμένει: γιατί το
σχολικό αυτό μελόδραμα εντυπωσίασε τόσο το Πανελλήνιον; Διότι,
απ'όσο ξέρω, πουθενά, σε καμμιά άλλη χώρα δεν προκάλεσε
τέτοιες μαζικές αντιδράσεις.


ΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕ Η ΠΟΙΗΣΗ; Εδώ, στην χώρα των ποιητών; Λέτε,
με ζώντα τον Ελύτη, να θαμπωθήκαμε από τον Whitman;

Μα το έργο δεν αφορούσε, έτσι κι αλλιώς, την πραγματική ποίηση
- όπως δεν είχε σχέση με την πραγματική ζωή. Αφορούσε την
ποίηση και τους ποιητές όπως τους φαντάζονται οι μικροαστοί.
Εκκεντρικούς, ανορθόδοξους, βυρωνικούς, "καταραμένους". (Πόσο
θα τους απογοήτευαν οι πραγματικά μεγάλοι!)


ΜΗΠΩΣ, ΤΟΤΕ, αυτό που εντυπωσίασε ήταν η εκπαιδευτική
ανορθοδοξία; Στη χώρα της τυποποιημένης στεγνής εκμάθησης,
ένας αέρας μορφωτικής ελευθερίας;

'Ισως. Παρ'όλο που το (ατελέστατο) εκπαιδευτικό μας σύστημα
αφήνει συχνά - ακριβώς επειδή είναι ατελές - αρκετά περιθώρια
ελευθερίας. Οι περισσότεροι, άλλωστε, πρέπει να ζήσαμε στα
σχολικά θρανία κάποια περίπτωση καθηγητή Κήτινγκ. Που, χωρίς
σκισίματα βιβλίων και παρόμοιες υπερβολές, ξέφευγε από το
πρόγραμμα και πλησίαζε την ουσία.

Αν το έργο αφορούσε αυτή την περίπτωση - του ενός, του
ξεχωριστού, του πραγματικού Δάσκαλου - θα ήταν ένα πολύ
αξιόλογο έργο. 'Ομως το θέμα τσακίστηκε από την υπερβολή. Ο
καθηγητής ήταν ΠΟΛΥ τολμηρός και ΠΟΛΥ ανορθόδοξος
(επιδεικτικά!), το σχολείο ηταν ΠΟΛΥ αυστηρό, ο νεαρός
πρωταγωνιστής ΠΟΛΥ ευαίσθητος και ο πατέρας του ΠΟΛΥ σκληρός.
Εξ ου, στο τέλος, αίματα και δάκρυα.


ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΥΧΕΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ πραγματικούς Δασκάλους - από αυτούς
που ανοίγουν την ψυχή των παιδιών, από αυτούς που πράγματι
αντιστέκονται στις συμβάσεις και τις δουλείες της καθημερινής
ζωής, ξέρουν πως η διδαχή τους γίνεται με άλλον τρόπο. 'Οχι με
πηδήματα στην έδρα, ούτε με κοινοτοπίες: "να ρουφήξουμε την
ζωή ως το μεδούλι", ή με προσωπολατρείες: "my captain..." κλπ.
(Τι του έφταιγε, του σεναριογράφου, ο Αβραάμ Λίκολν; Γιατί σ'
αυτόν, νεκρόν, απευθυνόταν το ποίημα...)

Αλλά ίσως η εξήγηση γιά την ιδιαίτερη ελληνική επιτυχία της
ταινίας, να βρίσκεται ακριβώς στην υπερβολή και στον
μελοδραματισμό της.

Εξηγώ: είμαστε κοινωνία μελοδραματική, κοινωνία του θεάματος
και της υπερβολής. Δεν θα μας εντυπωσίαζε ποτέ ένας
πραγματικός ποιητής. (Μόνον όσοι παίζουν ρόλους ποιητών). Δεν
θα μας γέμιζε το μάτι ένας αυθεντικός δάσκαλος, διότι δεν
έχουμε κριτήρια γιά την πνευματικότητα. Δεν θα μας έλεγε
τίποτα το σιγανό, εσωστρεφές μουρμούρισμα του Δημήτρη Πικιώνη
- κι ας ήταν μέγας οδηγός ψυχών.

