Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

Πάθος στην οθόνη



Ξέρω πως οι ταινίες για τις οποίες θα μιλήσω εδώ δεν είναι οι καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου. Πως δεν συγκρίνονται με το Θωρηκτό Ποτέμκιν, τον Πολίτη Καίην, τις δημιουργίες του Κιούμπρικ ή του Χίτσκοκ (δύο πολυαγαπημένοι σκηνοθέτες).


Αλλά είναι οι ταινίες που έχω δει άπειρες φορές (ούτε θυμάμαι πόσες) στον κινηματογράφο πρώτα, σε βίντεο μετά και στο home cinema τα τελευταία χρόνια. Οι πρώτες που φρόντισα να αποκτήσω σε VHS και μετά σε DVD. Και αυτές που όσες φορές και να τις ξαναδώ με μαγεύουν. Ακόμα κι όταν δεν τις βλέπω, αλλά τις θυμάμαι, νιώθω την μαγεία τους μέσα μου.


Casablanca: Η πιο ερωτική ταινία της ιστορίας. Με δύο τέλειους ήρωες – το Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ στην καλύτερή του στιγμή και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Και με ένα τέλειο καστ – Κλώντ Ραίηνς, Πωλ Χενράιτ, και το τραγούδι που με κάνει να βουρκώνω – As time goes by.


(Όχι – ποτέ δεν είπε ο Μπόγκαρτ τη φράση: Play it again, Sam).

Με μία υπέροχη ατμόσφαιρα, φτιαγμένη στο στούντιο – πιο εξωτική από την πραγματική Καζαμπλάνκα. (Αν πάτε, θα απογοητευθείτε!). Και με τον πιο μεγάλο πλατύ, άπειρο έρωτα σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου, παιγμένο με τέτοια ένταση, που καίει την οθόνη.

Casablanca, η μαγική.




Το άλλο φιλμ είναι το «Όσα παίρνει ο Άνεμος». Η πιο ρομαντική ταινία όλων των εποχών. Με φόντο ιστορικό, πόλεμους, στρατιές, σκλάβους, πυρκαγιές, μάχες. Στον αριστοκρατικό Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, σε βίλες νεοκλασικές με νευρωτικές κυρίες που φοράνε κορσέδες και κρινολίνα.

Η Βίβιεν Λη υπέροχη σαν πεισματάρα Σκάρλετ και απέναντί της ο γόης, ειρωνικός και γοητευτικός, Κλαρκ Γκέημπλ. (Frankly, my dear, I don’t give a damn!). Κι εδώ μία τέλεια διανομή – ξεχωρίζουν ο Λέσλυ Χάουαρντ και η Ολίβια ντε Χάβιλαντ. Μνημειώδης η μουσική του Μαξ Στάινερ – ίσως η σημαντικότερη που γράφτηκε για ταινία.


Gone with the Wind, η ρομαντική.

Δύο ταινίες μύθοι, που όταν παίζονται (συνεχώς) και ξαναπαίζονται, γοητεύουν όλες τις γενιές (τώρα ήδη τέσσερις!) άσχετα από την ηλικία τους και την εποχή τους.

Κι εδώ θα προσθέσω μία τρίτη. Δεν είναι στο ίδιο επίπεδο – αλλά πενήντα χρόνια τώρα είμαι ερωτευμένος με την πρωταγωνίστριά της: την Ρίτα Χαίηγουωρθ. Στην Γκίλντα (παλιά την προφέρανε Τζίλντα) έχει δώσει το οριστικό – για μένα – sex symbol. Δέκα ξενέρωτες Μαίρυλην μαζί, δεν την φτάνουν. Ίσως η μόνη που την άγγιξε κάποτε, να ήταν η ψυχρή πρασινομάτα Λωρήν Μπακώλ.

Τέτοιες ιστορίες πάθους και έρωτα δεν ξαναγυρίστηκαν. Όπως λεν και οι Αγγλοσάξονες: «They don’t make them like that, anymore».

Τώρα εσείς, οι νεότεροι, μπορεί και να μην ξέρετε για τί πράγμα μιλάω. Αν έτσι συμβαίνει, ψάξτε να βρείτε αυτές τις ταινίες (πανεύκολο μέσω Internet) και μετά μου γράφετε...

447 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 400 από 447   Νεότερο›   Νεότερο»
paragrafos είπε...

Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά
που μιλάει με τα παιδιά
σου κρύβω την αλήθεια
κι αφήνω από τα στήθια μου να βγουν
παραμύθια για κείνους π' αγαπούν

Για στιγμές μυστικές για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές για νύχτες φωτεινές

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι
σε τυλίγω μ' ένα χάδι
τώρα είμαι γυμνός
νιώθω σαν θεός
φωτεινός δυνατός,
μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μου φωτίσεις μια στιγμή
το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή

Για στιγμές μυστικές για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές για νύχτες φωτεινές

aphrodite είπε...

@electronikos,
"Τις εποχές που γυρίστηκαν αυτές οι ταινίες, οι πρωταγωνίστριες αποτελούσαν πρότυπο ομορφιάς και έθεταν κατά κάποιο τρόπο και το μέτρο σύγκρισης. Σήμερα, ... αυτές οι γυναίκες συνεχίζουν να συνεπαίρνουν. Γιατί; Μήπως είναι αυτό το απροσδιόριστο στοιχείο "allure" που λείπει από τις περισσότερες σημερινές πρωταγωνίστριες;"

Πέραν του χρόνου που έχει μεσολαβήσει και έχει μυθοποιήσει ηθοποιούς & ταινίες, υπήρχε τότε και όρος συμβολαίου οι γυναίκες αυτές να κυκλοφορούν και σαν σταρ, να είναι glamorous σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Κι ο Τύπος τις περιέβαλλε μ'αυτή τη μαγική αχλύ...

Σήμερα με τόσους paparazzi να κηνυγούν ηθοποιούς (& πάσης φύσεως celebrities), κι όλα τα media κατ'επέκτασιν τόσες σελίδες/ώρες να γεμίσουν, έχουμε φτάσει να τους βλέπουμε όσο ατημέλητο βλέπουμε και τον γείτονα που ψωνίζει μαρούλια στη λαΐκή!

Και οι ίδιοι οι ηθοποιοί το έχουν βαρεθεί το "στημένο", τόσο κηνυγητό που τρώνε πλεόν, κυκλοφορούν σαν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι... Ποιά allure λοιπόν...

(Οσο σκάω συνήθως στα γέλια με τα bloopers, τις αμήχανες/πλακατζίδικες/λάθος σκηνές που βάζουν μετά τους τίτλους τέλους μιας ταινίας, άλλο τόσο -εν γνώση μου- αφήνω να χαθεί και το τελευταίο ίχνος μαγείας...)

aphrodite είπε...

ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΙΔΙΑ,

Είναι Ανοιξη σας λέω! Τα σκουπίδια όχι μόνον έχουν ανθίσει, βγάζουν ακι περικοκλάδες!

Τι κάνουμε μπροστά στο pc μας, μου λες?

Κακούργε γάτε, με τα πάθη σου!
ΧΧΧΧ

An-Lu είπε...

Πρώτη και καλύτερη η "Όσα παίρνει ο άνεμος" η οποία δεν φθείρεται, όσες φορές και να την δει κανείς. Δεύτερη φυσικά η "Καζαμπλάνκα", η επιτομή του film noir. Στην τρίτη θέση δεν θα έβαζα την "Gilda" αλλά μια πιό πρόσφατη "Τα φτερά του έρωτα" του Βιμ Βέντερς. Η απόλυτη ευρωπαϊκή παρουσία, η πεμπτουσία του πνεύματος "τέλους εποχής" της δεκαετίας του '80.

aphrodite είπε...

@ΝΔ,

"Όμως, να κάνω πάλι τον διαιτητή: το ποστ αφορούσε δύο πράγματα: το πάθος και τον μύθο.

Ταινίες με μεγάλο πάθος και ταινίες που έγιναν μύθοι."

Είδες το Τζίνι?... Παθιαστήκαμε τόσο πολύ με το θέμα που... βγήκαμε εκτός θέματος!

Ein Steppenwolf είπε...

Nikos Dimou said...
Ο¨"πάπας" Maltkin είπε για την Καζαμπλάνκα ότι είναι η καλύτερη ταινία που γύρισε το Χόλλυγουντ.


Και ο Ουμπέρτο Έκο τη θεωρεί μετριότατη.

Αλήθεια, αίθουσα προβολής προβλέπεται για το κοινόβιο;

Dion.M. είπε...

0ι πρώτες γυναίκες που ερωτεύτηκα ήταν αυτές που έβλεπα στην οθόνη. Νομίζω ότι η Ingried Bergman ήταν η αρχή στο "For whom the bell rings". Μετά από πολλές τέτοιες περιπτώσεις ερωτεύτηκα ένα πραγματικό κορίτσι. Οταν την πρωτοσυνάντησα ήμουν συναισθηματικά φορτισμένος γιατί μόλις είχα βγεί από έναν κινηματογράφο! Ημουν 15 χρονών και αυτή 12. Ο έρωτας κράτησε 3 χρόνια. Φυσικά ανεκπλήρωτος. Διακόπηκε με τις εισαγωγικές. Για τον κινηματογράφο με έχουν "καλύψει οι προλαλλήσαντες" όπως λένε, και κυρίως ο Εlectronikos, o Cobben και ο Oικοδεσπότης. Να θυμίσω και τις ταινίες The new lions (Ο χορός των καταραμένων), Ο τρίτος άνθρωπος, από τις πιο ατμοσφαιρικές ταινίες που έχω δει, Ο φανφαρόνος, Τα χιόνια του Κιλιμάτζαρο, τι φοβερή αλληγορία με την λεοπάρδαλη που βρέθηκε στα χιόνια της κορυφής του Κιλιμάτζαρο! (Βέβαια αυτό είναι Χαιμινγουαίη), το πλοίο των τρελλών που ανέφερα και στο προηγούμενο ποστ κ.α. Ας μή μιλήσω για Αϊζενστάϊν και Φελλίνι γιατί θα "κομίζω γλαύκα εις Αθήνας". Νομίζω ότι ο σημερινός κινηματογράφος δεν επικεντρώνει στην ατομικότητα και στον άνθρωπο αλλά στα εφφέ και στο θέαμα κυρίως. Τα μισά έργα είναι με εξωγήϊνους και ζόμπι. Βλέπονται ίσως ευχάριστα αλλά μετά τίποτα!Από νέο κινηματογράφο με συγκίνησε το "American Beauty" και το "Eyes wide shut", το "Out of Africa", το "Mulholland drive", το "Scent of a woman". Αλήθεια τι έγινε ο Ιταλικός κινηματογράφος! Τι έγινε ο Γαλλικός -άλλο ένα ωραίο έργο που είδα πρόσφατα: " ο δήμιος του Saint Pierre"- O Αγγλικός, Ξαναείδα πρόσφατα το "darling", θα μπορούσε να είχε γυρισθεί χθές αν και ασπρόμαυρο!Ριτσαρντ Μπάρτον; Ντερκ Μπόκαρτ; Κανείς!...
Amarcord...

glenn είπε...

Προς κάποιους που ενοχλούνται με το δήθεν χαμηλό επίπεδο των σχολίων αυτού του post. Λάθος. Το βρίσκω υγιέστατο. Δηλαδή τι; Να αρχίσουμε να λέμε με εκείνη την ναζιάρικη παθητική φωνή φράσεις του στύλ

Ο μικρός Ιγκόρ, χάνοντας το άλογό του το οποίο συμβολίζει την ήβη του, μπαίνει σε ένα κόσμο μαγικό, σε ένα κόσμο χαμένων ονείρων...

Τέτοια θα λέμε τώρα;

houlia είπε...

m.m.
Καλημέρα!
Κατ’ αρχήν μην αγχώνεσαι για τα σχόλια...Σε όλους συμβαίνει αλλά δεν το παρεξηγεί κανείς. Πάντα ονειρευόμουν να γίνω ένας καλός κομπάρσος αφού δε θα γινόμουν ποτέ ένας καλό ηθοποιός!!

Μίκυ,
Ορίστε ούτε η γεωργία παρεξηγήθηκε. Κανείς δεν παρεξηγείται εδώ μέσα;

Τhe resident:
εγώ προσωπικά δεν παίρνω τίποτα(εκτός από το πρωινό μου πονόλαιμο. Τώρα πως γίνεται να πληκτρολογώ και να με χτυπήσει στο λαρύγγι!...μάγος είσαι ΝΔ; )Ο Μίκυ όμως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! Θα χτυπάει λίγη φουντίτσα.... Βράδυ τον άφησα και το πρωί συνειδητοποιώ ότι έχει πάρει στο κατόπι τις «ώρες» (εκτός απ τις γυναίκες) και τις σπρώχνει με γλυκόλογα ως το πρωί. Να τη βγάλουνε κι αυτές με υποσχέσεις!...
Καλημέρα σε όλους.
Στο καλό ποντίκι!

gagarin είπε...

Αν απαλείψεις το καουμπόικο κάλυμμα της ταινίας του S.Pekinpa τι θα σκεφτόσουν γι'αυτήν?

maika είπε...

Γεμάτο πάθος και το Moulin Rouge με τη Nicole Kidman , τό έχω δει άπειρες φορές και δεν το χορταίνω.. μα νομίζω πως το έχω δει μόνο εγώ...

glenn είπε...

@ΝΔ: Ερώτηση: Γυρίσατε διαφ. σπότς; Αν ναι, για να τα γυρίσεις χρειάζεται να ξέρεις όλες τις κινηματογραφικές τεχνικές;

aphrodite είπε...

@ΝΔ,

Μια και για μένα οι ταινίες είναι το "όχημα" για να φωτίσω κάποια πράγματα ή/και να ζήσω το "πάθος" (για το "μύθο" συμφωνώ σε όλα, αλλά βασικά το "δια ταύτα" που μένει αφού περάσει κι ο τελευταίος απόηχοός του είναι το ζουμί), πληζ δες το πώς "εισάγεις" κάποιον στο παιχνίδι κατά-aphrodite και τι ταχύρρυθμα εντατικά του κάνεις μετά...

Αν δεν έχεις δει προ-σε-κτι-κά τις σκηνές 7 & 8 στο Matrix Reloaded δεν θα καταλαβαίνεις μάλλον τι εννοώ. "We Are Still Here!" εν μέσω πανικού για το ίδιο σου το είδος, μπαίνει μπροστά το ένστικτο της διαιώνισης, δεν έχει σημασία αν το κάνεις ζευγάρι ή όλοι μαζί χορεύοντας, καμμία... Πάθος, γράπωμα στη ζωή, ύμνος να μείνεις ζωντανός ενάντια στο θάνατο, τον σκοτωμό, την εκμηδένιση... Πιο in love δε γίνεται, πιο deeply, madly in love με το essence of dear life δε γίνεται...

Ναι, το ζευγάρι λίγο, η Moss είναι τελείως άντρας, η σκηνοθεσία μόνη της καλύπτει πολλά από τα κενά των ξυλάγγουρων... Η φλέβα στο μέτωπο του Keanu, το μοισάνοιχτό του στόμα με την στρογγυλή γλώσσα, το βλέμμα γεμάτο -άσε πρωΐ-πρωΐ μην το πω...- παίζουν καλύτερα!...

Κι ο διάλογος που θα μπορούσε να είναι από οπιαδήποτε άλλη ταινία:

"I Miss you!"
"I can tell..."
"Everyone is here..."
"Follow me!"

& μετά

"I can't lose you...
"You're not gonna loose me... You feel this? I'm never letting go!"

απλώς ντύνει τα αυτονόητα, για τη νέα γενιά... Πώς να κάνουν εύκολα identification του δικού τους παθους με την Casablanca! Θέλει δουλειά...

Αν μη τι άλλο, δες τις σκηνές για να πάρεις ιδέες για το κοινόβιο!
(-DDDD

ONOMATODOSIA είπε...

καλημερα μας... μου ειναι αδιαφορες τετοιες ταινιες...Ο.κ γουστα ειναι αυτα

cyberlaika είπε...

Βιάστηκα να γράψω για ταινία όμως πρώτα να σας χαιρετήσω μιάς και πρώτη φορά γράφω μετά από μήνες παρακολούθησης του blog.

BadlyDrawnBoy είπε...

axilleas said... Να πω και ένα ανέκδοτο; "Παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος".


Χαχαχα χαχαχαχαχαχαχαχ Lol lol lol and χαχαχαχαχαχαχαχ αλλά και "ρόδα τσάντα και κοπάνα". Η αγαπημένη μου ταινία όμως είναι "ένας νίτζα με τη γκλίτσα" με το Τζεβελέκο.

Η αγαπημένη μου ατάκα από ελληνική ταινία είναι: "μανούλι τί χρώμα κιλότα φοράς;"(Στηβ Ντούζος)

georgia m. είπε...

@cyberlaika

Καλώς ήλθατε,κι εσείς!
Μην σας ανησυχεί ή παραξενεύει που καταστρώνουμε εδώ σχέδια για το κοινόβιο.Αν δε θέλετε,δεν έρχεστε.
:)

BadlyDrawnBoy είπε...

Θα ήθελα επίσης να καταγγείλω τον ΝΔ γιατί δημοσίευσε το τρέχον Post την ώρα που έπαιζε ο Άρης.

Αυτό δεν ήταν ελληνοπρεπές (όπως θα έλεγε και ο Αρχιεπισκοπίξ)!

cyberlaika είπε...

Georgia, ευχαριστω για το αστραπιαίας ταχύτητας καλοσώρισμα.

Vrennus είπε...

---
Nikos Dimou said...
vrennus η "ωραία της ημέρας" είναι άλλου είδους ταινία - δεν θέλει και δεν μπορεί να γίνει μύθος. (Απομυθοποιητική είναι!)

---
Σωστά, ΝΔ, την ανέφερα όμως γιατί μου ήρθε αυθόρμητα ως πολύ καλή αντίστιξη (ή διαλεκτική άρνηση αν το προτιμάτε) στις αναφερθείσες κλασσικές ταινίες πάθους.

(Θα αναγνωρίσετε ότι τόσο στις ταινίες που αναφέρατε όσο και στην "Ωραία..." τις ηρωίδες διακρίνει μια μαζοχιστική διάθεση - λανθάνουσα στη Σκάρλετ, την Ίλσα, τη Γκίλντα, έκδηλη στη Σεβερίν.)

georgia m. είπε...

@cyberlaika

Παρακαλώ.Αναλαμβάνω και καθήκοντα οικοδεσπότη - όταν εκείνος λείπει ή δεν μπορεί.
Πότε θα με βρίσει μόνο δεν ξέρω...(επειδή γίνεται καμιά φορά chat-room το blog).
Πάντως κατά βάθος είναι καλός.
:)

georgia m. είπε...

@vrennus

Την εποχή που γυρίζονταν αυτές οι μυθικές ταινίες,νομίζω πως δεν θα μπορούσαν να ενσαρκώνουν διαφορετικό ρόλο οι ηρωίδες,πέραν του μαζοχιστικού.

Pixie είπε...

