Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2006

Δύο Ελληνικές φωνές


Οι περισσότεροι από μας θα συμφωνούσαν πως οι μεγαλύτεροι Έλληνες λαϊκοί τραγουδιστές ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Κι εγώ το αποδέχομαι αυτό, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως ο ένας από τους δύο με συγκλονίζει ενώ ο άλλος με απωθεί (έστω κι αν τον αναγνωρίζω ως μεγάλο ερμηνευτή).

Για μένα, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική τους αξία, οι δύο αυτοί τραγουδιστές εκφράζουν δύο αντίθετους πόλους του Ελληνικού χαρακτήρα.

Ο Καζαντζίδης αντιπροσωπεύει το αιώνιο Ελληνικό παράπονο. Που μερικές φορές γίνεται κλάψα και γκρίνια. Είναι ο αδικημένος (από το πεπρωμένο, από τους ισχυρούς, από την κοινωνία) που κλαίει την μοίρα του. Η στάση του είναι η κλασική του ριγμένου, του underdog – μία στάση σύμφυτη με την Ελληνική νοοτροπία που θέλει τους Έλληνες σε ιστορικό επίπεδο μόνιμα θύματα των μεγάλων και ισχυρών του πλανήτη και σε ατομικό επίπεδο των αφεντικών και της «κακούργας κοινωνίας».

Αντίθετα ο Μπιθικώτσης εκπέμπει δύναμη και αποφασιστικότητα. Ακόμα κι όταν τραγουδάει ένα παράπονο (π. χ. την «Άπονη Ζωή» του Ξαρχάκου) δεν βγάζει καθόλου κλάψα. Έχει μία δωρική λιτότητα που του επιτρέπει να τραγουδάει μεγάλη ποίηση χωρίς να τσακίζει από το βάρος των στίχων. (Φαντάζεστε τον Καζαντζίδη στο «Άξιον Εστί»;). Κι όταν θρηνεί (π. χ. στον «Επιτάφιο») είναι λεβέντης και όχι θύμα.

Θα έλεγα πως ο Μπιθικώτσης είναι Δωρικός και ο Καζαντζίδης Λυδικός – ανατολίτης. Πίσω από την φωνή του πέφτει η σκιά της μοίρας, του κισμέτ. Δεν είναι τυχαίο πως πολλές από τις επιτυχίες του κατάγονται από τις Ινδίες και την Ανατολή γενικότερα.

(Έτσι είναι και η Ελλάδα: προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή).

Τεχνητά διλήμματα θα μου πείτε. Αλλά με τα διλήμματα προχώρησε η σκέψη του ανθρώπου. Όλη η ιστορία της φιλοσοφίας στηρίζεται σε συγκρούσεις κατασκευασμένων θέσεων. Κανείς δεν υπήρξε απόλυτα ιδεαλιστής ή ρεαλιστής – όμως με αυτόν τον άξονα διατυπώθηκαν ολόκληρα συστήματα.

Προσωπικά, τον Στελλάρα τον παραδέχομαι, αλλά δεν τον αντέχω για πολύ... Ενώ, όταν ανοίγει την φωνή του ο Γρηγόρης, απογειώνομαι.

Φωτογραφία: Έτσι φαντάζομαι την φωνή του Γρηγόρη. Μία λήψη 40 ετών από την παλιά Rolleiflex

292 σχόλια:

1 – 200 από 292   Νεότερο›   Νεότερο»
Dormammu είπε...

Ανεπανάληπτος Μπιθικώτσης. Μου έκανε εντύπωση σε μια συνένετευξή του που παραδέχθηκε ότι δεν καταλάβαινε γρυ απο τα λόγια του Άξιον Εστί. Η φωνή όμως..... Τι φωνή.....!

akis82 είπε...

περιεργο ο Αρανιτσης στη κυριακατικη Ε. το ειδε αντιθετα:

''Ο Καζαντζίδης τραγουδούσε σαν νεκρός· ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε σαν γαμπρός.''*


εμενα η μπελλου μονο με διαπερνα. Αυτην νομιζω τον ορισμο του δωρικου.


*
http://www.enet.gr/online/online_text?dt=19/02/
2006&c=113&id=71556544

Πολυχρoνης είπε...

Ο Μπιθικώτσης είναι ο πιο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής των τελευταίων χρόνων.
Ο Καζαντζίδης είναι ο πιο μεγάλος κλάψας των τελευταίων χρόνων-μαζί με μια ηθοποιό (δε θυμάμαι όνομα) που παίζει στη "Λάμψη", "Καλημέρα Ζωή" και τέλος πάντων όπου ο Φώσκολος έχει ανάγκη από δάκρυα

Dimitris Nikolsky είπε...

Ελληνικές φωνές και οι δυο. Αγγίζουν στον καθένα από εμάς λεπτές χορδές. Προσωπικά προτιμώ τον Μπιθικώτση. Όπως είπες και εσύ η φωνή του είναι λυρική, δωρική. Χωρίς "φτιασίδια" καιυπερβολές στην έκφανσή της.

Το ότι μου αρέσει, ίσως έχει να κάνει με το γεγνός ότι έχει πει τραγούδια συνθετών που με αγγίζουν περισσότερο και "μιλούν" στη ψυχή μου. Μπορεί με κάποια από τα τραγούδια του Καζαντζίδη να θέλω να χορέψω αλλά με αυτά του μπιθικώτση είναι η ψυχή μου που θέλει να "πετάξει". Είτε τραγουδάει το Άξιον Εστί είτε τα δικά του λαϊκά, η φωνή του μιλάει στην ψυχή.

Ο Καζαντζίδης μπορεί να τραγουδούσε τον πόνο του έλληνα μετανάστη, του βιοπαλαιστή αλλά ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε με τη καθαρή του φωνή, τα καθαρά σύμφωνα την ελληνική ψυχή. Πάντος καλό είναι να μην μπαινει διλημα Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης και ακούγεται σαν το "Καραμανλής ή τάνκς, Δεξιά ή Αριστερά" κλπ.

Nikos Dimou είπε...

akis82 said...
περιεργο ο Αρανιτσης στη κυριακατικη Ε. το ειδε αντιθετα:

''Ο Καζαντζίδης τραγουδούσε σαν νεκρός· ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε σαν γαμπρός.''


Γιατί το βλέπεις αντίθετο - ίσα-ίσα που συμφωνούμε με τον Αρανίτση (δεν είχα διαβάσει το κείμενό του). Πράγματι το παράπονο του Κ. είναι μοιρολόι, ενώ ο άλλος είναι σε γάμο.

skata είπε...

Όπως λέμε Πελέ ή Μαραντόνα;

Στάνταρ Μπιθικώτσης...

Μικρός άκουγα μια κασέτα του Στελάρα στο αυτοκίνητο του πατέρα μου και μου έφερνε εφιάλτες.

Ενώ η φωνή του Σερ μου προκαλεί ακόμα ειλικρινή συγκίνηση.

Άλλωστε ποιος μπορεί να αντέξει πια αυτή την ταύτιση με το αιώνιο παράπονο και την κλάψα του μεταπολεμικού Έλληνα;

Nikos Dimou είπε...

Η Μπέλλου είναι ένας θηλυκός Μπιθικώτσης...

traveller είπε...

Καζατζίδης: Ο πιο υπερτιμημένος Έλληνας τραγουδιστής των τελευταίων δεκαετιών. Υπάρχουν αρκετοί καλύτεροί του (πχ. συμφωνώ με τον akis82 για την Μπέλλου).

Αντίθετα με τον Καζατζίδη, όσο κρατήσει αυτό το post δεν πιστεύω ότι θα βρεθεί κανείς να ψέξει τον Μπιθικώτση. Απλά ανεπανάληπτος.

cobden είπε...

Τι σύμπτωση!πριν μπω στο internet, άκουγα το ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ του Μπιθικώτση...Για να είμαι ειλικρινής, δεν με συγκινεί ιδιαίτερα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ίσως επειδή δεν με αγγίζει ιδιαίτερα το μεγαλύτερο μέρος του ρεπερτορίου τους, ίσως επειδή προτιμώ τις γυναικείες φώνες...Σίγουρα όμως ,μεταξύ των δύο, προτιμώ τον Μπιθικώτση...δεν την αντέχω αυτή την ατέλειωτη κλάψα του Καζαντζίδη...χμμμ,τώρα από άντρες ερμηνευτές θεωρώ πολύ σπουδαίες κάποιες ερμηνείες του....(τον αντιπαθώ τρομερά αλλά τον παραδέχομαι σαν καλλιτέχνη) Νταλάρα

άστεγος είπε...

