Κυριακή, Μαρτίου 26, 2006

Περί έρωτος



Στη βιβλιοθήκη μου έχω αρκετά βιβλία που κληρονόμησα από την μητέρα μου. Μερικά είναι παλιά οικογενειακά κειμήλια, δύο και τρεις αιώνες πίσω (οι πρόγονοι ήταν μελετηροί). Το πιο αγαπημένο μου είναι ένα από τα νεότερα: μία γαλλική έκδοση τσέπης (τι τσέπης – σε τσεπάκι μπαίνει: 11Χ7,5 εκατοστά!) του Stendhal: De L’ Amour. Δεν έχει ημερομηνία έκδοσης αλλά στο εσώφυλλο είναι γραμμένο: Tolia Calvocoressi, 31/7/24. Η μητέρα ήταν τότε 18 χρόνων. Άραγε να ήταν ερωτευμένη;

Είναι μία έκδοση των Editions Nilsson (μίμηση των περίφημων εκδόσεων τσέπης Nelson;) και περιέχει σε 246 μικρές σελίδες μία συρραφή αποσπασμάτων από το κλασικό «περί έρωτος» έργο του Henri Beyle (ψευδώνυμο: Stendhal). Το πλήρες κείμενο καλύπτει δύο τόμους με 550 σελίδες.

Ξαναδιάβαζα λοιπόν τον Stendhal – τον πιο μοντέρνο από τους μεγάλους Γάλλους πεζογράφους του 19ου αιώνα (κι ας είναι ο αρχαιότερος). Το βιβλίο αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό έργο που έγραψε – και το πιο αποτυχημένο. Όπως γράφει ο ίδιος, σε είκοσι χρόνια δεν είχε βρει ούτε εκατό αναγνώστες.

Είναι μία ανατομία του ερωτικού φαινομένου αρκετά αυτοβιογραφική (ήταν τότε ερωτευμένος με την Mathilde Dembowsky) αλλά και απόλυτα ψύχραιμη. Στον πρόλογο ο Stendhal διαχωρίζει τέσσερις κατηγορίες έρωτα: α) τον έρωτα-πάθος (εμείς θα λέγαμε τον ρομαντικό έρωτα) β) τον έρωτα-γούστο (εγώ θα έλεγα: παιχνίδι, χωρίς πάθος, πολύ φλερτ) γ) τον σωματικό έρωτα («ενώ είσαι στο κυνήγι, να βρεις μία όμορφη και φρέσκια χωριατοπούλα...») και δ) τον έρωτα-επίδειξη (τον ονομάζει: amour de vanité – υπερηφάνεια) «οι περισσότεροι άνδρες στην Γαλλία επιθυμούν και έχουν μία γυναίκα στην μόδα – όπως έχουν και ένα ωραίο άλογο».

Σε επόμενα κεφάλαια αναλύει τις φάσεις του έρωτα: 1η ο θαυμασμός. 2η η φαντασίωση («σκέπτεσαι: τι ηδονή να την φιλάς, να σε φιλάει, κλπ»). 3η Η ελπίδα. 4η η γέννηση του έρωτα. 5η η πρώτη αποκρυστάλλωση (cristallisation).

Για την αποκρυστάλλωση έχουν γραφτεί τόμοι ολόκληροι. Η θεωρία του Stendhal είναι πως στολίζουμε το αντικείμενο του έρωτα με όλα τα πλουμίδια της γης. Δίνει ένα διάσημο παράδειγμα: «Στα εγκαταλειμμένα ορυχεία αλατιού του Στρασβούργου, ρίχνεις μέσα στο βάραθρο ένα κλαδάκι δέντρου μαδημένο από τον χειμώνα. Δύο ή τρεις μήνες μετά το ανασύρεις καλυμμένο με λαμπερούς κρυστάλλους, σαν διαμάντια. [] Δεν αναγνωρίζεις πια το αρχικό κλαδί». Έτσι και το πνεύμα του ερωτευμένου στολίζει το αγαπημένο του πρόσωπο με όλες τις χάρες.

Φυσικά δεν κάνω εδώ ιστορία της Γαλλικής Λογοτεχνίας για να σας αναλύσω το έργο του Stendhal. Πήρα αφορμή από το βιβλιαράκι της μητέρας μου, που το θυμήθηκα σήμερα, για να μιλήσω για τον έρωτα. Άνοιξη είναι, τι πιο επίκαιρο! Υπάρχουν άλλωστε τόσες θεωρίες όσοι και ερωτευμένοι. Ο έρωτας-έρωτας, το πάθος, η αγάπη... Κάποτε μιλήσαμε για το σεξ (και είχαμε περάσει τα 500 σχόλια). Το σεξ είναι σίγουρα η βάση και το θεμέλιο του έρωτα, αλλά δεν εξηγεί άλλα πράγματα: την ονειρική απογείωση, το πάθος, την συντροφικότητα, την αγάπη...


Στην επάνω φωτογραφία τρία παλιά βιβλία. Στο φόντο μία έκδοση «Byron’s Tales and Poems» του 1848 με υπέροχες χαλκογραφίες (βλέπετε δύο). Ένα «Λεξικόν Γραικο-Αγγλικόν» του 1837 (αφιερωμένο εξαιρετικά στον Harry), ο μικρός Stendhal και η μητέρα όταν τον διάβαζε…

529 σχόλια:

1 – 200 από 529   Νεότερο›   Νεότερο»
MainMenu είπε...

Καλημερα Νικο Δημου...Γραικο-Αγγλικον το λεξικο καλε...! οχι γραικοελληνικο....:)


Φιλιά...ερωτευμενα!!!

Nikos Dimou είπε...

Σορρυ, mainmenu - typical typo. Διορθώθηκε!

gravoura είπε...

Πόσο της μοιάζετε!!

Dormammu είπε...

Έχετε ζητήσει να σας εκτιμήσουν τα βιβλία? Μήπως μέσα στην παλιά βιβλιοθήκη κρύβεται κανένα σπάνιο αριστούργημα σαν το in-folio του Σαίξπηρ του 1623....?

Deepest Blue είπε...

Ο έρωτας είναι ένα εφεύρημα της αστικής τάξης προκειμένου να ενθαρρύνει την τεκνοποίηση ώστε να προμηθεύεται στρατιώτες για την πολεμική της μηχανή και γραφειοκράτες για να στελεχώνουν τις δημόσιες υπηρεσίες της.

Η επανάσταση θα έρθει όταν ο τελευταίος ερωτευμένος κρεμαστεί με τα άντερα του τελευταίου ρομαντικού.

Nikos Dimou είπε...

dormammu ούτε In-folio έχω ούτε incunabula. Μερικά από αυτά τα βιβλία είναι πολύτιμα, όχι (μόνο) λόγω παλαιότητος και ποιότητας, αλλά διότι φέρουν "δικά μας" ονόματα.

Κάποτε όμως θα κάνω ένα ποστ για την βιβλιοθήκη μου. Την μαζεύω από 14 χρόνων... και δεν υπήρξε μέρα που να μην προστέθηκε ένα βιβλίο: από τα φτηνά τσέπης μέχρι εκδόσεις της Folio Society και αριθμημένες με εικονογραφήσεις Picasso, Μatisse, κλπ. Πάνω από 30.000 τόμοι...

avatar είπε...

Ο έρωτας μπαίνει πάντα από την πίσω πόρτα
Ο έρωτας δεν γνωρίζει συμφέρον και σύνορα

Όπως ακούς το θόρυβο
Και καταλαβαίνεις μουσική
Έτσι περνάς μέσα από τα καθημερινά αγγίγματα
Και ερωτεύεσαι

Οι πλανήτες περνούν από το κεφάλι σου
Και πάλι εξαερώνονται στο τίποτα

Ο έρωτας είναι ο τόπος

chris είπε...

Έρωτας
Άθροισμα Συναρτήσεων:
(f+g)(x)=f(x)+g(x), xεΑ
Ζητείτε ποιητής για μετάφραση..

georgia m. είπε...

Ωραίο το θέμα και όχι μόνο ανοιξιάτικο!Είναι,νομίζω,παντός καιρού.
Προβλέπω να ξεπεράσουμε το φράγμα των 500 σχολίων!Εκτός κι αν λόγω Κυριακής ορισμένοι λείπουν.
@chris:
Σίγουρα ο έρωτας στη συνάρτηση μοιάζει απλός και ανώδυνος...
Δεν ξέρω ποια μετάφραση θα χρειαζόταν για το ανεξήγητο!

Finteias είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Finteias είπε...

@ Deepest Blue

Έχετε υπ' όψιν σας κάποιον τρόπο, με τον οποίο αυτό το ερωτικό αίσθημα μπορεί να προκληθεί εξωγενώς από κάποια εξουσία; Εγώ ξέρω ότι είναι αυθόρμητο σε όλους, ανεξαρτήτως τάξεως.
Θέλω να πω ότι η φορολογία επιβάλλεται με εύκολους τρόπους, αλλά ο έρωτας...πώς;

Ο Φρανσουά Μινιέ έλεγε ότι δύο είναι τα κίντηρα μιας επανάστασης: η αγάπη για τις ιδέες κι ο έρωτας για την εξουσία.
Υπάρχει και στους επαναστάτες έρωτας, τελικά.

Πάντως, νομίζω ότι το ζήτημα δεν έχει λυθεί, σε ότι αφορά τα "πως" και τα "γιατί" του.

Νομίζω κ. Δήμου ότι το post θα ξεπεράσει τα 500 σχόλια και λύση δεν θα βρούμε.
Ο έρωτας όμως θα παραμένει.
Καλημέρα

georgia m. είπε...

@deepest blue:
Το Πάσχα είναι ακόμα μακριά αλλά εσάς το μυαλό σας στο κοκορέτσι!...
Μη μας φρικάρετε μεσημεριάτικο...

guerrero762 είπε...

30,000 τομοι;
Και εγω που νομισα πως εχω μεγαλη βιβλιοθηκη!
Anyway εχω χρονια-ελπιζω-μπροστα μου.Παλια γαλλικα βιβλια,δεκαδες υπαρχουν στο πατρικο μου,κληρονομια του εν Γαλλια σπουδαγμενου παππου.Με ημερομηνιες προπολεμικες(του ΑΠΠ).Με χειρογραφες σημειωσεις του ιδιου στα γαλλικα.Κριμα που δεν μιλαω τη γλωσσα.
Καπου διαβασα πως ο ερωτας με την σημερινη του μορφη,αυτη του ρομαντισμου και των χαζοχαρουμενων ερωτευμενων να τρεχουν χερακι-χερακι σε λιβαδια ειναι κληρονομια του μεσαιωνα,προερχομενη απο τους ιπποτικους μυθους,και τα τραγουδια αγαπης των τροβαδουρων.
Ισχυει κατι τετοιο;
Διαβασα-ακουσα επισης πως οι αρχαιοι λαοι αλλιως αντιλαμβανονταν τον ερωτα,διαχωριζωντας την αγαπη απο το σεξ.Ο ρομαντισμος ηταν εννοια αγνωστη.
Παντως ο απολυτος ερωτας πιστευω πως ειναι ο ανεκπληρωτος.Απο εκει και περα ειναι ενα συναισθημα που ελαφρως "μαλακωνει"(μια υπερβολικα ηπια λεξη για να μην προσβαλλω την φιλοξενια του blog)τον ανθρωπο.
Μy god ποτε μου δεν μπορεσα να συμπεριφερθω σαν ερωτευμενος που σεβεται τον ερωτευμενο του εαυτο.Αγαπουλες,φιλακια,αρκουδακια,λουλουδακια και ολες αυτες τις "χαριτωμενιες" που βλεπω και μου προκαλουν το γελωτα.
Οπως επισης δεν μπορεσα να βιωσω το αυτοκαταστροφικο συναισθημα της-τι χυδαια λεξη-"καψουρας".Το εχω δει,εχω κατσει σαν καλος φιλος να ακουσω τα κλαψουρισματα και να ανεχθω τα μεθυσια κολλητων για μια γυναικα.Εχω δει τον την αυτοταπεινωση και τον εξευτελισμο.Την απουσια λογικης.
Χμ!Merci αλλα δεν θα παρω.Ισως φταιει που ειμαι (αυτο)συγκρατημενος στις επαφες με αγνωστους,στις εκδηλωσεις φιλιας και αγαπης προς ολους.Οπως μαθει κανεις.Εν αντιθεση με τις εκδηλωσεις οργης :))
Η αγαπη και ο ερωτας χιλιοτραγουδησμενα,makes the world go round λενε οι αγγλοσαξονες.
Εμενα με ενδιαφερει η αλλη πλευρα.Το σκοταδι,το μισος.Ειναι το πιο δυνατο,ισχυρο συναισθημα που βιωνουμε.Οχι η αντιπαθεια,η ζηλια κτλ αλλα το αγνο ατοφιο μισος.
Ερωτηση κρισεως και αποριας.
Γιατι οι γυναικες τοποθετουν το σεξ ως συνοδευτικο της αγαπης,κοινης ζωης,γαμου;Γιατι η σεξουαλικη απολαυση αποτελει ταμπου για τις περισσοτερες;
"Ξερεις,δεν ειμαι τετοια,ετυχε και εγινε,δεν θελω να καταληξεις σε ευκολα συμπερασματα,δεν ειμαι ευκολη,τσουλα,π....να κτλ"
Οι κοινωνικοι ρολοι;

bizwriter είπε...

Το σεξ είναι σίγουρα η βάση και το θεμέλιο του έρωτα, αλλά δεν εξηγεί άλλα πράγματα: την ονειρική απογείωση, το πάθος, την συντροφικότητα, την αγάπη...

Έχουν αρχίσει κι αυτά να εξηγούνται από τους επιστήμονες με βιοχημικούς όρους -καλώς ή κακώς...

avatar είπε...

Μπορεί να έχουν εξηγηθεί πολλά με βιοχημικούς τρόπους αλλά τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει τη διάρκεια της κατάστασης του έρωτα (μιλάμε για μερικούς μήνες ή χρόνια). Δεν νομίζω ότι έχει βρεθεί ουσία που να συναγωνίζεται αυτήν την επίδραση.

HRA είπε...

Σ' αγαπώ.

georgia m. είπε...

@avatar:
Yπάρχουν ουσίες με παρόμοια αποτελέσματα αλλά δεν θυμάμαι πώς τις λένε:σεροτονίνη,ντοπαμίνη,κλπ.Ορισμένες μάλιστα φορές,τα αντικαταθλιπτικά νέας γενιάς μπορεί να επιφέρουν στον εγκέφαλο ένα αίσθημα ευφορίας και ''ευτυχίας''.Αλλά... τι ξέρουν οι φυσικές ή χημικές ουσίες από ένα θείο δώρο;
Δίκιο έχετε κατά βάθος.

avatar είπε...

Έχω διαβάσει ότι ουσίες όπως η ηρωίνη ιεραρχούνται πιο υψηλά από τον έρωτα. Θα ήταν χρήσιμο να καταθέσει κάποιος τις εμπειρίες του.

georgia m. είπε...

''Eχθές έχωσα κάτω απ την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της.Όλο το απόγεμα ύστερα τα γεράνια με κοίταζαν απ τις αυλές με νόημα.Οι βάρκες,οι τραβηγμένες έξω στη στεριά,πήρανε κάτι γνώριμο,οικείο.Και το βράδυ,αργά,την ώρα που της έβγαλα τα σκουλαρίκια να τη φιλήσω έτσι όπως θέλω εγώ,με τη ράχη ακουμπισμένη στον μαντρότοιχο της εκκλησιάς,μπουμπούνισε το πέλαγος και οι Άγιοι βγήκανε κρατώντας κεριά να μου φωτίσουνε.''

Οδυσσέας Ελύτης
''Ο μικρός Ναυτίλος''

georgia m. είπε...

Δίκιο είχε,νομίζω,ο Stendhal:'Όταν είμαστε ερωτευμένοι συχνά δεν βλέπουμε τις οφθαλμοφανείς άσχημες ή δύσκολες πλευρές του χαρακτήρα του προσώπου με το οποίο μας συνδέει ο έρωτας.Ευχής έργο θα ήταν αν,με το πέρας αυτής της περιόδου,το πρόσωπο που έχουμε στο μυαλό μας έχει λίγες διαφορές με αυτό που πραγματικά είναι.

paragrafos είπε...

Κόκκινο χείλι φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και στο μαντήλι το συρα κι έβαψε το μαντήλι
Και στο ποτάμι το πλυνα κι έβαψαν τα νερά του
κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου
Κατέβη αητός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο!

bizwriter είπε...

'Όταν είμαστε ερωτευμένοι συχνά δεν βλέπουμε τις οφθαλμοφανείς άσχημες ή δύσκολες πλευρές του χαρακτήρα του προσώπου με το οποίο μας συνδέει ο έρωτας.

Σωστά. Μήπως, όμως, αυτό συμβαίνει επειδή ο στόχος της φύσης δεν είναι να είμαστε ευτυχισμένοι (Ευχής έργο θα ήταν αν,με το πέρας αυτής της περιόδου,το πρόσωπο που έχουμε στο μυαλό μας έχει λίγες διαφορές με αυτό που πραγματικά είναι.), αλλά να αναπαραχθούμε; Άτιμη φύση!

takis vasilopoulos είπε...

Το βιβλίο του Σταντάλ το έχω πρόσφατα αγοράσει και σκόπευα αυτές τις μέρες να το διαβάσω.

Με λίγα λόγια ,έρωτας θα έλεγα είναι το φαινόμενο έξω απο εμάς που εμπεριέχει συμπυκνωμένα τη ζωη και το θάνατο.Τη ζωή γιατι δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκσταση ευτυχίας απο αυτή του ερωτευμένου και το θάνατο γιατι πολλες φορές συνδέεται με αυτόν.Δυο ειδών έρωτες:ο ανεκπλήρωτος και ο εκπληρωμένος

Ο έρωτας είναι παράλογος και αδιστακτος.Δεν σε ρωτά,γίνεσαι υποχείριο του οπως μια μαριονέτα.Ο ανεκπλήρωτα ερωτευμένος ρωτά:ΓΙΑΤΙ??σπαράζει,δεν μπορει να καταλάβει γιατι δεν μπορει να είναι μαζι με το αντικείμενο του ποθου του.Ολη η δημιουργία του φαίνεται παράλογη και αδικη αν δεν μπορει να αποκτήσει αυτο που ολόψυχα επιθυμει.Ο έρωτας είναι πολλες φορές ένας μοναχικός δρόμος γεμάτος κοφτερες πέτρες,οφείλεις να τον περάσεις μόνος σου,πολλες φορές το αντικείμενο του έρωτα σου δε θα ασχοληθει καν μαζι σου.