Εμείς θέλουμε show. Ο δάσκαλος - και οι μαθητές - να πηδάνε
σαν κανγκουρώ. Θέλουμε συνομωσίες - σπηλιές και μυστικές
συναντήσεις. Θέλουμε δραματικά γεγονότα, απολύσεις,
αυτοκτονίες, που γεμίζουν πρωτοσέλιδα. Θέλουμε - όπως στο
φαγητό - να χορταίνουμε μέχρι σκασμού. Απαιτούμε την
πραγματικότητα δύο νούμερα πιό μεγάλη, γιά να την καταλάβουμε!


ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Θα ψηφίζαμε ποτέ έναν
άνθρωπο σεμνό και αθόρυβο γιά να διαχειριστεί τις τύχες μας;
Που θα κυκλοφορούσε ανώνυμος στον δρόμο, όπως ο πρόεδρος των
Ελβετών; (Τον είδαν προχθές να παρκάρει μόνος του - και να
ρίχνει νόμισμα στο παρκόμετρο!)

'Οχι! Εμείς θέλουμε τον δάσκαλο να πηδάει στα τραπέζια και τον
πολιτικό ν'αστράφτει στα μπαλκόνια! Θέλουμε φιγούρα,
χειρονομία, μπαλαφάρα! Θέλουμε ρητορική, μεγαλοπρέπεια και
φανφάρα!

Και η ουσία; Αυτή, συνήθως, βρίσκεται στην άλλη όχθη: της
περισυλλογής, της ενδοσκόπησης, της σιωπής. Ακόμα και η ουσία
της πράξης. 'Οποιος νομίζει πως οι δραστήριοι άνθρωποι είναι
θορυβώδεις, δεν έχει γνωρίσει μεγάλους επιχειρηματίες,
δημιουργούς, φιλάνθρωπους ή πολιτικούς.

Εμείς όμως - πάντα - θέαμα και μελόδραμα και ρητορεία.
Αναρωτιέμαι: πόσοι από αυτούς που συγκλονίστηκαν από τους
"Χαμένους Ποιητές" διάβασαν ποίηση τις επόμενες μέρες;

Nikos Dimou είπε...

Blade Runner & Mickey

Αντί σε μπαράκι, σας καλώ ένα βράδυ στο σπίτι μου να δούμε μία ταινία (όχι της Νικόλ).

paragrafos είπε...

Διαβάζω, διαβάζω και τελειωμό δεν εχουνε τα σχόλια!

Καλημέρα σας!

paragrafos είπε...

Απόσπασμα από άρθρο του οικοδεσπότη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
--------------------


Οι κουλτουροσνόμπ

Tους βαρέθηκα!

(...)
Ένα βουνό κλισέ και στερεότυπα μαζεύει κανείς κάθε μέρα από εφημερίδες, περιοδικά και έντυπα. Μαζί με τα παλιότερα σλόγκαν (μαζοποίηση, αλλοτρίωση, κλπ.) μπορεί να γεμίσουν ένα τόμο συνθήματα - με μηδενικό πνευματικό βάρος.

(...)
Οι φωνές των κουλτουροπεσιμιστών ακούγονται σαν τις υστερικές κραυγές (...)
(Αχ! εκείνη η απόλυτη σιγουριά του Φώτου Πολίτη, ότι ο κινηματογράφος δεν είναι τέχνη).(...)

apousia είπε...

Την κριτική αυτή δεν την είχα διαβάσει,την ταινία την είδα από τους πρώτους,ήμουν στην τρίτη Λυκείου και είχα-ίσως με βάση την ψυχολογία του όχλου-ενθουσιαστεί.
Την είδα πολλά χρόνια μετά,και την ''σμίκρυνα'' μα ομολογώ όχι στον βαθμό που το κάνει η κριτική σας.
Πράγματι,είναι έτσι ακριβώς.
Και η επιβεβαίωση,δεν είναι άλλη από την ερώτηση με την οποία κλείνετε το ''άρθρο''.

blade runner είπε...

@ΝΔ & Μickey

Σε ό,τι αφορά την πρότασή σας, όποτε θέλετε. Ειλικρινά και με χαρά μου.

@mickey

Λυπάμαι που έχασες την έξοδό σου. Δεν ήθελα να φτάσει μέχρι εκεί το θέμα αυτό. Νομίζω όμως ότι τώρα μάλλον έχει πλέον λυθεί, έτσι; Επίσης, με την πρώτη ευκαιρία, ίσως και σήμερα, θα σου γράψω στο e-mail σου, για τα απομεινάρια αυτής της χαζοδιένεξης.

blade runner είπε...