Πραγματικα η καζαμπλάνκα και η Γκιλντα ειναι και εμένα απο τις αγαπημένες μου ταινιες του παλιου Χολιγουντ κινηματογράφου.Ειναι μαγικές ισως επειδή το πάθος που διαπνέουν ειναι τόσο έντονο,ισως γιατι οι ηθοποιοι παίζουν τοσο αβίαστα σαν να παίζουν ένα κομμάτι του εαυτου τους.Εχώ ξαναδεί αυτές τις ταινίες με φίλους μου που στην αρχή δεν ήθελαν να τις δουν και μετά ενθουσιάστηκαν.Πρέπει να τις προσεγγίσεις με ανοικτό μυαλό και σίγουρα θα σε μαγέψουν.Θα σε ταξιδέψουν.

epikairos είπε...

Η Κίντμαν είναι από τις πιο ξενέρωτες γυναίκες που υπάρχουν. Λάμψη σίγουρα έχει αλλά είναι τελείως ξενέρωτη. Άμα ήταν τόσο θεά όσο νομίζουν μερικοί θα την είχε περιποιηθεί δεόντως ο Κράβιτζ που είναι γνωστός αλητάμπουρας. Το να συγκρίνει κάποιος την Κίντμαν με τη Ρίτα Χείγουορθ είναι δείγμα σύγχυσης. Η μια είναι για θρυλικά γαμήσια και η άλλη για αγκαλιές.

Vrennus είπε...

Μετά τη διόρθωση του ΝΔ, επανέρχομαι στο θέμα του Play it again, Sam.
Πράγματι, η εν λόγω ατάκα δεν είναι γουντιαλλενικής αλλά μαρξιστικής προέλευσης! Και συγκεκριμένα από την ταινία των Αδελφών Μαρξ A Night in Casablanca. Έκτοτε, επικράτησε να αποδίδεται αυτή η ατάκα στον Ρικ/Μπόγκαρτ αν και ουδέποτε ακούστηκε στην αυθεντική Καζαμπλάνκα.

cyberdust είπε...

Συγνώμη για την αυθάδεις άγνοια μου, αλλά τι το σπουδαίο βρίσκεται στο «play it again, Sam»? ΧΑ!, αν μιλάμε για ατάκες, το «Are you talking to me!» είναι πολύ πιο σοφιστικέ και εμπνευσμένο.

georgia m. είπε...

@epikairos

Για τι "θρυλικά";Πώς το είπατε,καλέ μου,αυτό;

traveller είπε...

Παιδιά,

Σοκάραμε τη Γεωργία. Όταν το θέμα είναι καλιτεχνικό θα ξεφύγει και η γλώσσα...

Αφήνοντας το λεξιλόγιο, νομίζω ότι ο Επίκαιρος έχει δίκιο σε αυτό που θέλει να πει. Η μία είναι το απόλυτο sex symbol, ενώ η άλλη μία απστράπτουσα star. Υπάρχει διαφορά.

georgia m. είπε...

@traveller

Ευχαριστώ για την ευαισθησία που δείξατε λέγοντας αυτό - δεν σοκάρομαι απλώς μου φάνηκε η λέξη άγρια,ιδιαίτερα στο γραπτό λόγο, και πολύ σεξιστική.

Nikos Dimou είπε...

Greta Garbo

Marlene Dietrich
Ingrid Bergmann
Loreen Bacall
Katharine Hepburn
Rita Hayworth
Ava Gardner

Film noir:

Maltese Falcon
Key Largo
Third Man
Touch of Evil

guerrero762 είπε...

Ελληνικος κινηματογραφος;
Greek cinema my ass.
Απο τις βλακωδεις ασπρομαυρες κωμωδιες(η Βουγιουκλακη προλαβε και πεθανε,επρεπε να εκτελεστει δημοσια θεα και δαπανη)στις βλακωδεις ψαγμενες ταινες της μεταπολιτευσης τα soft porno της ιδιας εποχης,στις αληστου μνημης βιντεοταινιες(μην μου την βγαινεις ετσι ρε δικε μου)και στη συγχρονη καφριλα.Ηλιθιες ταινιες που δεν τις βλεπει κανενας,φτηνια,κωμωδιες αισθητικης τηλερασης με κανα μπινελικι και κανα βυζι για το ξεκαρφωμα.
Ασε ρε....
Οι δυο "λουφα και παραλλαγη" κατι λεγανε.
Ασε το κολλημα με τον εμφυλιο και τις διωξεις των αριστερων.
Ενταξει μωρα μου,σας κυνηγησαν οι κακοι οι φασιστες και οι χουντικοι.
Περασαν 32 χρονια,GET OVER IT.
Αμαν πια με τα υπαρξιακα δραματα,τις σεξοκωμωδιες(αμα γουσταρω θα δω τις αυθεντικες τσοντες) και το δραμα του κουμουνιστη που τον δερνει ο ΕΣΑτζης.
Seven,Old boys,Usual suspects,Αποκαλυψη Τωρα(καθε μεσημερι στον ΑΝΤ1),Τα ομορφα χωρια ομορφα καιγονται,Kingdom Of heaven,Full metal jacket,Blackhawk down,8mm,aliens,godfather,Ο βαμβακουλας κ'η γκολαρα του....

georgia m. είπε...

Τελικά παρατηρώ ότι τα εύσημα τα εισπράττει η γυναίκα dominatrix.Σας αφήνω λοιπόν,προς το παρόν,για να ετοιμάσω το σωστό βαλιτσάκι εν όψει κοινοβιακού βίου.

Nikos Dimou είπε...

Αυτές οι γυναίκες είχαν "αύρα'. Έχει δει κανείς το πρόσωπο της Greta Garbo στην Νινότσκα; Αυτό ήταν το χαρακτηριστικό της Diva - όχι μόνο η ομορφιά ή η ηθοποιία.

blade runner είπε...

Ναι, συμφώνώ, και συγγνώμη mickey και Ν.Δ. που δεν συμμερίζομαι την άποψή σας, αλλά κι εγώ θεωρώ ότι η Κίντμαν είναι ξενέρωτη. Η Ούμα Θέρμαν, μάλιστα. Η Κίντμαν μου φαίνεται απλώς ψυχρή, κι επειδή το γνωρίζει και η ίδια αυτό, αποφάσισε αρκετά χρόνια μετά το ξεκίνημά της (στην αρχή παρέπεμπε μάλλον σε ξανθιά bimbo, παρά σε classy γυναίκα), να επενδύσει στην εμφάνισή της για να δημιουργήσει το image της απρόσιτης (όλοι με θέλουν, αλλά κανείς δεν μπορεί να μ'έχει στην πραγματικότητα) θεά της ψύχρας! Και μην τολμάμε να συγκρίνουμε τη θεά Λωρίν Μπακόλ, που ήταν ζευγάρι με τον Μπόγκαρτ, την Κάθριν Χέμπορν (προσωπικό μου ίνδαλμα για πολλούς λόγους) που ήταν ζευγάρι με τον Σπένσερ Τρέισι ή τη Μάρλεν Ντίτριχ που είχε θυελλώδη δεσμό με τον Γιόζεφ Φον Στένμπεργκ, με την Κίντμαν, η οποία αρχικά βρέθηκε με τον γραφικό ως άντρα Τομ Κρουζ και τώρα είναι - άκουσον, άκουσον - με τον βλάχο της εμπορικής country, Toby Keith... Οι θεές συμπεριφέρονται ως θεές και έχουν δίπλα τους τους άνδρες που τους αξίζουν, όχι τον Toby Keith, έλεος παληκάρια μου...



@cobden

Δηλαδή το δικό σου πάθος για τη μεγάλη οθόνη σταματάει στις δεκαετίες του '30 και του '40 και του '50; Τότε λυπάμαι φίλε μου, αλλά δεν είσαι σινεφίλ, αλλά παρελθοντολάγνος! Είναι σαν να πεις, είμαι λάτρης της μουσικής, και όταν σε ρωτήσουν τι σου αρέσει να ακούς σήμερα, να απαντήσεις The Beatles, The Stones, Led Zeppelin...

Το Fight Club που ανέφερες είναι μια ταινία με απίστευτα πρωτότυπο σενάριο και σημειολογία, άρρηκτα συνδεδεμένη με την εποχή της. Νομίζω πως η προκατάληψή σου είναι δείγμα ανθρώπου με εμμονές, και όχι πραγματικού εραστή του σινεμά. Το σινεμά προχωράει, όπως και η μουσική, η λογοτεχνία, η Τέχνη και η δημιουργική έκφραση γενικά, και οφείλεις να παραμένεις στις επάλξεις.

Ρόδα που κυλάει δεν χορταριάζει φίλε μου. :)

Οσο για τη Χέμπορν, είναι ένα από τα προσωπικά μου ινδάλματα, γιατί εκτός από μύθος στη μεγάλη οθόνη, υπήρξε και μύθος στη ζωή της, με τη συνέπεια που έδειξε απέναντι στον αντικομφορμισμό της, μέχρι το τέλος. Μόνο σε αυτό θα συμφωνήσω μαζί σου. Κι όλα αυτά στα λέει ένας άνθρωπος που η μουσική και ο κινηματογράφος έχουν υπάρξει μέρος της δουλειάς του, έτσι, δεν είναι αβασάνιστα σχόλια... Ξοδεύω πολλά λεφτά για να αγοράζω μουσικά άλμπουμ και πηγαίνω πολύ πολύ συχνά στον κινηματογράφο, συντηρώντας όλες σχεδόν τις αίθουσες του κέντρου, ως πιστή σινεφίλ που είμαι. Για να μην νομίσεις πως σου κάνω την έξυπνη δηλαδή... Απλώς, αυτά τα πράγματα ή τα αγαπάς και τα ακολουθείς στην εξέλιξή τους, ή όχι, πως να το κάνουμε...

epikairos είπε...

georgia.m
Για τι "θρυλικά";Πώς το είπατε,καλέ μου,αυτό;


Για μένα μια γυναίκα που θεωρώ γοητευτική στο μυαλό μου πρέπει να θέλω να την ξεσκίσω στα γαμήσια. Αλλιώς η γοητεία της είναι κενή περιεχομένου. Τι να την κάνω; Αν είναι απλά να τη βλέπω και να ευφραίνετε η ψυχή μου παίρνω κι έναν πίνακα ζωγραφικής.

Η Κίντμαν είναι όμορφη, έχει λάμψη, έχει στυλ κι έχει εκπληκτικό σώμα. Αλλά είναι τελείως ξενέρωτη. Η Ρίτα τα είχε όλα αυτά αλλά προπάντων είχε θηλυκότητα, απέπνεε έναν αέρα περπατημένης και πλήρως συνειδητοποιημένης γυναίκας. Η Νικόλ φαίνεται πως είναι τελείως άβγαλτη. Φαντάζεται κανείς τη Χέιγουορθ να μη μπορούσε να βρει γκόμενο για πάνω από μισή μέρα;

Τη Νικόλ τη φαντάζομαι να της λες έλα να το κάνουμε εδώ στο πίσω μέρος μιας δεξίωσης στο όρθιο και να κοκκινίζει σαν πατζάρι. Ενώ η Ρίτα θα σε είχε πάρει από το χέρι πολύ πριν σκεφτείς να της το ζητήσεις. Τι να λέμε, μη συγκρίνουμε τα σώβρακα με τις γραβάτες. Τη Μπακόλ ακόμα και στα 70 της τη βλέπωκαι ανατριχιάζω. Θεωρώ πως θα ήταν εμπειρία ζωής ακόμα και να έπινα ένα καφέ μαζί της. Στα μάτια της βλέπεις μια γυναίκα που ρούφηξε το ζωή από το μεδούλι κι είχε και για γκόμενο έναν από τους πιο γοητευτικούς άντρες. Στο βλέμμα της Κίντμαν το μόνο που βλέπω είναι μελαγχολία και θλίψη. Ακόμα και η Σκάρλετ Γίοχανσον έχει δέκα φορές περισσότερη γοητεία από την Κίντμαν κι έχει και τα μισά της χρόνια.

blade runner είπε...

@ΝΔ

Στο Touch of Evil, δεν είναι συγκλονιστική ως κοκκινομάλλα - σχεδόν - τσιγγάνα η Dietrich;

Orestis Eniote είπε...

Κε Δήμου κι η Τζένη Καρέζη είχε "αύρα". Ακόμα κι η Βασιλειάδου, κι η Νοταρά! Να μη μιλήσω για Κωνσταντάρα. Ή μήπως το ξένο είναι πάντα καλύτερο;

Nikos Dimou είπε...

blade runner said...
Ναι, συμφώνώ, και συγγνώμη mickey και Ν.Δ.

Σορρυ - εγώ δεν δήλωσα οπαδός της γυναίκας Κίντμαν αλλά της ηθοποιού. Ως γυναίκα δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Συμφωνώ με τον Επίκαιρο για την Μπακώλ - άλλωστε το δήλωσα από την αρχή. Την λίστα μου με τις ιδανικές ντίβες την έγραψα πέντε σχόλια πιο πάνω.

georgia m. είπε...

@epikairos:
Τις περισσότερες γυναίκες σήμερα δεν μπορείς να τις δεις να κοκκινίζουν γιατί έχουν πάνω τους πολλές στρώσεις make-up.
(Το συνδυάζω με το προηγούμενο post,για να είμαστε και οι δύο επίκαιροι!
:)

Όσο για την ψυχρότητα της ομορφιάς της Nicole Kidman και αυτό το "παγουλιάρικο",έχω να πω σε όλους ότι συνομιλώ καθημερινά με την δική μου Nicole - λέγε με ψυγειοκαταψύκτη - που ακούει στο όνομα Χριστίνα(απόλυτα υπαρκτή γυναίκα και ο νοών νοείτω!...)

Σχετικά με τέτοιες ομορφιές εγώ λατρεύω,εκτός από τη Loreen Bacall,την Romy Schneider,η οποία και μοιάζει εκπληκτικά με την Χριστίνα μου όταν ήταν νέα.
Μαμά,ξέρω πως δεν θα διαβάσεις αυτό το μήνυμα αλλά να ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ!

Nikos Dimou είπε...

blade runner said...
@ΝΔ

Στο Touch of Evil, δεν είναι συγκλονιστική ως κοκκινομάλλα - σχεδόν - τσιγγάνα η Dietrich;

Απόλυτα. Είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Δεν ξέρω γιατί αλλά ταυτίζω τις μεγάλες ντίβες με ταινίες νουάρ - κάτι λέει αυτό.

blade runner είπε...

Η οποία Dietrich φημολογείται εντόνως ότι έκανε το πρώτο της βήμα στο σινεμά, μ'έναν πολύ μικρό ρόλο στη βωβή ταινία του Pabst, "Die Freudlose Gasse", γεγονός που αποσιωπήθηκε αργότερα (το όνομά της ουδέποτε εμφανίστηκε στα credits της ταινίας) κατόπιν απαίτησης της Garbo, που πρωταγωνιστούσε. Ο λόγος; Οι δυό τους είχαν σεξουαλική σχέση, και όταν η Dietrich πρόδωσε τη Garbo διαδίδοντας διάφορα άσχημα ("είναι μια βλάχα σουηδέζα, τα εσώρουχά της βρωμάνε, δεν έχει καθόλου class), η Garbo πληγώθηκε τα μάλα και έκτοτε οι δυό τους δεν ξαναήρθαν ποτέ σε επαφή...

Είναι κι αυτή η ιστορία μια παράμετρος του μύθου των δύο αυτών αξεπέραστων γυναικών του σέλιλοιντ.

Η αλήθεια πάντως είναι πως όταν είδα την ταινία αναγνώρισα την Dietrich, αφού χρειάστηκε βεβαίως προηγουμένως να προσπαθήσω να φανταστώ πως θα ήταν πριν τις διάφορες επεμβάσεις που έκανε στο πρόσωπό της, προκειμένου να πετύχει αυτά τα τέλεια ζυγωματικά (λέγεται ότι αφαίρεσε τους κυνόδοντές της για να το πετύχει).

Μύθος και πραγματικότητα.

aphrodite είπε...

@epikairos,

Πες τα, πες τα!

Σκέφτομαι μόνον κάτι που είχε πει η Ρίτα όταν την ρώτησαν γιατί την ταλαιπώρησαν τόσο πολύ οι άντρες: "Ολοι πανε στο κρεββάτι με την Γκίλντα, αλλά ξυπνάνε με την Ρίτα!"

Αρα, καμμιά τύχη για μάς!

aphrodite είπε...

@blade runner,

όχι κυνόδοντες, φρονιμήτες!

blade runner είπε...

@ΝΔ

έχετε δίκιο, την ώρα που έγραφα το σχόλιο δεν είχα ακόμη διαβάσει το δικό σας.

Νομίζω πως η σημερινή εποχή δεν μπορεί εύκολα - αν όχι καθόλου - να αναδείξει ντίβες... Νομίζω ότι οι ντίβες της σημερινής εποχής είναι οι γυναίκες που κρατούν χαμηλούς τόνους. Αυτές ξεχωρίζουν, γιατί όλες οι υπόλοιπες μοιάζουν απλώς να είναι αναλώσιμα προϊόντα. Και τότε αναλώσιμα προϊόντα ήταν, αλλά αυτό δεν έφτανε ποτέ στο πλατύ κοινό.

Τα film-noire είναι το γοητευτικότερο ίσως κεφάλαιο του σινεμά εκείνων των χρόνων. Ωραία ταινία με αισθητική κοντινή στο είδος, ήταν το Gattaka. Η Ούμα Θέρμαν ήταν όσο πιο πειστική γινόταν σε ένα ρόλο που παρέπεμπε απευθείας στις ντίβες των αυθεντικών film noire.

blade runner είπε...

@aphrodite

Εχεις δίκιο!!! Απολογούμαι για το αφελές λάθος.

Nikos Dimou είπε...

Aphrodite με έχεις απογοητεύσει... να σου αρέσει το Matrix... ένα καλό Video Game ήτανε - μερικά που παίζω στον υπολογιστή είναι καλύτερα...

blade runner είπε...

@ΝΔ

Το πρώτο Matrix ήταν για τη γενιά μας μια ιδιαίτερα σημαίνουσα ταινία, θα διαφωνήσω μαζί σας...

Το Matrix Reloaded δεν μου άρεσε ωστόσο, αν και η συγκεκριμένη σκηνή που αναφέρει η aphrodite είναι πολύ δυνατή, ναι! Εκατοντάδες άτομα να χορεύουν με παλμό και τρομερό ερωτισμό, και το ζευγάρι να φτάνει στην ιδανική κορύφωση, σαν να ήταν δέκτης της ενέργειας όλων όσοι χόρευαν γύρω...

Να αποτολμήσω να πω ότι αυτή την ταινία δεν είναι δυνατόν να την εκτιμήσεις, αν την δεις σε ηλικία άνω των 30! Είναι όπως όταν προσπάθησα να δω εγώ για πρώτη φορά το Star Wars πριν από 7 χρόνια, και 2 δεκαετίες και βάλε, μετά το έτος παραγωγής της πρώτης ταινίας... Βαρέθηκα, δεν έφτασα ποτέ μέχρι το τέλος. Ημουν ήδη αρκετά μεγάλη για να δω το πρώτο Star Wars, πως να το κάνουμε; Ωστόσο, το 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ το λάτρεψα, γιατί όμως ήταν αριστουργηματικό.