An eprepe na dialeksw anamesa stous duo (an kai de vlepw to logo) tha dialega Mpi8ikwtsh.
Alla: As mhn ta vazoume me ton Kazantzidh, mes sth mania mas na anhkoume swnei kai kala sth dush. H epirroh ths anatolhs sthn Ellada einai, theloume de theloume, polu megaluterh.Kai as mh ksexname pws oute kan arxaia Ellada (arxaikh, ksassikh,ellhnistikh) de noeitai xwris thn kathoristikh epirroh ths anatolhs.
O Kazantzidhs eksefrase tis katwteres takseis gia toulaxiston duo genies. Twra an oi takseis autes, h megalh maza dhladh, eixe safws perissotera anatolitika para dutika xarakthristika,an to parapono kai h adikia htan kuriarxa ws sunais8hmata, auto einai allo 8ema. Protimw thn Ellada auth na mh prospa8oume shmera oute na thn apaksiwsoume oute na thn ksexasoume alla na thn katalavoume.
Safws kai shmera, pou oi sun8hkes exoun allaksei pros to kalutero se ola ta epipeda se sxesh me th dekaetia tou 60, provallei o Mpi8ikwtshs san adiamfisvhthtos nikhths. Nai, h poihsh tou Seferh, tou Gkatsou, tou Eluth einai diaxronikh.

wildcard είπε...

Η φωτογραφία δεν μου αρέσει καθόλου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Ο Καζαντζίδης ήταν μία χαρισματική φωνή, φωνή όπερας, που τραγούδησε ένα συγκεκριμένο είδος λαϊκού τραγουδιού γιατί έτσι το έφεραν οι συνθήκες. Στα τραγούδια της ξενιτιάς μοναδικός.

Ο Μπιθικώτσης πολύ καλός μεν αλλά ξερός σαν τις Κυκλάδες. Στον Θεοδωράκη βέβαια μοναδικός.

Stormrider είπε...

@Νίκος Δήμου
συμφωνώ με την τοποθέτηση σας απόλυτα, αν και για μένα ο μεγαλύτερος τραγουδιστής που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα είναι ο Νταλάρας. Πέρα από ότι τραγουδάει τα πάντα (μου αρέσει η μίξη κι ο πειραματισμός σε τραγουδιστή), η φωνή/ερμηνεία του είναι τόσο πολυεπίπεδη που πιάνει σε συναίσθημα από Μπιθικώτση μέχρι Παπακωνσταντίνου.

tassos_papadakis είπε...

Συμφωνώ με τον antonis.

Παλιότερα, δεν μπορούσα ούτε δευτερόλεπτο τον Κ. Αυτή η απίστευτη κλάψα, αυτό το ατέλειωτο μοιρολόι...(όλα είναι άδικα, όλα είναι μοιραία -μπρρρρ!)

Τον Μπιθί, δεν τον άκουγα πολύ, αλλά όταν τον άκουγα, αισθανόμουν μια περηφάνια που γεννήθηκα Έλληνας(σε αντίθεση με τον άλλον). Σίγουρα πρόκειται για εξαιρετική φωνή, με ανάλογο ρεπερτόριο.

Πάντως, τελευταία, ακούω ευχάριστα το "αγριολούλουδο" του Κ. Και μόνον αυτό.

Προτιμώ, γενικά Μαρινέλα-Αλεξίου και εκτιμώ αφάνταστα, ως συνθέτη βέβαια, τον συντοπίτη μου Χ"Νάσιο.

Επίσης,εκτός από τον Κ.,στο ίδιο πνεύμα τραγουδιών, νομίζω ισάξιος, αν όχι καλύτερος του(πιο λεβέντης), ήταν και ο Στράτος...
Όχι;

hioniam είπε...

"Αντίθετα με τον Καζατζίδη, όσο κρατήσει αυτό το post δεν πιστεύω ότι θα βρεθεί κανείς να ψέξει τον Μπιθικώτση. Απλά ανεπανάληπτος."

Aγαπητε traveller αν εννοειτε τον τραγουδιστη Μπιθικωτση, μαλλον εχετε δικαιο, δεν θα τον ψεξει κανεις.

Και εγω τον Μπιθικωτση προτιμω αν και θεωρω τον Καζαντζιδη ως την μεγαλυτερη φωνη.

Αν εννοειτε ομως ΚΑΙ τον ανθρωπο Μπιθικωτση τοτε απλως να σας θυμησω οτι ο τραγουδιστης της Ρωμιοσυνης εκτος απο το Αξιον Εστι εχει τραγουδησει σε πρωτη εκτελεση και τον “Ύμνο της Επαναστάσεως” της 21ης Απριλίου 1967, σε στίχους Ηλία Καραμανέα, και μουσική του αρχιμουσικού κ. Α. Ρεμούνδου.
"...Ηταν Πέμπτη 13-7-1967, οταν ο κονφερανσιέ Ηλίας Καραμανέας, οργάνωσε μεγάλη καλλιτεχνική βραδιά, υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο “Δειλινά” της Γλυφάδας. Συμμετείχαν πολλοί δημοφιλείς καλλιτέχνες, και παρέστησαν επίσημοι προσκεκλημένοι. Συνεργεία της Ραδιοφωνίας και Τηλεοράσεως αναμετέδωσαν το πρόγραμμα, κατά το οποίο η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, τραγούδήσαν, σε πρώτη εκτέλεση και με μεγάλη επιτυχία τον "Υμνο"..."

Ηταν τοτε ακριβως που ο Θεοδωρακης του εγραφε:
""Γρηγόρη. Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα "Δειλινά" τον "Υμνο της Επαναστάσεως". Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τί πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθησε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μη γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπωνται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν' αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει.
Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλλήκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ' ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά. (Υπογραφή Μίκης Θεοδωράκης) Αθήναι, Ιούλιος 1967"
http://www.iospress.gr/ios1997/ios19970420a.htm

Ετσι για να θυμουνται οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεωτεροι.

PS)Και δηλωνω fan και της Μοσχολιου που τη θεωρω την μεγαλυτερη Ελληνιδα τραγουδιστρια.
Αλλα τι κριμα αληθεια!

bazohead είπε...

Συμπτωματικά είχαμε μια παρέα την ίδια συζήτηση πριν λίγες μέρες. Όμως όχι για τον Μπιθικώτση, αλλά για τον Στράτο Διονυσίου και τον Καζαντζίδη.
Ο Καζαντζίδης έχουν πει ότι διαθέτει κάτι σπάνιο: Είναι λυρικός βαρύτονος, η φωνή του είναι ιδιαιτέρως αρεστή στο αυτί, αλλά δεν συναντιέται συχνά. Η ερώτησή μου είναι η εξής:
Κρίνουμε τη φωνή ή το περιεχόμενο των ασμάτων;
Τα τραγούδια του(τα καλά, όχι τα πλήρη παθητηκών μετοχών του παρακειμένου- προδωμένος-ξενιτεμένος-πικραμένος-κλπ) πόσα είναι; Λίγα, κυρίως η δουλειά του με τον Θεοδωράκη είναι ανεπανάληπτη.
Αν τώρα συγκεντρωθούμε σ' αυτά μόνο κι όχι στις λοιπές τρίχες ποιος είναι καλύτερος;
Και βεβαίως να παραμερίσουμε και τα ανάλογα κακά του σερ-Μπιθί. Αν όντως το κάνουμε αυτό είναι δύσκολη η αντικειμενική επιλογή.
Για μένα πάντως, όταν το κάνω αυτό είναι αδύνατο σχεδόν να αποφασίσω.

Προς τον Μπιθικώτση ελαφρώς κλίνει η πλάστιγγα...

Όσο για τον Νταλάρα, παιδιά να μην τον μπλέξουμε. Είναι μεν καλός, αλλά έχει δουλέψει πάάάρα πολύ για κερδίσει την πρώτη θέση.

cobden είπε...

Όπως πολυ σωστά, λέει ο stormrider, ο Νταλάρας μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα: από latin και rock μέχρι ρεμπέτικο....Μπορείτε να φανταστείτε τον Καζαντζίδη να τραγουδάει .....latin;;;:-))))

Loulour είπε...

τι δουλειά έχει ο Νταλάρας;;Σιγά μην είναι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα...Μην υπερβάλλουμε

Nikos Dimou είπε...

Αναγνωρίζω την σχολαστική ακρίβεια της δουλειάς του Νταλάρα - αλλά δεν με συγκινεί. Δεν με αγγίζει.
(Π. χ. στον Σταυρό του Νότου, πόσο πιο ψυχρός είναι από τον Κούτρα...)

Επίσης δηλώνω αλλεργικός στην Μαρινέλλα. Αυτός ο theatrale τύπος ερμηνείας με απωθεί.