@N.Δ.

Τώρα που συνειδητοποιώ τι πρόσκληση μας κάνατε, αν φυσικά το εννοείτε και δεν μας κάνετε πλάκα, για να διασκεδάσετε λίγο και το ολίγον τι βαρύ κλίμα μεταξύ ημών,νιώθω έκπληξη! Για άλλη μια φορά με εκπλήσσετε.

Θα έχω τρομερό τρακ βεβαίως, δεν έχω ξανακάνει ποτέ κάτι παρόμοιο στη ζωή μου, αλλά η απάντηση είναι, ναι με χαρά.

paragrafos είπε...

Τέτοιες διαφωνίες σε έντονη αλλά πολιτσιμένη ατμόσφαιρα και με ζηλευτό χάπι έντ, διδάσκουν σε όλους μας ήθος και δείχνουν το... δρόμο για τα Κιούρκα!

Με αγάπη

Παράγραφος

the resident είπε...

Εμείς οι υπόλοιποι, να δούμε τουλάχιστον φωτογραφίες απ την συνάντηση.

paragrafos είπε...

Κάτι είναι κι αυτό!

mickey είπε...

Καλημέρα σε όλους!

Ξύπνησα πριν από λίγο από έναν μάλλον κακό, αλλά απαραίτητο ύπνο και μετά από αυτό που διάβασα στο πρωινό σχόλιο του οικοδεσπότη, νομίζω πως ακόμα ...ονειρεύομαι!!!

Κι εγώ δυσκολεύομαι να πιστέψω την πρόσκληση και βεβαίως τη δέχομαι με απέραντη χαρά - όχι τόσο φυσικά για να γνωρίσω τον οικοδεσπότη, όσο για να συναντηθώ με την πολυαγαπημένη μου blade runner και να απολαύσω το 50 τετραγωνικών hi-end home cinema! Και φυσικά, τι να την κάνω τη Νικόλ στη μεγάλη οθόνη. Προτείνω να δούμε το ...Matrix :)))

Όπως θα καταλάβατε, η διάθεσή μου ανέβηκε απότομα στα ύψη (ασανσέρ έχω γίνει) και έχω τη συνήθη όρεξη για πειράγματα! Ελπίζω να μη μας κάνει πλάκα και ο Δον Γάτος...

Υ.Γ. Πάντως ξεμύτισαν και οι πρώτοι ...ζηλιάρηδες :P

the resident είπε...

Τυχερακια!. Θα κάνω να σου γράψω πολύ καιρό.(στείλε μου τουλάχιστον μια Φώτο της blade, και θα φανώ επιεικής).

kahri είπε...

Κύριε Δήμου η κριτική σας για τους χαμένους ποιητές είναι εξαιρετική! Μακάρι και οι περισσότερες κριτικές των κριτικών κινηματογράφου να κινούνταν σε αυτά τα επίπεδα.

(Harry, με κατέταξες στους αυλοκόλακες ή ακομα;)

carder είπε...

Όταν είδα την Nicole Kindman στο "Dogville" θυμήθηκα τα λόγια του Νικου Δήμου ότι κάκιστη η δημοκρατία αλλά είναι το καλύτερο σύστημα που διαθέτουμε, γιατί διορθώνεται εκ των έσω .
Η Kindman έβγαλε την ταινία μόλις είχε πάρει το Οσκαρ και έδειξε ότι είχε τους γενετήσιους αδένες να την πραγματοποιήσει( ο ατζέντης της προσπαθούσε να την αποτρέψει)
ΝΔ θα με ενδιέφερε το σχόλιο σας αν έχετε δει την ταινία.

paragrafos είπε...

Για τον κύριο Χάρρυ:

Στις αρχές κρατούσε τσουκνίδες με συρματοπλέγματα.
Τώρα προσφέρει αγκάθια
γεμάτα... τριαντάφυλλα, όμως.

Μετά την εκτίμηση και το σεβασμό μας, κοίτα που σε λίγο θ΄ αρχίσει να κερδίζει και την αγάπη μας!

Με εκτίμηση

Παράγραφος

Nikos Dimou είπε...

carder said...
ΝΔ θα με ενδιέφερε το σχόλιο σας αν έχετε δει την ταινία.