Που θέλω να καταλήξω; Το Matrix δεν είναι καμία εκπληκτική ταινία, αλλά είπε πολλά πράγματα στη γενιά μας, λόγω θεματολογίας κι επειδή ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε την αιχμή της τεχνολογίας για να το κάνει. Ωστόσο, αν μια ταινία δεν είναι αριστούργημα, μπορεί να εκτιμηθεί μόνο στην εποχή της.

Dion.M. είπε...

Διορθώνω: "The young lions" και όχι The new(!) lions. (Σχόλιο 11.05 π.μ.) Πρόκειται για την ταινία με τον Ελληνικό τίτλο "Ο Χορός των Καταραμένων"

cobden είπε...

blade runner
Μάλλον δεν καταλάβες καλά το σχολιό μου ή εγω δεν ήμουν αρκετά σαφής.Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να βγάλω άχρηστο τον σημερινό κινηματογράφο, ούτε να εξιδανικεύσω συλλήβδην όλες τις ταινίες του κλασσικού Hollywood...Αντιθέτως και σήμερα γυρίζονται υπέροχες ταινίες που στο μέλλον θα γίνουν κλασσικές , υπάρχουν σημαντικοί σκηνοθέτες και πολύ καλοί ηθοποιοι...Αυτό που ήθελα να επισημάνω ήταν απλως η παντελής άγνοια της γενιάς μας για μεγάλους δημιουργούς και καλλιτέχνες του παρελθόντος.Διαφωνείς με αυτο??Μπόρει να λέγεται κάποιος σινεφίλ και να μην έχει δει ούτε εναν Hitchcock, όταν μάλιστα σε μεγάλο βαθμό και ο σύγχρονος κινηματογράφος πατάει πάνω σε αυτούς τους δημιουργούς για να εξελιχθεί?? (και εξελίσσεται βέβαια, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου).Όσο για το ότι έχω εμμονές, οπώς μου καταλόγισες, ναι, ευτυχώς πράγματι έχω, δεν βλέπω που είναι το κακό...

Black Swan είπε...

Πάντα στη χάση του φεγγαριού!

Ανοίγω τη συσκευή μου!
Καταφεύγω στον Μπόγκαρτ, το Γεράκι της Μάλτας, στην αθωότητα των μαυρόασπρων φόνων της οθόνης.

Ως πόσο μακριά θα φθάσει ο άνθρωπος σ' αυτήν την πεπερασμένη τόση δα πορεία του, όσον ακόμα μπερδεύει τις πυγολαμπίδες με τα αστέρια;

Εκεί στη Χάση του Φεγγαριού.

harrygreco είπε...

Αφαιρεσα ενα σχολιο μου γιατι ηταν αχετο με τις αντιπαραθεσεις γουστου που γινονται εδω. Το κατα πόσο ενδιαφερεται το μπλογκοκοινο για του καθενος το..χαβα,ειναι...αλλο θεμα.

aphrodite είπε...

@blade runner,

Πες τα ρε παιδάκι μου! Ακριβώς έτσι το εννοώ, μέρος του "πρελούδιου" όταν ακόμη είσαι young & innocent, κάποιος πρέπει να ξαναδιαβάσει το πώς το ξεκινάω και πού το καταλήγω (στα στρουμφάκια...)και για ποιούς επιτέλους λόγους!

Φυσικά και το Matrix είναι για εντυπωσιασμό, το είπαμε, to get you all pumped up, πρώτα αυτό, μετά το Constantine να έχεις λαβή ποιοί είμαστε, ζωή-θάνατος, κόλαση-παράδεισος, άγγελοι-διάβολοι, εσύ τι λες μωρό μου? αλήθεια, α, ναι... για λέ' για λε'....
Και μετά καπάκι το Reloaded για αυτές τις δύο σκηνές... Αν φοράς και ζαρτιέρα κάτω από τη φούστα, δε χρειάζεται καν να δεις το υπόλοιπο, video-games μπορεί κάλλιστα να παίξει πάνω σου... (έχεις και κάτι κουμπιά....)

Νίκο με απογοητεύεις, δεν κατάλαβες από bitches' tricks, ρίχνουμε δίχτυ και μετά μαζεύουμε σιγά-σιγά... Πολλή γατίλα πλάκωσε!
;-))))

glenn είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blade runner είπε...

@cobden

"θα περιοριστούν σε μηδενιστικούς ύμνους δήθεν "ρεαλιστικούς" σινεμά στυλ FIGHT CLUB ή θα εκστασιαστούν μπροστά στις μαλακίες του Lars Von Trier..."

Η αλήθεια είναι πως έτσι όπως το έγραψες φάνηκε να έχεις μια προκατάληψη με το σύγχρονο σινεμά, ακριβώς γιατί αναφέρθηκες σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ταινίες/σκηνοθέτες, απαξιωτικά, χωρίς να αναφέρεις μία σύγχρονη ταινία που σου αρέσει.

Ζητώ συγγνώμη αν σε παρεξήγησα, ίσως να φταίει η δική μου εμμονή να βλέπω ΟΛΕΣ τις ταινίες, ανεξαρτήτως εποχής, ύφους κλπ.

Εννοείται ότι δικαιούσαι να έχεις εμμονές, κι εγώ έχω, απλώς ανησύχησα για λίγο μήπως αυτές οι εμμονές σου στερούν τη χαρά του να αναγνωρίζεις μια καλή σύγχρονη ταινία, όταν κι εφόσον αυτή προκύπτει.

Εφόσον όμως κατάλαβα λάθος, το παίρνω πίσω το σχόλιο, έχεις δίκιο!

By the way, ο Lars Von Trier έχει κάνει και πολύ καλές ταινίες, διαφωνείς;

aphrodite είπε...

Ρε γ@μ*τ%, να μην ξεχάσω να νοικιάσω το "Ο Ηλίθιος & ο Πανηλίθιος"...

broccoli είπε...

Μετά τη διόρθωση του ΝΔ, επανέρχομαι στο θέμα του Play it again, Sam.
Πράγματι, η εν λόγω ατάκα δεν είναι γουντιαλλενικής αλλά μαρξιστικής προέλευσης! Και συγκεκριμένα από την ταινία των Αδελφών Μαρξ A Night in Casablanca. Έκτοτε, επικράτησε να αποδίδεται αυτή η ατάκα στον Ρικ/Μπόγκαρτ αν και ουδέποτε ακούστηκε στην αυθεντική Καζαμπλάνκα.


ούτε στο A Night in Casablanca των Marx ακούστηκε, πρώτη φορά ακούστηκε στο θεατρικό του Allen όπως προαναφέρθηκε.

mickey είπε...

Τεχνική παρατήρηση: Μέχρι αυτό το post, όσα σχόλια σβήνονταν παρέμεναν ως σβησμένα με τη φράση:

"This post has been removed by the
author" ή

"This post has been removed by the blog adminstrator"

Τα σχόλια προσμετρόνταν ΠΑΝΤΑ στο σύνολο, εκτός από εκείνα του ίδιου του οικοδεσπότη που έκανε permanent delete. Σήμερα έχουν σβηστεί σχόλια που υπήρχαν και απλώς έχουν εξαφανιστεί, σα να μην υπήρξαν ποτέ!

Για τη Nicole ξκαναδιαβάστε αυτά που έγραψα και μετά μιλήστε για συγκρίσεις με παλιές ντίβες. Εγώ είπα ότι είναι η ΜΟΝΗ ΝΤΙΒΑ της ΔΙΚΙΑΣ μας εποχής. Ούτε για ψυχρότητα μίλησα, αν και ας μου πει κάποιος ΜΙΑ ντίβα του παρελθόντος ΠΟΥ δεν ήταν ψυχρή!

Και ντίβα δεν είναι η καλύτερη ηθοποιός της εποχής της, αλλά εκείνη που αναδίδει ΛΑΜΨΗ - πότε έγινε αυτό με την Ούμα Θέρμαν ή οποιαδήποτε άλλη; Φυσικά και οι ρόλοι που παίζει κάποια και το marketing βάζουν πάντα το χεράκι τους. Αυτό βεβαίως συνέβαινε ΠΑΝΤΑ, ακόμα και στο μακρινό παρελθόν! Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη...

Όποιος έχει δει την εμφάνιση της Satine στο Moulin Rouge και δεν έχει προκαταλήψεις, μπορεί να κρίνει πιο ψύχραιμα και να βγάλει τα συμπεράσματά του- και ΔΕΝ πάω τα μιούζικαλ ;)

Δεκτή βεβαίως κάθε κριτική. Είναι άλλωστε από τα θέματα που δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα, όπως ακριβώς και στα γούστα για τις ταινίες και τυχόν προσπάθεια παράθεσης επιχειρημάτων είναι μάλλον άστοχη. Σε αυτά τα πλαίσια πολλοί "ξενερώνουν" ΚΑΙ με το "Gone with the Wind" (κι εγώ τη θεωρώ φοβερά υπερτιμημένη, αν και αριστούργημα).

Φυσικά, πέραν της κριτικής, τα όποια εμετικά σχόλια, χαρακτηρίζουν εκείνον που τα κάνει ;)

epikairos είπε...

@aphrodite

Σκέφτομαι μόνον κάτι που είχε πει η Ρίτα όταν την ρώτησαν γιατί την ταλαιπώρησαν τόσο πολύ οι άντρες: "Ολοι πανε στο κρεββάτι με την Γκίλντα, αλλά ξυπνάνε με την Ρίτα!"

Αρα, καμμιά τύχη για μάς!


Ειδικά για τη δική σου τύχη μετά το χτεσινό κείμενο που έγραψες νομίζω πως ο αντρικός πληθυσμός θα έκανε ουρά στα πόδια σου.

blade runner είπε...

@cobden

Σε ό,τι αφορά αυτό που είπες για τη γενιά μας, που αγνοεί σκηνοθέτες του βεληνεκούς και της προσφοράς του Hitchcock ή του Welles, εννοείται πως συμφωνώ μαζί σου! Το ίδιο ισχύει και με τη μουσική, δεν μπορείς να εκτιμήσεις τι κάνουν τώρα στην Αμερική και την Αγγλία, αν δεν έχεις ακούσει τους Beatles ή τους Zeppelin ή τον Jimi Hendrix ή τον Bob Dylan. Απλώς δεν γίνεται...

Αυτό όμως αποτελεί προσωπική ευθύνη του καθενός, να εμπλουτίζει το πάθος του για την οποιαδήποτε Τέχνη με νέες εικόνες και ταυτόχρονα να το στηρίζει σε γερά θεμέλια (γνώση του παρελθόντος) για να το καταστήσει διαρκές!

Κι εδώ, θα συμφωνήσουμε απόλυτα.

Σε ό,τι αφορά στους μύθους, η Μπακόλ νομίζω ότι την απάντηση στην Κίντμαν την έδωσε πολύ πιο επιθετικά, και μάλιστα έγινε μεγάλο σούσουρο τότε στις κίτρινες και μη φυλλάδες. Και δίκιο είχε η γυναίκα... Είχε άλλη σημασία να μπορείς να γοητεύεις εκατομύρια άνδρες και γυναίκες σε όλη την υφήλιο τότε, που δεν υπήρχε καν η τηλεόραση και άλλο τώρα, που αν μη τι άλλο, η πρόσβαση του μέσου ανθρώπου στην ψυχαγωγία είναι τόσο διευρυμένη... Είναι τόσο εύκολο να γίνεις σήμερα σταρ και μετά από 10 χρόνια να μην σε θυμάται κανείς. Τσαντίστηκε δικαίως η Μπακόλ. Φταίνε κι αυτοί οι ηλίθιοι οι δημοσιογράφοι νέας κοπής, που κάνουν ερωτήσεις και γράφουν σχόλια τόσο απερίσκεπτα μερικές φορές, σαν να μην έχουν εικόνα μιας κατάστασης, ή απλώς και μόνο για να προκαλέσουν τον άλλο να απαντήσει επιθετικά, εκθέτοντας τον ίδιο και ανεβάζοντας αυτοί τα νούμερά τους. Τι κατάπτωση...

Filboid Studge είπε...

Διόρθωση: "Lauren Bacall"
(είναι και οξύθυμη!)
Να προσθέσω τις ακόλουθες ωραίες και ταλαντούχες που δεν έγιναν ποτέ σταρ:
Vera Miles
Susan Hayward

maika είπε...

@mickey
σ΄ένα μικρό σχόλιό μου στις 11.32
δήλωσα κι εγώ το θαυμασμό μου στη Σατίν Kidman κι ας τη θεωρώ,βλήτο όταν τη βλέπω σε συνεντεύξεις της...

blade runner είπε...

@mickey

Καλέ μου Mickey, στο Moulin Rouge ήταν θεά η Nicole, αλλά έχει δίκιο ο epikairos (νομίζω αυτός το έγραψε) ότι αυτό που αποπνέει δεν είναι η αύρα της ντίβας με την κλασσική έννοιά της... Οταν την κοιτάζω αυτή τη γυναίκα, έχω την εντύπωση ότι πρέπει να είναι πολύ μίζερη στην πραγματικότητα. Ισως να φταίει και η διαρκής δίαιτα που κάνει εδώ και 10 χρόνια για να παραμένει κορμάρα, τι να πει κανείς, επιδρά και στην ψυχολογία του ανθρώπου η παρατεταμένη δίαιτα και η στέρηση βασικών απολαύσεων. Αλλά όταν κοιτάς φωτογραφίες της Dietrich, η οποία είναι γνωστό πως δεν ήταν απλώς μια ντίβα αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά είχε και τα κότσια να ρουφήξει τη ζωή ως το μεδούλι και να κάνει τα πάντα, κυριολεκτικά, δεν βλέπεις αυτή τη μιζέρια στο πρόσωπό της...

Για μένα η Κίντμαν είναι απλά μια πολύ καλή ηθοποιός. Η οποία όμως, μετά τις Ωρες, δεν έχει ξανακάνει καλή ταινία, κι αυτό με έχει απογοητεύσει, γιατί απολαμβάνω να την βλέπω να παίζει. Ωστόσο, ντίβα δεν είναι, διαφωνώ μαζί σου.

Να σου πω μια γυναίκα που μου βγάζει αυτό που περιγράφεις, και χωρίς την υστερία που διαγράφεται τα τελευταία χρόνια στο πρόσωπο της Kidman, λόγω υπερβολικού τσιτώματος; Η Kate Blanchett είναι μια ηθοποιός και γυναίκα που αν προσέξει τις επιλογές της στο μέλλον, θα μπορούσε να γίνει μίνι-ντίβα. Αλλά και πάλι, η εποχή δεν νομίζω πως ευνοεί τη δημιουργία τέτοιων μύθων.

nir-van-is είπε...

Για το Οσα παιρνει ο ανεμος
Σα παιδι εντυπωσιαστηκα
Σα μεγαλη δεν το αντεξα
Το θεωρησα την αρχη πασων των σαπουνοπερων.
Ενδιαφεροουσα ειναι
η ερωτικη ιστορια που
αρχιζει στο τελος του εργου και μενει μεταιωρη απο τοτε

Για ταλλα 2 τι να πω.
Τα ρεστα μου και τα σεβη μου
χωρις σχολια

aphrodite είπε...

@epikairos,
"...Ειδικά για τη δική σου τύχη μετά το χτεσινό κείμενο που έγραψες νομίζω πως ο αντρικός πληθυσμός θα έκανε ουρά στα πόδια σου."

Πες μου ότι εννοείς αυτά περί σινεμά από σχεδόν την αρχή κι όχι το κείμενο για τη μάνα μου (αν υποψιαστώ ότι ακόμη και στο διαδίκτυο μου φέρνει προξενιά... να πέσω να πεθάνω!)

blade runner είπε...

Η Blanchett ωστόσο δεν έχει ακόμη υποδυθεί πουθενά τη μοιραία, sexy γυναίκα, γι' αυτό κι επιφυλάσσομαι.

Ντίβα χωρίς sex appeal, έστω και διαστρεβλωμένο ή τύπου Katrine Deneve, είναι οξύμωρο σχήμα.

@aphrodite

μετά από αυτή τη σκηνή, and with a little help from our Alice in Wonderland friends, ω, ναι, μπορεί να ακολουθήσει λουκούλλειο σεξ. Με κολάζεις μεσημεριάτικα!

:)

maika είπε...

μήπως θα μπορούσε κανείς να μου πει πως βρίσκω τη Gilda ας πούμε,μέσω Internet? πλιιιιιιιιιιζ!

blade runner είπε...

www.play.com

Μέσα σε 24 ώρες σου στέλνουν το DVD, και χωρίς έξτρα χρέωση! Ακόμη κι αν πάρεις μόνο 1 προϊόν. Το amazon χρεώνει.

mickey είπε...

Αν και έθεσα τον προβληματισμό μου περί παράθεσης "επιχειρημάτων" σε τέτοια ζητήματα, νομίζω πως δεν έχω γίνει κατανοητός.

Η ντίβα είναι ντίβα στο ΠΑΝΙ και στα ΜΜΕ (άντε και στην απονομή των Όσκαρ) και όχι στην καθημερινή ΖΩΗ και ΔΕΝ είναι κατ' ανάγκη η καλύτερη ηθοποιός της "σειράς" της. Στα πλαίσια αυτά, μπορεί να είναι τελείως αδιάφορη και ανέραστη όταν τη συναντήσει κανείς στο δρόμο και να πηγαίνει με όποιο "μπάζο" κυκλοφορεί.

Η εποχή μας δεν προσφέρεται μόνο για εύκολη και ταχύτατη μυθοποίηση, αλλά και ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ. Την εποχή που αναφέρει ο ΝΔ, το Hollywood ΔΕΝ έκανε 500 ταινίες το χρόνο ΟΥΤΕ οι ηθοποιοί μπαινόβγαιναν στο Star System κάθε μήνα.

ΔΕΝ συγκρίνω τη Nicole με τις "παλιές" (ποτέ δεν το έκανα) και επαναλαμβάνω την ερώτηση: Ποια άλλη ΣΗΜΕΡΙΝΗ ηθοποιός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ντίβα; Και δε μιλάω για wannabe, αλλά ώριμη!

Όσο για το τις αναφορές σας στον αντρικό πόθο και στο γενικότερο χαμό για τη Nicole, απλά επιβεβαιώνετε ότι είναι ντίβα, με την έννοια της παρουσίας, της λάμψης, της αίγλης (εκτός κι αν χρησιμοποιούμε διαφορετικά τη λέξη). Και παρεμπιπτόντως δε νομίζω πως είναι τόσο καλή ηθοποιός (σαφώς υπάρχουν καλύτερες). Στις "Ώρες" έπαιξε ενδεχομένως πολύ καλά, αλλά δεν ήταν από τους ρόλους που θα την έκαναν ντίβα.

Αν και η Nicole δεν επαρκεί για αυτό τον χαρακτηρισμό, τότε μάλλον:

Οι ντίβες δεν υπάρχουν πια, τις πρόδωσε το μπότοξ!" :)

veralynn84 είπε...