Επειδή ρώτησε ο Bazohead:
"Κρίνουμε τη φωνή ή το περιεχόμενο των ασμάτων;"

Κυρίως κρίνουμε την ερμηνεία. Φυσικά όλα παίζουν ρόλο και το μέταλλο της φωνής και η ποιότητα του τραγουδιού.

Loulour είπε...

Το ότι τραγουδάει τα πάντα σημαίνει ότι η ματαιοδοξία του δεν έχει όρια.

Stormrider είπε...

@piperoriza
εντάξει, είπαμε! είναι ο "ακατανόμαστος" αλλά με αυτό το επιχείρημα ακυρώνεις κάθε μεγάλο καλλιτέχνη που πειραματίζεται.

@nikosdimou
δεν ξέρω για σας, αλλά όταν ακούω το "καραντί", πάω αλλού!

Να μην ξεχνάμε τον Βασίλη, που όσο καρικατούρα είναι τώρα, τόσο θεός ήταν στα 80s. Για την φωνή του μία λέξη έχω να πω: τιτάνια.

άστεγος είπε...

Gia ton Ntalara akouw sunexws, apo teleiws diaforetikous an8rwpous kai pantou ta idia: Megalos tragoudisths alla mikros an8rwpos, mataiodoksos, filargyros kai alla tetoia. Anarwtiemai, oloi eseis ton exete gnwrisei proswpika? Pws ton (kata)krinete toso eukola? Xronia ton parakolou8w kai prospa8w na diataurwsw auta pou akougontai, alla den mporw na pw me sigouria tipota.Den ton kserw ton an8rwpo wste na mporw na milhsw gia ton xarakthra tou. Apla me ekplhssei pou toso eukola anaparagei o ka8enas fhmes.Kai malista me ufos katoxou ths monadikhs alh8eias.As ton eksostrakisoume sto telos.(Allo pragma fusika h kritikh ws tragoudisth kai kallitexnh )

cobden είπε...

Παπακωνσταντίνου:πράγματι, πολύ σπουδαία φωνή, μαγευτικός στο ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ, δυστυχώς περιόρισε το ρεπερτόριο του σε τραγούδια-σλόγκαν
Νταλάρας-Κούτρας στο ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ: Καλός και ο Κούτρας,΄άλλα θα προτιμήσω τον Νταλάρα (τί ερμηνεία στο ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ!)

the resident είπε...

Δεν μου αρεσει η λαικη μουσικη ιδιαιτερα.Η λαικη και οχι μονο φωνη που μου αρεσει ειναι τηs Aλεξιου.Ζεστη,ερωτικη,τρυφερη,σχεδον αψογη σαν φωνη.Χωριs το πομπωδεs και το σικε τησ μαρινελλαs.Αρκετα αυθεντικη,ιδιαιτερα στο παρελθον,και τωρα πια σχεδον αψεγαδιαστη,αλλα με παθοs τα τελευταια χρονια λιγακι ιμιτασιον.Και η απιστευτη φωνη του αργυρη μπακιρτζη(λαικη φωνη?δεν ξερω).

Viennezos είπε...

Χονδρικά θα έλεγα ότι *τα αυτιά μου* έχουν μια (ελαφριά) κλίση προς τον Μπιθικώτση, αλλά με την καρδιά και την ψυχή μου νιώθω σαφώς πιο κοντά στον Καζαντζίδη. Μάλλον για τους ίδιους λόγους για τους οποίους ο ΝΔ και άλλοι δεν τον εκτιμούν: Ο Καζαντζίδης αντιπροσωπεύει τον πονεμένο άνθρωπο που δεν ντρέπεται να φανερώσει αυτό τον πόνο του ακόμα και με τον πιο άμεσο τρόπο, την "κλάψα" ας πούμε· έναν άνθρωπο που δεν ντρέπεται να δείξει την αδυναμία και την αποτυχία του. Αυτοί πάντα μου έκαναν πολύ μεγαλύτερη εντύπωση από εκείνους που είναι (ή τουλάχιστον θεωρούνται) "ηρωικοί", "δυναμικοί", "αποφασιστικοί", "ισχυροί" κλπ. ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους.

Και το κάπως παράδοξο είναι πως έχω την εντύπωση ότι κι εσείς ο ίδιος, κύριε Δήμου, ανήκετε μάλλον στην πρώτη κατηγορία – σε εκείνη των πραγματικά "θαρραλέων" κατά τη γνώμη μου. Γι’ αυτό με ξαφνιάζει λίγο η αρνητική σας γνώμη για την νοοτροπία την οποία εκπροσωπεί ο Καζαντζίδης. ;-)

harrygreco είπε...

Οι σχολιαστες επιβεβαιωνουν & επαυξανουν το φραγκικο ρητο...για γουστα,χρωματα & φωνες,δεν πρεπει να αντιδικεις.

alombar42 είπε...

Δεν είναι τυχαίο πως πολλές από τις επιτυχίες του κατάγονται από τις Ινδίες και την Ανατολή γενικότερα

Εχμ... δεν φταίει ο τραγουδιστής και κατά πάσα πιθανότητα ουδεμία σχέση έχει με αυτό. Από την Ινδία έφεραν τη μουσική η οποία θα έδιωχνε το ρεμπέτικο από τη θέση που "κινδύνευε" να πάρει. Χιλιάδες "λαϊκά" και "μοντέρνα" τραγούδια της εποχής (50-60-70) είναι διασκευές ινδικών.

Είναι και το ζήτημα του ορισμού: ποιο ακριβώς τραγούδι είναι λαϊκό; Τον Μπιθικώτση αλήθεια τον εκτιμούμε για τα λαϊκά που τραγούδησε ή γενικά σαν μεγάλο ερμηνευτή;

Ο Καζαντζίδης πάντως ήταν πιο... σταθερός ανάμεσα στους δύο στην επιλογή των τραγουδιών του, άσχετα αν μας αρέσουν αυτά καθαυτά τα τραγούδια. Αποψή μου: ήταν λαϊκός και δεν το έκρυβε, σε αντίθεση με το Μπιθικώτση.

Πολλές οι επιλογές, δύσκολο να περιορίσει κανείς τα κριτήρια και ακόμα δυσκολότερο να επιλέξει χωρίς να εξειδικεύσει ή/και καθορίσει σαφώς την επιλογή. Εστω και χρονικά.

Μεγαλύτερος = καλύτερος ή πιο γνωστός ή τι ακριβώς;

Δύσκολη η επιλογή...

Ενδεικτικά: Διονυσίου, Μητροπάνος, Μπέλλου, Μοσχολιού, Νταλάρας, Μητσιάς, Βοσκόπουλος, Μαρινέλα... ακόμα και Γαβαλάς, Κούρτη, Αλεξίου, Γαλάνη και σίγουρα πολλοί άλλοι που δεν μου έρχονται τώρα.

Yannis H είπε...

Υπήρξε παρηχητικός συνειρμός; Με το που εμφανίστηκε ο ‘σαλτάρω’ μιλάμε για τον Στελάρα.

Προσωπικά δεν τίθεται θέμα επιλογής: ο Καζαντζίδης δεν έχει τίποτα να μου πει. Θα πρόσθετα στο αρχικό post αναφορικά με τις ομοιότητες με τον Έλληνα, τις θεωρίες συνωμοσίας (Μίνως) και επαναστατικές κορώνες (‘να κοινωνικοποιηθεί η φωνή μου’).

Ο Μπιθικώτσης... όταν με συνεπαίρνει (λίγες φορές) το αποδίδω στο Θεοδωράκη. Αλλά τα τραγούδια του είναι κάπως πολυφορεμένα, έχουν γίνει κομμάτι τουριστικά (ποιός θα άκουγε το Άπονη Ζωή σήμερα χωρίς να σκεφτεί την Πλάκα;) ενώ θεωρώ ‘μείον’ του το ότι έκανε τόσες αποχαιρετιστήριες συναυλίες.

Ο Νταλάρας (μια και αναφέρθηκε)... Μου αρέσουν τα παλιά του – αλλά τι προσφέρει στα fado ή στα ναπολετάνικα η ερμηνεία του (και μάλιστα, με εντελώς λάθος προφορά); Είναι δουλειές με καθαρά εγχώριες βλέψεις Αν πρόκειται να γνωρίσω τα fado από τον Νταλάρα για να πάω στη Ροντρίγκεζ και στην Πόντες, έχει καλώς. Διαφορετικά... δεν βλέπω το λόγο.

cobden είπε...