Υπάρχει και ο εκπληρωμένος έρωτας ( πολύ λιγότερες περιπτωσεις ) οπου έχει όλα τα προηγούμενα χαρακτηριστικά αλλα ταυτόχρονα και την ζεστή επικοινωνία .Ο έρωτας τότε << ανατροφοδοτειται απο την επικοινωνία >> .Για ποσο όμως?Δυστυχώς η ευτυχώς για λίγο.Σιγα,σιγά φεύγει και δίνει τη θέση του σε άλλα συναισθήματα όπως αγάπη.Και φεύγει γιατι δεν υπάρχει η έλλειψη ωστε να υπάρχει επιθυμία

Για να εξηγήσουμε το έρωτα βέβαια πρέπει να εξηγήσουμε την ΓΟΗΤΕΙΑ,έννοια ανεξήγητη,μυστηριακή.Για τη γοητεία έχει γράψει ο οικοδεσποτης μας στο ημερολογιο του κάυσωνα:
<< Ακατανόητα πράγματα. Όπως η κακία: η γοητεία.
Όταν η Χ. μιλάει, εγώ χαζεύω. Μπορεί ν' αφηγείται το πιο ασήμαντο, εγώ χάνομαι σαν παιδί σε παραμύθι. Συμπονώ, συμπάσχω, συγκινούμαι και χάνομαι.
Δεν έχω άλλη ερμηνεία - με μαγεύει. Αφήνω τον εαυτό μου και περπατάω στη φωνή και τα μάτια της. Είναι ίσως η μόνη φορά που με ξεχνάω.
Την είχα ερωτευθεί κάποτε. Ευτυχώς, που δεν με ήθελε. Θα είχα χάσει κάθε ίχνος αυτονομίας. Κάθε φορά που την συναντώ, μπλέκομαι πάλι στα κλαδιά της. >>

takis vasilopoulos είπε...

Προτείνω σε όλους το βιβλίο << μικρη πραγματεία περι μεγάλων αρετών >> του andre comte sponville .Kατα τη γνώμη μου έχει κάνει σημαντική δουλειά πάνω στο φαινόμενο του έρωτα.Αποσπασμα: << Φανταστείτε την κυρία Τριστάνου ( δηλαδη να παντρευόταν με τον Τριστάνο ) !!Ο καθένας καταλαβαίνει τι σημαινει αυτό:το τέλος του πάθους της.Σημαίνει πως η Ιζόλδη μπόρεσε να παραμείνει ερωτευμένη μόνο χάρη στο ξίφος που τη χώριζε απο τον Τριστάνο και απο την ευτυχία.Με άλλα λόγια πως ο έρωτας παραμένει παθιασμένος μόνο μέσα στην ΕΛΛΕΙΨΗ ,πως είναι η ίδια η έλλειψη το αντικείμενο που τον μαγνητίζει,η απουσία που τον διεγείρει και επομένως το πάθος δεν μπορει να διαρκέσει παρα μόνο μέσα στην οδύνη και ισως χάρη στην οδύνη >>

georgia m. είπε...

@paragrafos:
Μια διόρθωση(σημαντική):
''κατέβη αετός να πιει νερό,ματώσαν τα φτερά του''
Τουλάχιστον έτσι το γνωρίζω εγω.Υπάρχουν παραλλαγές;

chris είπε...

"The Hours slid fast- as Hours will,
Clutched tight, by greedy hands-
So faces on two Decks, look back,
Bound to opposing lands-

Αnd so when all the time had leaked,
Without external sound
Each bound the Other's Crucifix-
We gave no other Bond-"

(E.D., 322, στροφές 5 και 6)
..

[Δεν συμφωνώ με την περί έρωτος αντίληψή της. Ο τρόπος της όμως είναι ακαταμάχητος.Άλλη μια διατριβή "Ο Έρωτας στο Έργο της Ε.Ν.]

Yannis H είπε...

Έρωτας το θέμα, ας αριθμήσω τις απαντήσεις

1) Έγραφε ‘σωματικό ‘έρωτα’ το post, διάβασα ‘στοματικό’ στην αρχή και λέω... ‘τι λέει;’

2) Έρωτας και σεξ... Λοιπόν, από σύμπτωση πριν λίγες μέρες έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1 για το θέμα. Λέμε πως οι άνδρες τυπικά θέλουν περισσότερο σεξ. Λόγος, η τεστοστερόνη. Ενδιαφέρουσα στατιστική: το περισσότερο σεξ, το απολαμβάνουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ανδρών - ας το πούμε 100%. Τα ετερόφυλα ζευγάρια βρίσκονται γύρω στο 75% της προηγούμενης στήλης. Και τα ομοφυλόφιλα γυναικεία ζευγάρια, μόλις στο 1/4 της στήλης των ετεροφυλόφιλων, γύρω στο 18%. Πάει να πει, οι λεσβίες μάλλον θυμούνται τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις από το τι βλέπουν στο δρόμο ή τα όνειρα, γιατί αν περίμεναν το σεξ... θα το ξεχνούσαν κι οι ίδιες!

3) ‘Σεξ είναι το όργανο, έρωτας η μουσική’. Η φράση της Ιζαμπέλ Αγιέντε. Τη βρίσκω πολύ ροζέ.

4) Στο ίδιο ντοκιμαντέρ δύο πατώματα πάνω, έλεγε πως το ‘7 χρόνια φαγούρα’ και ιδίως το ‘3-4 χρόνια’ (τότε χωρίζουν στην πραγματικότητα τα περισσότερα ζευγάρια), αντικατοπτρίζει μια βιολογική ανάμνηση: το παιδί έχει πλέον μεγαλώσει αρκετά, η γυναίκα δεν χρειάζεται τόσο τον άντρα και αυτός μπορεί να ψάξει για άλλη μητέρα για τα παιδιά του.

5) Δεν συμμερίζομαι την αναγωγή όλων στη χημεία και τη βιολογία (πολύ... προς σοβιετικό ρεαλισμό μου φέρνει) αλλά δεν συμμερίζομαι και τον υπέρ-ρομαντισμό που σε κάνει να θέλεις να χτυπήσεις ινσουλίνες.

6) Αργότερα...

paragrafos είπε...

georgia.m said...
@paragrafos:
Μια διόρθωση(σημαντική):
''κατέβη αετός να πιει νερό,ματώσαν τα φτερά του''
Τουλάχιστον έτσι το γνωρίζω εγω.Υπάρχουν παραλλαγές;
------------------------------
(Αν και δεν κάνω ποτέ παραπομπές μέσα στο ξένο μπλογκ) θέλω να σ΄ ευχαριστήσω επειδή η δική σου εκδοχή είναι πολύ πιο όμορφη, πιο ποιητική, πιο ερωτική!

Με αγάπη

Παράγραφος

georgia m. είπε...

Ο αγαπημένος/η είναι όντως έτσι ή πολλές φορές τον φανταζόμαστε αποδίδοντάς του ενίοτε χαρακτηριστικά που δεν του ανήκουν;
Από την εσωτερική φαντασίωση στην εξωτερική πραγματικότητα η απόσταση είναι μεγάλη...
Μιλώντας για βιβλία,θα ήθελα να συστήσω την Μικρή φιλοσοφία του Έρωτα,του Alain de Botton(Essays in Love,ed:Macmillan).Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.Το βρήκα ενδιαφέρον όταν το διάβασα.

avatar είπε...

O yannis h είπε: το περισσότερο σεξ, το απολαμβάνουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ανδρών - ας το πούμε 100%

Ναι σωστά το απολαμβάνουν 100% με άλλους εκατό!

georgia m. είπε...

@paragrafos:
Μια επισήμανση:δεν είναι δική μου,ασφαλώς,η εκδοχή αλλά έτσι ξέρω το ποίημα,από τότε που το πρωτοδιαβασα και το θυμάμαι απέξω.Πράγματι,είναι πιο δυνατή,πιο ερωτική,πιο απόλυτη αυτή η εκδοχή!

Nikos Dimou είπε...

Αχ, chris, τι να ξέρει η έρημη έγκλειστη ;Emily Dickinson για τον έρωτα...

Και πάλι όμως, μέσα στον εγκλεισμό της όλα τα ξέρει.

Ένα μεγάλο ερωτικό:

The Good-Morrow

John Donne (1572-1631)

I wonder by my troth, what thou and I
Did, till we lov'd? Were we not wean'd till then,
But suck'd on country pleasures, childishly?
Or snorted we in the seven sleeper's den?
'Twas so; but this, all pleasures fancies be.
If ever any beauty I did see,
Which I desir'd, and got, 'twas but a dream of thee.

And now good morrow to our waking souls,
Which watch not one another out of fear;
For love, all love of other sights controls,
And makes one little room, an everywhere.
Let sea-discoverers to new worlds have gone,
Let maps to other, worlds on worlds have shown,
Let us possess one world, each hath one, and is one.

My face in thine eye, thine in mine appears,
And true plain hearts do in the faces rest;
Where can we find two better hemispheres,
Without sharp north, without declining west?
Whatever dies, was not mix'd equally;
If our two loves be one, or, thou and I
Love so alike, that none do slacken, none can die


Αδυνατώ φυσικά να μεταφράσω...

georgia m. είπε...

chris:
Τι μου θυμίσατε!
Αγαπημένη ψυχή!

''I cannot live without you
Ιt would be life
And life is over there
Behind the shelf''...

Emily Dickinson

georgia m. είπε...

@ΝΔ
Μα νομίζω πως κυρίως οι έγκλειστοι,κάθε τύπου, βιώνουν τόσο έντονα τα συναισθήματα.Άρα η Emily γνώριζε τα πάντα...

bizwriter είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να την παρακολουθήσω. Πάω να δω τον έρωτά μου! ;-) Και μετά πάω στη δουλειά...

georgia m. είπε...

''...Όμορφο πρόσωπο,γινωμένο μέσα μου δεύτερη ψυχή!''

Ο.Ελύτης

harrygreco είπε...

Ευχαριστω για την αφιερωση,να ενα θεμα που δεν χαλαει αλλα ενωνει καρδιες. Ενα απο τα διδαγματα της ζωης για μενα ειναι να μη μενει κανεις μονος του χωρις ερωτα. Μοναξια μητηρ πασης κακιας. Ολες οι οργανωσεις θανατου ( στρατος,χωροφυλακη,εκκλησια ) εχουν βασικο συστατικο την στερηση του ερωτα απο τον ανδρα.Οποιος δεν εχει κομπλεξ,βρισκει τον ερωτα παντου. Αρα...ερωτευθειτε. ( Ο Εμπειρικος θα 'λεγε...αλλη λεξη ).

takis vasilopoulos είπε...

Για τον έρωτα νίωθω ιερή ευλάβεια αλλά και οργή.Τον αγαπώ και τον μισώ,αλλα πάντα τον σέβομαι.Ειναι το άγνωστο,το μυστηριακό και είναι κομμάτι μου.Απελπίζομαι που δεν υπάρχουν απαντήσεις,που τα << γιατι >> έχουν ως απάντηση τη σιωπή με συνέπεια να πονάνε πιο πολύ.Κάποτε με άφησε ανάπηρο,θρηνησα για τον νεκρο έρωτα και το νεκρο όνειρο,αλλά μου έκανε ένα δώρο,με βάθυνε,με εσκαψε.Για το έρωτα έχω μόνο ερωτήσεις ( την μόνη πιθανη γνώση,απαντησεις δεν υπάρχουν,μόνο θεωριες ) και όμως αυτές οι ερωτήσεις που με κόπο απόκτησα με γέμισαν φως.

Aλλά πώς γενήθηκε ο Ερωτας?
Απόσπασμα απο το συμποσιο ( 385 π.Χ )... << ...Όταν λοιπόν γεννήθηκε η αφροδίτη ,έτρωγαν οι θεοι,και μαζί τους και ο γιος της Μήτιδος,ο Πόρος.Αφου δείπνησαν,έφτασε η Πενία,για να ζητιανέψει σ’αυτό το μεγάλο φαγοπότι και στεκόταν στην πόρτα.Ο Πόρος λοιπόν,μεθυσμένος απο το νέκταρ μπήκε στον κήπο του Δια και βαρύς απο το πιοτό αποκοιμήθηκε.Η Πενία τότε,επειδή ακριβώς ήταν άπορη σκέφτηκε να κάνει παιδί με τον Πόρο.Ξάπλωσε λοιπόν κοντά του και γέννησε τον Ερωτα

Γι’αυτο και έγινε ακόλουθος και υπηρέτης της αφροδίτης ο Ερωτας,επειδή γεννήθηκε στα γενέθλια της και επιδή συγχρόνως είναι και απο τη φύση του εραστης του ωραίου,και είναι και η αφροδίτη ωραία.Οντας λοιπόν γιος του Πόρου και της Πενίας ο έρωτας βρίσκεται σε αυτήν τη κατάσταση.Πρώτα πρώτα είναι πάντοτε πένης και καθόλου απαλός και ωραίος,όπως νομίζουν οι πολλοι ,αλλα σκληρος και βρώμικος,και ξυπόλυτος και άστεγος.

Ξαπλωνει πάντοτε κατάχαμα και χωρις στρώμα,κοιμάται στην ύπαιθρο έξω απο τις πόρτες και στους δρόμους,έχοντας την φύση της μητέρας του και παντοτινή σύντροφο τη ένδεια.Απο τον πατέρα του,κυνηγάει τα ωραία και τα καλα,όντας ανδρείος και ριψικίνδυνος,και ορμητικος,δεινός κυνηγός,μηχανευόμενος συνεχώς κάτι,παθιασμένος για γνώση και επινοητικός,φιλοσοφώντας ολόκληρη τη ζωή,δεινος γητευτής και μάγος και σοφιστής.Και ουτε αθάνατος είναι απο τη φύση του,ούτε θνητος,αλλά την ίδια μέρα που ανθει και ζει,πότε πεθαίνει και αναβιώνει πάλι όταν τα καταφέρει χάρη στην φύση του πατέρα του.Και εκείνο που αποκτάει,του φεύγει πάντοτε γρήγορα ώστε έρωτας δεν είναι ούτε φτωχός,ούτε πλουσιος.Βρίσκεται επίσης ανάμεσα στη σοφία και στην αμάθεια >>

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

"οι εκλογές είναι έρωτας"
(Παρασκευάς Γιάννης - βουλευτής, νομάρχης, άνθρωπος)

Nikos Dimou είπε...

Και το κλασικό - αλλά πάντα καίριο ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ:

Πριν απ' τα μάτια μου είσουν φως,
πριν απ' τον έρωτα Έρωτας,

κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.

takis vasilopoulos είπε...

Το << Τριστάνος και Ιζόλδη >> κυκλοφορει στα Ελληνικα σε μια όμορφη πολυτελή έκδοση .....με συγκινει κάθε φορα που το διαβάζω αν και δεν το έχω δει ποτέ ζωντανα....ένα έργο για τον έρωτα...τον θάνατο....τη νύχτα.Πάντα έχω μέσα στην καρδιά μου τα λόγια της Ιζόλδης πάνω απο τον νεκρό Τριστάνο πριν κλείσει η αυλαία ....

<< Τι απαλά και ήρεμα που μου χαμογελά,πόσο γλυκα τα μάτια του ανοίγει-βλέπετε φίλοι?Δεν το βλέπετε?Πως λάμπει όλο και πιο φωτεινός καθως σηκώνεται ψηλά μεσα στων άστρων τη φεγγοβολια?Δεν βλέπετε πως η καρδια γενναία πάλλεται,καθώς μέσα στο στήθος του ήσυχα και δυνατά χτυπά?Πως η γλυκιά ανάσα του ηδονική και τρυφερή μέσα απο τα χείλη φτερουγίζει?Κοιτάξτε φίλοι!Δεν το αισθάνεστε?Δεν το θωρείτε?Μονο εγώ τούτο το σκοπό που τόσο σιγανός και εξαίσιος,γλυκα θρηνώντας,τα πάντα λέγοντας.συμφιλιώνοντας απαλά βγαίνει απο αυτόν,εισχωρει εντός μου,με δονει με τη θεία μουσική και με αγκαλιάζει?Ειναι ένα απαλό αεράκι που φυσά?Ειναι κύματα απο μεθυστικες μοσχοβολιές?Πως φουσκώνουν καθώς με τριγυρίζουν!Να πάρω πνοή βαθιά?Να τα αφουγκραστώ?Να τα ρουφήξω?Ή μεσα τους να βυθιστώ?Γλυκά ,στα αρώματα να εξαφανιστώ?Μεσα στο σάλο των κυμάτων,στων ήχων τον ορυμαγδο,στο κυματιστό σύμπαν της ανάσας του κόσμου να πνιγώ,να καταποντιστώ-δίχως αισθήσεις.Υπέρτατη ηδονή!! >>

Nikos Dimou είπε...

1 Aσμα Aσμάτων, o εστί τω Σαλωμών. 2 Φιλησάτω με από φιλημάτων στόματος αυτού, ότι αγαθοί μαστοί σου υπερ οίνον, 3 και οσμή μύρων σου υπέρ πάντα τα αρώματα...

georgia m. είπε...

Είναι ο ίδιος που την πληροφορούσε μερικά χρόνια αργότερα ότι θα πενθεί πάντα,για κείνη μόνος στον Παράδεισο...(δεν έχει σημασία ποια ήταν)

takis vasilopoulos είπε...

Ναι Ν.Δήμου υπέροχο αυτο το ποίμα του Ελύτη,όπως και η μουσική του χατζιδάκι για αυτό αλλα και όλος ο << μεγάλος ερωτικός >>

apousia είπε...

''Δεν ξέρω αν είναι μελαγχολικοί οι έρωτες.
Χαρμόλυποι θα έλεγα.Και το ένα και το άλλο.Δηλαδή,άγρια χαρά και άγρια λύπη.
Χαρά,γιατί καίγεται ο εαυτός σου,κινητοποιείται ο οργανισμός σου,τα κύτταρά σου τρέχουν,προχωρούν με μεγάλα άλματα.
Λύπη,γιατί ποτέ δεν κατακτάς εκείνο που θέλεις.
Εγώ πάντα είχα την αίσθηση,ήθελα τον Θεό κι έβρισκα τους αγγέλους..
Και χωρίς πάθος,εγώ δύσκολα ζω,ακόμα κι εδώ στην εξοχή.
Δηλαδή,εγώ,έχω ανάγκη την πυρκαγιά..''

Κωστής Μοσκώφ
''Στα όρια''

Σκηνοθέτης Έλληνας προ καιρού,είχε πει,πως,όταν είχε υπάρξει ερωτευμένος,βρισκόταν πάντα σε τέτοια ένταση,σε τόσο ''υψηλό πυρετό'',έτσι ώστε αισθανόταν πως πάσχει από βαρειά αρρώστια.
Και πως αν κυκλοφορούσε ''εμβόλιο'' κατά του έρωτα,θα ήταν ο πρώτος που θα το έκανε.
Αλήθεια,υπάρχει κάποιος από σας,που θα μπορούσε να υπερθεματίσει?
Θα το κάνατε ποτέ κύριε Δήμου?
(Αν και λίγο από τους ''δρόμους'' σας,λίγο αυθαιρετώντας,διόλου δύσκολο να φανταστώ την απάντηση)

takis vasilopoulos είπε...

Ναι georgia m . θυμάσαι που ειχαμε μιλήσει για το << μονογραμμα >> σε προηγούμενο post.Ποσο πολυ το αγαπάμε...

georgia m. είπε...

@takis vassilopoulos:
Πολύ το αγαπάμε το Μονόγραμμα,ναι!Σήμερα το πρωί μάλιστα,είχα πάει στο Α Νεκροταφείο,στον τάφο του αγαπημένου ποιητή.Συγκινήθηκα όταν είδα λίγα κοχύλια και αχιβάδες που κάποιοι είχαν αφήσει.Θυμήθηκα τους Προσανατολισμούς.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ομοιάζει με Μιχάλη Κατσαρό αυτό το "επίγραμμα" και δεν πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για βαρβαρότητα. να τοποθετείς τη χαζογκόμενα - γιατί σε ποιον απευθύνονται οι βλάκες όπως ο Κατσαρός...δεν είδες που ήταν η Ιουλίτα παράμερα, ο Χορν ήρεμος κι αυτός έδινε διάλεξη - να σκέφτεται: ω τώρα είμαι φως και θα πίψω στα όμματά Του δια να δεί τον Κόσμο. κι άντε να βρεις ποιας μετάπτωσης Έρωτας ήσουν πριν τον έρωτα. κι αυτό το "πριν". πριν από τι; και το φιλί που "παίρνει"...να σου δίνουν όραμα τώρα οι συμπυκνωμένες ψυχώσεις...