PIER PAOLO PASOLINI:"SALO,120 GIORNI IN SODOMA".Θα ήθελα κάποια σχόλια για αυτήν την ταινία

cobden είπε...

Blade Runner
Σύγχρονες ταινίες που ξεχωρίζω...Φέτος με ενθουσίασε το Crash , οι "Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα" και το KING KONG (Καλύτερη ταινία από όλα τα KING KONG τα που έχουν γυριστεί, κατά τη γνώμη μου)....Σπουδαίες ταινίες από τα τελευταία χρόνια το BRAZIL, 12 MONKEYS, CINEMA IL PARADISO, CONTACT, TRUMAN SHOW, THE REMAINS OF THE DAY και τόσες άλλες...Θεωρώ πόλυ σημαντικό δημιουργό τον Clint Eastwood, μου αρέσει πολύ ο Spielberg, o Michael Mann ,o Tim Burton ενω και ο Peter Jackson δείχνει να εξελίσσεται σε σημαντικό σκηνοθέτη.Τώρα αν όλα αυτά σου θυμίζουν και πάλι κλασσικό Hollywood, είπαμε ,έχουμε και τις εμμονές μας :-))
Όσο για τον Lars Von Trier, λυπάμαι, αλλά τον θεωρώ απαράδεκτο...κάκιστο μελό με ψευτοθρησκευτικές αναφορές το ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ... για το μικροαστικό και κακομοιριασμένο μιούζικαλ DANCER IN THE DARK μια σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο μιούζικάλ , από τον ΜΑΓΟ ΤΟΥ ΟΖ μέχρι το ΣΙΚΑΓΟ αρκεί νομίζω (μα να βάλει την μέγιστη Deneuve σε ρόλο ...εργάτριας εργοστασίου??)... Αλήθεια εκείνο το μεταμοντέρνο κινηματογραφικό μανιφέστο του, το ΔΟΓΜΑ 95 , τι απέγινε???ψευτοκουλτούρα για να κοροιδεύει τους αδαείς.._

aphrodite είπε...

@ΝΔ,
(συμπληρωματικά)

Αν, λέω αν είναι να είσαι να ψωνίσεις πάθος με κάποιον πιο "ώριμο" (με όποια έννοια κι αν το δεις), εννοείται ότι ξεκινάς με πιο στυλάτα, μαγευτικά, υπαινικτικά πράγματα.

Εκεί τον ζαχαρώνεις σιγά-σιγά... Του κάθεσαι ήσυχα & "ποιοτικά" πριν ακόμη του κάτσεις πραγματικά -δως μου κουλτούρα και δως μου casablanc-es! Δε χρειάζεται κυνήγι, διότι κατά βάθος συμφωνείτε. Ασε που έτσι και του πετάξεις τίποτε Matrix μπορεί να σου μείνει και στην VIP αίθουσα - κι αφού τους έχεις τζάσει όλους, ποιός σκατά θα φωνάξει το 166?

(και να μην σου μείνει, θα του ζαρώσει τόσο πολύ ο...οίστρος που μετά όχι πετονιά, ούτε ο γερανός του Ολυμπιακού Σταδίου δεν θα βοηθήσει!)

Παρ'το και μία ανάποδα - φτιάξ'τα με νειάτα που τρίζουν, κι άμα πάτε κατ'ευθείαν στην casablanca απλώς το "παίζετε" κι οι δύο - είναι μεγάλος... φόρτος εργασίας για σκέτες ορμόνες, αυτό χρειάζεται μεταξωτό ιστό σχέσης να υφαίνεται από κάτω, αρκετά διάφανο ώστε να μην γίνεται κραυγαλέο "Και τώρα έχουμε επισήμως σχέση" = λάκισμα εκατέρωθεν, αλλά και αρκετά ελαστικό "Χμ, αυτό κάπου πάει, για να ψάξουμε λίγο, ωπ, μου έπεσε το χέρι μέσα στη μπλόύζα σου, κάτσε να το ψάξω λίγο, είναι σοβαρό το θέμα..."

Κατάλαβες τίποτε, ή εξακολουθώ να σε απογοητεύω?


(Θεέ μου, από το πρωΐ -βραδυού που ΔΕΝ κοιμήθηκα πάλι- να μαζέψω μπουρδ/σπίτι, να ετοιμάσω παιδιά για σχολείο, να τακτοποιήσω ένα κάρο διάφορα στο σπίτι, να κάνω εξωτερικές δουλειές, να μαγειρέψω, να κάνω μέχρι και μελιτζανοσαλάτα και πιπεριές ψητές ΚΑΙ να καθαρίσω και κουζίνα- η παραδουλεύτρα πληρώνεται για να κάθεται- ΚΑΙ να παρακολουθώ με λαχτάρα το post!

Και να μιλάμε για λουκούλεια διάφορα μεσημεριάτικα!

Θεέ μου φιλεύσπλαχνε, κάνε κάτι, έχω κλατάρει!)
(-D

maika είπε...

@blade runner
σ΄ ευχαριστώ πολύ!

glenn είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...

Αΐ σιχτίρ! (βρόντηγμα πόρτας αυτοκινήτου) Μα ποιός πήρε επιτέλους όλες τις κόπιες του "Ηλίθιου..."? Σε τόσα videoclubs πήγα...Υπνοπαιδεία θα τις κάνει?

Μη σαλτάρουμε κιόλας!

nir-van-is είπε...

asxeto

BadlyDrawnBoy said...
Θα ήθελα επίσης να καταγγείλω τον ΝΔ γιατί δημοσίευσε το τρέχον Post την ώρα που έπαιζε ο Άρης.

Αυτό δεν ήταν ελληνοπρεπές (όπως θα έλεγε και ο Αρχιεπισκοπίξ)!

καλα εκανε ο ΝΔ
Η Δυναμο ηταν ελληνοπρεπεστερα με δυο ελληνες βασικους

cyrusgeo είπε...

Το πρώτο Matrix ήταν μια πολύ καλή ταινία ε.φ.. Τα επόμενα ήταν απλώς επιτυχημένες προσπάθειες εξαργύρωσης της απήχησης της πρώτης.

Nikos Dimou είπε...

blade runner said...
@ΝΔ

Να αποτολμήσω να πω ότι αυτή την ταινία δεν είναι δυνατόν να την εκτιμήσεις, αν την δεις σε ηλικία άνω των 30!

Συμφωνώ - θα κατέβαζα πολύ περισσότερο το όριο γιατί θεωρώ το Matrix παιδαριώδες - με μία "φιλοσοφία" του κ.!
Όσο για τα ψηφιακά κόλπα - τα video games μου είναι καλύτερα.

BadlyDrawnBoy είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
epikairos είπε...

@aphrodite
Πες μου ότι εννοείς αυτά περί σινεμά από σχεδόν την αρχή κι όχι το κείμενο για τη μάνα μου (αν υποψιαστώ ότι ακόμη και στο διαδίκτυο μου φέρνει προξενιά... να πέσω να πεθάνω!)


Εννοώ αυτά που έγραψες χτες για τη μητέρα σου. Κι όσο για προξενιά μακριά από εμένα. Μεγάλη κοπέλα είσαι, βγάλε τα μάτια σου μόνη σου :)

epikairos είπε...

@mickey
ΔΕΝ συγκρίνω τη Nicole με τις "παλιές" (ποτέ δεν το έκανα) και επαναλαμβάνω την ερώτηση: Ποια άλλη ΣΗΜΕΡΙΝΗ ηθοποιός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ντίβα; Και δε μιλάω για wannabe, αλλά ώριμη!


Η Κατρίν Ντενέβ. H Φανί Αρντάντ.

blade runner είπε...

@N.Δ.

Τότε πως εξηγείτε ότι πολλοί, αλλά πολλοί 30 άρηδες, οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν αξιολογότατη κινηματογραφική παιδεία, βρήκαν στην πρώτη ταινία πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία;

Nομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση είστε λίγο μονόπλευρος.

Από την άλλη φυσικά, η άποψη, ως γνωστόν, είναι σαν την κ....α, παράγωγο του κ., που αναφέρατε πριν, όλοι έχουν από μία...

Οπότε, δεκτή και σεβαστή η άποψή σας, όπως ελπίζω να είναι και η δική μου.

blade runner είπε...

ω, ναι, ο epikairos χτύπησε διάνα.

Η Φαννύ Αρντάν είναι ντίβα, έχεις δίκιο, κακώς δεν την αναφέραμε.

aggelos-x-aggelos είπε...

Hi παρεούλα!!!

Δηλώνω φανατικός της τριλογίας του Νονού (τυχαία χθες έβλεπα και το 3 σε DVD).

Από εκεί και πέρα κόβω φλέβες για Καζαμπλάνκα, Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ -kisses Andy;-, και Ρεμπέτικο.

Αυτά και σας αφήνω για να κάνω και καμιά δουλεία γιατί θα το κλείσουμε το μαγαζί -είναι που είναι...

Φιλιά σε όλους

BadlyDrawnBoy είπε...

Με το σημερινό post o ΝΔ αποδεικνύει, για μια ακόμη φορά, ότι είναι πάνω από 50 ετών!

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ρετρό και τη νοσταλγία (σα να λέμε: δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…), αλλά επειδή η νοσταλγία έχει πάρει διαστάσεις ενδημικής ασθένειας στην Ελλάδα (aka Μπουζουκιστάν – Νοσταλγιστάν) – μεγάλο μερίδιο για την αντι- δημιουργικότητα των Ελλήνων έχει η παθογόνος νοσταλγία που «διδάσκεται» στα σχολεία και στις τηλεοράσεις… όπα, όπα - νοιώθω την υποχρέωση να υπερασπιστώ τις κοπέλες τις γενιάς μου. Kαλή είναι και η κυρία Katharine Hepburn αλλά εγώ θα προτείνω κυρίες της γενειάς μου:

Cameron Diaz
Gwyneth Paltrow (προχθές γέννησε το δεύτερο παιδάκι της τον Moses –να της ζήσει.)
Liv Tyler (παρά τα κιλάκια της και το μπαμπά της, μια χαρά είναι)
Lucy Liu
Mena Suvari
Kirsten Dunst (Aχ και να ήμουνα ο spiderman)
Julia Stiles
Halle Berry


Ρατσιστής δεν είμαι, αλλά πιστεύω ότι οι Γαλλίδες είναι ανώτερα πλάσματα:
Sophie Marceau
Judith Godreche
Audrey Tautou
Emmanuelle Béart


Στη Λίστα μου, υπό άλλες προϋποθέσεις, θα είχε μπει και η Katie Holmes αλλά απορρίπτεται λόγω Tom Cruise (Μπλιαχ)

jaded man είπε...

Προτείνω στους σινεφιλ να επισκεφτούν το site του γνωστού αμερικάνου κριτικού κινηματογράφου Roger Ebert http://rogerebert.suntimes.com

Ο εν λόγω κριτικός με έχει επηρεάσει πολύ στον τρόπο που βλέπω τον κινηματογράφο και με αφορμή ένα σχόλιο του blade runner όπου ανέφερε ότι " Το Fight Club είναι μια ταινία με απίστευτα πρωτότυπο σενάριο και σημειολογία, άρρηκτα συνδεδεμένη με την εποχή της" σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα απο την κριτική του Roger Ebert για το Fight Club και τον τρόπο που συγκρίνει την ταινία αυτή με το Bringing out the Dead του Martin Scorsese που είχε βγει στις αίθουσες την ίδια περίπου εποχή με το Fight Club.

Γράφει λοιπόν για το Fight Club:
"Fight Club is the most frankly and cheerfully fascist big-star movie since Death Wish, a celebration of violence in which the heroes write themselves a license to drink, smoke, screw and beat one another up.
Sometimes, for variety, they beat up themselves. It's macho porn -- the sex movie Hollywood has been moving toward for years, in which eroticism between the sexes is replaced by all-guy locker-room fights. Women, who have had a lifetime of practice at dealing with little-boy posturing, will instinctively see through it; men may get off on the testosterone rush. The fact that it is very well made and has a great first act certainly clouds the issue."

Και για το Bringing out the Dead:
"A harrowing, exhilarating ride on the wild side from Martin Scorsese, who stars Nicolas Cage as a paramedic in an emergency response vehicle in New York's Hells' Kitchen. Scorsese's kinetic camera and Paul Schrader's passionate script give the movie a headlong energy; the Cage character ventures out every night into a sea of suffering, with little hope he can really make much of a difference: "I came to realize that my work was less about saving lives than about bearing witness." In an age of irony, Scorsese and Schrader refuse to stand back from their existential themes, but plunge in without compromise.

Bringing Out the Dead is an antidote to the immature intoxication with violence in a film like Fight Club. It is not fun to get hit, it is not redeeming to cause pain, it does not make you a man when you fight, because fights are an admission that you are not smart enough to survive by your wits. Fight Club makes a cartoon of the mean streets that Scorsese sees unblinkingly."

jaded man είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blade runner είπε...

@mickey

Δεν θα χρησιμοποιούσα τον όρο ντίβα για καμία σύγχρονη ηθοποιό αβασάνιστα. Γι' αυτό και ο αντίλογος. Επί της ουσίας, ναι, έχεις δίκιο, είναι πολύ πιο ραφινάτη, αέρινη και απρόσιτη από πολλές άλλες, εξού και ο θαυμασμός των ανδρών, που σίγουρα δεν βλέπουν σε αυτήν μόνο ένα κορμί με ενδιαφέρουσες αναλογίες (ανύπαρκτο στήθος, όμως). Ωστόσο, ντίβα χαρακτηρίζω μια γυναίκα που σου δίνει την εντύπωση της απρόσιτης ή της μοιραίας, όχι επειδή στέκεται επιτηδευμένα, λόγω ανασφάλειας, αλλά γιατί αποπνέει μυστήριο, ερωτισμό και δύναμη. Και το γνωρίζει... Η Μilva που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ντίβα τη δίνει αυτή την αίσθηση, η Μελίνα στις ταινίες της έδινε αυτή την αίσθηση, για να έρθουμε και στα δικά μας.

Σε ό,τι αφορά την υποκριτική της δεινότητα, εδώ θα διαφωνήσω μαζί σου, δεν είναι ακόμη αυτό που θα μπορούσε να είναι, αλλά συνεχώς γίνεται καλύτερη. Γι' αυτό μίλησα πριν για κακές ταινίες, γιατί η ίδια ως ηθοποιός συνεχώς εξελίσσεται και είναι κρίμα να χαθεί μέσα σε μέτριες επιλογές.

Θυμάστε μήπως τη Λίλη Παπαγιάννη; Aσχετο με το θέμα μας, αλλά δεν ήταν από τις πιο ωραίες γυναίκες του ελληνικού κινηματογράφου, αν και δεν πέρασε ποτέ στην πρώτη γραμμή; Μαζί με τη Τζένη Καρέζη, την Ελενα Ναθαναήλ στα νιάτα της (αυτή απέπνεε κάτι που παρέπεμπε σε ντίβα, ας πούμε), τη Ζωή Λάσκαρη που ήταν η μαζική ονείρωξη όλων των Ελλήνων (ή μάλλον των υπόλοιπων, αυτών που δεν αυνανίζονταν με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, θέλω να πω).

aphrodite είπε...

(γιατί δηλαδή, ας αφήσουν οι άλλοι το κορμί τους στην επιστήμη, εγώ θα το αφήσω στην επιστημονική φαντασία!...)

(Γκουχ-γκουχ!)

(Α-χέμ!)

@ΝΔ,

ΟΚ, το πιάσαμε το υπονοούμενο, εξακολουθώ να σε απογοητεύω μετά από την επίδειξη τάπερ "πού & πώς & γιατί το χρησιμοποιούμε?" ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΠΙΑ!

Είπαμε, στους "μεγάλους" το χειριζόμαστε αλλιώς το θέμα, σεβόμαστε και την πείρα τους και πετάμε First Class....

houlia είπε...

Κόλλημα κι αυτό με την Κιντμαν!! Βγάζει αυτή τη λανθάνουσα ανάγκη για επιβεβαίωση. Όχι και τόσο κακό in fact,όλοι την έχουμε...αλλά εκεί ακριβώς βρίσκεται η ειδοποιός διαφορά του καλού και του μέτριου ηθοποιού, του καλού και του μέτριου επιστήμονα, του καλού και του μέτριου φιλοσόφου,θεολόγου,ανθρώπου σε τελευταία ανάλυση. Οι πρώτοι την έχουν τόσο καθυποτάξει που τελικά δεν τους απασχολεί πλέον αν θα είναι ή δεν θα είναι διάσημοι. Και συνήθως αυτό είναι τόσο απελευθερωτικό για τους «δέκτες» που συνήθως τους αναγνωρίζουν χωρίς καν εκείνοι να το περιμένουν. Γιατί οι άνθρωποι υποσυνείδητα αναγνωρίζουν εκείνον που δεν διαιωνίζει τη ναρκισσιστική μας μανία που οδηγεί σε φαινόμενα αλαζονείας κοκ. Υπάρχει μια ενστικτώδης αντίδραση μέσα μας( και καλώς υπάρχει!) που την χαρακτηρίζει ένας τροπισμός προς το λιγότερο πομπώδες και εντυπωσιακό. Προς το αυθεντικά όμορφο. Μερικοί βέβαια επιδέξιοι το γνωρίζουν αυτό και προσαρμόζονται και σ΄αυτο το παιχνίδι. Η αίσθηση μου είναι ότι μόνο το γνήσια ωραίο τελικά παραμένει διαχρονικό.
Η Κειτ Γουίνσλετ ας πούμε...διατηρεί αυτή την αυθεντικότητα(με κάποιες εξαιρέσεις ίσως μόνο)καθώς δε μιμείται το χολιγουντιανό πρότυπο της εμφάνισης,διαστάσεων, βάρους..Αν και προσωπικά τη θεωρώ βαθιά ερωτική και ευαίσθητη. Μου αρέσει γιατί είναι και δείχνει ο εαυτός της...

the resident είπε...

Το matrix 1 είναι μια από τις 2-3 χειρότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία 10 χρόνια ακόμα και τα εφε μου φάνηκαν υπερβολικά και χοντροκομμένα.Οσα για την Φαννυ Αρνταν, στην γυναίκα της διπλανής πόρτας είναι σχεδόν τέλεια.

blade runner είπε...

@kostas

Το διάβασα το κείμενο του κριτικού που επικαλείσαι αλλά δυστυχώς από αυτό που διάβασα καταλαβαίνω ότι μάλλον δεν έχει καταλάβει τίποτε! Η ταινία απομυθοποιεί τη βία. Χρησιμοποιεί για την ακρίβεια ως όχημα τη σωματική βία, ουσιαστικά για να απεικονίσει τη σχέση σύγκρουσης - που φτάνει στο διχασμό προσωπικότητας - του ήρωα με τον εαυτό του. Σύγκρουση η οποία ξεκινά από το γεγονός ότι ο ήρωάς μας είναι πετυχημένος, βγάζει πολλά χρήματα, ζει μέσα σ'ένα σπίτι-μαυσωλείο, γεμάτο ακριβά μοντέρνα έπιπλα, μια και είναι και design-junky, αλλά δεν έχει πνευματική ζωή, ούτε και ουσιαστική ψυχική επαφή με τους ανθρώπους γύρω του. Μέσα του υπάρχει ένα αδίστακτο, αμοράλ τέρας (τον υποδύεται ο Brad Pitt), που έχει γεννηθεί ακριβώς από αυτή την έλλειψη πνευματικότητας και αγάπης.