Εν αρχή ην η...Σοφία Βέμπο.Ξεχάστε τα εθνικοπατριωτικά κλισέ για την "τραγουδίστρια της νίκης" κτλ. Μέχρι τότε επκρατούσαν οι υπερβολικές ερμηνείες και οι ψιλές νότες. Η Βέμπο ήταν η πρώτη, κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 30, που τραγούδησε φυσικά και αβίαστα,και έφερε έναν ευρωπαϊκο αέρα στην σχεδόν ανύπαρκτη , ως τότε, ελληνική δισκογραφία...Και η Βέμπο ήταν theatrale ...όπως και η διάδοχος της ,κατά τη γνώμη μου, Μαρινέλλα.(όποιος την εχει δει στην σκηνή, καταλαβαίνει..η γυναίκα έχει κάτι το μαγικό!!)

giakan είπε...

Νικο Δημου αυτή τη φορά θα διαφωνήσω μαζί σας. Η ερμηνεία του Καζαντζίδη στο τραγούδι του Μάνου Λοίζου "Δε θα ξαναγαπήσω" και στο LP "Καταχνιά" του Χρ. Λεοντή είναι από τις πιο μεγάλες στιγμές του ελληνικού τραγουδιού. Νομίζω οτι τον αδικείτε. Σας θυμίζω ακόμη την ερμηνεία του στην "Πολιτεία" και "Ανατολη" του Θεοδωράκη. Οταν ακούτε το "Σαββατόβραδο" δεν νιώθετε συγκίνηση;
Βέβαια πολλά από τα τραγούδια του Καζαντζίδη με απωθούν κι εμένα, ενώ αυτό συμβαίνει με πολύ λιγότερα του Μπιθικώτση.

MainMenu είπε...

Αντε παλι. Κυριε Δημου μου φαινεται οτι ειστε ο μικρος Puck απο το ονειρο καλοκαιρινης νυχτος. Ολο διαβολιες κανετε. Παντως ο Καζαντζιδης δεν ειναι 'κλαψα'. Και χαιρομαι που το λεει και το ποστ. Ο Καζαντζιδης ειναι ανατολη. Εγω το ισως αυριο του Τσιτσανη μπορω να το ακουω εκατομμυρια φορες κι ειναι μαυρο. Κλαψα δεν ειναι. Το ιδιο και το θολωμενο μου μυαλό.

Ενταξει πηραμε αμαξια και δεν αντεχουμε την κλαψα, και καλα. Ενα γυρισμα του Στελιου ειναι 5 κιλα μαυρο και σεισμος

ostreum είπε...

Ο τηλεπαρουσιαστής, λάτρης της γυναικείας «φρεσκάδας», όταν ρωτήθηκε από παρακείμενο μαιντανό :
- Ποιά προτιμάτε Την Βίσση ή την Βανδή ,
... απάντησε :
-Την Παπαρίζου

(Μα πώ τον Λιδάκη ή θα με κράξετε ; Κάτι έκλεψε κι απ’ τους δυό...)

Καί τώρα σοβαρά :
Είναι οι Φωνές. Να τώρα μόλις έφτιαξα μια play list και με τους δύο, εναλλάξ:

Σ.Καζαντζίδης
-Το Σαββατόβραδο (Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη...)

Γ.Μπιθικώτσης
-Μιά Κυριακή ποιός το περίμενε πως θάταν Κυριακή.

Σ.Κ.
-Το πέλαγο είναι βαθύ

Γ.Μ
-Άκου πως κλαίει ο μπαγλαμάς...

Κ.λ.π...

Μόλις με κέρδιζε ο ένας ,το επόμενο τραγούδι με τουμπάριζε...

Κι όμως γιά τον Καζαντζίδη , έτσι που τον ακούω ,πιό πολύ θα ταίριαζα τη φωνή του στα Δυτικά... (της Λύπης).
Ενώ ο Μπιθικώτσης έχει το Βυζαντινό τρέμουλο που ταιριάζει με Πέρσικες εκτελέσεις μες την απίθανη ανάμιξη των πολιτισμών. .

Δεν ξέρω τι να πώ. Δυστυχώς και οι δυό είναι ετερόφωτοι, ότι τους έδωσαν τραγούδησαν κι ίσως γι αυτό και εμάς «τους απαιτητικούς» δεν μας πολυπιάνουν.
Στα μέν «αυθεντικά» τους ξοδεύουν πολύ πάθος στον «ένα σκύλο και μιά γυναίκα» ή στη «μανούλα» ...(μέχρι θανάτου...) , ή σε ρομάντζα αμφιλεγόμενης αξίας .
Στα δε «έντεχνα» που οι στίχοι και η μουσική «λένε», εκεί που πάς να αγγίξεις «την υψηλή συγκίνηση» , έρχεται κατάφατσα το προφίλ του εκτελεστή...
«Ήταν ψεύτικα ,τα γλυκόλογά σου...»
Συμπερασματικά :
Μετά την κατάλληλη δόση οινο-πνεύματος με συγκινούν Απολύτως.

MainMenu είπε...

Apones eksousies... Sthn Anatolh... ti na leme tora... Apopse fila me

MainMenu είπε...

Kardis paraponiara...ayto mou gremizei toys stixous...sorry porothika

skata είπε...

Ο Νταλάρας είναι ο μεγαλύτερος Έλλην τραγουδιστής...

Με κριτήρια Fame Story...

Μόστρα και δημόσιες σχέσεις

Hra είπε...

1.mcfly, συμφωνώ.

2.Κι ο Καζαντζίδης είναι ξεχασμένος γιατί η φωνή του πλάθει λέξεις ξεχασμένες πια.
Μα ο Μπιθικώτσης τραγούδησε το άξιον εστί που κανείς δεν ξεχνά.

3.Διάδοχος της Βέμπω η Μαρινέλλα; Ευτυχώς αποτελεί γνώμη μόνο δικιά σου cobden.

MainMenu είπε...

alombar makedonas ksexases fonara. Ego kovo fleves

Stormrider είπε...

@mcfly
αν δεν έχεις ιδέα περι Νταλάρα και τον έχεις μπερδέψει με το Ρέμο (συνεργασία στην οποιά κι εγώ στράβωσα) είναι άλλη ιστορία!

alkis είπε...

Γουστάρω τρελά το κλάμμα της Ανατολής. Ο Καζαντζίδης πρόσθεσε έναν τόνο νεοελληνικής "λαικούρας" ο οποίος μετεξελίχθηκε αργά αλλά σταθερά στη σημερινή χυδαιότητα τύπου Γονίδη. Από την άλλη και για κάποιους λόγους που ακόμη δεν μπορώ να αντιληφθώ, τραγουδούσε σήμερα ο σπουδαίος Μπιθικώτσης, ακόμη και εμπορικά σουξέ του Φοίβου, αποκλείεται να έκανε μεγάλη επιτυχία. Θα ήταν σαν να τραγουδάει σε ξένη- ακατανόητη για τους σύγχρονους Ελληνες γλώσσα.

Memento aka a moment in life είπε...

Απο τις καλυτερες ελληνικες φωνες και οι δυο τους, διαχρονικες... προτιμω Μπιθικωτση ομως. Ο Στελαρας ειναι πολυ βαρυς για μενα. Μητροπανος , Μητσιας (τους ξεχασαμε;)

Λατρευω τις φωνες της Χαρουλας Αλεξιου, της Ελευθεριας Αρβανιτακη, της Μελινας Κανα και Αλκινοου Ιωαννιδη, Σωκρατη Μαλαμα ... και παει λεγοντας. (Τσαλιγοπουλου, Θαλασσινος)

raffinata είπε...

1)πρώτα Μάνος ή Μίκης, τώρα Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης, αύριο τι; Δομάζος ή Σιδέρης; Νίκο Δήμου, είχες πει για μη "πιασάρικα" θέματα... να σου θυμίσω

2)αν το post απευθύνεται/ σχολιάζεται σε/από άτομα κάτω των 40 ετών, προσωπικά δεν θα λάβω υπ' όψη τη γνώμη τους για τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες (και δε νομίζω να χρειάζεται επεξήγηση αυτό)

3) προτιμώ το "Δεν θα ξαναγαπήσω" απ' το "Ο κυρ Θάνος πέθανε", γιατί είμαι κλαψιάρα, γιατί έχω μεγαλώσει με το ααααα (αλήθεια έχετε προσέξει τον τρόπο που αρθρώνει ο Καζαντζίδης;) του Στέλιου σε φτωχογειτονιά του Πειραιά... και Μπιθικώτση άκουσα μόνο και μόνο γιατί τραγουδούσε τα έργα του "αριστερού" Θεοδωράκη, όταν αυτά με συνόδευαν στις τότε πορείες και αριστερές εκδηλώσεις

4) μ' αρέσει κι ο Τερζής κι ο Μητροπάνος... και θα μπορούσα να τους παραλληλίσω με τους αντίστοιχους του κειμένου

cobden είπε...