Παρόλο που δεν συμπαθώ τις θεολογικές αλληγορίες και τον Lars von Trier - η ταινία ήταν ενδιαφέρουσα, αν και ακροβατούσε επικίνδυνα στις παρυφές του συμβολισμού. Η Κίντμαν της έδινε σώμα και αξιοπιστία.

aphrodite είπε...

Πόοοοοοσους είπαμε χωράει το σπιτο-σινεμαδάκι σας κύριε Δήμου μας?


Ε?

Εεεεεεεε?


Διότι αν πάει έτσι, να σας έρθω με τις γ@μ%μ#ν&ς σκηνές 7 & 8- ή, μα τι λέω, με όλα αυτά που ανέφερα και να σας δείξουμε όλοι μαζί (χρειαζόμαστε πολύ κόσμο για την επανάληψη αυτής της σκηνής είναι η αλήθεια, και τα γατιά σας θα φύγουν πάνικόβλητα φοβάμαι πως) τι εστί βερύκοκκον!

glenn άσε τον Goedel κι ελα εδώ, χαμός γίνεται! Παλιοσειρές! ΚΑΛΕΕΕΕ! Πού είστε?!!!

(καλά, να μαζέψω λίγο καλούμπα, να ακούσουμε πρώτα τι θα πούνε οι πρώτοι προσκεκλημένοι, και μετά βλέπουμε... μην πάμε σε καμμιά σπηλιά Νταβέλη!)

carder είπε...

@ΝΔ

Σας ευχαριστώ-και για το "εύρος" των αντανακλαστικών.

guerrero762 είπε...

Η paragrafos μου απαντησε με τον καλυτερο-κατα την ταπεινη μου γνωμη-τροπο.
Δεν την κοροιδεψα ουτε χλευαστηκα τα οσα γραφει,τα οποια παντα βρισκω μελοδραματικα και δεν ειναι του γουστου μου.
Οποτε τιθεται το διλλημα αν πρεπει να κραταω τη γνωμη μου για τον ευατο μου,ή να γραφω αυτο που πιστευω.
Συγγνωμη δεν ζηταω απο προσωπα που δεν γνωριζω προσωπικα(και στη προκειμενη περιπτωση δεν θα γνωρισω ποτε)οπως επισης δεν ζηταω συγγνωμη ανευ λογου και αιτιας.Αν η ιδια η κ.Παραγραφος θιχτηκε και επιθυμει να επανορθωσω ευχαριστως να το κανω.
Οι "δικηγοροι" γιατι θιγεστε και ξεκινατε προσωπικες επιθεσεις;
Μπορω να φανταστω μερικους λογους.
Τονους δεν βαζω ουτε οταν γραφω,η δεν ανορθογραφια μου οφειλειται στο οτι τα ελληνικα τα εμαθα-κυριως να τα γραφω-αργοτερα απο τους συνομιλικους μου-τοτε-μαθητες.
Εαν δεν σας αρεσουν τα γραφομενα μου,καντε μου μυνηση ή εναλλακτικα idite do pakao....

cp είπε...

M aresoun oi palies tainies giati oi ithopoioi epaizan me tis atakes kai tis siopes, tis maties kai to styl. Ap tis simerines m'aresoun oses tiroun tis idies proypotheseis. Den anafero kamia giati einai polles. Alla mia siopili matia tis ntymenis me makria fousta kapelo kai gantia Lauren Bacall den synagnizetai (se talento kai kinimatografiki mageia ennoo) opoiadipote misogditi montela pou den kserei ma arthrosei tin ataka tis.To idio isxyei kai gia tous antres ithopoious ennoeitai.
Kai episis m'aresoun oi tainies opou o kakos einai eksypnos, o kalos den einai ilithios kai to telos einai sxetika pistefto i oraia plasmeno.
Kai pou exoun oraies atakes.

paragrafos είπε...

@ querrero

Λέτε: "Οποτε τιθεται το διλλημα αν πρεπει να κραταω τη γνωμη μου για τον ευατο μου,ή να γραφω αυτο που πιστευω."

-------------

Και οι άλλοι (που τους ευχαριστώ θερμά) τι έκαναν; Αντί να κρατήσουν τη γνώμη τους (γι΄αυτά που γράψατε) για τον ευατό τους, είπαν αυτό που πίστευαν για τα λεγομενά σας όπως είπατε πριν κι εσείς αυτά που νιώθατε για τα λεγομενά μου.