Η βία που υπάρχει στην ταινία είναι μια μεταφορά της ψυχολογικής βίας που ασκούμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας, όταν δεν τους σεβόμαστε...

Η δε ιδέα οι βόμβες να φτιάχνονται από το λίπος που πετούσαν στα σκουπίδια οι διάφορες κλινικές πλαστικής χειρουργικής, ήταν άψογη! Ουσιαστικά, στην προσπάθειά του να χτυπήσει το καπιταλιστικό σύστημα στην καρδιά του, ο κεντρικός ήρωας χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη αυτό που οι παγιδευμένες στην εικόνα τους Αμερικανίδες και Αμερικανοί αστοί πετούσαν από πάνω τους, για να νιώσουν ομορφότεροι...

Φοβάμαι ότι ο κριτικός που τόσο εμπιστεύεστε, δεν κατάλαβε τίποτε από την ταινία.

Το Bringing out the dead, δεν το έχω δει, και δεν έχω άποψη.

Black Swan είπε...

Για τον χαρακτήρα της πλαστότητας είναι ο δέκτης και όχι ο πομπός.

Ο τελευταίος, όπως το αποδεικνύει ο αφοπλιστικός ρεαλισμός κινηματογραφικών φαντασιώσεων α λα Τρούμαν σόου ή Matrix, απλώς αντανακλά, με επιμέρους τεχνάσματα της μυθοπλασίας, την αγωνία που ο πρώτος, δηλαδή ο δέκτης, απωθεί έξω από το λόγο.

Τώρα η αντίληψη, ναρκωμένη μ' έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό απ' ό,τι παλαιότερα, αναγνωρίζει ως χρόνο και τόπο της το αφηρημένο διάστημα μεταξύ εαυτής και της οθόνης, όπου τελείται η στιγμιαία, κεραυνοβόλος ανταπόκριση στην ατέρμονη επανάληψη των φασματικών ερεθισμάτων.

Για μένα βιντεογκέιμ και Matrix - πόλεμος συγκλίνουν στο σημείο μιας συλλογικής λιποθυμίας των εσωτερικών δυνατοτήτων του βλέπειν, όπου η αληθοφάνεια έχει εκτοπίσει την αλήθεια πλήρως.

Vrennus είπε...

@ georgia.m

Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με την εποχή η μαζοχιστική διάθεση. Αναφέρθηκα στη λανθάνουσα σεξουαλικότητα που δεν εκδηλώνεται στο κρεβάτι αλλά στα υπόλοιπα επίπεδα των σχέσεων, και αυτή είναι διαχρονική. Και τη μαζοχιστική πλευρά θα πρέπει πάντοτε να την βλέπουμε - διαλεκτικά - ως συμπλήρωμα μιας σαδιστικής πλευράς (πχ. η Σκάρλετ συμπεριφέρεται μαζοχιστικά προς τον Ρετ αλλά σαδιστικά προς την Μέλανι). Το σ-μ στοιχείο μην το εκλάβετε βέβαια στην απόλυτη - νοσηρή κυριολοξία (με δερμάτινα, μαστίγια κλπ.), έτσι;

@ cyber-dust

Το σπουδαίο στην ατάκα "play it again, Sam" έγκειται στο ότι ταυτίζεται με την Καζαμπλάνκα (παρ' όλο που τέτοια ατάκα δεν υπάρχει στην ταινία) με τον ίδιο τρόπο που το "are you talking to me" έχει ταυτιστεί με τον Ταξιτζή. Και οι δυο ατάκες αντλούν την αξία τους από τις ταινίες με τις οποίες ταυτίζονται, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

the resident είπε...

@ maika
Για CD και DVD καλύτερες τιμές εχει το www.cduniverse.com, aν θέλεις να παραγγείλεις περισσότερα από 1.
O χρόνος παράδοσης το ίδιο περίπου με το play.com.

glenn είπε...

Ωραία ταινία ήταν και το "Ένας υπέροχος άνθρωπος". Έλεγε για τον J. F. Nash, τον οποίο χτύπησε σχιζοφρένεια ειδικού είδους που λέγεται apophenia. Σ' αυτήν την πάθηση που λέτε, ο ασθενής βλέπει μυστικούς κωδικούς, κρυφές συνεννοήσεις και γενικά ότι του φανεί του λολοστεφανή!

Να μην ξεχάσω τις ταινίες "Το προξενό της Άννας", καθώς και το "Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι".

blade runner είπε...

@kostas

Οι κριτικοί έχουν κι αυτοί ο καθένας μια άποψη, και αυτό τις περισσότερες φορές δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Το θέμα είναι εσύ τι καταλαβαίνεις από μια ταινία, όχι τι σου λέει ο κριτικός...

Φέτος είπαν ορισμένοι κριτικοί ότι το Χόλιγουντ είναι συντηρητικό, γιατί αντί να δώσει Όσκαρ καλύτερης ταινίας στο Brokeback Mountain, το έδωσε στο Crash... Είδα και τις δύο ταινίες και άποψή μου ήταν ότι αν έδιναν το Οσκαρ στον Ανγκ Λι, θα ήταν μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι δεν έχουν κόμπλεξ ή ρατσιστική τοποθέτηση στο ζήτημα των gays. Κατά τα άλλα η ταινία εμένα μου φάνηκε μέτρια. Το Crash έθιγε πολύ πιο καίρια την καρδιά του προβλήματος της αμερικανικής κοινωνίας, άρα στα δικά μου μάτια ήταν πιο τολμηροί που έδωσαν εκεί το Οσκαρ... Πόση σημασία έχουν όλα αυτά όμως; Το θέμα είναι τι παίρνει ο καθένας προσωπικά στην επαφή του με το σινεμά, τη μουσική ή ό,τι άλλο... Αποφεύγω να σου πω την αλήθεια να διαβάζω κριτική για μία ταινία πριν τη δω, ειλικρινά.

Και αν ο δικός σου κριτικός έγραψε αυτά που έγραψε, ο Berardinelli έγραψε ακριβώς τα αντίθετα. Ιδού:


Fight Club
A Film Review
by James Berardinelli

**** out of 4

With its kinetic style, visceral approach, compelling storyline, and powerful social message, Fight Club makes a commanding case to be considered the '90s version of A Clockwork Orange. In a time when so few motion pictures leave an impact, Fight Club refuses to be ignored or dismissed. The experience lingers, demanding to be pondered and considered, and, unlike 95% of modern-day thrillers, there is a great deal here to think about and argue over. Fight Club presents an overload of thought-provoking material that works on so many levels as to offer grist for the mills of thousands of reviews, feature articles, and post-screening conversations.

Για όποιον ενδιαφέρεται, η συνέχεια εδώ:

http://movie-reviews.colossus.net/movies/f/fight_club.html

blade runner είπε...

@Ν.Δ.

Δηλαδή, είστε σίγουρος Δον Γάτε, ότι αν μαζευόμασταν εκεί ορισμένες από τις αιθέριες υπάρξεις του blog και σας προτείναμε να δούμε όλοι μαζί την ταινία, και δη την επίμαχη σκηνή από το κατά τα άλλα χαζό Matrix Reloaded, αποκλείεται να αναθεωρούσατε, και να νιώθατε λιγότερο απογοητευμένος από την κατά τα άλλα γοητευτικότατη aphrodite;

:)

blade runner είπε...

Γυναίκα-μύθος, αλλά με άλλη έννοια ίσως, είναι επίσης για μένα η Bette Davies. Την ξέχασα πριν.

Τέλος, άλλη μία παράλειψη σημαντικότατη, οι δικές μας, Ελλη Λαμπέτη αλλά και Ειρήνη Παπά. Η Λαμπέτη ήταν ένα μυθικό πλάσμα, σαν να είχε βγει από τον κόσμο του ονείρου, ενώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την Ειρήνη Παπά ως Ωραία Ελένη στις Τρωαδίτισες του Κακογιάννη. Τι κάλλος ήταν αυτό, σου τσάκιζε τα γόνατα...

maiosone είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
BadlyDrawnBoy είπε...

Καθώς πλησιάζει το Πάσχα –για να είμαστε στο κλίμα των ημερών- προτείνω τη Βρετανική κωμωδία «Life of Brian(₤ 4.99) όπως και τα άπαντα των Monty Python.
Η Βρετανική Κωμωδία είναι όλα τα λεφτά. Τον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο δεν τον γνωρίζω καλά, αλλά δε νομίζω ότι υπάρχει άλλη κινηματογραφική σχολή που να διαθέτει την πολύ υψηλή αίσθηση του χιούμορ που έχουν Βρετρανοί.

the resident είπε...

Μια άκρως ερεθεστικη στιγμή, για αγόρια και κορίτσια, βρίσκεται στην ταινία Περσονα του Μπεργκμαν. Είναι η διήγηση της νοσοκόμας άλμα στην ασθενή και φίλη της ελιζαμπεθ βογκλερ.Κεφαλαιο 5 για όσους πάρουν το DVD.Tο θυμάμαι γιατί έχω ανατρέξει στο συγκεκριμένη σκηνή αρκετές φορές.

maiosone είπε...

Όταν δεν μπορούν να καταλάβουν κάποιοι, από μόνοι τους, Νίκο, γιατί συγκινεί η Καζαμπλάνκα, γιατί είναι αξεπέραστη, ποια στοιχεία συνδυάζει, τότε το φροντιστήριο είναι άχρηστο!

jaded man είπε...

@blade runner

Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ανάλυση σου. Σου προτείνω πάντως να δεις και το Bringing out the Dead του Scorsese και να συγκρίνεις τις δύο ταινίες.

Προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντική την κριτική στο κινηματογράφο και στην τέχνη γενικότερα (Σε αντίθεση με τα oscar που τα θεωρώ εντελώς ανούσια και συγκυριακά). Η κριτική μπορεί να σε βοηθήσει να εκτιμήσεις την τέχνη πολύ βαθύτερα. Αν πάλι δεν θέλεις να επηρεαστείς μπορείς να διαβάζεις την κριτική αφότου δεις μια ταινία. Έτσι μπορείς να θελήσεις να ξαναδείς την ταινία με άλλο μάτι και να ανακαλύψεις καινούργια πράγματα.

Προτείνω να επισκεφτείτε το site του Roger Ebert και να διαβάσετε τις κριτικές του για μερικές από τις αγαπημένες σας ταινίες.

aphrodite είπε...

Α, ευτυχώς (κλείσιμο εξώπορτας), βρήκα το Rainman... Eκπληκτικός ο Dustin Hoffman σαν αυτιστικός, πώς απέδωσε τον ρόλο αυτού που έχει -κάτσε να διαβάσω το εξώφυλλο- "markedly abnormal social interaction, communication ability, patterns of interests, and patterns of behavior", λέει, στην καρακοσμάρα του αλλά με τρομερή μαθηματική ικανότητα!

Τι χαρά εγώ η ξανθιά, καναπές, πίτσα και θα καλέσω και το τεκνό (θα μου πεις, αυτός θα σαλτάρει!-σύνηθες!)

the resident είπε...

BadlyDrawnBoy Καλά που μου την θύμησες. Mόλις την παράγγειλα στο play.com με 9.99e.

blade runner είπε...

να σας ρωτήσω κάτι; Αν θέλω κι εγώ να βάλω εικονίτσα δίπλα από το nickname μου, πως μπορώ να το κάνω;

@kostas

Εννοείται ότι μετά τη θέαση, έρχεται και η ώρα της κριτικής, ποτέ πριν όμως για μένα, την αποφεύγω, για τους ευνόητους λόγους.

blade runner είπε...

@kostas

το αμοράλ "τέρας" (τέρας γιατί δεν είναι υπαρκτός άνθρωπος όπως διαπιστώνουμε πολύ γρήγορα, αλλά το alter ego του) φυσικά είναι πολύ πιο ελεύθερο και συνειδητό στις πράξεις του απ'ό,τι είναι ο ίδιος ο ήρωας. Ακριβώς γιατί το alter ego του του επιτρέπει να πράττει και να σκέφτεται ακριβώς όπως θα ήθελε και θα μπορούσε, και όχι όπως έμαθε να κάνει, φοβισμένος για το τι αντίτιμο θα πληρώσει αν αντιδρούσε σε ό,τι τον ενοχλούσε...

Τέλος, θεωρώ ότι είναι αδύνατον σχεδόν να μην υπάρχει βία στην πλειοψηφία των σύγχρονων ταινιών, ακριβώς γιατί το σινεμά ανέκαθεν αντανακλούσε την κοινωνία που το παράγει. Κι αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω να θαυμάζεις ταινίες ποιητικές του σήμερα, γιατί είναι νομίζω πιο δύσκολο να κάνεις τέτοιο κινηματογράφο στα χρόνια της βίας και της εικόνας. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι οι σχολές που ακμάζουν αυτή τη στιγμή δεν προέρχονται από την κουρασμένη Δύση, αλλά από άλλα σημεία του πλανήτη. Και στο κορεατικο σινεμά υπάρχει βία, και στο γιαπωνέζικο, αλλά έρχεται ένας Γουόνγκ Καρ Γουάι και τα σαρώνει όλα με αυτή την εξαίρετη άποψη που έχει!

Και μια και μιλάμε για το πάθος στην οθόνη, όσοι δεν έχετε δει το In the mood for love, σπεύσατε. Συμβουλή: Αφεθείτε στο ρυθμό της ταινίας και τη σιωπή της, αλλιώς δεν θα την απολαύσετε.

Επίσης, στην Τριλογία του Αντονιόνι με τον τίτλο Eros (ο οποίος καλύτερο θα ήταν να μην κάνει πια ταινίες με το ένα πόδι στον τάφο, αυτό μόνο ο Κιούμπρικ το κατάφερε, χωρίς να προδώσει την Τέχνη του), η οποία ήταν κατά τα άλλα από μέτρια ως άθλια, το τελευταίο ταινιάκι του Γουονγκ Καρ Ουάι, είναι ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει στο σινεμά τα τελευταία χρόνια.

Το συνιστώ σε όλους, ανεπιφύλακτα... Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος σκηνοθέτης σήμερα που να μπορεί να πλησιάσει το πάθος και ειδικά το ατελέσφορο, πιο ουσιαστικά από αυτόν. Και πιο τρυφερά...

Mariakalos είπε...

Charlotte Rampling-ας θυμηθούμε το 'θυρωρό της νύχτας'-
η Isabelle Huppert,
η Julie Christie,
αλλά και η καθ'όλα σύγχρονη Catherine Zeta Jones δεν αποπνέει αέρα ντίβας(ανεξάρτητα από τις φλόμπες που έχει παίξει);
Αμ, η Gloria Swanson και η Josephine Baker! Ποιός τις θυμάται αυτές;
Υ.Γ. Όποιος θυμάται τις δύο τελευταίες κερδίζει βραχιολάκι από χαλκό και ηλεκτρονικό Οmron.

hioniam είπε...

Ax αυτη η φραση του Κλαρκ Γκέημπλ: "Frankly, my dear, I don’t give a damn!"

Πως καποτε απο cinema εγινε ζωη.
Ζωη δικη μου.

Και τι ψεμμα Θεε μου!
Τι ψεμμα.

reporter είπε...

Διάβασα και τα 300τόσα σχόλια. Ούτε το 1/3 δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Πώς το έλεγαν εκείνο οι αρχαίοι που ουδεμία σχέση θέλετε να έχετε μαζί τους;
Α ναι.. "Ουκ εν τω πολλώ το ευ".

Κρίμα να ασχολείστε ακόμα με νεκρές πάντως, κύριε Δήμου.
Εσείς, ένας λάτρης της ζωής...(παρελθοντολαγνεία)

glenn είπε...

Άλλη μια ταινία που άφησε εποχή ήταν η "Frances". Περισσότερες πληροφορίες http://us.imdb.com/title/tt0083967/

Η υπόθεση λοιπόν έχει ως εξής: Ήταν μια, ηθοποιός στο επάγγελμα, που ήταν λιγάκι αντιδραστική. Είχε και μια μάνα που τη μισούσε, αλλά η Φράνσις (Jessica Lange) νόμιζε πως την αγαπούσαν. Η μάνα κατάφερε να την κλείσει σε ένα άσυλο (στη πραγματική ζωή τις κλείνουν σε άλλα άσυλα). Εκεί η Φράνσις τράβηξε τα πάνδεινα. Τελικά της έκαναν λοβοτομή.

broccoli είπε...

από film noir παραλείψατε το υπερκλασικό The Big Sleep (Bogart/Bacall)

blade runner: thumbs up

harrygreco είπε...

Το μαγαζι απο μπλογκ εγινε σινεφιλ τσατ,με το καθενα να πουλαει μουρη οτι την εχει μεγαλυτερη (την εμπειρια) & το δικο του γουστο ειναι σωστο. Προτεινω τις καθημερινες να μπαινει ενα θεμα επικαιροτητας/ημερα & τα Σαβ-Κυρ αργιες κλπ,ενα πιασαρικο θεμα ιδεολογιας που να αντεχει 2ημερο.

aphrodite είπε...

Λέω να πάρω και το Love Story, καταπληκτική ταινία (κλείσιμο πόρτας ψυγείου), αυτός την αγαπάει, ε, εντάξει, κι εκείνη δε λέω, μισό λεπτό Μαιρούλα μου, αλλά στο τέλος αυτή τον εγκαταλείπει, ναι, "έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος"!
Ναι, κι έκλαιγε ο κακομοίρης, σπάραζε μόνος του, χτυπιόταν στα πατώματα, κλάαααααμα, αλλά ό,τι και να έκανε δεν μπορούσε να την
γυρίσει πίσω... Τον δύσμοιρο! Να τον λυπάται η ψυχή σου! Ατιμο πράγμα ο έρωτας, αλλά καλά του έκανε, τέτοια θέλουν οι άντρες αγάπη μου... Ναι, φιλιά!

kahri είπε...

@harry

Harry, μήπως φοβασαι τον ανταγωνισμό;

Εγώ πάντως την έχω 23 φορές την εμπειρία του Καζαμπλάνκα.

Λέμε τώρα. Όπως συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις το πραγματικό νούμερο είναι μονοψήφιο :)

Nikos Dimou είπε...

blade runner said...
@Ν.Δ.