Hra:
"Διάδοχος της Βέμπο η Μαρινέλλα;Ευτυχώς αποτελεί γνώμη μόνο δικία σου cobden"

Κατά σύμπτωση αποτελεί και γνώμη της ίδιας της Βέμπο. Γράφει ο σύντροφος της Βέμπο,Μίμης Τραϊφόρος:"Η Σοφία ...ήτανε μια φανατική Μαρινελλική. Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως κάποιο βράδυ στο κέντρο Stork καθώς τραγούδαγε (η Μαρινελλα) το ΕΡΗΝΗ-...-έσκυψε και μου'πε γεμάτη ανυπόκριτο θαυμασμό:"Μεγάλη τραγουδίστρια!Λοιπόν , να σου πώ κάτι Μίμη, το ΕΡΗΝΗ, το λέει πολύ καλύτερα από μένα"

Hra είπε...

@cobden
Η Σοφία, λοιπόν, έκανε σύγκριση. Δεν είπε τίποτα για διαδοχή.

Ανδρέας Κ είπε...

Ως άλλη κριτική επιτροπή του Fame Story ή όποιου άλλου talent show βάζουμε σε ζυγαριά κάτι που δεν μπαίνει κατα τη γνώμη μου, το ανθρώπινο συναίσθημα και ειδικότερα την γλαφυρή απόδοση του με όχημα το τραγούδι.
Οι οδηγοί μπορεί να κάνουν το ίδιο ή παρόμοιο ταξίδι αλλά σε καμία περίπτωση δεν ανταγωνίζονται σε αγώνα ταχύτητας.
Εν τέλει, άλλο κοινό συγκινείται από τον Καζαντζίση και άλλο από τον Μπιθικώτση.

άστεγος είπε...

raffinata said: "αν το post απευθύνεται/ σχολιάζεται σε/από άτομα κάτω των 40 ετών, προσωπικά δεν θα λάβω υπ' όψη τη γνώμη τους για τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες (και δε νομίζω να χρειάζεται επεξήγηση αυτό)"

Όταν σε κάποιο επόμενο ποστ συζητήσουμε για Μότσαρτ ή Μπετόβεν, δε θα λάβω υπόψην μου τη γνώμη όσων είναι κάτω από 250 χρονών (και δε νομίζω να χρειάζεται επεξήγηση αυτό).

georgia m. είπε...

ψηφίζω Γρηγόρη - για μένα δεν υπάρχει καν δίλημμα.
Θυμάμαι ιδιαίτερα το ''Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,μέρα Μαγιού σε χάνω...''

Προτείνω και ένα θέμα Βίσση-Βανδή σε επόμενο θέμα...Σε τελείως άλλο κλίμα,αλλά μια που οι δυάδες είναι της μόδας,θα πρότεινα Σεφέρη-Ελύτη.

cyberdust είπε...

Κάτι ειπώθηκε από hiomian για τον Μπιθικώτση και το «ύμνο», η απορία μου όμως έμεινε. Τελικά τραγούδησε τον ύμνο? Έτσι για να μαθαίνουμε ιστορία οι νεώτεροι.

Hra είπε...

@georgia m.
Νομίζω ότι και στο θέμα Βίσση-Βανδή, Μπιθικώτση θα ψηφίζαμε :-p

harrygreco είπε...

Αναπαντεχη για μενα η συντριπτικη υπεροχή Μπιθι,δειχνει οτι το κοινο του μπλογκ ειναι απο το χωρο της κουλτουρας & οχι απο το λαικο/εργατικο,οπου αλλωστε δεν ξερουν απο πισι...

nonsense είπε...

Για μένα καλύτερη ήταν η Ρίτα. 3 εικοσάρες και βάλε!!!

raffinata είπε...

[προς antonis: είπα προσωπικά και για τους συγκεκριμένους... αν δεν το καταλάβατε, οπότε περιττή η ειρωνία!]

cyberdust είπε...

hharry said...
Αναπαντεχη για μενα η συντριπτικη υπεροχή Μπιθι,δειχνει οτι το κοινο του μπλογκ ειναι απο το χωρο της κουλτουρας & οχι απο το λαικο/εργατικο,οπου αλλωστε δεν ξερουν απο πισι...
8:53 μμ


Καλά αυτός ο harry είναι άξιον όν. Κάποια υποψία μου παίρνει βάρος και μεγαλώνει. Κάνει πειράματα ο ΝΔ με το αναγνωστικό του κοινό και σημειώνει τις παρατηρήσεις του? Ο Χαρρυς είναι κλώνος?

the resident είπε...

H χροια τησ φωνηs του Μπακιρτζη ανεπαναληπτη.Η πιο συγκινητικη φωνη, αυτη τηs Χαρουλαs.τα τελευταια χρονια ομωs οι επιλογεs των τραγουδιων τηs Αλεξιου ηταν πολυ εμπορικεs.Καζαντζιδη και Μπιθικωτση,ευχαριστω δεν θα παρω.Δεν εχω ψαξει γιατι δεν μου αρεσουν.

Hra είπε...

Όχι μωρό μου. Ο Harry δεν είναι ο ΝΔ.
Γιατί:
Ο ΝΔ δε θα υιοθετούσε αυτό το είδος γραφής προκειμένου να μας ξεγελάσει. Δε θα το άντεχε η ναρκισσιστική πλευρά του.

Hra είπε...

Ξέχασα, συγγνώμη.
Το τελευταίο σχόλιο μου απευθύνεται στον cyberdust.

Jacobo είπε...

Για δύο χρόνια ήμουν μουσικός παραγωγός σε τοπικό ραδιόφωνο. Μου έκανε φοβερή εντύπωση όταν παίζαμε Καζαντζίδη (που δεν παίζαμε συχνά) τη φοβερή ανταπόκριση είχαμε! Σπάγανε τα τηλέφωνα! Το ανάλυσα τότε: ο καζαντζίδης τραγουδούσε λες και ήταν ο ΙΔΙΟΣ φορτηγατζής, εργάτης στα μπετά, γκαρσόνι, λουστραδόρος, περιπτεράς και τέλος πάντων πονεμένο παιδί του λαού. (Όλα τα παιδιά του λαού πονεμένα είναι)
Φυσικά ουδέποτε υπήρξε κάτι από αυτά! Περισσότερο ήταν gambler στο Λουτράκι!
Δεν τον ακούω γιατί δεν μου αρέσει (δεν είναι ερωτικός) αλλά σέβομαι αυτή την ΑΠΟΛΥΤΗ ταύτιση του με τον κόσμο.

ΥΓ: Δεν έχω ακούσει πιο ερωτικό λαϊκό τραγουδιστή από τον Στράτο. Τυχερές οι γυναίκες που ήταν δίπλα του!

cyberdust είπε...

To ymno to tragoydhse?

Μπιθικώτσης, for the records and to satisfy harry.

guerrero762 είπε...

Λαικη μουσικη,ελληνικη μουσικη γενικοτερα.Αηδιες.Προσβολη για την μουσικη.Ο ηχος του μπουζουκιου μου προκαλει στομαχικες διαταραχες,ειτε ειναι "εντεχνο"(λεμε τωρα)ειτε ρεμπετικο,ειτε ελαφρολαικο,ειτε σκυλλαδικο,ειτε μπουζοκοποπ.Αυτος ο μουσικος εμετος παρουσιαζεται ως μουσικη παραδοση της Ελλαδας;
Τι να πω;
Να μην μιλησω για την μουσικη και αισθητικη κολαση της παραδοσιακης μουσικης,του κλαρινου της βλαχιας,των χαζοχαρουμενων νησιωτικων(σε βαθμο ηλιθιοτητας)κτλ κτλ.Μοναδικη εξαιρεση τα ποντιακα,αν και δεν ειμαι ποντιος και μου προκαλει την ιδια απεχθεια το uber alles των Ποντιων.
Λιγοι μουσικοι και συγκροτηματα εχουν ξεχωρισει στη Ελλαδα.
Αλλα τι μιλαμε για μουσικη σκηνη οταν ροκ θεωρειτε ο απαραδεκτος Παπακωνσταντινου,ο βασιλιας της κουλτουροαρπαχτης Μαχαιριτσας και ολος ο συρφετος της δηθεν αποστασιοποιημενης αριστεριζουσας-αλλα κονομημενης-ψευτοκουλτουρας.
Dead can dance!

Hra είπε...

wow. deadcandance! γαμάτοι. το ομώνυμο...

nonsense είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
mickey είπε...