Βλέπετε, και οι κρίνοντες κρίνονται (ενώ εσείς με κρίνατε δίχως να σας έχω κρίνει) εκείνοι σας έκριναν ενώ είχατε κρίνει κάποιον άλλον.

Γούστο σας και γούστο τους!

Καθαρές κουβέντες.

Με αγάπη

Παράγραφος

mickey είπε...

Τελικά στο post εκτυλίχθηκε ένα ιδιότυπο "πάθος στην οθόνη" (του υπολογιστή μας βεβαίως) με πρωταγωνιστές τη blade runner, το γνωστό ...βρωμοπόντικο, αλλά και πολλούς άλλους εκλεκτούς συναδέλφους στο cast. Το σενάριο είχε απ' όλα: Έρωτα, ρομαντισμό, υψηλά νοήματα, επικές μάχες, ένταση, συγκίνηση, αγωνία, θλίψη, χαρά και φυσικά πάνω απ' όλα την αιώνια σχέση πάθους ανάμεσα σε θηλυκό και αρσενικό. Ένα All-Time Classic θα έλεγα!

Τα σκηνικά κι ο φωτισμός δεν ξέφυγαν από τη μετριότητα, ο ήχος ήταν ανύπαρκτος, αλλά τα κοστούμια δίπλα στα nicks ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπα. Είμαι σίγουρος πως θα προταθεί για πολλές υποψηφιότητες στα επόμενα Όσκαρ, αλλά μια και η ταινία ήταν ιδιαίτερα ποιοτική, μάλλον δεν πρόκειται να πάρει κανένα :(

Άσε που δε βλέπω να κόψει παραπάνω από 500 "εισιτήρια" - ίσως όμως κερδίσει το "Χρυσό Πληκτρολόγιο" στο επερχόμενο Φεστιβάλ του Blogger!

Όσο για τις αντιδράσεις και τις κριτικές, πολλοί θεατές συνέπασχαν, άλλοι το βρήκαν κλισέ, κάποιοι ξενέρωσαν και ορισμένοι έφυγαν από την αίθουσα. Όπως πάντα όμως, ο καλός σκηνοθέτης επεφύλασσε ένα ανατρεπτικό και λίαν συγκινητικό happy end ;)

Τον ευχαριστούμε θερμά, μαζί με όλο το cast and crew, για τις στιγμές που μας χάρισαν!

------------- THE END -------------

guerrero762 είπε...

@paragrafos

Σε καμμια περιπτωση δεν θα δικαιολογηθω ουτε θα απολογηθω γιατι εκρινα ως υπερβολικα μελοδραματικα τα γραφομενα σας.
Ετσι πιστευω και αυτα γραφω.
Η γνωμη μου επι των οσων γραφετε δεν εχει σε καμμια περιπτωση το αλαθητο του Παπα,ειναι αυστηρα υποκειμενικη και για πολλους λανθασμενη.
Η απαγορευση εκφρασης γνωμης-οχι απο εσας εν προκειμενω- και η αναγορευση καποιων σε ιερες αγελαδες που βρισκονται στο απυροβλητο με βρισκει παντα αντιθετο.
Η αρχικη απαντηση σας ηταν ιδιαιτερα εξυπνη και θα ελεγα αποστομωτικη,προσθετωντας ποντους θετικους στη γνωμη που σχηματισα για εσας,-για την οποια γνωμη μου χεστηκατε φυσικα-.
Η απαντηση μου απευθυνοταν στους αυτοκλητους υπερασπιστες σας.
Οι οποιοι μαλιστα εσπευσαν να σας υπερασπιστουν με ιδιαιτερη σφοδροτητα.
Ξαναδιαβαζωντας τα οσα αρχικα εγραψα δεν βλεπω καμμια προσβολη περαν ισως απο το παραλληλισμο με τον Ξανθοπουλο,που δεν θα αποσυρω.
Μπορειτε να με χαρακτηρισετε οπως επιθυμητε.
Ειμαστε αγνωστοι μεταξυ μας και ετσι θα παραμεινουμε.
Η παρουσια μου εδω δεν εχει σκοπο να καλυψει κενα της πραγματικης ζωης,ουτε εχει σκοπο να αποτελεσει βαλβιδα εκτονωσης καταπιεσμενων συναισθηματων μειονεξιας και διαφορων κομπλεξ.
Γιαυτο και δεν βριζω,απειλω,οργιζομαι ουτε προσπαθω απο την αλλη να γινω συμπαθης σε κανενα.
Η γνωμη μου παραμενει,αλλα αν σας εθιξα τοτε και μονο τοτε απολογουμαι.
Δεν θα επανελθω αγαπητη κ.παραγραφε διοτι κατανταει boring.

aphrodite είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...