"Δηλαδή, είστε σίγουρος Δον Γάτε, ότι αν μαζευόμασταν εκεί ορισμένες από τις αιθέριες υπάρξεις του blog και σας προτείναμε να δούμε όλοι μαζί την ταινία, και δη την επίμαχη σκηνή από το κατά τα άλλα χαζό Matrix Reloaded, αποκλείεται να αναθεωρούσατε, και να νιώθατε λιγότερο απογοητευμένος από την κατά τα άλλα γοητευτικότατη aphrodite;"

Aν μαζευόσασταν εδώ, οι αιθέριες υπάρξεις του blog (το home cinema μου έχει θέσεις για 12 άτομα) νομίζω πως δεν θα είχα μάτια για την οθόνη (κι ας έχει 3,5 μέτρα άνοιγμα)...

badlydrawnboy said...
Με το σημερινό post o ΝΔ αποδεικνύει, για μια ακόμη φορά, ότι είναι πάνω από 50 ετών!

Aχ - δεν υπάρχουν ηλικίες στην τέχνη! Ούτε μόδες. Η Καζαμπλάνκα αρέσει και στους σημερινούς έφηβους, φτάνει να την δούνε.

Εγώ έκανα ένα ποστ για ένα είδος ταινίας - κι εσείς το κάνατε φιλμική εγκυκλοπαίδεια!

Πάντως αν θέλετε ένα απαράδειγμα υψηλής κινηματογραφικής τέχνης με απλά μέσα χωρίς τα εφέ του Matrix δείτε την "Νύχτα των ζωντανών Νεκρών (του George Romerο- αξεπέραστο - κι όχι μόνο κατά την γνώμη μου). Εκεί, χωρίς κανένα εφέ, ούτε κόλπο, παγώνει το αίμα σου... Μπροστά του το Matrix είναι αφελές.

Nikos Dimou είπε...

Μαζεύω ταινίες εδώ και 20 χρόνια. Μόλις ολοκλήρωσα την ταινιοθήκη μου με VHS (πήγαινα στο Λονδίνο και έφερνα βαλίτσες με κλασικές ταινίες από το HMV) - πάνω από χίλιες κασέτες - βγήκαν τα DVD. Άντε πάλι τα ίδια από την αρχή. Κοντεύω τις δύο χιλιάδες...

Το Home Cinema είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια που έχω επιτρέψει στον εαυτό μου. Το αναβαθμίζω και βελτιώνω συνέχεια, δέκα χρόνια τώρα. Δεν πάω σχεδόν ποτέ σινεμά - έρχονται εδώ οι ταινίες. Άλλωστε η ποιότητα εικόνας και ήχου είναι καλύτερη από τις περισσότερες αίθουσες...

maika είπε...

@the resident
ευχαριστώ για την πληροφορία σχετικά με την αγορά DVD.

@badlydrawnboy
Η ταινία Life of Brian είναι αυτή που στο τέλος τραγουδούν ο Ιησούς με τους ληστές,στο σταυρό, always look at the bright side of life!! ??

libertarian είπε...

Το Matrix είναι μυθικό! (και με την έννοια που χρησιμοποιούν τον όρο οι Ιταλοί) και ας λέτε ότι θέλετε :Ρ

Είναι από τις λίγες thought-provoking ταινίες που έχω δει.

Επίσης must το Animatrix ;-)

dimos_nikou είπε...

xaxa

giakan είπε...

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η ταινία "Το Θεώρημα" του Πιερ Πάολο Παζολίνι είναι μακράν καλύτερη των προαναφερθέντων όποιο κριτήριο και αν χρησιμοποιήσουμε.

Nikos Dimou είπε...

dimos_nikou said...
xaxa

7:46 μμ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!

dimos_nikou είπε...

Αλλάζω nick,δεν είναι ευγενικό.Πάντως φίλε Νίκο, η εσυ που απαντάς αντ αυτού, το ιντερνετ δεν είναι ελεύθερο όπως είπες στο ΝΕΤ αν θυμάμε σωστά.Είναι ελεγχόμενο.

harrygreco είπε...

Δυστυχως το χοουμ σινεμα χρειαζεται μονοκατοικια του μισου εκ. & πανω. Παντως,οι αιθουσες του Βιλλατζ Μωλλ ειναι μακραν οι καλυτερες & στην Γκολντ Κλας του 20αρικου δινουν ποιοτητα. Χρειαζεται καποιο ποστ για το Μωλλ,αυτο τον συγχρονο Παρθενωνα.

maika είπε...

@NΔ
η γνώμη σας για τον Τσάπλιν??
(έκανα ενα μικρό σχόλιο 10.23πμ)

M.M. είπε...

Mickey

To keimeno pou esteila stis 3h27am typothike 13 fores to idio,den xero yiati
O ND esvise ta 10,as me synhorisi yia tin enohlisi
loipon,katalaves;

georgia m.

oui,tu as deviné mon age,he he,il n'y pas que les jeunes dans la vie,ma belle
mais je suis novice en informatique,
dur,dur
mamma mia

Bises,et à Houlia aussi
merci
Myrto

ND sorry pour la paranthèse

zafsot είπε...

Oσοι δεν εχετε δει Ταρκοφσκυ λειτε..και αφεθειτε στην μαγεια του.Ο Ταρκοφσκυ εκτος απο βαθεια στοχαστης και σκηνοθετης ηταν πολυ μεγαλος καλλιτεχνης και τα εργα του μενουν σαν εργα τεχνης στην Ιστορια της ανθρωπινης τεχνης ισαξια με Μονα λιζα, Γκερνικα,πυραμιδες κτλ κτλ...η αξια του θα φανει τον επομενο αιωνα ισως, το αθανατο της Τεχνης με κεφαλαιο Τ το διεκδικουν μονο λιγοι στην Ιστορια της ανθρωπινης υπαρξης...Σταλκερ,Σολαρις,Αντρει Ρουμπλιωφ, Νοσταλγια,Θυσια,Τα παιδικα Χρονια του Ιβαν,Ο καθρεπτης..7 αριστουργηματα στην συντομη πολυπαθη ζωη του.

Σ.

Nikos Dimou είπε...

harry reloaded said...
Δυστυχως το χοουμ σινεμα χρειαζεται μονοκατοικια του μισου εκ. & πανω.

Καθόλου - γίνεται και σε ένα μεσαίο καθιστικό. Τώρα έχουν φτηνήνει όλα τα σύνεργα. Το δικό μου είναι σε υπόγειο πολυκατοικίας - μία μεγάλη αίθουσα που χρησιμεύει για βιβλιοθήκη, γραφείο και προβολές (όταν κατεβαίνει η οθόνη).

cyberdust είπε...

Να το παίξω και λίγο κριτικός, αυτό που μου έκανε εντύπωση από ανέκαθεν σε παλιές ταινίες είναι ότι έβαζαν γέρους να παίζουν νεότερες ηλικίες. Έτσι έβλεπες τον Ταιρον Παουερ να υποδύεται τον τριαντάρη, ενώ έφτανε τα 50 και με τον μεικ απ έδειχνε για 60. Ίσος εκείνη η γενιά να έδειχνε έτσι, ή μήπως ήταν μία ματαιοδοξία των πρωταγωνιστών?

Nikos Dimou είπε...

Πως διαφέρουν τα γούστα. Τις τελευταίες ταινίες του Ταρκόφσκυ δεν τις αντέχω με τίποτα. Σπάνια έχω βαρεθεί τόσο πολύ όσο στην "Θυσία". Αυτός ο διπλο-τρίπλο συμβολισμός που σε τραβάει συνεχώς από το μανίκι, εμένα μου φέρνει βαθιά χασμουρητά (να θυμηθώ και τον Σαββόπουλο). Γι αυτό δεν αντέχω και τον Αγγελόπουλο. Εκτός από την βαρεμάρα οι "ποιητικοί" διάλογοί του, μου φέρνουν γέλιο.

cyberdust είπε...

Ταρκόφσκι, μάλιστα, ειδικά το Stalker μου άρεσε πάρα πολύ.

Yannis H είπε...

Το MATRIX είναι μια ταινία που θα μείνει στην ιστορία. Γιατί, αν όλος ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση, θυμίζει κάπως την παιδική απορία: ‘ο κόσμος και η ζωή σταματάνε όταν εγώ παύω να περνάω από ένα μέρος;’

Επίσης, είναι η υπέρτατη θεωρία συνωμοσίας. Μετά από αυτήν, όλες οι άλλες μοιάζουν με συνομωσιολογικά μπέμπελακ.

Και η αφήγηση; Έχετε δει πολλές ταινίες με τέτοια μαεστρία στον τρόπο που διηγούνται μια ιστορία;

Εμένα με χάλασε άλλο πράγμα στο MATRIX: ΑΝ οι μηχανές χρειάζονταν τους ανθρώπους σαν μπαταρίες, για την ενέργεια, ήταν αρκετό να τους κρατάνε σε θερμοκοιτίδες. Οι ζωτικές λειτουργίες ήταν οι ίδιες. Δεν χρειαζόταν δηλαδή να τους δίνουν όνειρα με τεχνητές εντυπώσεις, δεν χρεαζόταν αν τους δίνουν την ψευδαίσθηση ότι ζουν. Με λίγα λόγια, δεν χρειαζόταν το MATRIX. Αλλά ο σκηνοθέτης (τρεις ήτανε) χρειαζόταν μια ταινία και το παραβλέψανε.

Προσωπικά, με χαλάει πολύ όταν υπάρχουν τέτοιες λογικές ανακολουθίες σε ταινίες.

Yannis H είπε...

Όσο για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ... Μια ταινία που έχει μέσα jargon φράσεις του τύπου ‘η ιστορία πρέπει να μαθαίνεται δίπλα σε φάρους... Γιατί οι φάροι δεν έχουν μνήμη...’ Δείχνει να λέει πολλά ενώ δεν λέει τίποτα.

Μια ταινία που κανείς μάλλον δεν ανέφερε, ίσως να μην άρεσε, πολύ πιθανόν να μην είχε αξιώσεις κι η ίδια, είναι η Μέρα της Μαρλότας.

Την είδα αρκετές φορές – ευχαρίστως θα την ξανάβλεπα. Και μου έκανε εντύπωση τόσο σαν ταινία, όσο και σαν επίδραση πάνω μου (δεν το περίμενα). Μιλά για την αίσθηση του αναστρέψιμου.

Το αντίθετο του μη αναστρέψιμου. Και εδώ υποκλίνομαι στην κα Μπελούτσι και σταματώ γιατί όποτε τη σκέφτομαι βραχυκ... μξδκξκλ;;θιη`290θι`ςεης

Sigmund_01 είπε...

Η μαγεία της κινηματογραφικής αίθουσας δεν συγκρίνεται με το καλύτερο σπιτικό σινεμά. Μέσα στην αίθουσα χτυπάνε ταυτόχρονα δεκάδες καρδιές στον ρυθμό της εικόνας. Αυτό κι αν είναι ένταση!

guerrero762 είπε...

Ειδατε;Ξεχασα μια απο τις κορυφαιες ταινιες.
La Haine!Το ειχα ξεχωρισει οταν πρωτοβγηκε,πριν το ανακαλυψουν ολοι μετα τα γεγονοτα με τον ξεσηκωμο των προαστιων στη Γαλλια.
Εχετε δει τα πορφυρα ποταμια,ή την αυτοκρατορια των λυκων;
Μαζι με το Νικιτα τις θεωρω απο τις καλυτερες αστυνομικες ταινιες.Μακραν καλυτερες απο τις αφελεστατες αμερικανιες με την αντιληψη καλου-κακου,the hero saves the day etc....
Και απο τεχνικης αποψεως(εφε κτλ)ειναι ισαξιες των αμερικανικων.
Οπως αλλωστε και το Enemy at the gates,καταπληκτικο soundtrack by the way.
Το colors μια ταινια στα τελη της δεκαετιας του 80 με Σων Πεν και Ρομπερτ Ντυβαλ την εχετε υποψη σας;
Αριστουργημα κατα την γνωμη μου.
Τελευταιες ταινιες που ειδα και με ενθουσιασαν ηταν οι Syriana,Munich και σε dvd μια Ισραηλινη το Or.
Παντως εχει και ταινιες που με ενθουσιασαν αλλα θελωντας να κρατησω ενα υποκριτικο image ανθρωπου που δεν γουσταρει υποπροιοντα(καλος μ*****ς)ηταν τα δυο Bad Boys και το Predator....
Ταινια που ειδα προσφατα σε dvd και απογοητευτηκα ηταν το "Ομηρος".
Μεγαλο γεωμηλο.
Απαραδεκτο.Τεχνικα ειδικα ηταν καταλληλο για ταισμα του κοπροσκυλου του γειτονα που γαβγιζει ολη νυχτα...

@paragrafos...

u said...Ήθελα να πεθάνω για να τον κάνω να με κλάψει από αγάπη, να με τυλίξει στα χέρια του ζεστά και τρυφερά όπως δεν έκανε ποτέ. Κι έτσι να ζήσουμε αιώνια: εκεινος πάνω απο το νεκροκρέβατό μου κι εγώ στην αγκαλιά του αγγελουδάκι ευτυχισμένο...

Με καταθλιπτική νοσταλγία

Παράγραφος

Με το Νικο Ξανθοπουλο ποια ειναι η σχεση σας;
Πολλυ πικρα αγαπητη παραγραφε.
Σας βρισκω υπερβολικα μελο.
Παραξενο αλλα η Κυπρος με εκεινο το χαρακτηριστικο μεσανατολικο δυνατο καθαρο φως με δυσκολευει να την φανταστω ως τοπο θλιψης και πικρας.Εγω οσο καιρο εζησα τζιει κατω τζιει ενιωθα ομορφα καθε πρωι που ξυπνουσα και εβλεπα το δυνατο φως.Θα μου πειτε οτι λεω βλακειες και δεν θα διαφωνησω αλλα και παλι σας βρισκω υπερ του δεοντως μελοδραματικη.

χριστίνα χονδρογιάννη είπε...

Μα να πάρει η ευχή με αυτή την Καζαμπλάνκα και τον δήθεν ερωτισμό της, που επέβαλλε την μαλακισμένη ερωτική φιλοσοφία εκατομμυρίων αντρών! Ήταν σκληρός και τον λέγανε γιαούρτι! Ο ερωτισμός της φυγής, ο ερωτισμός του εγωισμού,ο ερωτισμός της ψευτοηθικής που αγνοεί την ουσία, μετράει τον έρωτα ως εστέτ και όχι ως συναίσθημα που αξίζει να βιωθεί. Πιστέψτε με, αν υπάρχει ένα σύνδρομο που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα από αυτόν τον κόσμο, είναι αυτό το σύνδρομο του Μπόγκαρντ στην Καζαμπλάνκα. Όχι, θα προτιμήσω τον Ρετ Μπάτλερ στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, που ήξερε τον έρωτα, ένιωθε τον έρωτα, πάλευε τον έρωτα, δεν κράταγε πισινές, μέχρι το τέλος, όταν πια, αφού έκανε όλα όσα αντέχει μια καρδιά να κάνει, είπε την ωραιότερη ατάκα στην ιστορία του κινηματογράφου: fairly my dear, I don' t give a damn! Κι αυτό αξίζει να το πεις, μόνο όταν έχεις κάνει τα πάντα. Μόνο τότε έχεις κερδίσει την μαγκιά του.

michail είπε...

Το MATRIX δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία μεταφορά του επιλόγου του βιβλίου "Ο κόσμος τησ Σοφίας" του Jostein Gaarder. Βάλανε τον επίλογο και χάσανε το ταξίδι.

Φιλικά

Yannis H είπε...

Με αφορμή το σχόλιο του Sigmund_01 (8:58 μμ)

ΜΜΕ και αρχαίες τελετουργίες

Υπάρχει μια σχολή μελέτης των ΜΜΕ που γεννήθηκε σχεδόν κατά λάθος, αλλά εκτυλίχθηκε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και συναρπαστικές. Πρόκειται γι’ αυτή που θεωρεί τα σύγχρονα ΜΜΕ παρόμοια με τις αρχαίες τελετουργίες.

Οι αρχαίες τελετουργίες ήταν παραστάσεις (δρώμενα), όπου συμμετείχαν όλα τα άτομα της ομάδας. Μέσα από τους ρόλους μοιράζονταν μια ιστορία που ήταν σημαντική για την κοινωνία τους, γνώριζαν τους ήρωες και ενστερνίζονταν τις ίδιες αξίες. Επαναβεβαίωναν και εμβάθυναν με αυτόν τον τρόπο τους δεσμούς τους.

Τα προϊόντα της βιομηχανίας της διασκέδασης προσφέρουν κάτι παρόμοιο στο παγκόσμιο κοινό. Με τη μαζική επικοινωνία άτομα από διάφορα σημεία του πλανήτη, αν και ζουν διαφορετικές ζωές, γνωρίζουν τις ίδιες ιστορίες, έχουν τους ίδιους ήρωες και μαθαίνουν να μοιράζονται παρόμοιες, αν όχι ίδιες αξίες.

Όλοι οι μελετητές διαπιστώνουν ότι τα σύγχρονα άτομα δεν συμμετέχουν στις νέες μορφές κοινωνικοποίησης - είναι απλοί θεατές. Μια γενική ένσταση της κοινωνιολογίας είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν καταναλώνει πλέον προϊόντα, αλλά σύμβολα των προϊόντων αυτών. Στην περίπτωση των ΜΜΕ αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Συμμετέχουμε συμβολικά στα τηλεοπτικά δρώμενα και ενσωματωνόμαστε στη μαζική κοινωνία ενώ είμαστε μόνοι μας: μπροστά στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή.

Τα σκέφτηκα όλα αυτά χτες, όταν μετά από αρκετό καιρό, βρέθηκα σε μια κατάμεστη αίθουσα κινηματογράφου. Είναι ωραίο να μη ξεχάσουμε την αίσθηση που μας δίνουν ο κινηματογράφος και το θέατρο, μορφές τέχνης όπου αν και δε συμμετέχουμε, τουλάχιστον γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο με άλλους και μοιραζόμαστε την ίδια ιστορία.

______________

Το έγραψα πριν χρόνια. Τώρα, δεν θα το έλεγα. Δηλαδή η αληθινή συγκίνηση με την Παράγραφο, για παράδειγμα, είναι απλά συμβολική; Ενσωματωνόμαστε ‘συμβολικά’ με κάποιον/α εδώ μέσα; Εικονικά ναι – αλλά συμβολικά... βαριά λέξη! Και το virtually στα αγγλικά σημαίνει ‘κατ’ ουσίαν’, δηλαδή ‘πιο πραγματικά από πραγματικά’. Στο τελευταίο πάλι θα διαφωνούσα. Νομίζω η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση...

Πάντως, ότι το ίντερνετ επιτρέπει την συμβολική επικοινωνία, είναι γεγονός. Και η μοναξιά, η αλλοτρίωση, ωθούν πολλούς να το χρησιμοποιούν έτσι. Σαν υποκατάστατο μιας ζωής που δεν υπάρχει. Αλλά φταίει το νετ γι’ αυτό όσο φταίει ο κινηματογράφος για τις ταινίες παιδικής πορνογραφίας.

ΥΓ. querrero, το δεύτερο μισό του μηνύματός σου είναι χαζό.

paragrafos είπε...

@ querrero

fairly my dear, I don' t give a damn! Υπέρ το δέον, μάλιστα!

Με αγάπη

Παράγραφος

harrygreco είπε...