Μεγάλωσα με τον Μπιθικώτση. Τι "δωρικός" κλπ, ο άνθρωπος ήταν σε άλλο επίπεδο! Είχαμε μια κασέτα με επιλογές από τραγούδια κυρίως του Θεοδωράκη (ο Μπιθικώτσης κατείχε περίοπτη θέση) στο αυτοκίνητο και την ακούγαμε κάθε μέρα καθώς μας πήγαινε η μητέρα μας στον παιδικό σταθμό και αργότερα σε ένα ιδιωτικό σχολείο (αμφότερα μακριά από το σπίτι μας). Τα χρόνια περνούσαν, αλλά η χιλιοπαιγμένη κασέτα συνέχισε να μας συντροφεύει στα ταξίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Έχω ταυτίσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου με αυτά τα τραγούδια και ειδικά εκείνα που τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης (η "Δραπετσώνα" και το "Μάνα μου και Παναγιά" μου προκαλούν ακόμα απέραντη συγκίνηση). Κάθε φορά που τον άκουγα, αντί να τον βαρεθώ, τον εκτιμούσα ακόμα περισσότερο! Ο Καζαντζίδης ποτέ δε με συγκίνησε - αναγνωρίζω πάντως την αξία του.

Από τους εν ζωή ερμηνευτές θεωρώ μακράν μεγαλύτερο τον Γιώργο Νταλάρα (στην ίδια κλάση με τον Γρηγόρη κατά την ταπεινή μου άποψη). Αναφέρομαι φυσικά στην καλλιτεχνική του αξία και δεκάρα δε δίνω για τις πεποιθήσεις του και την όποια αμετροέπειά του (δεν έχω προσωπική άποψη) - και ο Θεοδωράκης είναι αμετροεπής, αλλά παραμένει κορυφαίος συνθέτης. Μουσικοτεχνικά είναι αξεπέραστος και όσοι τον απορρίπτουν ή τον υποτιμούν είτε το κάνουν από προσωπικό γούστο (όπως ο Ν.Δ.) είτε αναφέρονται σε άλλες, μη μουσικές πτυχές τις προσωπικότητάς του.

Εκτός από τα υπέροχα "ποιητικά" που τραγούδησε ο Γρηγόρης (τι να πρωτοδιαλέξεις;), παραθέτω το Top-10 με τα αγαπημένα μου "λαϊκά" τραγούδια που ερμήνευσε (όχι κατ' ανάγκην αυτά που θεωρώ καλύτερα, αλλά εκείνα που έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου) με αλφαβητική σειρά:

Άπονη ζωή
Βρέχει στη φτωχογειτονιά
Δραπετσώνα
Είμαι αητός χωρίς φτερά
Είναι μεγάλος ο καημός
Μάνα μου και Παναγιά
Μαργαρίτα, Μαργαρώ
Μάτια βουρκωμένα
Του βοτανικού ο Μάγκας
Φτωχολογιά

Με δυσκολία απέκλεισα αρκετά ακόμα. Για τα "κουλτουριάρικα", μου είναι αδύνατο να φτιάξω λίστα (όλα ένα κι ένα).

Υ.Γ. Ν.Δ. δε νομίζω πως υπάρχει κανένα "δίλημμα". Αν και σε τέτοια ζητήματα ο καθένας μπορεί να πει ότι θέλει, ο Γρηγόρης μάλλον …κλέβει εκκλησία! Πολύ πιο ενδιαφέρον το δίλημμα "Μάνος ή Μίκης". Θα συμφωνήσω πάντως με την raffinata πως το θέμα παραείναι "πιασάρικο" και μάλλον σε αντίθεση με το πνεύμα πρόσφατων δηλώσεών σου…

tassos_papadakis είπε...

@antonis:

Έγραψες, μεγάλε! Καλά (της) τα πες.

Το κακό με τύπους όπως Καζαντζίδης-Ξανθόπουλος-Νταλάρας, είναι πως ενώ ουδεμία σχέση είχαν(έχουν) με τον πόνο και την ζωή του απλού μεροκαματιάρη, έβγαλαν τα εκατομύρια της ζωής τους ΤΕΛΕΙΑ ΥΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ τους κατατρεγμένους και τους κυνηγημένους από τη μοίρα...

Άξιοι μεν, υποκριτές δε.

alombar42 είπε...

@MainMenu

Συμφωνώ οτι ο Μακεδόνας είναι πρώτη φωνή σήμερα, άσε που μου θυμίζει το Ζαμπέτα!
Απλώς είναι κάπως σύγχρονος και άλλωστε είπα οτι ξέχασα πολλούς...

--

Γενικά εκπλήσσομαι που σε όλα σχεδόν τα σχόλια, το σκυλάδικο αγνοείται ενώ το έντεχνο χειροκροτείται, λες και το λαϊκό τραγούδι εξαντλείται σε δεδομένες φόρμες.
Υποψιάζομαι βέβαια οτι το "Ε ντε λα μαγκέ ντε Βοτανίκ" του Ζαγοραίου δεν είναι politically correct, κι ας του έχουμε σπάσει μια χιλιαδίτσα πιάτα.
:)

Nikita Ras είπε...

Καζαντζίδης, Εθνικός Μοιρολόγος, Περήφανος και Ανένταχτος, δεν το σημάδεψαν οι εποχές, αυτός σημάδεψε αυτές, σεργιανίζουν ακόμα στην επαρχία, στη Stuttgart και πέριξ πιστοί του Άρχοντα οι οποίοι ορκίζονται στο «Υπάρχω» αντί στην μάνα τους ή στην Παναγία, άνθρωποι των οποίων ο ους δεν μπορεί να ανεχτεί τα σύγχρονα βλασφημ-ωδή-ματα, άνθρωποι ήδη Νεκροί, ζόμπι, πέθαναν μαζί με τον Στέλιο γιατί ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν για τον Άρχοντα.

Μπιθικώτσης….Φωνάρα ,μα Δισυπόστατος! Τι εννοώ? Στα της τέχνης του Λιτός , Δωρικός με straight Ξύλινη Φωνή, μα στον χαρακτήρα του, τουλάχιστον, Διπλωμάτης! Πολέμησε την δικτατορία με το «Τρελοκόριτσο» την ώρα που ο Ύψιστος Μίκης μετρούσε ποντίκια και μελανιές στα κελιά(ανάμεσα από τις φάλαγγες). Η φωνή του,δυστυχώς , δεν συμβάδισε με τον χαρακτήρα του, το
«είμαι αετός χωρίς φτερά» του Μάνου και η «Δραπετσώνα» του Μίκη θα είχαν άλλη χάρη αν έμενε σαν τον Στέλιο, Ανένταχτος και αυτός…
Αιωνία τους η μνήμη!

tassos_papadakis είπε...

Καλά έκανε ο ΝΔ και έβαλε "πιασάρικο" θέμα. Πολύ καλά!

Έκανε θέμα και τον μακαρίτη τον Τσιρίδα και είδαμε πόσο "κόσμια" σχόλια πνίξανε το θέμα στην μ...κία.

Έπειτα, όπως κι ο ίδιος έχει κατ' επαναλήψη τονίσει, το ότι είναι κάτι εμπορικό("πιασάρικο") δεν αποκλείει την ποιότητα.

Από εμάς εξαρτάται, στην τελική.

draminos είπε...

O Καζαντζίδης πιστεύω είχε καλύτερη φωνή και την κουμαντάριζε ανάλογα με το τραγούδι, αλλά ατύχησε σε πολλές επιλογές συνεργατών (κυρίως στιχουργών) και ρεπερτορίου.
Σε τι διαφέρει από τον Μπιθικώτση όταν τραγουδάειτον κυρ Αντώνη ή το πέλαγος είναι βαθύ του Χατζηδάκη;
Απόλαυση είναι και στην Καταχνιά.
και ποντιακά έχει πει αν και δεν κολλάει η φωνή του.
Ο Μπιθικώτσης άψογος και σπουδαίος συνθέτης επίσης.
Πότε θα ξανακούσουμε άραγε τέτοιες φωνές στην Ελλάδα; Σίγουρα υπάρχουν αρκεί να τις ανακαλύψει κάποιος.

guerrero762 είπε...

@Mickey.
Πηγαινες στο ιδιωτικο σχολειο ακουγωντας "Βρεχει στη φτωχογειτονια;".
Καλα sorry αλλα η ολη φαση μου θυμιζει χοντροκομμενη φαρσα επιπεδου Σεφερλη.

harrygreco είπε...