Deepest Blue είπε...

Μου διαφεύγει το όνομα του γάλλου λογοτέχνη που έλεγε:
"Έρωτας είναι να γινόμαστε χαζοί και οι δύο".

Κατά τ' άλλα, συμφωνώ απόλυτα με τον querrero: το πιο λαμπρό και υπαρξιακό συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άντρας είναι η κτηνώδης οργή, το δολοφονικό μίσος.

Η "στοιχειακή αρχή του πολέμου", όπως το ονόμαζε ο Clausewitz.

georgia m. είπε...

Αντιγράφω ένα ποίημα του Νίκου Δήμου που μου αρέσει πολύ και είναι σχετικό με το θέμα μας:

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

''Σ αγαπώ αλλά η αγάπη ξεχάστηκε
σ αγαπώ αλλά οι πύλες σφραγίστηκαν
σ αγαπώ αλλά το πλήθος ωρύεται
σ αγαπώ αλλά η αγάπη νικήθηκε
σ αγαπώ αλλά ούτε συ δεν το πίστεψες.

Αγγίζοντας μια επιδερμίδα
διάφανη να βλέπεις
μέσα τη ζωή.
Αγγίζοντας μια ζωή
να βλέπεις μέσα
το θάνατο.

Σ αγαπώ αλλά οι μέρες μικραίνουνε
σ αγαπώ αλλά η πίστη δεν άντεξε
σ αγαπώ αλλά το θαύμα δεν μπόρεσε
σ αγαπώ αλλά η μνήμη δεν πείθεται
σ αγαπώ αλλά φοβάμαι την άνοιξη
φοβάμαι το φως,φοβάμαι το θάνατο.

Σ αγαπώ αλλά είμαι ολομόναχος.''

Nikos Dimou είπε...

apousia said...
Θα το κάνατε ποτέ κύριε Δήμου?

To εμβόλιο κατά του έρωτα; ΠΟΤΕ! Αν υπήρχε φάρμακο που να σε υποχρεώνει να ερωτεύεσαι... ναι!

Ο έρωτας είναι όπως ή τέχνη. Πολαπλασιάζει την ζωή. Είναι τα μόνα αντίδοτα στον χρόνο και την φθορά.

Nikos Dimou είπε...

Aς μιλήσω με ποιήματα:


ΑΦΙΕΡΩΣΗ 1980


Είχα ξεχάσει πως μυρίζει το γιασεμί.

Αλλά βγαίνοντας στη νύχτα, ξαφνικά,
ντυμένος λεπτόν χιτώνα τον ιδρώτα σου
ντυμένος χρυσό ιμάτιο το άρωμά σου,
χτύπησα πάνω στην οσμή του γιασεμιού σαν σε γυάλινο τοίχο.

Ονειρεύομαι αυτό που έζησα.
Το σώμα το δροσερό με τους ίσκιους,
το σώμα το δυνατό με την έκσταση
και την κραυγή, την κραυγή –

Σ’ αγαπώ τρυφερά και σ’ αγαπώ άγρια,
περπατώ την νύχτα ντυμένος τον λεπτό σου ιδρώτα,
στεφανωμένος το άρωμα του γιασεμιού
και προφητεύω.

Αμφισβητώ το ποίημα, είναι φτωχό.
Είμαι κι εγώ φτωχός χωρίς εσένα.
Αν ποίημα είμαστε μαζί
δεν έχω γράψει καλύτερο.

georgia m. είπε...

Ο Αρχίλοχος,τι ωραία που περιγράφει τον έρωτα!
''Λυσιμελής δάμναται πόθος''...

the resident είπε...

Yannis H said...
"Έρωτας και σεξ... Λοιπόν, από σύμπτωση πριν λίγες μέρες έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1 για το θέμα. Λέμε πως οι άνδρες τυπικά θέλουν περισσότερο σεξ. Λόγος, η τεστοστερόνη."

Η ορμόνη του έρωτα και του σεξ είναι η τεστοστερόνη.Οποίος άνδρας έχει χρησιμοποιήσει τα ενεσιμα χημικά σκευάσματα της παθαίνει συναισθηματικό σοκ.Σε μια εβδομάδα όλα αλλάζουν.Θυμάσαι την έντονη εφηβική σου ηλικία.Τα συναισθήματα στο μάξιμουμ.Ερωτάς και σεξουαλική διάθεση χτυπάν "κόκκινα" όρεξη για έρωτες όρεξη για ζωή τέρμα η κατάθλιψη αχ! η εξωγενής τεστοστερόνη, να μπορούσε κανείς να την χρησιμοποιεί για πάντα και να νιώθει πάντα έτσι.Αρκετά την ύμνησα(η μήπως ύμνησα τον έρωτα).Υποψη,χρειάζεται προσοχή.

georgia.m said...
"Yπάρχουν ουσίες με παρόμοια αποτελέσματα αλλά δεν θυμάμαι πώς τις λένε:σεροτονίνη,ντοπαμίνη.."
Η σεροτονινη των αντικαταθλιπτικών φέρνει ευφορία αλλά καμία σχέση με την επίδραση των ανδρογόνων στην ερωτική και σεξουαλική διάθεση του ανδρα.

takis vasilopoulos είπε...

@GEORGIA M.
με την << πολιορκια >> έχω ταξιδέψει τους τελευταιους μήνες,χαίρομαι που την αγαπάς.

Και φυσικά δεν μπορω να ξεχάσω τον ΓΚΑΙΤΕ με τον << ΒΕΡΘΕΡΟ >> .Θα ήθελα να μάθω γερμανικά μόνο και μόνο για να το διαβάσω απο το πρωτότυπο....Ο Βέρθερος, αυτή η ρομαντική ψυχή που αγαπούσε τη ζωή αλλά την εγκατέλειψέ,όχι γιατι ήταν δειλός,αλλά γιατι δεν άντεχε, πόναγε....δεν άντεχε να είναι μακρια της,να μην την έχει.Και η Λόττε...την αγαπώ εξίσου με τον Βερθερο.

Μονολογεί ο Βέρθερος όταν τη συναντα: << ...και απο εκείνη την ώρα μπορει ο ήλιος και η σελήνη και τα αστέρια να διαγράφουν όπως θέλουν τους κύκλους τους,όμως εγώ δεν γνωρίζω ούτε μέρα ούτε νύχτα και ολοληρος ο κόσμος μου γύρω μου χάνεται...>> και στο τέλος λίγο πριν πεθάνει γράφει << ...Ω Λόττε και τι δεν μου θυμίζει εσένα!Μηπως δε με πειβάλλεις ακόμα?Και μήπως δεν έχω αχόρταγα όπως το παιδι μαζέψει γύρω μου κάθε λογής μικροπράγματα που τα'χες αγγίξει εσύ,ω ΑΓΙΑ μου!!...Δες Λόττε δεν ανατριχιάζω που παίρνω στα χέρια μου το κρύο,το τρομερο ποτήρι απο το οποίο μου μέλλεται να πιω τη μέθη του θανάτου!Μου το προσφέρεις εσύ και δεν διστάζω.Ετσι εκπληρώνονται όλες οι επιθυμίες και οι ελπιδες της ζωής μου.Ολες!!Ολες!!Να χτυπήσω τόσο ψυχρά,τόσο αλύπητα τη χάλκινη πόρτα του θανάτου......είναι γεμάτα.Χτυπάει δώδεκα!Εμπρος λοιπόν!-Λόττε!Λόττε!Αντίο!Αντιο! >>

georgia m. είπε...

''Είμαι η άναρθρη κραυγή.
Είσαι η σιγή.

Είμαι η φλύαρη πηγή.
Είσαι η κρήνη.

Είμαι μια μέρα στο βουνό.
Είσαι η δύση.

Είμαι ο φόβος της νύχτας.
Είσαι η νύχτα.

Είμαι η ελπίδα της αυγής.
Είσαι η αυγή.

Είμαι η νοσταλγία του είναι.
Είσαι.''

Νίκος Δήμου

harrygreco είπε...

Αρχοντογυναικα η μητερα,βλεμμα μελαγχολικο.Της παλιας σχολης,με κλασσικη παιδεια & ερωτα μονο στον γαμο. Σημερα,ξεσαλωνουν μεχρι τα 30 με ποδοσφαιρικη ομαδα & μετα θυμουνται να ψαξουν για γαμπρο. Σε τετοιο σαθρο εδαφος,δεν στεριωνουν γαμοι. Μηπως η κλασσικη σχολη ειχε σοφια ?

takis vasilopoulos είπε...

@the resident
Για το σεξ σίγουρα υπάρχουν ορμόνες όπου έχουν διαπιστωθει.Ομως ας μην είμαστε τόσο σίγουροι για τον Έρωτα.Δεν εξηγείται τόσο εύκολα.Γιατι γοητευομαι απο έναν άνθρωπο και όχι απο έναν άλλον.ΓΙΑΤΙ?Σιγουρα όταν γοητευομαι εκκρίνονται καποιες ορμόνες όπως σεροτονίνη ή ντοπαμίνη,ορμόνες ευφορίας...αλλά γιατί απο έναν συγκεκτριμένο?Εχω υπόψη μου τα πειράματα που αναφέρει ο Ηarry αλλά τα συμπεράσματα που έχουν βγει δίνουν πολύ λίγες απαντησεις και αοριστες.Ενα απο αυτά ελεγε πως η ορμόνη κρατα 4χρόνια....Δεν ξέρω ,δεν νομίζω οτι το θέμα είναι τόσο απλό που να λύνεται με μια ορμόνη.Οι επιστήμες της νευροφυσιολογιας εχουν να κάνουν πολλα βήματα πανω σε αυτό,πολλα χρόνια.Ισως κάποτε εξηγήσουν το φαινόμενο του έρωτα και ίσως τότε δυστυχώς χαθει λίγη απο την μαγεία του.Προσωπικα δεν ξέρω αν θα ήθελα να μάθω τον μηχανισμό του .Σίγουρα κάτιο τέτοιο θα με έκανε να πονάω λιγότερο ( το ανεξήγητο πονάει ) αλλα δυστυχώς και να ονειρεύομαι λιγότερο.

georgia m. είπε...

@harry:
Αυτό με την ποδοσφαιρική ομάδα,ΠΕ-ΤΕ-ΧΕ-ΜΕ-ΝΟ,λέμε!

Αλλά...μου γεννιέται φυσιολογικά μια απορία:η ομάδα basket ή volley είναι λιγότερο επιλήψιμες;!
:))))

the resident είπε...

plaisir d'amour ne dure qu'un moment,
chagrin d'amour dure toute la vie.

Στιγμή μόνο κρατάει του ερωτά η ηδονή
ολάκερη ζωή κρατάει του ερωτά η οδύνη.
"Του ερωτά η οδύνη."ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ.

georgia m. είπε...

@takis vassilopoulos:
Συμφωνώ απόλυτα για τις ορμόνες και τα εργαστήρια...Εδώ πρόκειται για κάτι σαν μικρό ή μεγάλο θαύμα που συντελείται και οι νευρολόγοι μας μιλούν για ουσίες με παράξενα ονόματα...Δεν θέλω να μάθω άλλο - θέλω μόνο να αισθάνομαι.

takis vasilopoulos είπε...

Αν και οι κατηγοριοποιησεις του έρωτα και ο χωρισμός του σε φάσεις δε με πολυπείθουν παραθέτω και την άποψη του ΚΑΜΑ ΣΟΥΤΡΑ.

1.Ερωτας με τα μάτια
2.Ερωτας με τη σκέψη
3.Εμμονη ιδέα
4.Απώλεια του υπνου
5.Συνεχες αδυνάτισμα
6.Απέχθεια προς τις υπόλοιπες χαρές και διασκεδάσεις
7.Απώλεια ντροπής
8.Η τρέλα.
9.Η συγκοπή
10.Ο θάνατος

Nikos Dimou είπε...

takis vasilopoulos said...
Γιατι γοητευομαι απο έναν άνθρωπο και όχι απο έναν άλλον.ΓΙΑΤΙ?

Ο μισάνθρωπος και κυνικός Σοπενχάουερ θα σας έλεγε ότι αυτή είνα η παγίδα που σας στήνει η παντοδύναμη Βούληση, η Παράσταση που σας παίζει για να διαιωνίσετε το είδος...

Antonios Liolios είπε...

Μια αιρετική σκέψη: Πολλές δύσκολα ελεγχόμενες διαταραχές της συμπεριφοράς που σχετίζονται με έντονη επιθυμία, παρόρμηση και γρήγορη ανταποδοτική απόλαυση (αλκοολισμός, παθολογικός "τζόγος", σεξουαλικές διαταραχές κλπ) βελτιώνονται σημαντικά με την χορήγηση ανταγωνιστών οπιούχων (naltrexone)πιθανόν λόγω παρεμβολής στο σύστημα των ενδορφινών που σχετίζονται και με την απόλαυση. Πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου να δοκιμαστεί κάποια ανάλογη ουσία για τον έρωτα που έχει πολλά στοιχεία παρόρμησης και εξάρτησης. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι κανείς δεν θα το δοκιμάσει, είσασταν ποτέ παθιασμένα ερωτευμένοι χωρίς ανταπόκριση;

takis vasilopoulos είπε...

ΡΟΥΜΙ-> << Ξακουσμένο μου φεγγάρι φώτισε με, μια αχτίδα απο το φώς σου θα μετέτρεπε τον κόσμο μου σε κήπο με τριαντάφυλλα.ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ,ΣΑΝ ΤΟ ΠΙΟΝΙ ΣΤΟ ΣΚΑΚΙ,ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ >>

takis vasilopoulos είπε...

Rilke:

Κλείσε τα μάτια μου,μπορώ να σε κοιτάζω
τ’άυτια μου σφράγισ’τα να σ’άκουω μπορώ
χωρίς τα πόδια μου μπορώ ναρθώ σε εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ

Σταμάτησε μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμια στάχτη,εγω μέσα στο αίμα μου θα σ’έχω πάλι

Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σε σφιχταγκαλιάσω
σαν να ‘χα χέρια όμοια καλα με την καρδιά


Το παραπάνω ποίημα το τραγουδάει η Φωτεινή Δαρρα σε μουσική Παπαδημητριου.Θεωρω υπέροχο όλο το τραγουδι ( μουσική + στιχοι ).
Μιας και μιλάμε για γοητεία η Φωτεινή Δάρρα με γοητεύει απόλυτα έστω και απο την τηλεόραση.Οχι μόνο όταν τραγουδα αλλά κάθε της κίνηση...δεν είναι μόνο η ομορφια αλλά η ανεξήγητη μυστηριακή σαγήνη ( υποκειμενικό βέβαια )

the resident είπε...

takis vasilopoulos Αν ευνουχίσεις ένα αρσενικό άνθρωπο η ζώο,ίσως να συνεχίσει να ερωτεύεται,δεν λέω όχι αλλά είναι κάπως αλλιώς το πράγμα.Χάνει σίγουρα την σεξουαλική ορμή αλλά και το συναίσθημα του ερωτά χάνει σε ένταση,χάνει σε πάθος.Οποίος έχει χρησιμοποιήσει τεστοστερόνη καταλαβαίνει πως είναι να είσαι με αυτήν και χωρίς αυτή.Σίγουρα το θέμα του έρωτα είναι πολύπλοκο, αλλά οι ορμόνες παίζουν ένα βασικό ρόλο.

georgia m. είπε...

@takis vasilopoulos
Γνωρίζω την συγκεκριμένη κοπέλα(εξ όψεως).Ίσως σας εντυπωσιάζει η λεπτή της ομορφιά,η φινέτσα που έχει.
Νομίζω πως είναι η σύντροφος του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου.

georgia m. είπε...

@the resident:
Πάντως ο γάτος μου που είναι στειρωμένος,τώρα είναι πολύ πιο τρυφερός από πριν.Για την σεξουαλική ορμή που λέτε και... συγκριτικά τεστ,δεν τον έχω ρωτήσει κατά πόσο τη νιώθει.

paragrafos είπε...

Τα σαββατοκύριακα έμενα μέσα, τάχα για "να ξανακοιτάξω τις σημειώσεις μου". Κι αντίς γι΄ αυτές ατένιζα από το μπαλκόνι το κενο ανάμεσα στον Πενταδάκτυλο και τη κόκκινη θάλασσα τ΄ουρανού.

"Τι κλείνεσαι σπιτι κορη μου και μελαγχολείς;" -"Δε μελαγχολώ, απλώς ξεκουράζομαι" τής έλεγα. "Καλά κόρη μου, καλά", επαναλάμβανε η καημένη η μανούλα...

Αν και δεν ήθελα να το παραδεχτώ, ήμουνα όντως θλιμμένη. Μ΄επνιγε η μοναξιά: "τι να κάνω έξω χωρίς εκείνον;". Όταν όμως μου έλεγε η Κική ότι σήμερα θα βγουμε Όλη η παλιά παρέα, έτρεχα πρώτη.

Ντρεπόμουνα, βέβαια, πολύ. Σπανια τον κοιτούσα στα μάτια (για να μη προδοθώ) κι ελάχιστα τού μιλούσα. Ξεκαρδιζομουνα όμως στα γέλια με τ΄ αστεία του, ακόμα κι όταν οι άλλοι έμεναν απαθείς (και με κοιτούσαν περίεργα). Για μένα αυτός ήταν Ο τέλειος, αλλά ένιωθα οτι δεν του άξιζα (κι ακόμα έτσι νιώθω!).

Κι όταν μου είπε να ζήσουμε μαζί και φτιάξαμε το σπτικό μας και γεννήθηκε το παιδάκι μας, ένιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κοσμο! "Να μ΄ αγαπάει, Θε μου, να μ΄αγαπάει και δεν θέλω τίποτε άλλο" μονολογούσα...

Και η προσευχή μου, δυστυχώς, εισακούστηκε... Μ΄ αγαπάει ακόμα, στ΄ αλήθεια. Το βλέπω, το ζω. (Χωρις αυτόν, τι θα γινούμουνα;). Όλα τα άλλα, όμως, τι απέγιναν, που πήγαν, γιατί έσβησαν τόσο γρήγορα;

Δηλαδή καθε φορά που προσευχόμουνα έπρεπε να μιλαω και για τη μανούλα και για τον αδελφούλη και για την υγεία του παιδιού μου;

harrygreco είπε...

Βασιλοπ.,υπαρχει σφαλμα στην αναφορα σε μενα. Ασφαλως & υπαρχει διαφορα απο τους 5 στους 11,η διαφορα της κυριας απο την...Προσωπικα πιστευω οτι η γυναικα που εχει παει με περισσοτερους απο 5,χωρις να παντρευτει,ειναι ή μπαζο ή... Απο δικη μου στατιστικη οι περισσοτερες σοβαρες παντρευονται τον 3ο-4ο. Οι παραδοσιακες & απο επαρχια,ακομα & σημερα σε μεγαλο ποσοστο παντρευονται τον 1ο.

anathrika είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
the resident είπε...

georgia.m
Τρυφερός μαζί σου σίγουρα θα είναι (πως θα μπορούσε να μην είναι καλή μου) αλλά με άλλες γάτες άστο καλύτερα .

apousia είπε...