@mickey,

Μια που το e-mail σου δεν διαβάζεται, πάρε νά'χεις (δε φτάνει που πήρες το μαγικό χαρτάκι, θα κάνεις κι αποφώνηση βρωμοπόντικα?)

Μετά τα credits, το "making of..." με γρήγορο μοντάζ ηθοποιών που μπέρδευαν λόγια & έσκαζαν στα γέλια...

"Μα τί έχω?" γυρνώντας προς την κάμερα, αποκαλύπτοντας το ότι η μακιγιέρ του έχει ζωγραφίσει τσιγκελωτό μουστακάκι...

"Ρε Μιχαλάκη, όταν μου ρίχνεις ξανάστροφη, περίμενε να γυρίζω το κεφάλι μου κατά τη φορά του χεριού σου, αλλιώς με χτυπάς πραγματικά!"
"Αυτό θέλω κι εγώ!" (γέλια)

Οι κάμεραμεν κερνάνε σφηνάκια & οι τεχνικοί ανοίγουν μπύρες, ο μπούμαν σιχτιρίζει γιατί πάλι τού'βρεξαν το γούνινο μικρόφωνο, ο σκύλος του φωτογράφου κυνηγάει κάτι γατιά από την αυλή δίπλα στο στούντιο, μπερδεύεται στα καλώδια, ο σκηνοθέτης τραβάει τα μαλλιά του και πετάει scripts στον αέρα, Ursus κατάσταση... "Πάρε βρε ηλίθια το μποά σου από τη μούρη μου!", "Γιατί, σε γαργαλάει? Αΐντε μωρέ κομπάρσε στα βιβλία σου!"...

Πιπίνια ζητάνε αυτόγραφα, κινητά βαράνε "ΝΑΙ, το είπαμε, χέσε με ρε μάνα με τα ντολμαδάκια σου, μας ταϊζουνε εδώ!" και γλούπ με φόρα ένα jumbo-sized καρπούζι, "Ννννναι, με τις φίλες μου από του Σταυράκου είμαι μανούλα, σε λίγο θα έρθω, κοιμήσου τώρα!" και ο βοηθός ηχολήπτη Γ' να την ταϊζει πίτσα από την 1.5 μέτρο στοίβα, μια μαυρούλα με άσπρο μπικίνι-πέρλα και κάτασπρες λουστρινένιες μπότες μέχρι το μπούτι "Εντώ είναι τα γκενέτλια του Χάρρρρη?"....

Αϊντε! Σπίτια σας τώρα, ο σινεμάς κλ(ι)είν(ι)ει! Και τα σκουπίδια στα καλάθια στην έξοδο, εεεε! (Ζωντόβολα!)

mickey είπε...

Νομίζω πως το Νο. 444 είναι καλό για κλείσιμο (θα 'χω να το λέω στα εγγόνια μου, αν και φυσικά προτιμώ το 666), μετά και τα "behind the scenes" της aphrodite (ανυπομονώ τα δω τα σχετικά video). Οριστικά λοιπόν:

------------- THE END -------------

Υ.Γ. Σιγά μην την άφηνα να κάνει εκείνη την αποφώνηση :))

blade runner είπε...

επειδή σας συμπαθώ πολύ και τους δυο και θέλω να σας βλέπω πάντα στις επάλξεις, σας τη σπάω και γράφω το νούμερο 445 σχόλιο...

Να δω τώρα, τι έχετε να πείτε και ο Ποντικός και η Θεά...

mickey είπε...

Τίποτα το σπουδαίο! Απλά γράφω το No. 446 :))

Ο Ποντικός μίλησε. Ουγκ!

james είπε...

Niko, wraio to post sou ..alla vale re sy tis imerominies paragwgis twn tainiwn kai tous skinothetes..opws to exeis ..kanei leipso..kai proxeiro.

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   401 – 447 από 447   Νεότερο› Νεότερο»