Σχετικα με τα περι δωρικοτητας,ο μεν Μπιθι ηταν κλασσικος αρβανιτης & καραμπινατη αρβανιτοφατσα,ο δε Καζαν. κλασσικος τουρκορωμιος ανατολιτης. Ο " Μακεδονας " λεγεται Πα(γ)κας & ειναι τουρκοαρβανιτης Γκεκας,οπως & ο Παγκα-λος. Οσο για τον υμνο της δικτατοριας,ειναι σιγουρα εθελουσια συνθεση Κατσαρου,στιχοι Πυθαγορα,επισημα κυκλοφορησε με καποιον ασημο τραγουδιστη αλλα ανεπισημα πιθανον να αναγκαστηκε & ο Μπιθι να τον πει. Δεν σημαινει τιποτα.

Stavros P (isisdoros) είπε...

Φωνές με μέταλο και οι δύο.Ο Καζαντζίδης πόντιος στη καταγωγή τραγουδάει με γυρίσματα της ανατολικής μουσικής (σε κάπως υπερβολικό βαθμό) και αυτό δίνειτο "κλάψιμο" στις εκτελέσεις των τραγουδιών του.Ο Μπιθικώτσης σαφώς πιο ευρωπαϊκή φωνή τραγουδάει "ίσα" δίνοντας αυτό το ύφος που πολλοί αποκαλούν δωρικό.Πιστεύω ότι δεν είναι εύκολη μιά επιλογή, δεν έχει να κάνει τόσο με τους συγκεκριμένους ερμηνευτές αλλά με τι είδος μουσικής έχει συνηθήσει να ακούει ο καθένας.

tassos_papadakis είπε...

(και για να κάνουμε και λίγη πλάκα...)

Θέματα(posts) προς μελλοντική συζήτηση:

1)Χ"Νικολάου ή Στάη;

2)Καραμανλής ή Παπανδρέου;

3)Λιάγκας ή Παυλόπουλος;(β΄ εθνική ελλήνων δημοσιογράφων-τηλε-σταρ)

4) Κωσταντάρας ή Αυλωνίτης;

5)Χάρρυ Κλυνν ή Μητσικώστας;

6)Καγιά ή Ζυγούλη;

7) Κακαουνάκης ή Βαρεμένος;

8) Διακογιάννης ή Σωτηρακόπουλος;

9)ΠΑΟΚ ή ΑΡΗΣ;

10) ΟΣΦΠ ή ΠΑΟ;

(στο τελευταίο ερώτημα, ο ΝΔ ως γνωστός αιρετικός, ψηφίζει ΑΕΚ...)

Μαύρος Γάτος είπε...

Ενδιαφέρουσα η σχέση του Σερ Μπιθί με την χούντα, δεν την ήξερα. Και της Μοσχολιού μαζί. Αλλά και πάλι, είναι τραγουδιστές, και δεν περιμένω από κανέναν τραγουδισατή να είναι και ηθικό πρότυπο. Μού αρκεί να με αγγίζει η ερμηνεία του.

Όσο για την Μοσχολιού, αυτή, Δον Γάτο, είναι για μένα το θηλυκο αντίστοιχο του Μπιθικώτση, και όχι η Μπέλλου, που μού φαίνεται να ανήκει σε άλλη σφαίρα...

Μπιθί ή Καζαντζί; Και τους δύο, γιατί αν και πολύ διαφορετικοί, είναι απόλυτα συμπληρωματικοί. Μπιθί για το "Στείλε Ουρανέ μου ένα πουλί", και Καζαντζί για το "Τα όνειρα που χτίζονται" του Άκη Πάνου.

Η συμπληρωματικότητά τους φαίνεται καθαρά και πέρα από κάθε αμφιβολία στην "Πολιτεία" του Θεοδωράκη.

Και, ο Στέλιος της Πολιτείας, (ακολουθώντας προφανώς τις οδηγίες του Μίκη) δεν θυμίζει καθόλου τον "κλαψιάρικο" εαυτό του, που κι εμένα με απωθεί. Είναι στιβαρός, χωρίς περιττές φιοριτούρες, χωρίς καμμία Λυδική ηδυπάθεια. Μεγαλειώδης. 100% Δωρικός.

Καλό βράδυ

mickey είπε...

Antonis said: "Όταν σε κάποιο επόμενο ποστ συζητήσουμε για Μότσαρτ ή Μπετόβεν, δε θα λάβω υπόψην μου τη γνώμη όσων είναι κάτω από 250 χρονών (και δε νομίζω να χρειάζεται επεξήγηση αυτό)."

Από τις καλύτερες "απαντήσεις" που έχω διαβάσει :))

Πέρα από τις απόψεις και τις αντιπαραθέσεις, ορισμένοι προσπαθούν να θέσουν περιορισμούς ή αρέσκονται να κάνουν δίκη προθέσεων. Έχω διαβάσει απίστευτα σχόλια, μέχρι και το πώς θα πρέπει να ονομάζουμε την Κωνσταντινούπολη όταν αναφερόμαστε σε αυτή! Χαρακτηριστικό και το παρακάτω φρεσκότατο:

@querero said at 9:47:
@mickey
"Πηγαινες στο ιδιωτικο σχολειο ακουγωντας "Βρεχει στη φτωχογειτονια;".
Καλα sorry αλλα η ολη φαση μου θυμιζει χοντροκομμενη φαρσα επιπεδου Σεφερλη."


Οι γονείς μας αν και φτωχοί έως μετρίου εισοδήματος (κάποια εποχή τρώγαμε μόνο φασολάδα και αντί κρέατος πίναμε ζουμί από κόκαλα) προσπάθησαν να μας δώσουν ότι καλύτερο μπορούσαν. Για δυο χρόνια κατέφεραν να μας στέλνουν σε ένα ιδιωτικό δημοτικό, όχι ιδιαίτερα ακριβό (μιλάμε για δεκαετία του '70), ώσπου δεν άντεχαν άλλο. Και ο Ν.Δ. μπορεί να έχει τώρα Porsche και του κόσμου τα αγαθά, αλλά πέρασε και από άγρια πείνα. Το σχόλιο σου αν όχι "χοντροκομμένο", είναι τουλάχιστον άστοχο - για να μη μιλήσω για συνήθη στερεότυπα και φτηνό λαϊκισμό…

Nikos Hoursoglou είπε...

Πάντα όταν ακούω αυτό το εξαιρετικό τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή "Ήταν μέντε ήταν έξι", όταν ακούω λοιπόν τον στίχο "με τραγούδια για την ξενητιά, ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά" σκέφτομαι τον Καζαντζίδη, σκέφτομαι ότι αυτόν εννοεί. Δεν ξέρω αν ο Καζαντζίδης απέκτησε ποτέ ρετιρέ στην Κηφισιά, με τον πατέρα μου (όσο ζούσε) διαφωνούσαμε, μου έλεγε ότι ήταν φτωχός, ίσως συγκριτικά με άλλους.
Όσο για τον Μπιθικώτση, είναι απίστευτο πόση ποίηση, παιδεία και συναίσθημα βγαίνει από την φωνή ενός ανθρώπου που με το ζόρι μπορούσε να διαβάσει. Ο Θεοδωράκης είπε ότι έπρεπε να του διδάξει τα λόγια του "Άξιον εστί" απ'έξω. Βέβαια ξέρω πολλούς "αγράμματους" ανθρώπους που έχουν πολύ πιο ουσιαστική παιδεία (η λέξη αφορά και την αξιοπρέπεια και τους τρόπους) από δεκάδες "ενγράμματους".

the resident είπε...

nikos dimou said Η Μπέλλου είναι ένας θηλυκός Μπιθικώτσης...

Οταν ακουγε ο παπουs μου που ηταν σε βαθια γεραματα τη Μπελλου στο ραδιοφωνο,μου ελεγε:ακου ωραια φωνη ο Μπιθικωτσηs.

Nikos Hoursoglou είπε...

georgia m: όχι, δεν ξέχασα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια περί της φωτογραφίας που διάλεξα. Απλά έπρεπε να φύγω για την δουλειά. Οι κύριοι που απεικονίζονται είναι πρόγονοι-συνάδελφοί μου.

raffinata είπε...

δείγματα προς σύγκριση ερμηνευτών:
---------------------------------

Καζαντζίδης: Άπονες εξουσίες- Μουσική:Μ. Θεοδωράκης -
Στίχοι:Μ. Κακογιάννης

Μπιθικώτσης: Εγνατίας 406 - Μουσική: Γ. Μπιθικώτσης -
Στίχοι: Κ. Βίρβος
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μπιθικώτσης: Βασίλεψες αστέρι μου -Μουσική Μ. Θεοδωρακης -
Στίχοι: Γ. Ρίτσος

Καζαντζίδης: Μιά παλιά ιστορία - Μουσική: Σ. Καζαντζίδης -
Στίχοι: Κ. Βίρβος

Jacobo είπε...