Κι άλλος ΡΙΛΚΕ:
''Τον ύπνον,αχ,δεν τον προσέχουν του κοιμώμενου.
Βέβαια κοιμόταν,αλλά,πολύ πυρέσσοντας,ονειρευόταν:
πώς παραδέχτηκε την είσοδό του.
Πώς,ο καινούργιος αυτός,ο φοβισμένος,μπλέχτηκε έτσι
με του εσωτερικού γίγνεσθαι
τ'απλωμένα πλοκάμια,
που,σ'αρχέτυπα,σε πνιγηρή βλάστηση
και σε ζωώδεις μορφές φευγαλέες ακοντίζονταν.
Πώς ενέδωσεν.-Αγαπούσε.
Τα μύχια βάθη του αγαπούσε,
το εσώτερο αγριοτόπι του,
εκείνο το αρχέγονο δάσος μέσα του,
που στο βουβό γκρέμισμά του,
η καρδιά του φωτεινά πράσινη στεκόταν.Αγαπούσε.

the resident είπε...

Δέστε αν θέλετε και το ποστ της blade runner.

georgia m. είπε...

@the resident
Ευχαριστώ γι αυτό που είπατε.
Τώρα να σας ενημερώσω ότι υπάρχει και γάτα στο σπίτι(προυπήρχε εκείνη)την οποία μάλλον ζηλεύει και όλο την πειράζει με το μπροστινό του πόδι!
Έκτός κι αν αυτό είναι έρωτας για εκείνον!Πάντως,την κοιτάζει μέσα στα μάτια.

free είπε...

"Γροικήσετε του έρωτα θαμάσματα τα κάνει,
και σε θανάτους εκατό όσοι αγαπούν τσι βάνει,
πληθαίνει τους την όρεξη και δύναμη τους δίδει,
μαθαίνει τους να πολεμούν τη νύχτα στο σκοτίδι,
κάνει τον ακριβό φτηνό τον άσκημο ερωτάρη,
κάνει και τον ανήμπορο άντρα και παληκάρι,
το φοβιτσιάρη άφοβο πρόθυμο τον οκνιάρη,
κάνει και τον ακάτεχο να ξέρει πάσα χάρη.

Βιτσέντζος Κορνάρος
Ερωτόκριτος

takis vasilopoulos είπε...

@Ν.Δήμου
Και εγώ θα του απάντουσα πως η διαιώνιση του είδους γίνεται και χωρίς έρωτα.Απόδειξη η πραγματικότητα.Κοιτάω γύρω μου και δεν μπορω να πω ψέμματα.Στα αντρόγυνα πιο πολύ βλέπω στα ματια τους την ανάγκη,την άγνοια,τον σκοπο,τον συμβιβασμό παρά τον έρωτα.
Ευτυχισμένος όποιος μπορει να συνταιριάξει τον έρωτα,την αγάπη,την οικογένεια.

Αν περιορίσουμε τον έρωτα στην σεξουαλική επιθυμια τοτε ο φιλόσοφος έχει απόλυτο δίκιο.

the resident είπε...

georgia.m said..."Έκτός κι αν αυτό είναι έρωτας για εκείνον!Πάντως,την κοιτάζει μέσα στα μάτια."


Την κοιτάζει και θυμάται την απίστευτα όμορφη και αξέχαστη εποχή πριν την στείρωση, τότε που και αυτός μπορούσε να ερωτευθεί. Aχ! ερωτά μόλις σε χάσουμε δεν αξίζει να ζούμε.

takis vasilopoulos είπε...

@harry
Eννοούσα τον yannis h.
Πάντως μου κάνει έκπληξη πως αξιολογείτε τους ανθρώπους.Το κριτήριο σας είναι ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων?Οχι η εντιμότητα που εχει κάποιος?Δηλαδη μια κοπέλα που έχει πάει με 20 είναι μπάζο ή π....?Δεν μπορει να φέρθηκε έντιμα,να αγάπησε?να πόνεσε?να χάρηκε τον έρωτα?

@παράγραφος

Το σχόλιον σας μου άρεσε ιδιαίτερα,έχει τρυφερότητα,ευαισθησια.Σας νιώθω ανθρώπινα

the resident είπε...

Να ανοίξω ένα μικρό θέμα:
"Οι άντρες μαθαίνουν να αγαπούν αυτή που ποθούν ενώ οι γυναίκες ποθούν αυτόν που αγαπούν"
από την ταινία sex ,lies and videotapes

mickey είπε...

Καλησπέρα σε όλους!

Υπέροχο (αναμενόμενο βεβαίως) το post, αλλά κάποιοι (συνήθεις ύποπτοι) προσπαθούν και πάλι να το "μαγαρίσουν", όπως έκαναν και χθες με την επίθεση στους Κύπριους και άλλες φορές στο παρελθόν. Δεν πειράζει, τους εαυτούς τους εκθέτουν!

Μόνο οι στερημένοι, ανέραστοι και οι απίστευτα πληγωμένοι από κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα ή έναν πικρό χωρισμό θα μπορούσαν να γράψουν τόσο απαξιωτικά σχόλια για τον έρωτα και τους ερωτευμένους σαν κάποια από αυτά που διάβασα εδώ μέσα (ελάχιστα ευτυχώς). Είναι άραγε τυχαίο που οι ίδιοι εξυμνούν το μίσος; Άλλο η κριτική στον έρωτα (που όντως τυφλώνει τον έναν και εξιδανικεύει τον άλλο) και τις υπερβολές τύπου "I can't live if living is without you" και άλλο πράγμα η πλήρης άρνηση και απαξίωσή του (και του ρομαντισμού συλλήβδην). Φυσικά και ο έρωτας συνοδεύεται από υπερβολές (αλλιώς τι αξία θα είχε;) και για μένα αποτελεί ένα από τα ελάχιστα χωράφια που η λογική δε χωρά (άλλο πράγμα όμως ο γάμος - εκεί η λογική είναι απαραίτητη προϋπόθεση). Από αυτό το σημείο όμως μέχρι την εξύμνηση του μίσους(!) η απόσταση μετριέται σε έτη φωτός. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Ειλικρινά τους λυπάμαι :(

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι το μεγαλύτερο βάσανο μετά την στέρηση των βασικών αγαθών (τροφή, νερό κλπ). Μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην αυτοκτονία και κατά βάθος είναι φοβερά εγωιστικό συναίσθημα (το καταλαβαίνουμε αφού περάσει, συνήθως μόνο με έναν άλλο έρωτα). Ο εκπληρωμένος έρωτας και ο επακόλουθος μετασχηματισμός του σε αγάπη μετά από κάποιον καιρό, ενδεχομένως είναι η ιδανική κατάσταση που μπορεί να βιώσει κάποιος. Το καλό σεξ είναι πάντως αναγκαία αν και όχι ικανή συνθήκη (χρειάζονται και άλλα) για τη βίωση αυτής της κατάστασης. Και φυσικά δεν είναι απαραίτητο να κρατήσει για μια ζωή - γι' αυτό απαιτούνται πολύ περισσότερα πράγματα ακόμα ;)

Υ.Γ. Καθόλου δε με χαλά η επιστημονική εξήγηση των μηχανισμών του έρωτα, των ονείρων ή οποιουδήποτε άλλου "μυθικού" ή "μαγικού" στοιχείου στη ζωή μου. Τα απολαμβάνω όσο και τότε που δε γνώριζα...

mickey είπε...

@the resident (5:02 μμ):
Το "θέμα" μόνο μικρό δεν είναι :)

MainMenu είπε...

Ο Έρωτας εξ' ορισμού είναι το αναπάντεχο, το μη υπολογίσιμο, το μη ελεγχόμενο. Επομένως κάθε μαθηματική η βιοχημική εξήγηση του είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

MainMenu είπε...

και λίγη βιβλιογραφία

Roland Barthes, A Lover's Discourse

the resident είπε...

takis vasilopoulos said...
@Ν.Δήμου
"Και εγώ θα του απάντουσα πως η διαιώνιση του είδους γίνεται και χωρίς έρωτα.Απόδειξη η πραγματικότητα.Κοιτάω γύρω μου και δεν μπορω να πω ψέμματα.Στα αντρόγυνα πιο πολύ βλέπω στα ματια τους την ανάγκη,την άγνοια,τον σκοπο,τον συμβιβασμό παρά τον έρωτα"

esse said: "υπήρχε μόνο λαιμαργία για τη ζωή και φόβος κι απ το φόβο, από τον ανόητο παιδιάστικο φόβο του κρύου ,της μοναξιάς του θανάτου, δυο άνθρωποι έτρεχαν ο ένας κατά πάνω στον άλλο, φιλιόνταν, αγκαλιζόταν, έτριβαν τα μαγούλα τους, ακουμπούσαν ο ένας το πόδι του αλλού, έφερναν καινούργια ανθρώπινα όντα στον κόσμο". ΚΛΑΙΝ ΚΑΙ ΒΑΓΝΕΡ.

Nikos Dimou είπε...

takis vasilopoulos said...
Rilke:
"Κλείσε τα μάτια μου,μπορώ να σε κοιτάζω"

Αγαπητέ Τάκη αυτό που τραγουδάει η Φωτεινή Δάρρα δεν είναι ερωτικό ποίημα. Απευθύνεται στο Θεό. Είναι στο Δεύτερο Βιβλιο (Για την Προσκύνηση) από το "Βιβλίο των Ωρών" (Das Stundenbuch). Μιλάει ένας μοναχός προς τον Κύριο:

Loesch mir die Augen aus: ich kann dich sehen...

Ενδιαφέρον πως ο έρωτας λατρεύει...

McKat είπε...

Η αγάπη κάστρα καταλεί
μπεντένια ρίχνει κάτου
και παλληκάρια του σπαθιού
τα ρίχνει του θανάτου

Και παλληκαρούδες φυσικά. Υπάρχει καλύτερη "κατάλυση" του εαυτού μας από αυτήν; Δεν υπάρχει. Κατάλυση και αναγέννηση μαζί. Δεν είναι τυχαίο πως ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που έχει υμνηθεί παραπάνω από οτιδήποτε άλλο, το πιο ισχυρό συναίσθημα (η λέξη είναι λίγη), που καθιστά τις αναστολές και τους περιορισμούς ανίσχυρους. Την πρώτη φορά τυφλώνεσαι. Δεν είναι ίσως ό,τι καλύτερο αυτό αλλά μπορεί να σε προετοιμάσει για την απόλυτη απογείωση που θα σου προσφέρει το να ερωτεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά, έτοιμος να απολαύσεις όλα όσα μπορεί να σου δώσει ο έρωτας που κρατάει, εξελίσσεται, αλλάζει, ταξιδεύει τη ζωή σε μέρη που δεν έχεις φανταστεί. Αρκεί να τον αγαπάς... τον έρωτα εννοώ... και τους ανθρώπους.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

Νίκος Δήμου

ΠΕΝΘΟΣ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΚΙ ΑΠ' ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Έχει η ψυχή πένθος καθώς ακούει τους αυλούς μελανοστάλακτους
ώρες με λυπηρά δευτερόλεπτα λένε τη βροχή
στα ζούδια
και στην ουράνια κλεισμένη θύρα
σάλπιγγες του κλαυθμού σάλπιγγες δίχως άστρα
τυφλά πουλιά και πάνε στην αθώωση
ο ύπνος του δράκου π’ αφήνει στα παιδιά
την ανάσα και θυμούνται ήσυχα πως ο τρόμος
απλώνει το νυχτερινό δίχτυ στο δάσος
όταν οι φαιόχροες άνεμοι πνέουν αργά
την αχώριστη τύχη κινώντας απάνω στα δέντρα
φύλλα τραγούδια κι αμίλητοι χυμοί
που γεννούν ένα υγρό θαύμα στην πέτρα των ήχων
ένα φεγγάρι πληγωμένο στα μάτια
και χύνεται ως τη χαραυγή σ’ όλο το δάσος αίμα
σκοτεινό βασίλειο της πρωίας
οι γυναίκες ειν’ ακόμη μεθυσμένες από βόρεια παραμύθια
οι γυναίκες είναι σα μαινάδες σκοτωμένες κάτω από μεγάλα δέντρα
μαζί με σαύρες όπου ξεκουράζονται στις αστραπές
και λάμπουν όλα για λίγο.
Πάλι να γίνουμε φίλοι, λέει ο θεός,
για να χαρίσουμε την αύρα στα στήθη
όπως ο θρήνος βγαίνει απ’ το χρόνο σε μια συννεφένια γαλήνη
πάει στους ακέραιους νεκρούς καριόλα
εδώ που η νύχτα λιώνει τόσα όνειρα στενάζοντας
και δίνει όλη την αγάπη στο νερό σκύλλλα
με θανάτους κι αθόρυβα τύμπανα
μακριά πολύ μακριά και μακρύτερα
δόντια θηρίων που βλέπει συχνά στο χώμα του δάσους
ο άνθρωπος από μεγάλη αμμουδιά περπατώντας.
Άσπρος χειμώνας κι ο ακούσιος αετός πέφτει χάμω
πέρα ειν’ η χαραυγή των πνευστών ονείρων
ένας ατέρμων ιαματικός αέρας κρέμεται ψηλά
τι άσπρος χειμώνας έχω ανάγκη χοντρά ρούχα
διψώ
την ακέραστη ματιά της γυναίκας
που τραγουδά τώρα μονάχη
κυνηγημένη από κοπάδι αγριμιών
εδώ στις μαυροκίτρινες πεταλούδες.
Άλλη μια χαρά και πάλι το αίμα να χύνεται
δεν έχω στήθη, δεν έχω θηλές ωραίες
λέει βαθιά στον άνεμο η Ανδρομέδα
είμαι γκρεμός από φως και φοβερίζω τα δέντρα νυχταγκαλιασμένα
τρέχουν ολοένα τα ελάφια
κι ακούγονται νερά δίχως φεγγάρι.
Άσπρος χειμώνας οι δαίμονες του δρυμού σε περάσματα.

MainMenu είπε...

Ερωτα ονομαζουμε αυτο που καταδεικνυει ακομα και την ανεπάρκεια της γλώσσας...Ο Ερωτας πρωτοδιδαξε αποδομηση...καθε σημαινον γλιστράει σε ενα αλλο...Ο Ερωτας πρωτοδιδαξε ψυχαναλυση...καθε γλιστριμα της γλωσσας ξεμπροστιαζει...Ο Ερωτας πρωτοδιδαξε ζωή...Να Μην Εχεις Αυτο Που Επιθυμεις και να Μηχανευεσαι καθε τρόπο...Ο Ερωτας διδαξε τον Πλατωνα την πιο σπουδαια του ιδεα...αυτην που ανέφερε στις μερες μας ο Λακαν...Ερωτα νιωθεις για την ομορφια που στερείσαι...Καθε επιθυμία και μια απουσία

the resident είπε...

mickey

Perfect Love
There's something I must tell you
There's something I must say
The only really perfect love
Is one that gets away

the residents

Nikos Dimou είπε...

Αφορισμός του Karl Kraus για την σχέση γυναίκας και άνδρα στον έρωτα:

"Για να ανάψει το πούρο του, προκαλεί μία κόλαση πυρός".

Πραγματικά νομίζω πως το ερωτικό πάθος στις γυναίκες είναι πολλαπλάσια ισχυρό.

guerrero762 είπε...

Αχ αγαπητο μου mouse.Απ'οτι φαινεται καποια σχολια που εκανα και απευθυνοταν σ'εσενα βρηκαν τον στοχο τους(;).
Προφανως αναφερεσε στα γραφομενα μου,οπως και καποιου αλλου συνομιλητη.Τουλαχιστον εμεις ειμασταν που "εξυμνησαμε" το μισος.Στα ανεραστοι,στερημενοι,πληγωμενοι δεν μπορω να απαντησω καθοτι η οποια "γνωριμια" μας ειναι αυστηρα διαδυκτιακη και η ανωνυμια του μεσου δεν προσφερετε για να αντικρουσεις προσωπικες κατηγοριες.Τουτεστιν,δεν ξερεις ποιος πραγματικα ειμαι και το αντιστροφο.Θα μπορουσα να αυτοπαρουσιαστω σαν μεγας σκληρος εραστης,σαν πληγωμενος μεχρι θανατου απο ερωτα,σαν νταλικιερης ή 18χρονη καλλονη.Δεν μπορεις-ρω να ξερεις ποτε.Συνηθως σε εκπλησουν(θετικα ή αρνητικα)ατομα που ξερεις στη real life "μια ζωη",ποσο μαλλον αγνωστοι και ανωνυμοι συνομιλητες στο διαδυκτιο.
Ολα εχουν να κανουν με εμπειρειες,καταστασεις που εχεις βιωσει.Απορριπτω την ροζ αισθητικη του ερωτα,με τις καραμελωμενες μεγαλοστομιες.
Απο κει και κατω παω πασο στα υπολοιπα.Ισως να συμφωνησω με την χημικη διεργασια που λεγεται ερωτας και δη κεραυνοβολος.Δεν ξερω αν σε χτυπα κατακουτελα ή σου κοβεται η ανασα αλλα την νυν συζυγο μου καπως ετσι την γνωρισα.
Μια ομορφη κοπελα που οταν μου την συστησαν σε ενα παρτυ,δεν μπορουσα να ξεκολλησω τα ματια μου απο πανω της,και απο συνηθως λαλιστατος δεν ηξερα τι να πω.
Το μισος τωρα.Βιωματα και καταστασεις ποντικι μου και παλι.Το εχεις νιωσει ποτε;
Εχεις βρεθει σε καταστασης ομαδικης λυσσας και παρακρουσης;Οργης;
Προφανως οχι,ο γραφων ειχε την τυχη.Και δεν αναφερομαι σε συγκρουσεις χουλιγκανς αν και εκει παιρνεις μια γευση πολεμου και απροσωπου μισους,που ειναι και το πλεον αγνο και ανιδιοτελες.

raffinata είπε...

ΕΡΩΤΑΣ ακόμα κι όταν "... με περισσή λαβώνει δύναμη..."

the resident είπε...

Nikos Dimou said... "Πραγματικά νομίζω πως το ερωτικό πάθος στις γυναίκες είναι πολλαπλάσια ισχυρό."

5:30 μμ

Eγώ δε νομίζω.Kαι αν κρίνω και απ τα ζώα που τα αισθήματα τους είναι εμφανή...

takis vasilopoulos είπε...

@Ν.Δήμου
Δεν το γνώριζα,πάντως μπορει να σταθει σαν ερωτικό τραγούδι και μάλιστα σαν πολυ αξιολογο.
Σιγουρα ο έρωτας λατρεύει.
Το αποσπασμα του ΡΟΥΜΙ που παρέθεσα στην ουσια το έχει γράψει σαν ύμνο στον δικό του θεό , << τον αγαπημένο >> που τον έβλεπε και μέσα απο το πρόσωπο του Σαμς,ενός δερβίση.

Είναι πράγματι αξιολογο πως ένας υμνος λατρειας προς το θείο μπορει να σταθει και ως ερωτική εξομολογηση.
Για τον ερωτευμένο το αντικείμενο του ερωτά του είναι θρησκεια,μεθύσι λατρείας.Οπως ο μοναχος ή ο δερβίσης θέλει να ενωθει με το θεό έτσι και ο ερωτευμένος με το άλλο πρόσωπο.

Tolisbak είπε...