Σαν χοουμ σινεμα εννουσα κατι εφαμιλλο ή ανωτερο απο τις αιθουσες Γκολντ του Μωλλ. Ενα τετοιο σκηνικο θελει χωρο 5Χ10 τουλαχιστον,το μισο υπογειο μονοκατοικιας ή το πλεηρουμ, καλο προβολεα,φωτεινη οθονη,μοκετα,πολυθρονες. Σινεμα ο παραδεισος...

mickey είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
στρουθίον είπε...

"ΥΓ. ζηλεύω και το κλίμα στο μπλογκ του Δήμου έτσι όπως έχει ωριμάσει.... είναι ακριβώς αυτό που ήθελα να ζήσω στο φόρουμ και ποτέ δεν κατάφερα να ζήσω."

...σας αφιερώνω το τραγούδι της Σάλυς από τον Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη...

Μαύρο πρόβατο είπε...

Πάθος στην οθώνη κι
αυτό - αλλιώτικο αλλά αξεπέραστο αριστούργημα!

glenn είπε...

Και επειδή δεν πρόλαβα να σχολιάσω το χθεσινό κείμενο για την μητέρα σου, στο λέω τώρα: Μπράβο! Δεν φανταζόμουν ότι κρυβόταν τέτοιο ταλέντο. Σαν να το έγραφε η δίδυμη αδερφή σου. Για μια στιγμή νόμιζα ότι διαβάζω κείμενο βγαλμένο από μυθιστόρημα. Δεν μας έχεις συνηθίσει σε τέτοια, και μου άρεσε αυτό το στύλ. Βγάζεις μια άλλη Αφροδίτη πιο ελεύθερη, πιο ευαίσθητη. Ο Γκεβάρα της ενηλικίωσης και των μπλόγκς :)

Mr Pnin είπε...

Η αγαπημένη μου ταινία είναι το "Κουρδιστό Πορτοκάλι" του Κιούμπρικ. Την είδα πρώτη φορά το 1986, φοιτητής στη Θεσσαλονίκη σε μια επανέκδοσή της, και με 'σημάδεψε', δεν μπορούσα να την ξεχάσω. Από τότε την ξαναείδα πέρυσι, σε DVD, η αίσθηση ήταν το όδιο συγκλονιστική, αξεπέραστη ταινία!
Και για να μην αδικούμε τους σύγχρονους δημιουργούς, η ταινία που μου έκανε την καλύτερη εντύπωση τη τελευταία πενταετία κι επίσης θυμάμαι πολύ ζωντανά είναι τα "21 Γραμμάρια", κανονική γροθιά στο στομάχι...
Α, ναι, είμαι και φαν της φιλμογραφίας του Γούντυ Άλλεν.
Η Νικόλ είναι 'θεά'!

basik είπε...

Γλυκύτατή μου Ginger Rogers ακόμη δεν σε έμαθαν κι από εκείνους που το έκαναν ελάχιστοι σε πήραν στα σοβαρά. Ποτέ δεν κατάφεραν να διακρίνουν το αστείρευτο ταλέντο σου πίσω από εκείνο το ειρωνικό χαμόγελο... Ας είναι. Εγώ εξακολουθώ να ανταποκρίνομαι στο κάθε κλείσιμο του ματιού σου!

vaggelis papavasiliou είπε...

mickey
μια παράκληση.Απολαμβάνω πάντα να διαβάζω τα post σου αλλά όχι τόσο μεγάλα σε παρακαλώ...

mickey είπε...

@vaggelis
Ζητώ συγγνώμη από όλους. Έχεις δίκιο. Απλά έπρεπε να απαντήσω σε πολλά και να επαναλάβω τα ίδια και τα ίδια, καθώς φαίνεται πως δεν γίνομαι κατανοητός κάποιες φορές. Θα το σβήσω και ίσως το σπάσω σε 2-3 σχόλια, αρκεί να υπάρχει συνοχή...

Debby είπε...

Mickey!! Τα έχεις πάρει μου φαίνεται και άδικα χαλάς την ζαχαρένια σου! Περί ορέξεως ουδέις λόγος λένε. Εγώ συμφωνώ μαζί σου, αλλά τι σημαίνει αυτό? Κάποιος άλλος μπορεί να διαφωνεί και πιθανόν να έχει άλλα τόσα επιχειρήματα από αυτά που παραθέτεις για να σε πεισει για το αντίθετο.

Τα posts σε αυτό το συγκεκριμένο blog (που όλοι υπεραγαπάμε) μάλλον θυμίζουν περισσοτερο chat room παρά σχόλια επί των θεμάτων.
Δεν κρύβω ότι διαβάζοντας τα στην αρχή ένιωθα σαν να μπαίνω ανάμεσα σε μια κλειστή παρέα φίλων...

aphrodite είπε...

@mickey,

ΠΟΣΟ καφέ ήπιες σήμερα?
:-)))

(οκ, το πιάσαμε το υπονοούμενο, συμφωνούμε όλοι πια!)

harrygreco είπε...

Μερικοι...συν-ελληνες ( ναζιστικος ορος αλβανογραικου Βελοπουλου-ερχονται εξωγηινοι το 2011 ) ειναι ταμαμ για ...κειμενογραφοι. Ειπανε στον γραικο να σχολιασει & εκεινος...

kahri είπε...

NΔ για Αγγελόπουλο:
Γι αυτό δεν αντέχω και τον Αγγελόπουλο. Εκτός από την βαρεμάρα οι "ποιητικοί" διάλογοί του, μου φέρνουν γέλιο.

Σεβαστή άποψη και ειλικρινής πλην όμως ... προβληματική. Σίγουρα αν θες να γελάσεις με τους διαλόγους του Αγγελόπουλου θα βρεις πολύ ψαχνό.
Αλλά μήπως είναι επιφανειακή αυτή η στάση;
Δεδομένου ότι υπάρχει και το νεογραικικό φαινόμενο του θαψίματος σε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε και κυρίως σε όποιον ξεχωρίζει,θα προτιμούσα κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι να είναι πιο φειδωλοί στο κράξιμο.
Για την "υπεράσπιση" του Αγγελόπουλου παραπέμπω στα γραπτά του Ραφαηλίδη.

Μη μου θάψετε και τον Fassbinder, please...

Nikos Dimou είπε...

harry reloaded said...
Σαν χοουμ σινεμα εννουσα κατι εφαμιλλο ή ανωτερο απο τις αιθουσες Γκολντ του Μωλλ. Ενα τετοιο σκηνικο θελει χωρο 5Χ10 τουλαχιστον,το μισο υπογειο μονοκατοικιας ή το πλεηρουμ, καλο προβολεα,φωτεινη οθονη,μοκετα,πολυθρονες. Σινεμα ο παραδεισος...

Ακριβής περιγραφή του δικού μου - μέχρι και τις διαστάσεις!

vaggelis papavasiliou είπε...

Για τον Αγγελόπουλο ισχύει το ουδείς προφήτης στον τόπο του.Άν και κάποιες ταινίες του είναι υπερεκτιμημένες αρκετά όπως μου είπε φίλος μου που τις έχει δεί όλες.Εγώ έχω δεί μόνο δύο...

mickey είπε...

Δεν με νοιάζουν οι διαφωνίες και δε θέλω όλοι να συμφωνούν μαζί μου. Απλά τα "παίρνω" όταν μιλάω για μήλα και καταλαβαίνουν πορτοκάλια (μερικοι το κάνουν κι επίτηδες). Τέλος πάντων, για να "μη χαλάω τη ζαχαρένια μου" το σβήνω και ίσως γράψω κάτι συντομότερο και πιο ουσιαστικό αργότερα - αν παραμείνει το post. Πάντως τα περισσότερα αρνητικά σχόλια για τη Nicole μου θύμισαν γνωστή ελληνική παροιμία που μπλέκει γνωστό "γραικικό" συναίσθημα με επίσης γνωστή ασθένεια!

aphrodite είπε...

Βρε Μαιρούλα, τι με παίρνεις νυχτιάτικα, δεν τον εγκατέλειψε βρε πουλάκι μου, πέθανε, ναι, δεν στο είπα ακριβώς για να μην στεναχωρηθείς... Ναι, κι ο άλλος έκλαιγε απαρηγόρητος, τι να γίνει βρε αγάπη μου, ναι, άμα τον δω τον Ryan O'Neil Θα του πω να μην στεναχωριέται τόσο... Τι? Ναι, ίσως να βγάλουν το Love Story 2, να βάλουν τη δίδυμή της αδερφή να παίζει, μπορεί άμα πάει ο Φώσκολος στο Χόλλυγουντ - έλα, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ τώρα! (κλείσιμο τηλεφώνου).

vaggelis papavasiliou είπε...

Το τέλος μιάς σχέσης με την Julianne Moore δεν άρεσε σε κανένα?Ηταν αρκετά δυνατή ταινία και στα 90 δεν υπηρχαν πολλές παρόμοιες.

hioniam είπε...

Αντε αφου τα σχολια εγιναν σινεφιλ να πω και εγω μια ταινια με "ρομαντσο" που με αγγιξε:
"Autumn in New York" με την (κλεπτομανη αλλα κουκλι)Winona Ryder
και τον "πολυ" Richard Gere
http://www.imdb.com/title/tt0174480/

aphrodite είπε...

@glenn,

Σ'ευχαριστώ πολύ-πολύ...
Coming from you, it's a compliment (this time...)

Απλώς δεν γίνεται στη ροή του blog να βγάζω όλο ευαισθησία...

Να σου πω κι εγώ με τη σειρά μου ότι μου αρέσει αυτό το "άλλο σου" το στυλ όταν γράφεις - ξέρεις να ορθογωνιοποιείς την κουβέντα αλλά όταν θες να κάνεις πλάκα (κι όχι χαβαλέ) είσαι απίθανος!

...Κά'να τραγανό πουκάμισο έχεις για να καταλάβει έστω ένας πώς γίνεται η ρημάδα η ενηλικίωση των μπλόγκς :)

Αν δεν δει ο Master Γάτος τα κεφάλαια που του λέω (και του το λέει και η blade runner!), τουλάχιστον να μπορείς να του τα εξηγήσεις εσύ με τα υπερπεπεφρασμένα σου!

(αν δεν του το έχουμε βγάλει του ανθρώπου ξυνό το blog μέχρι και σήμερα...!)

blade runner είπε...

@mickey

Μετά από τέτοια οικειότητα, τέτοια ταύτιση απόψεων σε ένα σωρό ζητήματα, και τέτοια ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, είναι δυνατόν να τσαντίζεσαι και μάλιστα να απαντάς σε τόσο έντονο ύφος, επειδή διαφώνησα μαζί σου σε ΕΝΑ θέμα;

Συγνώμη, αλλά δεν τη θεωρώ ντίβα, είναι τόσο ουσιαστικό αυτό; Νόμιζα ότι ο διάλογος μας εδώ είναι πιο ουσιαστικός από την άποψή μας για μια σταρ από την Αυστραλία που δεν θα ασχοληθεί ποτέ ούτε με σένα ούτε με μένα...

Αν κατάλαβα λάθος, παίρνω πίσω όλη την οικειότητα που έδειξα σε σένα, ως ανταπόκριση στη δική σου θετική στάση, και στο εξής θα είμαι τυπικότερη και πιο προσεκτική όταν εκφράζω μια διαφωνία...

Σιγά μην έχει βάλει κανείς σκοπό της ζωής του εδώ να προσβάλει τον άλλο, ρε συ Mickey, νόμιζα ότι διαθέτεις και χιούμορ.

Εν πάση περιπτώσει, σου ζητώ συγνώμη. Ελπίζω όλο αυτό το ασύνηθες ξέσπασμα να οφείλεται στην αυριανή Πανσέληνο, αλλιώς κάτι δεν κατάλαβα καλά.

harrygreco είπε...

Υπαρχει & ενας ρωμιος,ο Καλομοιρακης που εχει κανει ονομα στο Αμερικα στο χοουμ θηατερ ,αλλα για να σου κανει ντηζαην κατασκευη κοβει κουστουμι. Εχει βγαλει ομως ενδιαφερον βιβλιο.

BadlyDrawnBoy είπε...

Master of the bloghouse said “Στην Γκίλντα (παλιά την προφέρανε Τζίλντα)…”

Είναι γεγονός ότι πολλά ξένα ονόματα τα έχουμε κατακρεουργήσει στην Ελλάδα. Ένα παράδειγμα είναι ο γνωστός ηθοποιός, αντιπρόεδρος του National Rifle Association Charlton Heston τον οποίο αποκαλούμε Τσαρλτον Ίστον.

Επειδή είμαι δογματικά κατά της οπλοκατοχής και οπλοχρησίας (δεν ξέρω αν επιτρέπεται στους ορθολογιστές να είναι δογματικοί σε ορισμένα θέματα. Αν όχι τότε δεν είμαι ορθολογιστής) προτείνω να τον αποκαλούμε, από δω και πέρα, με την ορθή προφορά που του ταιριάζει και καλύτερα: Τσάρλτον Χέστον (sic)

kkai-Lee είπε...

Καλησπέρα σας,

Doctor Zhivago
με το υπέροχο μουσικό θέμα.
Σημαντική και η περίοδος που διαδραμαρίζεται η υπόθεση.
Πάντα το βλέπω και αισθάνομαι σαν την πρώτη φορά.
Νομίζω δικαιούται μια θέση στις ιδιαίτερα καλές ταινίες.

Non Private Life είπε...

Να μην ξεχάσω

Παιχνίδι των λυγμών
α και Μπορντέλο του Κούνδουρου ρε παιδιά!

cyrusgeo είπε...

Ένα πρόβλημα με τον Αγγελόπουλο είναι ότι θεωρεί ο ίδιος τον εαυτό του μεγάλο καλλιτέχνη.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι νομίζει πως κάνει κινηματογράφο. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να το ονομάσει κανείς, αλλά σίγουρα δεν είναι κινηματογράφος. Πολλές φορές μου θυμίζει screen saver με (αργή) εναλλαγή φωτογραφιών.

x-watcher είπε...

Συγγνώμη προκαταβολικά για την παρέμβαση, αλλά δεν θα ήταν καλύτερο τα εκάστοτε προσωπικά ζητήματα (βλ. προσφάτως mickey v blade runner και τούμπαλιν) να μένανε μεταξύ σας π.χ. στα blog σας, στα email σας κλπ;

Δεν αναφέρομαι στα προσωπικά που αγγίζουν και γενικότερα θέματα, αλλά σε παρεξηγήσεις (με ή χωρίς εισαγωγικά) και τα παρόμοια.

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω τα σχόλια και μάλιστα ανατρέχω συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας για νέα, αλλά απαγοητεύομαι όταν εκφυλίζονται σε chatting.

Με εκτίμηση

the resident είπε...

Yannis H said..

''Μια ταινία που κανείς μάλλον δεν ανέφερε, ίσως να μην άρεσε, πολύ πιθανόν να μην είχε αξιώσεις κι η ίδια, είναι η Μέρα της Μαρλότας.''

( η μερα τηs Mαρμοταs)Υπέροχη ερωτική ταινία και αρκετά πρωτότυπη, και η αντυ μακ νταουελ πολύ γλυκιά ηθοποιός, ειδικά σο σεξ ,ψέματα ,και βιντεοταινίες.

paragrafos είπε...

Μουσικό διάλειμμα:


Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω
να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
κάποιος μας τα κλέβει μυστικά
χρόνια που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά

harrygreco είπε...

Το προβλημα με οσους ειναι εναντιον της αυτοαμυνας ( οπλοκατοχη/-φορια ) δεν ειναι τοσο οτι οι ιδιοι ειναι ευνουχοι,αλλα οτι θελουν να ευνουχισουν & τους αλλους. Ο Ηστον ειναι...η φωνη του Αντρα.

paragrafos είπε...

Με πέτσινη ρεπούμπλικα και μαύρη καπαρντίνα
Τί παριστάνει ένα παιδί σ’αυτή την εποχή
Τα είδωλα του σινεμά δεν είναι στην Αθήνα
Παρά μονάχα μες στη γη και πέρα απ’ τη βροχή

Ντυμένος Άμλετ στη βροχή κοιτάζω μιαν αφίσα
Κι ένα χρυσό περίστροφο μια γάμπα που τρυπά
Και λέω πως οι άνθρωποι που όλα τα κερδίσαν
Σαν κούκλες είναι που γελούν μες στις βιτρίνες πια

Κρυστάλλινα τα πόδια σου και κρύσταλλα καπνίζεις
Με χιόνι τα παπούτσια σου και χιόνι το παλτό
Τη στάχτη του τσιγάρου σου, στα χέρια μου αγγίζεις
Μα εγώ μετρώ τί μου ζητάς και πόσα σου χρωστώ

Ντυμένος Άμλετ στη βροχή γυρνώ στην επαρχία
Ζητώ να βρω ποιός μου’ δωσε τσιγάρο μια στιγμή
Ποιός άγνωστος με πίστεψε πως θα’ναι επιτυχία
Χωρίς εμένα αν παιχτεί το έργο στη σκηνή

(Μάνος Ελευθερίου)

the resident είπε...

Υ.Γ ..Και o Bill Murray με το ιδιότυπο χιούμορ του.

paragrafos είπε...

"Οσα παίρνει ο άνεμος": σαν το παλιό κρασί!

kahri είπε...

@cyrusgeo

Η αλαζονεία στους καλλιτέχνες ποτέ δε με ενόχλησε.
Αν εννοιείς ότι το σινεμά περιορίζεται στο Hollywood και σε ευρωπαϊκές βλακείες τύπου Αλμοδόβαρ, προφανώς ο Αγγελόπουλος κάνει άλλη τέχνη (ο screensaver ειδικά αν βάλεις κάτι περίεργα fractal με ζαλίζει από την ταχύτητα).
Το ότι τον έχουν εκ8ειάσει οι Χέρτζογκ, Κουροσάβα, Μπερτολούτσι και άπειροι άλλοι κάτι έχει να πει.

@vaggelis
έχεις δίκιο ότι είναι στάσιμος εδώ και πολλά χρόνια

Οι υπόλοιποι με συγχωρείτε για την Αγγελοπουλολογία.
Δεν θα επανέρθω.

paragrafos είπε...

Το μουσικό διάλειμμα κλείνει με ένα τραγούδι το Βαμβακάρη αφιερώμένο στον κύριο Χάρρυ.

Θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ' αποχτήσω,
Αμερικάνους και Ρωμιούς να τους ευχαριστήσω.

Ακόμα και στο Χόλυγουντ θα βάλω το ποδάρι,
που 'ναι στρωμμένο μάλαμα κι όλο μαργαριτάρι.

Τ' άστρα θα ιδώ του σινεμά με τα μεγάλα μάτια,
στης Άννυς Όντρα(ς) θ' ανεβώ τα ολόχρυσα παλάτια.

Κι αν θέλει χαιρετίσματα κανένας να της στείλει,
έγνοια θα τα 'χω μέσ' στο νου και κόμπο στο μαντήλι.

BadlyDrawnBoy είπε...