30000 τόμοι; Εντυπωσιακότατο. Πόσα από αυτά έχετε διαβάσει;

Όσο για τον έρωτα, νομίζω πως συνδέεται με την παραγωγή ντοπαμίνης, όπως τα ναρκωτικά. Περνά όταν ο εγκέφαλος τη συνηθίσει ή κάτι τέτοιο-δεν θυμάμαι τώρα.

takis vasilopoulos είπε...

Τι υπέροχη η σκηνη απο το << ο περλιμπιν και η μπελισα >> του ΛΟΡΚΑ οπου η Μπελισα τραγουδάει για τον ερωτα της καθως πηγαίνει στον κήπο ( λογια που έγιναν τραγουδι απο τον χατζιδάκι)
: << Πέρα στο σκοτεινο ποτάμι
Εσκυψε η νύχτα να λουστεί
Ετσι και η όμορφη Μπελίσα
Μένα φιλι θα δροσιστεί
Πάνω στο πέτρινο γεφύρι
Κάθεται η νύχτα η δροσερη
Ετσι και η όμορφη Μπελίσα
Στον κήπο θα τον καρτερει >>

Στο τέλος ο ερωτας καταλήγει πάλι σε αιμα

cyrusgeo είπε...

nikos dimou: "Αδυνατώ φυσικά να μεταφράσω..."

Επειδή έχω απύθμενο θράσος, ιδού μια πρόχειρη μετάφραση:

John Donne

Η Καλημέρα

Αναρωτιέμαι, ειλικρινά,
τι κάναμε εσύ κι εγώ πριν ερωτευτούμε.
Δεν είχαμε, άραγε, απογαλακτιστεί ακόμη,
Αλλά βυζαίναμε παιδιάστικα τις χαρές της εξοχής;
Ή φρουμάζαμε στη σπηλιά του ύπνου του βαθύ;
Έτσι ήταν. Όλες οι χαρές πριν απ’ αυτήν
Ήταν ψευδαισθήσεις.
Όποια ομορφιά ποτέ κι αν είδα, πόθησα και πήρα,
Δεν ήταν παρά όνειρο, σκιά δική σου.

Και τώρα, καλημέρα στις ψυχές μας που ξυπνάνε
Και που από φόβο δεν γυρνούν να κοιταχτούν.
Γιατί ο έρωτας μας κάνει να αγαπάμε κάθε θέα
Κι ένα μικρό δωμάτιο το κάνει σύμπαν.
Ας παν' σε νέους κόσμους οι θαλασσοπόροι
Ας δείχνουν τόσους κόσμους όλοι οι χάρτες
Εμείς θα κρατήσουμε το δικό μας κόσμο.
Καθένας έχει έναν κι είναι ένας.

Το πρόσωπό μου φαίνεται στα μάτια σου,το δικό σου στα δικά μου
Και στα πρόσωπα φαίνονται οι αληθινές καρδιές.
Πού θα βρούμε δυο καλύτερα ημισφαίρια
Χωρίς δριμύ βορρά, χωρίς τη δύση;
Ό,τι πεθαίνει δεν είχε αναμιχθεί σωστά.
Αν οι δυο έρωτές μας είναι ένα
Ή αν εσύ κι εγώ με την ίδια ένταση αγαπιόμαστε,
Τίποτε δεν πεθαίνει.

Nikos Dimou είπε...

Tolisbak said...
30000 τόμοι; Εντυπωσιακότατο. Πόσα από αυτά έχετε διαβάσει;

Πολλά. Αλλά η βιβλιοθήκη είναι και βάση δεδομμένων. Όταν έχεις π. χ. σειρές με Άπαντα (του Rilke, του Stendhal, φιλοσόφων, ποιητών κλπ. - 15 και 20 τόμοι ο καθένας) δεν τα διαβάζεις, αλλά ανατρέχεις σε αυτά. Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, παλιά δεν υπήρχε και το Internet - για να βρεις ένα κείμενο έπρεπε να το έχεις.
Για όλες μου τις φιλοσοφικές μελέτες αναγκάστηκα να ...αγοράσω την βιβλιογραφία. Έτσι - μισό από ανάγκη, μισό από μεράκι - έφτασα να περάσω τις 30.000 (πρέπει να είναι περισσότερα... έχω χρόνια που δεν έκανα καταμέτρηση).

alombar42 είπε...

Ενας από τους λόγους που το μέλλον (ίσως να) είναι ζοφερό, είναι οτι (ίσως να) υπάρχουν τα κατάλληλα ερωτικά φίλτρα, αυτά των "μαγισσών" των μύθων στο πιο σύγχρονο: βασισμένα σε πρωτεΐνες και ορμόνες.
Και τότε το ερωτεύομαι ίσως γίνει ενεργητικό ρήμα, σύμφωνα με τις τότε επιταγές της μόδας: ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Ισως να υπάρχει και το κατάλληλο σκεύασμα για τον ερωτευμένο, ο οποίος άλλωστε δεν είναι τόσο παραγωγικός. Θα πηγαίνεις στη δουλειά σου τραγουδώντας την άνοιξη και στην είσοδο θα παίρνεις το κατάλληλο χαπάκι που θα σου κόβει το τραγούδι.

Ευτυχώς πάντα υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ: ίσως οι μηχανές κάνουν τα πάντα εκτός από όσα χρειάζονται φαντασία (να δικαιωθεί και το "η φαντασία στην εξουσία"), οπότε ο έρωτας θα αναγορευτεί σε υποχρεωτική κατάσταση!

Νόμος 1035 κάθετος κλπ: Οι μη ερωτευμένοι απαγορεύεται να κυκλοφορούν σε δημόσιους χώρους γιατί προσβάλλουν τη δημόσια αισθητική

:)

Nikos Dimou είπε...

takis vasilopoulos said...
Τι υπέροχη η σκηνη απο το << ο περλιμπιν και η μπελισα >> του ΛΟΡΚΑ

Και με την μουσική του Χατζιδάκι - σε όλο αυτό το Post θα έπρεπε να ακούγεται ο Μεγάλος Ερωτικός...

mickey είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
mickey είπε...

@querrero (5:34 μμ):

Αντιγράφω επακριβώς την επίμαχη φράση μου:
"Μόνο οι στερημένοι, ανέραστοι και οι απίστευτα πληγωμένοι από κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα ή έναν πικρό χωρισμό θα μπορούσαν να γράψουν τόσο απαξιωτικά σχόλια για τον έρωτα και τους ερωτευμένους ΣΑΝ κάποια από αυτά που διάβασα εδώ μέσα (ελάχιστα ευτυχώς)"

Τόνισα τη λέξη "σαν" αυτή τη φορά μήπως και γίνω πιο σαφής. Μπορεί να είσαι απλά κυνικός ή ότι άλλο. Οι διευκρινίσεις για τον έρωτα στο σχόλιό σου κατατοπιστικές, αλλά και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τι φταίνε τα λουλούδια και οι λοιπές "χαριτωμενιές".

Μήπως βαφτίζουμε τις "άμυνες" που αποκτήσαμε λόγω των βιωμάτων μας ως "σωστή στάση" και καταδικάζουμε τις άλλες "στάσεις", όπως η αλεπού με την κομμένη ουρά; Ο έρωτας έχει χώρο για όλους και όλων των μορφών τις εκφράσεις. Από τις πιο "χαζοχαρούμενες" μέχρι τις πιο "εκλεπτυσμένες".

Δε λέω, ας υπάρχει κάποια προσοχή και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας (η εμπειρία βοηθάει πολύ), αλλά αν δε γίνεις και λίγο παιδί (ή "αφελής") στον έρωτα, πού αλλού θα γίνεις; Εκτός κι αν ο φόβος μην τυχόν και πληγωθεί κανείς (ή τσαλακωθεί η άψογη εικόνα που έχει για τον εαυτό του) είναι τέτοιος, που ζυγίζει την κάθε του κίνηση σε όλα, ακόμα και στον έρωτα, προκειμένου το "σχέδιο" να προχωρήσει ομαλά. Πολύ φοβάμαι όμως ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, μάλλον ο έρωτας χάνει το νόημά του, ενώ συχνά η υπερβολική προσοχή οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα ;)

Όσο για την "τύχη" που είχες να ζήσεις το (ενίοτε "αγνό" και "ανιδιοτελές") μίσος, ευτυχώς θα μπορούσα άνετα να πω:

Γαμώ την ατυχία μου!

Μόνο μια φορά στη ζωή μου ένιωσα μίσος, αλλά ευτυχώς κατάλαβα ότι είναι το πλέον ηλίθιο και άχρηστο συναίσθημα που υπάρχει (αν μπορούσα με μια γενετική ή άλλη τροποποίηση να το εξαλείψω τελείως, θα το έκανα ευχαρίστως - κι ας έχανα αυτή την "ανθρώπινη" και "φυσική" πλευρά μου).

Αφήστε τα μίση...

sauna victim είπε...

Afeiste me na apolafso to sex! Stamateiste na milate gia erwta!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

το μίσος και ο έρωτας είναι εργαλεία. του έρωτα το πρώτο και του μίσους το δεύτερο. όχι δυστυχίες της χνουδωτής. μιλώ για το καθολικό μίσος που σφυροκοπάει συγκεκριμένες σαπουνάδες σε μπροστέλα ή σχεδόν εντομή.

paragrafos είπε...

Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν είμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια είταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν είτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο είταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Θυμάσαι, αγάπη μου, "την πρώτη μεγάλη μέρα μας";
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
έν' απλό φτηνό φόρεμα, μα είταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή - σου πήγαινε.

Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχω λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;

Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.

Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.

Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
- πόσο σου πήγαιναν.

Α, θα 'θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ' το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Τασος Λειβαδίτης


(Από την αφιέρωση του αγαπημένου μου)

Τ

apousia είπε...

Κωστής Μοσκώφ
''Ιστορία-δεύτερη εκφορά''

''2050.
Ως Σάρκα Έρωτα εκτείνεται η Παγκόσμια Επανάσταση.
Οι νίκες γαλβανίζουν τους απανταχού λαούς.Εξεγείρεται σύμπασα η οικουμένη.
Τούρκοι και Κούρδοι σταματούν τον αλληλοσπαραγμό.Σχίζοντας την ημισέληνο υψώνουν παντού την κόκκινη σημαία.Πέφτει η Βασιλίδα Κωνσταντινούπολη.Λουφάζουν οι αστοί.Και οι μικροαστοί.
Και από τον απλό λαό οι μη εγρήγοροι.
Χρόνια μετά την κατάρρευση του ''υπαρκτού''.Αυτόν που οι απανταχού ανέραστοι είχαν υποσκάψει.
Οι λαοί θεσμοθετούν τα χιλιόχρονα όνειρα.
Έκτοτε τα κοινοβούλια νομοθετούν τον Έρωτα και τη Δικαιοσύνη.
Και τους δύο φορείς και τρεις χιλιόχρονους καημούς τους.
Το Δίκαιο παντρεύεται τον Έρωτα.
Όσοι δεν ξέρουν ν'αγαπούν κλείνονται σε ιδρύματα.
Ο Έρωτας τώρα ολικός καταργεί τον Θάνατο.Καταργεί τον Καιρό.
...''

paragrafos είπε...

@ Νικο Δήμου

Σπάνια σας απασχολώ, αλλά τώρα δεν μπορώ να το αποφύγω:

Ο Σταντάλ όπως τον ξέρουν οι πολλοί (περίσσότερο με το "Κόκκινο και το Μαύρο" και με το "Μοναστήρι της Πάρμας) ή ο Ανρί Μπελ, δεν ήταν και τόσο καλός με τις γυναίκες μάλιστα απ, ότι θυμάμαι (ίσως κάνω λάθος) οι έρωτές του ήταν περισσότερο πλατωνικοί.

Θυμάστε την κακία του, που συσχέτιζε τις γυναίκες με τις μεταφράσεις; (Να το πω;)

apousia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Artanis είπε...

Μία μικρή δημόσια ερωτική εξομολόγηση
από μένα για σένα.


Ζω τον έρωτα μου τους τελευταίους 103 μήνες της ζωής μου και παρ' όλο το αρκετό διάστημα πού είχα στη διάθεσή μου να σκεφτώ, δεν κατάφερα να βρω ούτε μία λογική εξήγηση σε όλα τα "γιατί" του έρωτα.
Κι έτσι παραιτήθηκα της προσπάθειας και παραδόθηκα στη ζάλη του με την πεποίθηση ότι αργά ή γρήγορα θα τελειώσει...θα εξανεμιστεί...θα μείνουμε δυο καλοί φίλοι...ή και πάλι όχι...
Όμως δεν τελειώνει...αντίθετα μεγαλώνει!
Και κάπου στην πορεία αναρωτήθηκα, "μα καλά, πού θα πάει αυτή η ιστορία;Ακόμα ζαλίζομαι;;;"
Και πάλι ρώτησα τα "γιατί" του έρωτα.Και πάλι δε βρήκα τα "επειδή".
Και αποφάσισα να παραδοθώ ξανά στη ζάλη.Και κάθε φορά που η λογική προσπαθεί να κατανοήσει τί συμβαίνει, κάθε φορά με κοιτάς και παραδίνομαι.
Και το μόνο "επειδή" που ανακαλύπτω είναι αυτό:
Ότι είσαι ο έρωτας της ζωής μου. ΄Ο,τι κι αν γίνει...όπου κι αν πάω...όπου κι αν βρεθείς.

...με αφορμή
τους αγαπημένους μου στίχους από τον Μεγάλο Ερωτικό(ευχαριστώ κ.Δήμου) και το ποίημα του John Donne, που κατέθεσε ο κ.Δήμου αλλά μετέφρασε υπέροχα ο cyrusgeo.

BadlyDrawnBoy είπε...

Δεκαετία 90.
Ρίκα Βαγιάννη: Κύριε Δήμου, ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σας;

Νίκος Δήμου: Ο εκάστοτε τελευταίος

Ευφυής απάντηση σε μια τηλε-κλισέ ερώτηση.
Εύγε!

Ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να πει, χωρίς να θίγεται ο ‘εκάστοτε τελευταίος’ της, ότι ο έρωτας της ζωή της είναι ένας πρώην (Ανδρέας Παπανδρέου) είναι η Δήμητρα Λιάνη

wetex είπε...

kalos o erotas alla apoxavnonei.

apo tin alli anaferomeni sto erotima tou querrero giati oi ginaikes theoroun tin seksoualiki apolavsi taboo, na paratheso to katatopistikotato sxolio tou Harry Ασφαλως & υπαρχει διαφορα απο τους 5 στους 11,η διαφορα της κυριας απο την...Προσωπικα πιστευω οτι η γυναικα που εχει παει με περισσοτερους απο 5,χωρις να παντρευτει,ειναι ή μπαζο ή... Απο δικη μου στατιστικη οι περισσοτερες σοβαρες παντρευονται τον 3ο-4ο. Οι παραδοσιακες & απο επαρχια,ακομα & σημερα σε μεγαλο ποσοστο παντρευονται τον 1ο.

diaxorismoi anamesa se sovares kai mi kai ta kritiria tous.....

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

Μία μικρή δημόσια ερωτική εξομολόγηση από μένα για σένα (αφού δεν υπάρχει θεός, τα κάνω όλα).

Φυτοζωάω τον έρωτα μου χίλια χρόνια παρ' όλο το χαλαρό μεσοδιάστημα πού είχα εσωτερικεύσει μέσα μου για να σκεφτώ, δεν κατάφερα να εκμαιεύσω ούτε μία ντροπή σε όλα τα "διατί" του Ναζωραίου μου.
Κι έτσι απολύθηκα της προσπαθείας και δέθηκα στο αγκίστρι του με την πεποίθηση τηλεπαρουσιαστού ότι γοργά ή γρήγορα θα τα τηλεφτύσει...θα εξανεμιστεί...θα απομείνουμε δυο καλοί Μασώνοι...ή και πάλι όχι...
Όμως δεν τελειώνει και αντίθετα μεγαλώνει αφού κι εσύ έχεις εξαφανιστεί!
Και κάπου στην πορεία σαλπίστηκα, "μα καλά, πού θα περιοδεύσει αυτή η μυθολογία; Ακόμα μεγαλώνει;;;"
Και πάλι ρώτησα τα γιατιά του έρωτος. Και πάλι δεν τα βρήκα τα "επειδής να με αγαπάει στ’ αλήθεια".
Και λιμοκτόνησα για να διαδωθώ ξανά στη καρπουζομίχλη. Και κάθε που ζω στο νοίκι τα ξεράδια προσπαθούν να κατανοήσουν τί συμβαίνει, κάθε που με εκπορνεύεις ξενυχτάω.
Μη με αφήσεις να σε αφήσω αγάπη μου:
Είσαι το επιτραπέζιο της ζωής μου. Σχιζομύκητες...όπου κι αν φάω...όπου κι αν τραπεζωθείς.

αφορμή του έρωτος
οι αγαπημένοι μου στίχοι έρωτα μου οι ξένοι στίχοι έρωτα μου από τον Μεγάλο Ερωτικό (ευχαριστώ την Ερήμου Ελένη) και το πόνημα του Captain Black, που εισέπνευσαν οι φίλοι μας εισπράκτορες
του έρωτος

MainMenu είπε...

'Σαλτάρω' Ροδίτης είσαι;

mickey είπε...

Πουτάνες, με τη γνωστή απαξιωτική έννοια του όρου (και όχι με την έννοια του πανάρχαιου κοινωνικού λειτουργήματος - ναι, καλά διαβάσατε), συνήθως υπάρχουν μόνο στη διαστρεβλωμένη φαντασία στερημένων, ανώριμων ή "καμένων" (κυρίως ανδρών). Περιέργως πώς, ο άντρας που έχει πάει με πολλές γυναίκες (ή απατά τη σύντροφό του) θεωρείται "άξιος", ενώ η γυναίκα που έχει πάει με πολλούς (ή απατά τον σύντροφό της) "πουτάνα" - την οποία παρεμπιπτόντως, συχνά επιθυμούν διακαώς οι "άξιοι" άντρακλες ή οι στερημένοι συντηρητικοί, που με περισσή ευκολία την καταδικάζουν ;)

Πόσες φορές δεν χαρακτήρισαν έτσι τη γυναίκα (που ενδεχομένως μέχρι πρότινος λάτρευαν), επειδή απλώς δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά τους, τους φόρεσε το γνωστό "αξεσουάρ", τους παράτησε στα κρύα του λουτρού ή απλά της αρέσει ο έρωτας χωρίς δεσμεύσεις; Ή κάποιες απατημένες, επειδή τους "έκλεψαν" τον σύντροφο; - ας τον κλείδωναν στη ντουλάπα! Πολλοί συγχέουν τον "έρωτα" με την κτητικότητα και ενίοτε βγάζουν τα απωθημένα τους. Ενδεχομένως να δικαιολογούνται στην αρχή, αλλά αν αυτό συμβαίνει κατ' εξακολούθηση, τότε φταίει κάτι άλλο και όχι οι "πουτάνες"...

takis vasilopoulos είπε...

O Δον Ζουαν όμως τι πιστευε για τον έρωτα? ( ριζοσπαστικές θέσεις για το 1665,με παρα πολλα συμφωνω αλλά κάτι δεν μου πάει καλα στην συνεχή αλλαγη,νομίζω πως χάνεται ένα κομματι του έρωτα αν η σχέση δεν ωριμάσει,χάνουμε κρυφές πτυχές του που φαίνονται μόνο με το πέρασμα του χρόνου )

Παραπέμπω το αποσπασμα απο το θεατρικο του Μολιερου.....

<< ...Α,μπα!Και τι προτείνεις?Να μείνω πάντα με το πρώτο θυληκό που θα με ξελογιάσει?Για χάρη του δέντρου να χάσω το δάσος?Ωραία αντίληψη,να θαφτεις στον έρωτα μιας γυναικας,να ζεις νεκρος για όλες τις άλλες ομορφιες που σε καλουν,και όλα αυτά για να μπορεις να υπερηφανεύεσαι πως είσαι πιστος!Ε όχι.Η πίστη είναι προσόν των ηλιθίων.Κάθε ωραία γυναικα δικαούται να μας γοητεύσει.Πως δηλαδη?Επειδη έτυχε κάποια να προηγηθει,θα στερησει απο τις άλλες τα νόμιμα δικαιώματα τους?Προσκυνώ την ομορφια όπου και αν τη συναντησω και παραδίδομαι αμαχητι στη γλυκια και βιαιη έλξη της.Τι και αν βρισκομαι μπλεγμενος αλλου?Ο έρωτας για τη μία δεν είναι λόγος να αδικώ τις άλλες.Εχω μάτια για όλες.και όλες τις τιμώ σύμφωνα με την αξία τους,αποδίδοντας σε κάθε μια το φόρο που η φύση μου επιβάλλει.Πως μπορω να αρνηθω την καρδια μου σε ότι αξιέραστο αντικρύσω?Χιλιες καρδιες αν είχα θα τις χάριζα όλες σε ένα νόστιμο μουτράκι.Καρύκευμα του έρωτα είναι η ποικιλία,τα πρώτα σκιρτήματα είναι η γοητεία.Να πολιορκεις με χιλια δυο τεχνάσματα ένα πλάσμα αγγελικο,να το φέρνεις μέρα με τη μέρα,βήμα το βήμα όλο και πιο κοντά σου,να πολεμάς την παρθενική του αιδημοσύνη με όρκους,στεναγμους και δάκρυα,να λυγίζεις πόντο ποντο την αντισταση του,να νικάς τους ενδοιασμούς του,και να το οδηγεις γλυκα γλυκα εκει που επιθυμεις.Δεν είναι αυτη ηδονή ανομολόγητη?Μα ,όταν μια φορα το κατακτήσεις τι άλλο να πεις,τι άλλο να ποθησεις?Το πάθος κάνει φτερα και βυθίζεσαι στη χειμέρια νάρκη της συνήθειας,ώσπου ένα νέο ιδεώδες να ξυπνήσει πάλι μεσα σου τον πόθο και να σε παρασύρει στην μεθυστική γοητεία της κατακτησης.Να νικάς την αντίσταση μιας γυναίκας,δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση.Σαν τους μεγάλους κατακτητες,που πετουν απο νίκη σε νίκη και αδιάκοπα οραματίζονται καινούργιους τόπους,νέες κατακτήσεις,έτσι και εγώ:τίποτε δεν μπορει να αναχαιτίσει το πάθος μου.Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ.Και σαν άλλος Αλεξανδρος εύχομαι να υπήρχαν και άλλοι κόσμοι για να μπορέσω ερωτικά να τους αλώσω! >

georgia m. είπε...

@paragrafos:
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Alain de Botton,που,νομίζω ότι συμπληρώνει το δικό σας:

''Δε μ ενδιέφερε να βρω στα λόγια της στοχαστικές διαπιστώσεις ή ποιητικές αλήθειες -δεν είχε καν σημασία τι έλεγε όσο το γεγονός ότι το έλεγε εκείνη και ότι εγώ ήμουν αποφασισμένος να βρίσκω τέλειο καθετί που επέλεγε να αρθρώσει.Ένιωθα έτοιμος να την ακολουθήσω σε κάθε μικροπεριπέτεια,να ξεκαρδιστώ με τα αστεία της,ακόμη κι αν ξεχνούσε την ατάκα που προκαλούσε το γέλιο,να μάθω τις σκέψεις της κι ας έχανε τον ειρμό.Αισθανόμουν έτοιμος ν αποποιηθώ τον εγωκεντρισμό μου για να δω με τα δικά της μάτια,να ταυτιστώ με καθέναν από τους πιθανούς εαυτούς της,να καταλογογραφήσω μια προς μια τις αναμνήσεις της,να γίνω ο ιστορικός της παιδικής της ηλικίας,να μάθω για όλους τους έρωτες,τους φόβους και τα μίση της - κάθε τι που είχε κάποτε περάσει από το νου ή το σώμα της μου φαινόταν ξαφνικά συναρπαστικό''.

Yannis H είπε...

Αυτή η λάμψη, αυτό το χαμόγελο, αυτό το πρόσωπο,
αυτά τα χείλη, αυτό το τέλειο σώμα,
μα πάνω απ΄όλα αυτά τα υπέροχα μάτια... αχ.
Μα ας αφήσουμε εμένα! Εσύ τι κάνεις?

paragrafos είπε...

Δυο λόγια μου φτωχά
θέλω δειλά να σου πω
δυο λόγια μοναχά
κι ένα γλυκό σ' αγαπώ

Χαρά μου
για σένα ζω χαρά μου
το ξέρεις
χωρίς να σ' το 'χω πει

Χαρά μου τα
πιο όμορφα όνειρά μου
χαρά μου
τα πνίγω στη σιωπή

Απ' τον έρωτα τον τρελό
έχω γίνει παιδί δειλό
σε λατρεύω μελαγχολώ
μα δε μιλώ

Χαρά μου
για σένα ζω χαρά μου
το ξέρεις
χωρίς να σ' το 'χω πει

Απ' τον έρωτα τον τρελό
έχω γίνει παιδί δειλό
σε λατρεύω μελαγχολώ
μα δε μιλώ

Χαρά μου
για σένα ζω χαρά μου
το ξέρεις
χωρίς να σ' το 'χω πει

mickey είπε...

@takis vasilopoulos (7:59μμ):
Άσχετα αν συμφωνώ ή διαφωνώ με το θρυλικό εραστή, δε μπορώ να βρω κανένα απολύτως επιχείρημα για να αντικρούσω τη λογική του. Το ίδιο φαντάζομαι πως θα συνέβαινε με την απολογία ενός "πιστού" και τις (άλλες) χαρές μιας μόνιμης σχέσης.

Όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα: "Δεν είναι ο έρωτας παιδί της λογικής" ;)

paragrafos είπε...

Πριν το χάραμα μονάχος εξεκίνησα
και στο πρώτο μας το στέκι την αυγούλα γύρισα

Κάποια άλλη μ' είχε μπλέξει με καμώματα
σ' αγαπώ κι ήρθα κοντά σου πριν τα ξημερώματα

Πριν ακόμα σβήσουν τ' άστρα εξεπόρτισα
αχ να ξανάβρω τα δυο σου χείλη που ποτέ δε χόρτασα

paragrafos είπε...

georgia.m said...
@paragrafos:
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Alain de Botton,που,νομίζω ότι συμπληρώνει το δικό σας:

''Δε μ ενδιέφερε να βρω στα λόγια της στοχαστικές διαπιστώσεις ή ποιητικές αλήθειες -δεν είχε καν
(...)

*****************************
Χριστέ μου, είναι θαύμα!!!

Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ!

Yannis H είπε...

Μετά τον Δον Χουάν, Mickey και Παράγραφος ('Κάποια άλλη μ' είχε μπλέξει με καμώματα') θέτουν το θέμα της μονογαμικότητας στον έρωτα.

Να το θίξουμε; Ιδίως, οι διαφορές στη στάση ανδρών και γυναικών μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες. Προσωπικά... για την πολυγαμικότητα, ψηφίζω: το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ, ελπίζω πάντα ισχυρή!

paragrafos είπε...

Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ
μέτρο δεν έχει η αγάπη
είναι απ' τον ήλιο πιο ψηλά
και δεν τη φτάνει μάτι

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα

Η αγάπη που μας έδεσε
πόνο δε θα γνωρίσει
είμαστε δυο σταλαγματιές
από την ίδια βρύση

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα

Yannis H είπε...

...και φυσικά, κοιτάζω μέσα μου και αυτοαναιρούμαι...

Nikos Dimou είπε...

paragrafos
Θυμάστε την κακία του, που συσχέτιζε τις γυναίκες με τις μεταφράσεις; (Να το πω;)

Si elles sont belles elles ne sont pas fideles...

"Αν είναι ωραίες, δεν είναι πιστές..." σύμφωνα με το μεγάλο λεξικό των Citations δεν το έχει πει αυτός.

Α - ήταν αιώνια ερωτευμένος με λάθος γυναίκες - και ξεσπούσε στις πόρνες

georgia m. είπε...

Σκέπτομαι πως όταν είμαστε ερωτευμένοι,η προσδοκία της αναμονής στη φαντασία μας είναι πιο επιθυμητή και από την ίδια την παρουσία του αγαπημένου προσώπου,όταν συμβαίνει στην πραγματικότητα:
Σκεπτόμαστε και σχεδιάζουμε τη στιγμή που θα συναντηθούμε με ένα σφίξιμο στο στομάχι και σίγουρη ταχυκαρδία,φανταζόμαστε τα βλέμματα και σχεδόν ζούμε τη συνάντηση εκ των προτέρων.Είναι πάντα όλα τέλεια γιατί μπορούμε(ακόμα) να σκηνοθετήσουμε τα πάντα.Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι,σπάνια συμβαίνει ό,τι είχαμε ''προγραμματίσει'' στη φαντασία μας!Άλλα σκεπτόμασταν να πούμε -τώρα μένουμε βουβοί ή μιλάμε δήθεν για τον καιρό(το αγαπημένο και ακίνδυνο θέμα όλων!).
Κι ίσως αυτό να είναι και το ωραίο!Το ότι τα πράγματα έρχονται αυθόρμητα.

mickey είπε...

@georgia.m said (8:07 μμ):
"Αισθανόμουν έτοιμος ν αποποιηθώ τον εγωκεντρισμό μου για να δω με τα δικά της μάτια"

Νομίζω πως αυτό ακριβώς είναι το αποκορύφωμα του έρωτα!

Δεν έχει σημασία αν τα λόγια είναι δικά σου, του Botton ή οποιουδήποτε άλλου - για να τα παραθέσεις, σημαίνει ότι τα ασπάζεσαι κι αυτό είναι που μετράει ;)

Σε ευχαριστώ κι εγώ μαζί με την paragrafos για το απόσπασμα (ήταν όλο υπέροχο και όχι μόνο η συγκεκριμένη φράση) και εύχομαι να σε βλέπουμε πιο συχνά πλέον!

andy dufresne είπε...

Σπαταλάμε το χρόνο μας ψάχνοντας το τέλειο υποκείμενο του έρωτα αντί να χτίζουμε τον τέλειο έρωτα.

Tom Robbins

paragrafos είπε...

(για την ερωτική απογοήτευση)

Χτές αργά με ψυχή φορτωμένη
από θλίψη γιά σε περισσή,
πήγα μόνος να δω τι απομένει,
απ'τον κήπο που πότιζες εσύ.

Την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει,
μήπως ξένος κανείς την διαβεί
κι είχε ο χρόνος μ' αγκάθια στολίσει,
τη βρυσούλα που μένει πιά βουβή.

Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες
μαραμένα και τα γιασεμιά
μαραμένες κι οι ελπίδες μου όλες
στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά.

Στη γωνίτσα που άλλοτ' ανθούσε
μέσα στ'άνθη η δική μας χαρά,
ενώ ο κήπος τριγύρω πενθούσε,
μέσα μ' ένοιωσα τέτοια συμφορά.

Ως το βράδυ μονάχος μιλούσα,
σαν να σ'είχα κοντά μου ξανά
κι όταν νύχτωσ' εκεί που γυρνούσα,
είπα "Να ζει κανείς η να μη ζει"

Αττικ

paragrafos είπε...

Nikos Dimou said...
paragrafos
Θυμάστε την κακία του, που συσχέτιζε τις γυναίκες με τις μεταφράσεις; (Να το πω;)

Si elles sont belles elles ne sont pas fideles...
---------------------
Τελικα, με το θάρρος τη αγάπης που σας εχω, ομολογώ ότι είστε... γάτος!

raffinata είπε...

κατάθεση ψυχής: είχα το θράσος να τραγουδήσω "μαζί" με την εξαίσια (για μένα) φωνή της Βίκυς Μοσχολιού το τραγούδι που ανέφερε παραπάνω η paragrafos... το ηχογράφησα και το έστειλα με MMS σε αυτόν που ξέρω ότι μ' έχει απορρίψει... δεν ξέρω αν γέλασε με τις παραφωνίες μου, ξέρει ότι έκλαψα με τις δικές του "παραφωνίες"

paragrafos είπε...

Για μερικούς ανθρώπους η αναζήτηση πολλών συντρόφων είναι πολυτέλεια.

guerrero762 είπε...

Hate,haine,mrz

Εγωκεντρικοι ανθρωποι που τα παντα αναφερονται στα προσωπικα σας συναισθηματα.Δεν εγραψα για το προερχομενο απο προσωπικα αιτια μισος.
Μιλησα(εγραψα) για το απροσωπο μισος,εκεινο των κατ'εξακολουθηση δολοφονων,των πολεμιστων,των χουλιγκανς.Απροσωπο,ατοφιο και καταστροφικο.
Γιαυτο μιλησα,για την σκοτεινη μας πλευρα.Ο ερωτας μπορει να ειναι dark,ολεθριος,απολυτος,να γλυφει τις παρυφες του μισους.
Τελος παντων μαλλον δεν καταλαβαινομαστε.
Ποντικι μου,εχεις δικιο σχετικα με τον επιβητορα αντρα(αξιος) και την εχουσα πολλαπλους-πολλους ερωτικους συντροφους γυναικα(πουτανα).
Παντου στην ευρωπη τουλαχιστον ισχυει το ιδιο.Ακομα και στη Γηραια Αλβιονα με την υποτιθεμενη ανεκτικοτητα και αδιαφορα για το ποιον του αλλου.Εκει να δεις gossip και θαψιμο που πεφτει.Οι αγγλιδουλες κτλ φυλες του union jack μπορει να ειναι πιο open οσον αφορα το σεξ αλλα και εκει η "πεταχτουλα" θα χαρακτηριστει tart,bitch,slut,cunt,whore και λοιπες ενδεικτικες λεξεις.Και παλι η καλη και ησυχη κοππελα θα θεωρηθει ιδανικη νυφη.
Τωρα παλι μια κοπελλα που εχει υπερβολικα μεγαλο αριθμο ερωτικων συντροφων ή απατα καθ'εξιν τον ερωτικο-ταρανδο-συντροφο της μαλλον αρρωστη θα την χαρακτηριζα παρα πουτανα,θα στεναχωριομουν μαλιστα αν δεν ανηκα στο group των τυχερων.....
Εκεινο δε που δεν αντεχω με τιποτα ειναι τον κουραστικο τροπο αυτο-δικαιολογησης των γυναικων μετα απο ενα βραδυ-πρωι-μεσημερι-απογευμα περιστασιακου σεξ(one night stand αγγλιστι,ξεπετα νεοελληνιστι)
Ερωτηση απορια:Γιατι οι αντρες κοκορευονται ασυστολα σχετικα με τις σεξουαλικες των επιδοσεις και εναλαγης ερωτικων συντροφων ενω οι γυναικες οχι;

georgia m. είπε...

@mickey:
Στο σχόλιο των 20.07 τα λόγια είναι του Alain de Botton(ΝΑΙ,τα ασπάζομαι,γι αυτό και αντ/έγραψα και έβαλα το κείμενο μέσα σε εισαγωγικά - σε αυτό των 20.24 τα λόγια είναι δικά μου.
Να είσαι καλά!


@raffinata:
Αν είχατε το θάρρος να του στείλετε αυτό το τραγούδι,τότε αποκλείεται να γέλασε,ακόμα και αν είστε,όπως ισχυρίζεστε,παράφωνη.

paragrafos είπε...

(κι ένα βαλσάκι επισης απο τα παλαιά)

Τραγούδησε γλυκιά μου αγαπημένη
της νιότης μας το τραγούδι ευτυχισμένη
τραγούδησε λατρευτή μου γλυκά τραγούδα
τρύγισε την χαρά σαν την πεταλούδα

Τραγούδησε της ζωής μας το καλοκαίρι
όνειρο αγαπημένο μικρό μου ταίρι
τώρα μες τις καρδιές κελαηδούν αηδόνια
πριν τα σγουρά μαλλιά μας σκεπάσουν χιόνια

Γέλα αγάπα και τραγούδα ο καιρός γοργά περνά
γέλα αγάπα και τραγούδα κι είναι όλα εφήμερα
κι είναι όλα φρούδα άσε και την καρδιά σου ν' αγαπήσει
γιατί ό,τι φεύγει δεν ξαναγυρνά

Τραγούδησε γλυκιά μου αγαπημένη
γοργά η ζωή κυλά κι ο καιρός διαβαίνει
και σβήνει και τα τραγούδια από τα χείλια
τα όνειρα τους πόθους και κάθε ζήλεια

Και γέλασε τώρα που όλη γελά η πλάση
αύριο η ζωή μας θα συννεφιάσει
άγριες θα 'ρθουν μπόρες και καταιγίδες
να σβήσουν τα όνειρά μας και τις ελπίδες

Γέλα αγάπα και τραγούδα ο καιρός γοργά περνά
γέλα αγάπα και τραγούδα κι είναι όλα εφήμερα
κι είναι όλα φρούδα άσε και την καρδιά σου ν' αγαπήσει
γιατί ό,τι φεύγει δεν ξαναγυρνά

Yannis H είπε...

querrero: Είναι σαν να αναρωτιέσαι γιατί δεν θα κοκορευόσουν επειδή την έχεις μικρή, όπως θα κοκορευόταν μια γυναίκα επειδή είναι στενή (όχι 'ξεσκισμένη').

Έτσι έχουν κοινωνικά τα πράγματα, έτσι δρούμε.

paragrafos είπε...

Ξέρετε, ο πατέρας μου ήταν ένας βαύναυσος παλιάνθρωπος και δεν θα τον συγχωρέσω ούτε στην άλλη ζωή: Βασάνισε πολύ τη μητέρα μου... (μεθύσια, ξυλοδαρμοι...)

Είχε όμως μια κιθάρα, και τραγουδούσε, τραγουδούσε, πάντα τραγουδούσε. Και η μητέρα μου επισης. Μονο τότε ηρεμούσε το σπιτι. Αλλά τα τραγούδια συνήθως δεν διαρκούσαν πολυ. Σχεδον πάντα είχαμε .. παρατράγουδα.

georgia m. είπε...

@querrero:
Απορίες που έχετε!
Γιατί απλούστατα,οι άντρες μεγάλωσαν όταν ήταν αγόρια πιστεύοντας ότι θα είναι πολύ ''αρσενικά''αν κάνουν έρωτα με πολλές γυναίκες και από πολύ νωρίς στη ζωή τους ενώ τις γυναίκες,στην πλειοψηφία τους,τις μεγάλωσαν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο.

paragrafos είπε...

Και η απορία μου ήταν: πώς είναι δυνατός ένας μάλλον καλλιεργημένος άνθρωπος, που ξέρει τόσα και τόσα τραγούδια για την αγάπη και τον έρωτα, να είναι και τόσο μα τόσο ανάπηρος συναισθηματικά!