Με αγωνία περιμένω την προβολή του «Κώδικα Ντα Βίντσι». Όχι επειδή ξετρελάθηκα με το βιβλίο – το βρήκα ενδιαφέρον μέχρι τη μέση, από κει και πέρα όμως καταντάει μια κοινή περιπέτεια- αλλά λόγω της συμπαθεστάτης νεαράς Audrey Tautou.

Επίσης πιστεύω ότι οι κριτικοί ήδη ακονίζουν τις πένες τους με σκοπό να κράξουν την ταινία. Η κατακραυγή θα είναι προκαταβολική ακόμα και από αυτούς που δε θα έχουν δει το έργο. Θα επινοηθούν διάφορα επιχειρήματα για να καταδείξουν την κακή ποιότητα της ταινίας, ο βασικός λόγος όμως θα είναι ότι το βιβλίο υπήρξε best seller. Αυτή είναι η κακοδαιμονία των επιτυχημένων βιβλίων που μεταφέρονται στην οθόνη.

harrygreco είπε...

Σκεψου φαση να βγει το τραγουδι...προφητικο. Never say never...

kahri είπε...

@badlydrawnboy

Δεν ξέρω για την ταινία, αλλά το βιβλίο ήταν σαν Hollywoodιανή παραγωγή του αισχρίστου είδους!!!
Απορώ ρε παιδιά, με τόσα αριστουργήματα που κυκλοφορούν στα ράφια, γιατί όλος ο κόσμος πήγε και αγόρασε αυτή τη μπούρδα.

kahri είπε...

Παράλειψη:
Για μούσες του σινεμά δεν ανέφερε κανείς τη Monica Vitti (Antonioni, Bunuel κ.α.) και ό,τι θηλικό είχε χρησιμοποιήσει ο Godard τη δεκαετία του '60.

BadlyDrawnBoy είπε...

-O Τεό Αγγελόπουλος είναι ο καλύτερος Έλληνας σκηνοθέτης

-Άρε Καντιώτης που σας χρειάζεται!

harrygreco είπε...

Αν ο Τρυφω (?) εκανε τα 400 χτυπηματα,εσεις πατε για τα...400 σχολια.

aphrodite είπε...

@querrero,

"... για την paragrafo,
Με το Νικο Ξανθοπουλο ποια ειναι η σχεση σας;... Σας βρισκω υπερβολικα μελο...." 9:02 μμ

Σ'αγαπάω, σ'εκτιμάω, αλλά εδώ κάνεις φάουλ! Η κοπέλλα γράφει για κάτι πάρα πολύ σοβαρό, βγάζοντας τέτοιο συναίσθημα και τέτοιο πόνο, που μόνο και μόνο το γεγονός ότι μπορεί να μιλάει γι'αυτό οφείλεις να το σεβαστείς...

Αν δεν την ξέρεις, σε παρακαλώ διάβασέ την, δίνει μάθημα αξιοπρέπειας απ'όποια πλευρά κι αν το δεις. Το σχόλιό σου ήταν εξαιραιτκά αγενές - δεν έκανε κριτική ταινιών να της την πεις στο φινάλε για το ύφος της...

Σε παρακαλώ ανακάλεσε- της αξίζει κάτι ΠΟΛΥ καλύτερο από αυτό....

cyberdust είπε...

Το πρόβλημα με το home cinema είναι ότι πέρα από τους πρώτους μήνες πολύ γρήγορα θα το βαρεθεί κανείς. Βλέπετε, αν και σπάνια κανείς το παραδέχεται, σινεμά δεν πηγαίνεις να δεις την ταινία, αυτό είναι ένα παράπλευρο γεγονός, αλλά για να δεις κόσμο και να σε δει κόσμος. Στους τέσσερις τοίχους να βλέπεις μία ταινία σαν μαγκούφης, έστω και αν προσκαλείς φίλους για παρέα, δεν λέει. Πολύ πηγαίνουν στα βιλλατζ σινεμα με σκοπό να δουν μία ταινία και στο τέλος καταλήγουν να φλερτάρουν κοπέλες. Γι’ αυτό και έχουν επιτυχία αυτά τα συγκροτήματα.

cyrusgeo είπε...

kahri: "Αν εννοείς ότι το σινεμά περιορίζεται στο Hollywood και σε ευρωπαϊκές βλακείες τύπου Αλμοδόβαρ [...]"

Eσύ το είπες αυτό, όχι εγώ.

Η αλαζονεία με ενοχλεί γενικώς. Δεν βλέπω γιατί οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να αποτελούν εξαίρεση.

mickey είπε...

@blade runner
Προφανώς δεν κατάλαβες ότι τα είπα στη νύφη για να τ' ακούσει κυρίως ο ...πεθερός! Ο συγκεκριμένος έχει "παρελθόν" μαζί μου και παρά τις όποιες εξηγήσεις δόθηκαν από παλιά, φαίνεται πως τη βρίσκει ακόμα με το "τσίγκλισμα" τις σπάνιες φορές που ξανάρχεται. Από την καλοπροαίρετη κριτική μέχρι τα "άγρια γαμ*σια" υπάρχει κάποια διαφορά νομίζω και όχι τόσο στο λεξιλόγιο όσο στο γενικότερο ύφος των σχολίων του. Κατά τη γνώμη μου, αν δεν ξεκινούσε έτσι το "πανηγύρι", ποτέ δε θα έφτανα σε αυτό το σημείο. Μπορείτε να μου καταλογίσετε φυσικά όποια ευθύνη θέλετε. Σκεφτείτε πάντως σε ποιο σημείο και κλίμα άφησα το εγκωμιαστικό σχόλιο για τη Nicole και πώς και από ποιον εκφράστηκε η πρώτη "αμφισβήτηση"…

Επίσης δεν κατάλαβες ότι δεν τα "πήρα" με καμιά διαφωνία επί του αν η συγκεκριμένη ηθοποιός είναι ντίβα ή όχι. Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια σε τέτοια ζητήματα, είναι ζήτημα οπτικής γωνίας. Απλά, το ζήτημα ξεκίνησε με την παραδοχή ότι τη σύγκρινα με τις ντίβες του παρελθόντος και απλώθηκε ένα γαϊτανάκι που αναφερόταν στο σχόλιό μου, αλλά δεν είχε σχέση με αυτά που έγραψα (πιστεύω πως έγινε κατανοητό). Αν κατάλαβα καλά, δέχεσαι πως δεν υπάρχουν σήμερα ντίβες. Εγώ θεώρησα πως υπάρχει μία τουλάχιστον. Ε, και τι έγινε δηλαδή; Πρέπει να τη θάψουμε ή να σφαχτούμε μεταξύ μας;

Ποιος έκανε θετικά σχόλια και ποιος αρνητικά; Ποιος εκθείαζε και ποιος υποτιμούσε; Και με ποια ακριβώς επιχειρήματα; Την ψυχρότητα και το μικρό στήθος; Συγγνώμη, αλλά θεώρησα κάπως άδικη αυτή τη συμπεριφορά και επιχείρησα να τη στηλιτεύσω - όχι ΕΣΕΝΑ την ίδια βεβαίως. Άλλωστε τα σχόλιά σου ήταν αρκετά ισορροπημένα, αναγνωρίζοντας τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία (στο θέμα της ερμηνευτικής ικανότητας π.χ. φαίνεται πως την εκτιμάς περισσότερο από μένα). Αλλά και μόνο αρνητικά να έλεγες, το ζητούμενο ήταν αν είχαν σχέση με τα γούστα μας ή με τον "μύθο" - κατασκεύασμα του Star System και της ευρύτερης αποδοχής του κοινού (αυτό κυρίως είναι μια ντίβα).

Και η Βουγιουκλάκη είναι η ντίβα της Ελλάδας κι ας υστερούσε σε υποκριτικές ικανότητες από άλλες, λιγότερο "λατρευτές". Ποια άλλη ήταν "εθνική σταρ"; Το να λέμε π.χ. ότι το "Independence Day" ποιοτικά είναι για τα μπάζα είναι διαφορετικό από το να πούμε ότι δεν ήταν εισπρακτική επιτυχία. Μπορεί το δεύτερο να μη μας αρέσει και να μην άξιζε, αλλά είναι γεγονός! Εγώ αναφέρθηκα αποκλειστικά στο σκέλος της ντίβας. Και επιμένω πως δεν είχα πάρει ικανοποιητική απάντηση για αυτό (άλλωστε κι εσύ κάπου παραδέχτηκες την παρουσία της).

Φυσικά και δε με νοιάζει το θέμα. Είναι τελείως δευτερεύον και ανούσιο και έχω πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνω. Ήθελα όμως να καυτηριάσω τη λογική της επίθεσης σε κάθε τι που δεν καταλαβαίνουμε επαρκώς, επειδή ίσως έχουμε κάποιες προκαταλήψεις (οι παλιές original ντίβες να δεις τι είχαν ακούσει). Και κυρίως, επειδή πιστεύω ότι κάποιες φράσεις που χρησιμοποίησες δεν άρμοζαν με τη γενικότερη εικόνα σου (μπορείς να το ψάξεις και η ίδια). Άλλωστε απέσυρα εδώ και πολύ ώρα το επίμαχο σχόλιο και ετοιμαζόμουν να ποστάρω ένα καυστικό και χιουμοριστικό, αλλά με πρόλαβε το δικό σου (μπορώ να στο στείλω με email πάντως, αν μου δώσεις κάποιο).

Εν πάση περιπτώσει, δεν περίμενα ποτέ να διακινδυνεύσει η μέχρι τώρα καλή σχέση μας εξαιτίας μιας ανούσιας αντιπαράθεσης. Αν θέλεις να με κρίνεις από μια στιγμή ή από τη συνολική μου παρουσία είναι δικαίωμά σου. Όπως και δικαίωμα του καθενός να πιστεύει σε αλάθητες "ντίβες" ή σε αληθινούς ανθρώπους με αδυναμίες και κακές στιγμές. Η δικιά μου εντύπωση παραμένει θετική πάντως…

Υ.Γ. 1: Προφανώς για μένα έχει απείρως μεγαλύτερη σημασία η μεταξύ μας εκτίμηση από την κριτική στη Nicole. Όμως δεν πρόκειται να κάνω εκπτώσεις στην ελευθερία μου να εκφράζω αυτό που πιστεύω ή να κάνω μόνο αθώα και light σχόλια για να ικανοποιώ τους πάντες. Προτιμώ όποιος με εκτιμά να το κάνει έχοντας υπόψη του και τις κακές μου στιγμές.

Υ.Γ. 2: Θα σκεφτώ πολύ πάντως να ξανασχολιάσω στο μπλογκ, αν ο καθένας επιμένει να ρίχνει εμετικά σχόλια, να χαλάει το κλίμα για χαβαλέ ή να προβαίνει σε άδικες επιθέσεις. Μπορώ να στέλνω τα σχόλιά μου στον Ν.Δ. και με email άλλωστε. Το περιβάλλον του blogger δεν προσφέρεται για σωστή διαχείριση αντεγκλήσεων. Απαιτείται real-time επικοινωνία για αυτό. Θα μπορούσα βεβαίως να μην "τσιμπάω", αλλά μια και μπήκε και η blade runner στο παιχνίδι, δε μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Σε χυδαιολογίες ποτέ δε θα απαντούσα.

Υ.Γ. 3: Καλύτερα να απέχω για μερικές μέρες. Η έλλειψη ύπνου και τα προσωπικά προβλήματα (βλ. προηγούμενο post) προφανώς έχουν πολύ αρνητικές επιδράσεις (η πανσέληνος προφανώς δεν έχει σχέση). Δε θα ήθελα να χάσω άλλους καλούς φίλους ή να διακινδυνεύσω το όποιο καλό όνομα έχω αποκτήσει. Άλλωστε φαίνεται πως ότι χτίζει κανείς με καλή διάθεση και εκατοντάδες ώρες προσπάθειας, μπορεί να γκρεμιστεί από μια κακή στιγμή ή παρεξήγηση. Όσο άδικο κι αν ακούγεται, δυστυχώς είναι αλήθεια πως είμαστε πολύ πιο επιρρεπείς στο θάψιμο παρά στον καλό λόγο - και αυτό ακριβώς ήθελα να στηλιτεύσω…

Ζητώ συγγνώμη από όλους!

georgia m. είπε...

@vaggelis:

Μια που ρωτάτε για το Τέλος μιας σχέσης κι αν μας άρεσε η ταινία.Εμένα πολύ γιατί μου αρέσει πολύ και η Julianne Moore.

cyberdust είπε...

Δεν χεριάζετε να ζητάς συγνώμη από όλους, διότι εγώ συνήθως δεν σε διαβάζω. Σχόλια που υπερβαίνουν τις 12 γραμμές αρνούμαι πεισματικά να διαβάσω και περιορίζομε στις επικεφαλίδες των παραγράφων, αν υπάρχουν, ή σποραδικά σε κάποιες προτάσεις, και μετά τα προσπερνάει. Σπάνια έχουν κάτι το ιδιαίτερο να πουν, η πολύ φλυαρία βλάπτει.

Nikos Dimou είπε...

Mickey & Blade Runner ειρήνη υμίν!

Είσαστε από τα πολύ εκλεκτά μέλη του club - σας αγαπούμε!

Σόρρυ που είμαι απών - έκτακτοι λόγοι.

Καληνύχτα!

glenn είπε...

Κι έτσι φτάνουμε σιγά σιγά στο δομικό πρόβλημα του μπλόγκ. Είχε γίνει ήδη ορατό από βδομάδες και τώρα γίνεται πλέον προφανές.

BadlyDrawnBoy είπε...

The length of a film should be directly related to the endurance of the human bladder. - Alfred Hitchcock

Have you ever taken a serious political stand on anything? Yeah. Sure. For twenty-four hours once I refused to eat grapes. - Woodey Allen, Sleeper

You know, you haven't stopped talking since I came here? You must have been vaccinated with a phonograph needle. - Groucho, Duck Soup

Old age. It's the only disease, Mr. Thompson, that you don't look forward to being cured of. - Bernstein (Everett Sloane), Citizen Kane

Good morning! And in case I don't see you: good afternoon, good evening and good night. - Jim Carrey, The Trueman Show

kahri είπε...

@cyrusgeo

Γι' αυτό έβαλα το "Αν".
Προφανώς δεν μίλησα προσωπικά.
Δεν συνεχίζω την κουβέντα περί τι είναι σινεμά γιατί καταντάει παιχνίδι με τις λέξεις χωρίς ουσία.

Η αλαζονεία με ενοχλεί και μένα στους ανθρώπους αλλά δεν έχει σχέση με το έργο ενός καλλιτέχνη. Μπορεί κανείς να πει ότι δεν αξίζει η ποίηση του Μαγιακόφσκι (ή, γιατί όχι, και ο ίδιος σαν άνθρωπος) επειδή υπήρξε αλαζών;

BTW, δεν είμαι κανένας φανατικός φαν του Τεό ούτε με ενδιαφέρει να πείσω για την αξία του. Με ενοχλούν απλώς τα στερεότυπα και οι εύκολοι αφορισμοί.

maika είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
apousia είπε...

@querrero
Ο τόπος αν μου επιτρέπετε,ακόμα κι αν είναι'' ο τόπος που το θαύμα λειτουργεί ακόμη'',στην προκειμένη περίπτωση η Κύπρος,δεν υφίσταται χωρίς τους ανθρώπους του.
Ο ήλιος και το φως,ζωογόνα και σημαντικότατα,κάποτε είναι ''λίγα'' στο να εκμηδενίσουν τον πόνο των ανθρώπων.
Να τον αμβλύνουν,εν καιρώ,ίσως...
Ο Ξανθόπουλος φαντάζομαι,''μπήκε'' στη φράση σας για να δέσει με το post...

harrygreco είπε...

Οποιος πηγαινει στιο Βιλλατζ για φλερταρισμα ειναι λουζερ,σε καθε ηλικια. Για τους νεους,χαθηκαν τα σχολεια,οι σχολες,τα παρτυ,το καλοκαιρι ? Για τους γέρους (40+) χαθηκε η δικτυωση τους στη κοινωνια ,οι γνωριμιες & η εμπειρια τους ? Παω Μωλλ μονο μεσημεροαπογευματα για να' χω ανεση στην αιθουσα. Καθολου δεν με συγκινει να συνβλεπω μια ταινια με ξενους. Το μονο χρησιμο συμπερασμα απο το συγχρωτισμο ειναι το πόσο ευκολα γελουν...οι αλλοι. Οσο για τους φορεις κομπλεξισμου,παλια λεγαμε σπανε καρυδια,τωρα θα λεμε μπλογκαρουν σεντονια.

maika είπε...

Μπορεί να μην έγινε και πολλή κουβέντα για το Πάθος στο Σινεμά,πάντως Πάθος στα σημερινά σχόλια ρέει άφθονο!!

carder είπε...

Nicole Kidman
"Dogville"
Nicole Kidman
"Dogville"
Nicole Kidman
"Dogville"
Nicole Kidman
"Dogville"

θα επανέλθω...

glenn είπε...

@Μίκυ: Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Σου είπα κάτι πιο πάνω (απευθυνόμενος σε σένα προσωπικά) αλλά δεν το πρόσεξες.

cyberdust είπε...

Μπορείς να νοικιάσεις μία ορχήστρα και να χορέψεις στο σαλόνι σου, το κάνεις? Όχι ο σωστός άνθρωπος δεν το κάνει και νοιώθει γελοίος, μόνον λούζερ θα το κάνουν. Το ίδιο δεν λέει να είσαι μαγκούφης στο υπόγειο σου με τα home cinema, όσο και ακριβά να είναι και τελευταίας τεχνολογίας. Δεν χρειάζεται να’ ναι γνώριμοι σου οι άλλοι στην αίθουσα, η αίσθηση της παρουσίας τους και μόνον σε ανεβάζει.

harrygreco είπε...

Αντε να ζ-μπρωξουμε για 400αρα...Το μπλογκ λοιπον ειναι σαν το μικροκοσμο του Καραγκιοζη...Υπαρχει ο Βεζυρης,οι τσατσοι-αυλοκολακες-αγιογραφοι-εξαπτερυγα,κανει μπαμ αυτος που θελει να γινει χαλιφης-στη-θεση-του-χαλιφη,οι θεραπαινιδες-εταιρες (πλατωνικες),οι rogue agents,οι ισχυροι που κρατουν χαρακτηρα & δεν γινονται μαιντανοι,οι γελωτοποιοι του βασιλια,οι σταχτοπουτες που κλεβουν τη παρσταση, οι περαστικοι που βριζουν & φευγουν,η σιωπηρη πλειοψηφια. Μπλογκι ιλ παραντιζο...

glenn είπε...

Είπες harry: "οι ισχυροι που κρατουν χαρακτηρα & δεν γινονται μαιντανοι"

Προφανώς σε αυτή τη θέση φαντασιώνεσαι στον εαυτό σου! Κατά τα άλλα καλά τα είπες. Τώρα τρώγομαι να ρωτήσω... αλλά υποθέτω πως καλύτερα είναι να μην το κάνω.

maika είπε...

Επ! εδώ ήρθαμε,πάμε να φύγουμε!!

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 400 από 447   Νεότερο› Νεότερο»