Ακόμα δεν βρήκα απάντηση.

Yannis H είπε...

Συγνώμη για τα 'γαλλικά' μου, αλλά εκχυδαΐζοντας μερικά πράγματα πάνω μας – όπως τα κολλήματά μας – τα καταλαβαίνουμε καλύτερα. (Σαν να κόλλησα από το Harry.) Τέλος πάντων, είναι όντως χυδαία τα δύο σταθμά σε άντρες και γυναίκες – όταν στο σεξ δύο άτομα να κάνουν το ίδιο πράγμα, πως είναι δυνατόν να τα διέπει διαφορετική ηθική;

georgia m. είπε...

@paragrafos:
Βρείτε τη δύναμη να τον συγχωρήσετε όσο ζείτε.Πού ξέρετε;Μπορεί κι εκείνον να τον βασάνισαν κάποτε,με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και να ξεσπούσε αργότερα στον αδύνατο...Ανεπίτρεπτο αλλά ανθρώπινο...

paragrafos είπε...

Εγώ κλεινόμουνα στο δωμάτιό μου κι έκλαιγα, κρυφά βέβαια. Και για να ξεχαστώ τραγουδούσα κι εγώ. Τις περισσότερες φορές έγραφα δικούς μου στίχους (παιδικά πράγματα), κρατούσα κι ένα ημερολόγιο οργής. Και απ΄ ό,τι φαίνεται ακόμα το συνεχίζω.

mickey είπε...

querrero said (8:37 μμ):
"Ερωτηση απορια:Γιατι οι αντρες κοκορευονται ασυστολα σχετικα με τις σεξουαλικες των επιδοσεις και εναλαγης ερωτικων συντροφων ενω οι γυναικες οχι;"

Έχω μια πρόχειρη απάντηση, αλλά ως άντρες, μάλλον δε μας συμφέρει - ας κάνουμε την πάπια λοιπόν ;)

Από την άλλη, ίσως το γεγονός να σχετίζεται και με την κρατούσα αντίληψη ότι οι άνδρες είναι πολυγαμικοί ενώ οι γυναίκες μονογαμικές. Μεγαλώνοντας με αυτές τις πεποιθήσεις, είναι φυσικό πολλοί άντρες να κυνηγούν μια ζωή τα ρεκόρ και πολλές γυναίκες τον (ένα και μοναδικό) τέλειο άντρα, προκειμένου να εκπληρώσουν τον "φυσικό" και "κοινωνικό" τους "ρόλο". Πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος αυτού του ιδιότυπου "δρόμου αντοχής" κανείς από αυτούς δεν είναι ευχαριστημένος ;)

Πάντως ενδέχεται να υπάρχει και βιολογική εξήγηση (περισσότερα ίσως γράψω αργότερα).

Υ.Γ. Ο Γιάννης και η Γεωργία με πρόλαβαν, αλλά anyway, το ρίχνω ως έχει...

paragrafos είπε...

Πάντα τραγουδούσα για την αγάπη και τον έρωτα. Αλλά στο μυαλό μου το παιδικό είχα (εκ των υστέρων σκεπτόμενη, τα λεώ αυτά) την τρυφερότητα, τη στοργή, την κατανόηση, τη συγγνώμη ύστερα από τη μεταμέλεια, την υπομονή, τον καλό λόγο, το σεβασμό, το σεβασμό, τον αναθεματισμενό σεβασμό!

Αυτά σημαιναν για μένα "έρωτας" τότε. Και αυτά σημαίνουν και σήμερα ως "εποικοδόμημα" (που λέγαμε κάποτε) στον αμοιβαία έλξη των σωμάτων, στην "φυσική" επικονωνία.

paragrafos είπε...

Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου
να τραγουδήσω στερνή φορά
αύριο φεύγω όλα τελειώνουνε
σβήνει για μένα κάθε χαρά

Ειν' η καντάδα η τελευταία μου
μέσα στης νύχτας τη σιγαλιά
κλαίνε μαζί μου τα σκαλοπάτια σου
κλαίνε μαζί μου και τα πουλιά

Yannis H είπε...

Νόμιζα πως είμαι ξένος από το σημερινό post. Όχι γιατί δεν γνωρίζω την αγάπη, ή δεν τη θεωρώ άξια λόγου, αλλά γιατί έχει πολύ πολύ καιρό να μου συμβεί. Και εκεί που έλεγα ότι εγώ δεν ξέρω ποιήματα ερωτικά να πω και αν ξέρω τα ξέχασα, θυμήθηκα ένα τραγούδι που, όποτε το ακούω, κλαίω. Και τώρα που το σκέφτομαι. Είναι καντάδα, από εκείνα τα ρομαντικά τραγούδια του μεσοπολέμου. Καμιά σχέση δεν έχω μ’ εκείνη την εποχή (είμαι 40 χρονών) αλλά ανήκουν στα παιδικά μου ακούσματα. Υπάρχει όμως και κάτι όχι ερωτικό, αλλά σίγουρα συναρπαστικό. Η ομοιοκαταληξία μεταξύ λέξεων που δεν το περιμένεις – και σε εκπλήσσει.

Τέλος... τώρα τελευταία, μου έχει μπει η ιδέα ότι ο πραγματικός έρωτας, αυτός που όλοι ονειρευόμαστε να ζήσουμε, δεν είναι ο παθιασμένος, ο τρελός, ο απόλυτος, αλλά αυτός που διαρκεί. Σαν το Σόλων, ‘ουδέν έρωτα προ του τέλους μακάριζε’. Αυτό που με απογειώνει στο τραγούδι, είναι γιατί μιλά για τη διάρκεια, είναι τα ευτυχισμένα τέλη του ζευγαριού.

Σας το αφιερώνω (σε κασέτα και MP3, το έχω από τους Κορώνη και Φίλανδρο).


Βγάλε απ’ τη ντουλάπα σου τα ντόμινα
του Πιερότου και της Κολομπίνας
να μην πεις και φέτος «εξαπόμεινα
απ’ τα γλέντια της παλιάς Αθήνας»

Έλα να ντυθούμε μασκαράδες
σαν εκείνους τους παλιούς καιρούς
ν’ ανακατευτούμε με καντάδες
και με νεαρές και νεαρούς

Κι αν τυχόν μας πάρουνε χαμπάρι
Πως είμαστε ασπρόμαλλο ζευγάρι
Μη σε νοιάζει αγάπη μου
σ’ όλους θα το πω
πως όσο γερνάς θα σ’ αγαπώ

Μη σε νοιάζει αγάπη μου
σ’ όλους θα το πω
πως όσο γερνάς θα σ’ αγαπώ


Πάμε σε δρομάκια μισοσκότεινα
η νυχτιά τις ζάρες ν’ απαλύνει
βάλ’ τα ντόμινά μας που σου πρότεινα
κι ας μυρίζουν λίγο ναφθαλίνη

Έλα να ντυθούμε μασκαράδες
σαν εκείνους τους παλιούς καιρούς
ν’ ανακατευτούμε με καντάδες
και με νεαρές και νεαρούς

Κι αν τυχόν μας πάρουνε χαμπάρι
Πως είμαστε ασπρομάλλο ζευγάρι
Μη σε νοιάζει αγάπη μου
σ’ όλους θα το πω
πως όσο γερνάς θα σ’ αγαπώ

Μη σε νοιάζει αγάπη μου
σ’ όλους θα το πω
πως όσο γερνάς θα σ’ αγαπώ

anathrika είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
paragrafos είπε...

Εξοχο τραγούδι! Μα η ερμηνεία εξοχότερη,
εξοχότατε!!!

paragrafos είπε...

(Επειδή μελαγχόλησα και δεν θέλω να με πιασει το παραλήρημα θα αποσυρθώ λιγάκι αφήνοντας σας και κατι επίσης γνωστό. Αυτό το έμαθα μόνη μου.
------------------


Της αγάπης αίματα
με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά
των ανθρώπων
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ
μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή
να φωτίσουν
μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

μακρινή μητέρα
ρόδο μου αμάραντο

harrygreco είπε...

Ωραια τα ξενα κειμενα,αλλα ο πλουτος του μπλογκ ειναι ο καθενας να γραφει τη δικη του εμπνευση & τις δικες του εμπειριες. Υπαρχει ωραιοτερο θεμα απο τον ερωτα ?

georgia m. είπε...

yannis h:

Αφού σας συγκινεί το τραγούδι που αναφέρατε,να σας θυμίσω ένα αντίστοιχο,που το τραγουδάει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και λέγεται ''Ο μ αγαπάς κι η σ αγαπώ''και είναι ακριβώς αυτό που θέλετε,για τον έρωτα που διαρκεί:
''O μ αγαπάς κι η σ αγαπώ
σ ένα κρεβάτι είναι κρυμμένοι
κι αγκαλιασμένοι έχουν σκοπό
να μείνουν έτσι εκεί χωμένοι
στόμα με στόμα κολλημένοι
μέρες και νύχτες μήνες χρόνια
ώσπου πια γέροι στα εκατό
να ξεψυχήσουν ξαπλωμένοι
σφιχτά-σφιχτά αγκαλιασμένοι
να δίνουν ξαφνικό φιλί

Ένα αγγελούδι τους ταϊζει
τους πλένει και τους ξεσκονίζει
μα ο μ αγαπάς κι η σ αγαπώ
δεν βρίσκουνε πια καθόλου ώρα
δεν σταματούν ποτέ πια τώρα
γιατί εχουν στόχο και σκοπό
χίλια φιλιά κάθε λεπτό
κάθε λεπτό
ο μ αγαπάς κι η σ αγαπώ

μα δεν τους βλέπει ανθρώπου μάτι
γιατί είχαν κρύψει το κρεβάτι
για να μπορούνε κάπου-κάπου
ξεφεύγοντάς του του θανάτου
να δίνουν ξαφνικό φιλί

Ένα αγγελούδι τους ταϊζει...''
(το ίδιο ρεφραίν)

paragrafos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
houlia είπε...

Να χαϊδεύεις την αίσθηση με γοητεία.
Και ν' αντέχεις στην έμπνευση και το μάθος.
Είν' το θάμβος τής ένωσης.
Τίποτ' άλλο.
Αυτό λένε πάθος!

georgia m. είπε...

@harry:
Νομίζω πως έχετε δίκιο σε αυτό που λέτε,πολύ σωστή η παρατήρησή σας, αλλά όπως λέει και ο ΝΔ στους Δρόμους του, σε αυτό το θέμα υπάρχει ''δίπολο'',με άλλα λόγια αν πούμε ο καθένας για τις δικές του εμπειρίες κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε και να μπούμε σε πολύ προσωπικά θέματα,που αγγίζουν και άλλους,αναγκαστικά, εκτός από εμάς.

paragrafos είπε...

Έγραμε το πόνο του και κάποιος Artanis πιο πάνω και τον πήρανε με τις πέτρες (κι όπου φύγει γύγει ο άνθρωπος καθ, ότι νεοφερμένος).

"Τοις μεν μη αδικούσι, δίκαιος έπαινος. Τοις δε μη επιτρέπειν αδικούσιν αδικείν, πολλαπλασιος εκείνου.

anathrika είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
paragrafos είπε...

Κι έπειτα η εξωτερίκευση τού εσωτερικού μας κόσμου δεν είναι και τόσο λυτρωτική όσο λένε. Αν έχεις πληγή και σε πονάει, αντέχεις όσο αντέχεις. Αν θελήσεις όμως να την δει κι όλας, κάποτε πονάς περισσότερο.

harrygreco είπε...

Αριθμος εραστων,κυρία δεικνυσι,ποιοτητα ερωμενων,ανδρα δεικνυσι. Τα προσωπικα μας ειναι του μπλογκ η Ανθολογια.

houlia είπε...

Παραστέκω κι εγώ στην αγάπη
Να χει χώρο πολύ να ερμηνεύει
Η εμμονή μου στη μνήμη
Μετάνοια παίρνει της και μετάνοια δίνει

Η ερμηνεία μου μέλισσα
Μα η ειρήνη έχει μείνει...

mickey είπε...

Όσο νυχτώνει, η συντροφιά μεγαλώνει!

paragrafos είπε...

Πάντως, παρά την άχαρη, αδικαιολόγητη, χολή που σαν χάρος στάζει κάποτε από τα χείλη των σχολίων μερικών από εμάς, η αλήθεια είναι ότι σε ένα μπλογκ πρέπει να λέγονται αλήθειες. Αυτές δε βγαίνουν όμως με το στανιό. Πρέπει να ξεχειλίζει κάποιος από χαρά, θλιψη ή πίκρα για να το πράξει.

Όσο για την έμπνευση, αυτή δεν έρχεται κατά παραγγελίαν, αλλιώς δεν θα την λεγανε έμπευση. Τα τραγούδια, τα ποιήματα και τα λογοτεχνικά αποσπάσμα είναι εκεινών που τα χρησιμοποιούν, εφόσον τα ζουν, εφοσον έχουν ποτισει το μεδούλι τους, και είναι συνάμα εφαλτήριο για περαιτέρω συγκινήσεις και ενδεχομένως εκμηστηρεύσεις ή και άτεχνες δημιουργίες.

Με αγάπη

Παράγραφος

georgia m. είπε...

@mickey:
Τι ωραία που τα λες,καλέ μου Μιχάλη!Αλλά μερικοί θα νομίζουν τώρα ότι παριστάνουμε τους χαρούμενους με τον αυθορμητισμό μας και τη χαρά μας.Ενώ είμαστε στ αλήθεια χαρούμενοι που επικοινωνούμε(όλοι ή σχεδόν όλοι),ναι;

guerrero762 είπε...

Ναι τι κολλημα και αυτο με τις μεταφορες ποιητικων αποσπασματων.Επιδειξη γνωσεων;Αναγκη εκφρασης;Δεν με ενοχλει,μαθαινω και διαβαζω κειμενα απο ενα κομματι της λογοτεχνιας που δεν ενδιαφερθηκα ποτε να ασχοληθω.Ουτε φυσικα η σημερινη επαφη με την ερωτικη ποιηση με κανει αν αλλξω γνωμη απο την αλλη δεν μου κανει και κακο.
Σχετικα με τις εξομολογησεις συνομιλητων για ψυχοσωματικη κακοποιηση απο τον πατερα.
Τον μισεις;
Δεν ξερω,δεν βιωσα ποτε τετοιες καταστασεις αλλα πιστευω πως θα προσπαθουσα να του κανω κακο,να ανταποδοσω.Η εξιλεωση να ερθει μεσα απο την εκδικηση και να ειναι πολλαπλασια σκληρη της συμπεριφορας που υπεστεις.Οπως εγραψα δεν ξερω πως νιωθει ενα κακοποιημενο παιδι.
Πριν μια δεκαετια ενας απο τους καλυτερους φιλους του πατερα μου,παντρευτηκε.Πρωτος γαμος,μεσηλικας αυτος,συνομηλικη η νυφη.
Η κυρια ειχε χωρισει,ο κυριος την αγαπουσε απο τα φοιτητικα τους χρονια.Οπως εξομολογηθηκε στον πατερα μου,αγαπουσε αυτη και μονο αυτη και θα περιμενε αιωνια αν χρειαζοταν.Δεν παντρευτηκε ποτε,περιμενωντας,χωρις να της εχει εξομολογηθει ποτε τον ερωτα του.
Η μητερα μου συγκινηθηκε οταν το εμαθε,ο πατερας μου επισης.Ο γραφων χαρακτηρισε τον Θειο Χαρη(καμμια συγγενεια αλλα ηταν ατυπο μελλος της οικογενειας,κολλητοι με τον πατερα μου 40 χρονια)κολλημενο.
Ειναι αυτο ο απολυτος ερωτας;Ειναι μαζοχισμος;Αυταπαρνηση ή ψυχαναγκασμος;
P.S Eυχαριστω για τις απαντησεις αλλα η ερωτηση περι κοκορεματος ηταν ρητορικη....

georgia m. είπε...

@querrero:

Δύσκολο να απαντήσει κανείς,μην ξέροντας συνθήκες,γεγονότα,καταστάσεις.Οπωσδήποτε κάτι φαινομενικά δύσκολο για πολλούς ή και αφελές και ίσως ανόητο,το να περιμένει δηλαδή αυτός ο κύριος τόσα χρόνια για να είναι μαζί με αυτήν την κυρία,γι άλλους μπορεί να είναι συγκινητικό και να τους δικαιώνει σε έναν βαθμό.Εξαρτάται τι θέλει κανείς και αν το θέλει πολύ και μόνον αυτό.
Άλλος θα το ονόμαζε προσκόλληση,εμμονή,ψυχαναγκασμό,μαζοχισμό,μανία κι άλλος αφοσίωση,θυσία,πραγματική αγάπη ή δεν ξέρω τι άλλο.
Νομίζω πως εν τέλει σημασία θα είχε να μάθουμε αν ο κύριος αυτός ευτύχησε,κατά το μέτρο του δυνατού,και αν ''δικαιώθηκε''στην επιμονή του αυτή.

Yannis H είπε...

Πράγματι, σκεφτείτε ποιά εικόνα σας συγκινεί περισσότερο; Ένα ζευγάρι νέων, παθιασμένων ο ένας για τον άλλον εραστές σε μια εξωτική παραλία ή στα ιδρωμένα σεντόνια ενός ξενοδοχείου, ή ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που προχωρά αργά χέρι-χέρι σε μια πλατεία ή ανταλλάσσει ένα φιλί στο στόμα σε μια ταβέρνα;

Γεωργία σ’ ευχαριστώ για το τραγούδι σου. Δεν το ξέρω βέβαια, αλλά νομίζω επίσης ότι η ‘πατίνα του χρόνου’ δίνει κάτι διαφορετικό σε τέτοια θέματα. Είναι σαν να το πολλαπλασιάζουν.

Ίσως άνθρωπος σημαίνει έρωτας, ίσως όχι. Πάντως, για την ευτυχία ειπώθηκε η φράση ‘μηδένα προ του τέλους μακάριζε’. Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτήν του έρωτα; Αν τον έρωτα, λοιπόν, προτιμούμε να τον χαιρόμαστε όσο διαρκεί (γιατί αλλιώς τον καταστρέφουμε), να δεχόμαστε την κάθε στιγμή του σαν δώρο, ίσως ο έρωτας να είναι η μοναδική φορά όπου όλοι γινόμαστε επίκουροι, λάτρεις της ηδονής, του Εδώ και Τώρα. Δεν σκεπτόμαστε αποταμίευση, το μετά, την επανεπένδυση. Είμαστε Κρίσοι που περηφανεύονται για την ερωτική ευτυχία τους και με έπαρση αναρωτιόμαστε: υπάρχει ευτυχέστερος από εμάς;

Απέναντι, βρίσκεται – θέλουμε δεν θέλουμε – ο Σόλων. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε στο νου μας το πεπερασμένο της ευτυχίας γενικά και όχι αυτό της ερωτικής. Η εικόνα με το γέρικο ζευγαράκι που ανταλλάσσει ένα φιλί στο στόμα σε μια ταβέρνα... είναι η εκπλήρωση ενός ονείρου: να μας μακαρίζουν στο τέλος μας, κι ας είναι όσο το δυνατόν πιο μακριά. Είναι το ‘ευτυχισμένα τα τέλη του έρωτος ημών’. Αμήν λέγω υμίν, δεν υπάρχει καλύτερο.

Αλλά και τα ιδρωμένα σεντόνια...

Μάλλον ανήκω στους αναποφάσιστους και θέλω διπλή ψήφο.

ΥΓ. Άσχετο, αλλά αναγκαίο: ειπώθηκε ότι θα έπρεπε να λέμε τις δικές μας εμπειρίες. Αν κοιτάξετε το post του θεματοθέτη, δεν εμπνέει για κάτι τέτοιο. Γενικά μιλά και αφηρημένα, και έτσι κύλησαν τα σχόλια. Είμαι σίγουρος ότι αν έγραφε μια προσωπική ιστορία έρωτα, η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική. Αυτό το λέω όχι για το ότι ‘υπάρχει γραμμή’ (μην τρελαθούμε) αλλά το αρχικό κείμενο οδηγεί και δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά, οι συμμετέχοντες «δεν φέρονται όπως θα έπρεπε».

guerrero762 είπε...

Ο συγκεκριμενος κυριος ανηκει σε εκεινη την κατηγορια μεγαλοαστων αριστοκρατων.Ενας εξαιρετικα μορφωμενος χαμηλων τονων ευγενης ανθρωπος.Εγω τον θυμαμε παντα χαμογελαστο και ευγενικο.Και τωρα ετσι ειναι απλως εχει και μια χαμογελαστη και ευγενικη κυρια διπλα του.Υποθετω πως ειναι ευτυχισμενος.Εκεινο που θυμαμε ειναι οτι με αποκαλουσε παντα "petite vulgaire"(ελπιζω η ορθογραφια να ειναι σωστη)λογω του οξυθυμου και νευρικου χαρακτηρα μου,σε αντιθεση με τα "υποταγμενα" αδερφια μου.
Αρα για τον θειο Χαρη αξιζε τον κοπο.Εγω παλι δεν μπορω να διανοηθω να περιμενω 30 χρονια μια γυναικα.Ακομα και αν ειναι η Μ.Bellucci

spirosgcd είπε...

Ωραίο σπορ το να συγκεντρώνεις 30000 τόμους, αλλά είναι μόνο για λεφτάδες.

cyrusgeo είπε...

@paragrafos: Η artanis θα επανέλθει, μην ανησυχείς. Σιγά μη φοβηθεί από ανέμπνευστες απόπειρες γελοιο-ποίησης.

georgia m. είπε...

@querrero:

Με μπερδέψατε με την Μόνικα Μπελούτσι!Αν είστε πάντως γυναίκα,σωστή η ορθογραφία - αν άντρας,τότε θέλει petit(όλοι το ξέρουμε αυτό).
Εγώ έχω να πω:σωστός ο θείος!(και της παλιάς σχολής).Δώστε του ένα φιλί και από μένα,κι ας μη με ξέρει.

harrygreco είπε...

Ασχετο αλλα ωραιο...Οι διαφημισεις του Τζαμπο ειναι μικρα κομψοτεχνηματα. Απο τους α/φους Κατσαμπα & τα λατιν στις Αποκριες,μεχρι τον Πολυχρονιαδη (ζει ακομα) να τραγουδαει γκοσπελ. Η δε οπερα ειναι χαρμα. Θα αγοραζα μονο & μονο για να επιβραβευσω τη διαφημιση. Αραγε δεν ειναι & ο ερωτας απαραιτητο συστατικο για μια εμπνευσμενη διαφημιση ?

paragrafos είπε...

cyrusgeo said...
@paragrafos: Η artanis θα επανέλθει, μην ανησυχείς. Σιγά μη φοβηθεί από ανέμπνευστες απόπειρες γελοιο-ποίησης.
------------------------
Μακάρι, γιατί προσωπικά ενοχλούμαι πάρα μα πάρα πολύ όταν καποιοι προσπαθούν να βλάψουν άλλους και μάλιστα μπροστά μου. Πνίγομαι από θυμό και ντρέπομαι κι όλας για λογαριασμό τών αδικητών.

guerrero762 είπε...

Ειναι δυνατον να με θεωρησατε γυναικα;Mein gott!
Μαλλον δεν διαβασατε αλλα σχολια μου.Nαι οντως τα γαλλικα παρα τις συνεχεις και σε ενα σημειο πιεστικες παραινεσεις του πατερα μου να τα μαθω,δεν το καταφερα ποτε.Μπορω να συννενοηθω βεβαια σε ενα βαθμο αλλα εχω μικρη σχεση με την ορθογραφια.Προς κρυφη ικανοποιηση της Βρετανιδας μητρος μου που αν και γαλλομαθης ποτε δεν ξεπερασε την εμφυτη(;) αντιπαθεια των Αγγλων για τους περα απο το channel γειτονες τους.
Απο την αλλη μπορει να ημουν και petite και να ειχα φαντασιακο απωθημενο την κ.Μπελουτσι.Ειλικρινα δεν ξερω ποιες φαντασιωνονται οι λεσβιες αλλα δεν πιστευω τα γουστα μας(ετεροφιλοφιλων ανδρων και gay γυναικων)να διαφερουν.

georgia m. είπε...

@harry:
Θα μπορούσατε να διατυπώσετε λίγο διαφορετικά την ερώτησή σας;Εννοείτε να είναι ερωτευμένος ο διαφημιστής;

houlia είπε...

Πάντως Μ- εγώ νομίζω οτι και οι γυναίκες συμπεριφέρονται ανάλογα («κοκορεύονται ασύστολα για τις ερωτικές τους επιδώσεις.» Την σήμερον ημέρα! Ολα είναι ένα Μικυ. Σε τελευταία ανάλυση και η σεξουαλική διέγερση από ανάλογες ζώνες σκανδάλης πυροδοτείται κ στα δύο φύλα. Και η φύση τών ανθρώπων παραμένει ναρκισσιστική και στα δύο φύλα. Ολα διέπονται απο τις ίδιες ωφελιμιστικές τάσεις. Εχεις εσύ μπορέσει να βρείς άκρη;; )Κακώς βάζουμε ταμπέλες και σύμβολα σε θέματα ποιότητας. Η σωματική δίαπλαση που μας προσδιορίζει εχει ένα μερίδιο ευθύνης αλλά δεν αρκεί για να χαρακτηρίσει το ωραίο και το άσχημο. Δεν υπάρχουν αντρες και γυναίκες με ρόλους. Ισως μονο οι ιδιάζουσες ικανότητες τους προσδίδουν κάποιους ιδιαίτερους «ρόλους». Και καλώς να υπάρχουν για να μη χάνουμε τον μπούσουλα...Από κει και πέρα η ευθύνη είναι μοιρασμένη...

georgia m. είπε...

@querrero:

Α,τώρα ανοίξατε ένα ολόκληρο θέμα περί straight ανδρών και ομοφυλόφιλων γυναικών αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το blog κατάλληλο προς ανάλυση του θέματος.
Τώρα θυμήθηκα ποιος είστε - μην το πάρετε προσωπικά,όχι δεν σας νόμισα πριν για γυναίκα,απλώς πήρα και τις δύο υποθέσεις ως εν δυνάμει πιθανές.

harrygreco είπε...

Αναρωτιεμαι γενικα αν μπορει να βγει εργο τεχνης,απο διαφημιση μεχρι πινακα μεχρι ποιημα,απο ανθρωπο που δεν βρισκεται υπο την επηρρεια ερωτα...

Nikos Dimou είπε...

spirosgcd said...
"Ωραίο σπορ το να συγκεντρώνεις 30000 τόμους, αλλά είναι μόνο για λεφτάδες".

(Nα πού μέσα στον έρωτα ξεφύτρωσε και ένας που κόλλησε στα νούμερα).

Απάντηση: όχι αν τα μαζεύεις επί 55 χρόνια... Κι αν προτιμάς να αγοράζεις βιβλία από ρούχα ή διασκεδάσεις...

spirosgcd είπε...

Σόρρυ για το σχόλιο, η διατύπωση ήταν άκομψη, αλλά δεν είχα καμία πρόθεση να προσβάλω.

¨Αλλωστε, οι πραγματικοί λεφτάδες συχνά δεν πολυενδιαφέρονται για βιβλία.

McKat είπε...

Ποιήματα δεν γράφω, γενικά ο γραπτός τρόπος έκφρασης δεν είναι το φόρτε μου αλλά συγκινούμαι φυσικά όπως οι πιο πολλοί με αυτά που γράφουν όσοι έχουν το χάρισμα. Να λοιπόν ένα τραγούδι που θα ήθελα να αφιερώσω σε έναν φίλο πικραμένο με τον οποίο περάσαμε ώρα πολλή σήμερα μιλώντας για τον γνωστό άγνωστο και συνήθη ύποπτο, έρωτα. Βέβαια για να του ταιριάξει πρέπει να αντιστραφούν τα φύλα των ηρώων.

Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος
ήσυχος πολύ και ξαρμάτωτος.
Είχε σπίτια και λιβάδια
και κοπάδια και σκυλιά
κι ένα δίχτυ που ‘πιανε πουλιά.
Είχε κρύα βρύση στον κήπο του
μαύρο κυπαρίσσι στον ύπνο του.

Μια γυναίκα αγαπούσε
που τραγούδαγε συχνά
και μιλούσε πάντα σιγανά.
Δεν κατάλαβε πώς την έσφαξε
κι ό,τι αγαπούσε το έκαψε,
τα λιβάδια, τα κοπάδια,
τα τραγούδια, τα φιλιά
και κανείς δεν έβγαλε μιλιά.

Στάθηκε μπροστά στα χαλάσματα
κι έβαλε Θεέ μου τα κλάμματα.
- Να ‘χα σπίτι και γυναίκα
και κοπάδια και σκυλιά
κι ύστερα τον πήραν τα πουλιά.

Γιατί καταστρεφόμαστε κάποιες φορές; Συχνά έτυχε να αναρωτηθώ, απάντηση δε βρήκα. Ο φίλος μου έλεγε πως το άτσαλο τέλος είναι ύβρις στην ουσία του έρωτα.

georgia m. είπε...

@harry:
Αν θέλετε τη δική μου άποψη,πιστεύω πως όχι.Βεβαίως μπορεί να μην βρίσκεται εκείνη τη στιγμή που δημιουργεί,απαραίτητα, σε κατάσταση έρωτα αλλά σίγουρα θα πρέπει να τον έχει νιώσει δυνατά κάποτε και...''πια να μην τον φοβάται'',που λέει και το γνωστό τραγούδι.
Θέλω εδώ να προσθέσω ότι όλα αυτά,όλες οι δημιουργίες που αναφέρατε,ποιήματα,διαφημίσεις,μεγάλα έργα,πίνακες μάλλον δεν έχουν βγει ως αποτέλεσμα ευτυχισμένου έρωτα -όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να ζήσεις,όχι να δημιουργήσεις αμέσως.Όταν αυτό τελειώσει ή κάπου κατασταλάξει,δυστυχώς μάλλον κάποτε θα τελειώσει,τότε έρχεται και η δημιουργία.

houlia είπε...

Μού κανει εντύπωση η ταξινόμηση τών διαφόρων μορφών του έρωτα στο βιβλίο τού Stendhal. Βλέπετε εσείς κανένα που να προσομοιάζει σ’αυτό που φαντασιώνεται κάθε νέος και νέα στα πρώτα σκιρτήματα; ( το βερίκοκο το ξέρεις; Καμία σχέση!).
Αυτό άραγε σημαίνει ότι εκ προοιμίου είναι νοσηρός ή απλά εξυπηρετεί κάποιες βιολογικές ή ψυχολογικές ανάγκες; Η μήπως αυτό το άλλο το υγιές, το ιδεατό, το ωραίο θα έπρεπε κάπως αλλιώς να το ονομάζουμε;(Συγγνώμη αν έχουν ξαναειπωθεί στην κουβέντα σας παραπάνω.Δεν έχω προλάβει να τη διαβάσω όλη)

Nikos Dimou είπε...

georgia.m
μάλλον δεν έχουν βγει ως αποτέλεσμα ευτυχισμένου έρωτα...

Σωστό - έτσι και το μεγαλύτερο (ίσως) ποίημα όλων των εποχών ξεκίνησε από την μακρινή Βεατρίκη...

georgia m. είπε...

@mckat:
Όλα τα άτσαλα τέλη πληγώνουν.Δεν πρέπει να είμαστε άτσαλοι.

the resident είπε...

Ο έρωτας σε μένα κρατάει λίγο, μετά έρχεται η συνήθεια και η βαρεμάρα.Σε πολλούς νομίζω ότι συμβαίνει αυτό.Για του λόγου το αληθέs:πόσοι από όλους εμάς,ειναι αυτη τη στιγμη ερωτευμένοι?Μου φαίνεται ελάχιστοι,αν κρίνω από όσα διάβασα εδώ.

harrygreco είπε...

Να που βγηκε οτι ο Στανταλ & εγω εχουμε κατι κοινο,μας αρεσουν οι ταξινομισεις. Τεσσερα ειδη ερωτα,4 ειδη αλβανων,4 φασεις ερωτα,4 φασεις εθνικοποιησης...αλβανος-αρβανιτης-ρωμιος-"ελληνας" (αρχαιος). Βοηθαει πολυ η καταταξη. Τα βιβλια-αντικες εχουν κατι το πολυ συγκινητικο για μενα,ειναι διαχρονικα ανυπερβλητα ,σε αντιθεση με επιπλα ή αυτοκινητα - αντικες που πλεον ειναι ξεπερασμενα τεχνολογικα.

georgia m. είπε...

@the resident:
Ωραία η ερώτησή σας,και η προσπάθειά σας,αλλά φοβάμαι πως όσοι είναι πραγματικά ερωτευμένοι δεν θα θέλουν να το μοιραστούν...Η ουσία του έρωτα είναι στη σκιά...ίσως και επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αυτό που ζούμε,δεν το έχει ζήσει άλλος κανείς.Και σε ένα βαθμό είναι αλήθεια βέβαια,με την έννοια ότι αλλιώς τον βιώνει ο καθένας μας...

cp είπε...

a)Δε θα μ'αρεσε να εχω 30000 βιβλία στη βιβλιοθήκη μου. Θα ήθελα όμως να έχω διαβάσει τόσα.
Κοντεύω :)
β)'Οσο για το κυρίως θέμα, ας μη μπερδεύουμε τον έρωτα με την ανάγκη για κοινωνική αποδοχή.

CAESAR είπε...

"Είμαι το σκοτεινό αυλάκι/που η βάρκα σου χαράζει στο νερό/Είμαι η υπάκουη σκιά/που η φοινικιά σου ρίχνει στη ρίζα της/Είμαι η μικρή κραυγή/της πέρδικας/που τη βρήκαν τα βόλια σου." Ιvan Goll (Chansons Malaises)
Αφιερωμένο σ΄εκείνη που μου το έμαθε μέσα από τη συχνότητα του Γ' Προγράμματος της ΕΡΑ. Περασμένα ναί, μα όχι λησμονημένοι, Κι όμως δεν έθρεψε τα αισθήματα;

the resident είπε...

@georgia.m:
Kαταλαβαίνω ότι κάποιοι δεν θα θέλουν να το μοιραστούν,αλλά από αυτά που διάβασα δεν ένιωσα ότι υπάρχουν πολλοί ερωτευμένοι στην παρέα μας.Όλοι γράφουμε αναπολώντας το παρελθόν και ελπίζοντας στο μέλλον...
Αν θέλεις μου μιλάς στον ενικό. Eίμαι μόνο λίγα χρόνια μεγαλύτερος σου.

Dormammu είπε...

Μια και όλοι στα τελευταία posts στέλνουν ποιήματα, ορίστε κι ένα από εμένα:

Walt Whitman: SOMETIMES with one I love

SOMETIMES with one I love, I fill myself with rage, for fear I effuse unreturn’d love;

But now I think there is no unreturn’d love—the pay is certain, one way or another,

(I loved a certain person ardently, and my love was not return’d;
Yet out of that, I have written these songs.)

georgia m. είπε...

@resident:
Αφού μου το ζητάς - ΟΚ.
Απλώς μου είναι λίγο δύσκολος ο ενικός.

houlia είπε...

Και φυσικά θα είναι λάθος να εφησυχάζει ποτέ κανείς στη γνώση τής εμπειρίας.
Ποτέ αυτή δεν τελειώνει. Μόνο επίπεδα ωριμότητας
συναντάει κι όλο πάντα μαθαίνει. Αλλά χρειάζεται μια σεμνότητα κι ένα μεγάλο «θέλω» για να μπορεί να υπερβαίνει το βόλεμα τού παλιού κεκτημένου..

McKat είπε...

@the resident. Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Δεν είναι ακριβώς έρωτας αυτό που λέτε. Δεν έρχεται η βαρεμάρα τόσο γρήγορα όσο λέτε. Αν έχει κάποιος βρει κάποιον που του ταιριάζει, ο έρωτας δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Μεταλλάσσεται και εξελίσσεται. Όμως είναι και θέμα στάσης απέναντι στον έρωτα νομίζω.

music freak είπε...

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: Ντρέπομαι

Περπατάμε στον μεγάλο κήπο μας
Ο ένας τον άλλο ακουμπάμε
Με ερεθίζουν τα φιλιά μας
Ντρέπομαι όμως να του πω
Αγάπη μου
Αγάπη μου
Αγάπη μου
Γιατί
Γιατί

Τι θα φάμε το βράδυ
Κάτι ελαφρύ με λίγο λάδι
Ντρέπομαι όμως να του πω
Αγάπη μου
Αγάπη μου
Αγάπη μου
Γιατί
Γιατί

Κοιτάζω προς τα εκεί
Ικετεύω ένα καναρίνι
Το αεράκι διαπερνώντας την αγριοτριανταφυλλιά μας
Μου ψιθυρίζει πώς να του πω
Το σ' αγαπώ
Στην αγκαλιά μας
Στα φιλιά μας
Στον έρωτά μας

hem είπε...

ο έρωτας διαρκεί όσο ένα τραγούδι της έντιθ πιάφ. το μυαλό ταξιδεύει , απογειώνεται , γοητεύεται από την άγνωστη δύναμη της ασύγχρονης λειτουργίας του. παραδίνεται η λογική σε μια ασύμμετρη θεία παρεμβολή στην εξέλιξή της. την ανακατώνει και τη μοιράζει ξανά από την αρχή σαν μια τράπουλα.

georgia m. είπε...

@music freak:

Σα να λέει αλήθεια η Λένα Πλάτωνος...
@Προς όλους:
Αλήθεια,γιατί συχνά ντρεπόμαστε να λέμε ''αγάπη μου'',εκεί που θέλουμε;
(Δεκτές σοβαρές απαντήσεις,παρακαλώ!)

mickey είπε...

Αγαπητή houlia, φυσικά και κοκορεύεστε για μας - ενίοτε σφάζεστε και μεταξύ σας :))

Ευτυχώς, οι διαφορές των "ρόλων" έχουν αρχίσει να αμβλύνονται εδώ και καιρό κι έτσι υπάρχει πλέον χώρος και για τα "ευαίσθητα" αρσενικά και για τα "επιθετικά" θηλυκά! Να δω πάντως πότε θα βγει ταινία για τον έρωτα ενός άντρα-μοντέλου και μιας γυναίκας-νταλικιέρη - τύφλα να 'χει το Brokeback Mountain :))

mickey είπε...

@georgia.m said (11:40 μμ):
"Αλήθεια,γιατί συχνά ντρεπόμαστε να λέμε ''αγάπη μου'',εκεί που θέλουμε;"

Καλή ερώτηση! Αντέχουμε την απάντηση;

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 529   Νεότερο› Νεότερο»