Έχει Porsche ο ΝΔ;;
Αλληλεγγύη στους φτωχούς συναθρώπους μας που τώρα οδηγούν Porsche.
Τέρμα η μιζέρια!

guerrero762 είπε...

@Μickey.
Εγραψες:Οι γονείς μας αν και φτωχοί έως μετρίου εισοδήματος (κάποια εποχή τρώγαμε μόνο φασολάδα και αντί κρέατος πίναμε ζουμί από κόκαλα) προσπάθησαν να μας δώσουν ότι καλύτερο μπορούσαν. Για δυο χρόνια κατέφεραν να μας στέλνουν σε ένα ιδιωτικό δημοτικό, όχι ιδιαίτερα ακριβό (μιλάμε για δεκαετία του '70), ώσπου δεν άντεχαν άλλο. Και ο Ν.Δ. μπορεί να έχει τώρα Porsche και του κόσμου τα αγαθά, αλλά πέρασε και από άγρια πείνα. Το σχόλιο σου αν όχι "χοντροκομμένο", είναι τουλάχιστον άστοχο - για να μη μιλήσω για συνήθη στερεότυπα και φτηνό λαϊκισμό…

Δεν ειχα σκοπο να σε θιξω,αλλα με τετοια που γραφεις....
Τελος παντων,ειλικρινα δεν ειχα σκοπο να σε ειρωνευτω αν και η προς Νικο Ξανθοπουλο ιστορια σου με φασολαδες και ζουμια απο κοκκαλα σαν να μην μου ειναι ιδιαιτερα πιστευτη.
Και εγω ιδιωτικο σχολειο τελειωσα και στα πρωτα μεταεφηβικα μου χρονια το εκρυβα απο παρεες και φιλους πιο-ας πουμε-λαικων ταξεων σαν να ειχα κανει φυλακη!Δεν ξερω ουτε και με ενδιαφερει η καταγωγη σου και η σημερινη οικονομικη σου κατασταση.Απλως μην αρπαζεσε τοσο ευκολα.Τον φτηνο λαικισμο που τον ειδες;Mein got δεν ειμαι πολιτικος φιλε μου,καραβανας ειμαι...

Jacobo είπε...

Στο ίδιο σχολείο θα πηγαίνατε βρεε! Για τσεκάρετε το μήπως κάνατε συμμαθητές!

Βρεέεχειι στην φτωχογειτονιάαα!

tassos_papadakis είπε...

Μυστήριο: ο ΝΔ εξαφανίστηκε...
(λέτε να πήγε για ύπνο, δίχως καλά-καλά να μας ενημερώσει;)

Πάντως και ο Στράτος ήταν φωνάρα. Και γνήσιος. Authentic

mickey είπε...

Με αφορμή τόσο το σχόλιο του querrero στις 9:47 όσο και του tassos_papadakis στις 9:34, που αναφέρεται στην "υποκρισία" των λαϊκών τραγουδιστών (που θησαύρισαν τραγουδώντας τη φτώχεια του λαού), καλό θα είναι να διευκρινιστεί το εξής:

Ο καθένας μπορεί να τραγουδά και να ακούει όποιο τραγούδι θέλει ανεξαρτήτως καταβολών ή οικονομικής κατάστασης.

Το αν κάποιος ταυτίζεται ή όχι με τα λόγια ενός τραγουδιού είναι άλλη υπόθεση και οπωσδήποτε προσωπική του. Αν άκουγα τη "Δραπετσώνα" και ριγούσα λόγω της μουσικής ή/και επειδή μου θύμιζε κάποια δύσκολα χρόνια, κανείς δε θα μου πει πώς θα πρέπει να νιώσω όταν π.χ. θα την ακούω ευκατάσταστος πια, μέσα από ένα πανάκριβο ηχοσύστημα. Ούτε με ενδιαφέρει αν ο όποιος Μπιθικώτσης πλούτισε μέσα από αυτό - μαγκιά του! Και φυσικά θα είχα κάθε δικαίωμα να τον απολαμβάνω και να τον εκτιμώ, ακόμα κι αν είχα γεννηθεί μέσα στα πλούτη. Αν κάποιοι δε μπορούν να το κάνουν αυτό, δικαίωμά τους, αλλά οι γενικεύσεις και οι χαρακτηρισμοί περιττεύουν - αλίμονο σε όσα φτωχαδάκια λατρεύουν την Όπερα…

Υ.Γ. 1: Την ώρα που έγραφα το παραπάνω, ο querrero έδωσε μια απάντηση (10:32μμ), αν και δε φαίνεται να πιστεύει αυτά που γράφω για φασολάδες και σούπες από κόκαλα. Δυστυχώς, αγαπητέ querrero, ξέχασα να αναφέρω τη ρεβιθόσουπα - το μόνο φαγητό που δεν αντέχω να ξαναφάω. Πίστευε ότι θέλεις querrero, αλλά τουλάχιστον μην κοροϊδεύεις πράγματα που δε γνωρίζεις. Η ειρωνική αναφορά στον Νίκο Ξανθόπουλο δε συνάδει άλλωστε με το πνεύμα της απάντησης…

Υ.Γ. 2: Γεια σου ρε jacobo (10:37μμ)! Όπως βλέπεις, συνεχίζω να "τσιμπάω" ;) Άντε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί - πλούσιοι και φτωχοί - Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Νταλάρα, Μπέλου και ότι άλλο έχει όρεξη ο καθένας!

Mantz είπε...

Nikos Dimou said...
Επίσης δηλώνω αλλεργικός στην Μαρινέλλα. Αυτός ο theatrale τύπος ερμηνείας με απωθεί.

Nikos Dimou for President!


Όσο για το βασικό θέμα μας, και ο Καζαντζίδης και ο Μπιθικώτσης με άγγιξαν όταν ήμουν μακριά απ'το σπίτι μου για πολύ καιρό, εντός ή εκτός Ελλάδας. Είμαι μικρός για να τους έχω "γνωρίσει" στην ακμή τους και πολύ σπάνια θέλησα να τους ακούσω συνειδητά. Συνήθως τύχαινε, στο ράδιο. Τον Καζαντζίδη τον πρωτοεκτίμησα όταν αισθανόμουν χάλια. Με έκανε να αισθάνομαι πολύ καλύτερα ακούγοντας για την τόση μαυρίλα και δυστυχία των άλλων :)

axilleas είπε...

Ο Κώστας είναι ένας παραδοσιακός βιολιστής που διδάσκει σε ένα μουσικό σχολείο. Οι μαθητές του δεν είναι αρχάριοι, αλλά καθηγητές του βιολιού,που γαλουχημένοι με κλασσικά ακούσματα αδυνατούν να μπουν στο πνεύμα των παραδοσιακών μουσικών δρόμων "μακάμια". Κάποιοι από αυτούς είναι αλλοδαποί, που ο πλούτος της μουσικής μας παράδοσης τους συγκλόνισε. Αλλά αγαπητέ querrero τι να ξέρουν αυτοί. Μάλλον για κουτόφραγκους θα πρόκειται...

Hra είπε...

νότες ήχοι μελωδίες πλέκονται μπερδεύονται ανταμώνουν πλάι στα μόρια του αέρα και το αυτί δεν αντέχει, κλατάρει ζητάει να μην υπάρχει επιθυμεί άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο που υπάρχει η ησυχία. μόνο της καρδιάς μου αρέσει η μουσική, όχι αυτή παρά η παλιά, η νέα, αυτή που πάντα θα είναι παλιά και νέα. καρφιτσώνω όχι με καστανή πινέζα 'όχι' στα μουτζουρωμένα πεντάγραμμα και στα λόγια που 'ναι κούφια ακριβώς και μόνο επειδή κάποιοι ζητούν να τραγουδηθούν.

tassos_papadakis είπε...

Διαφωνώ με τον ΝΔ για την Μαρινέλα(όχι πως έχει καμία σημασία). Θεωρώ πως έχει απίστευτη φωνή, στεντόρεια και με ευρύτητα χρωματισμών(μιλάω για παλιότερα κυρίως). Τώρα, σχετικά με την σκηνική της παρουσία, γούστα είναι αυτά, αλλά τι να πούμε τότε για τον Μητροπάνο...(σαν βιδωμένος τραγουδάει -που και πού, γέρνει πάντως και λίγο...:))

@mickey:

Σε μια εποχή απόλυτης φτώχειας για τα λαϊκά στρώματα, όταν ο εργάτης δικαίως ταυτιζόταν με το τραγούδι και τη φωνή-όλο-παράπονο του Καζαντζίδη, είναι τουλάχιστον πρόκληση να παίζεις στο καζίνο του Λουτρακίου τα κέρδη σου από το υστέρημα των πολλών(και φτωχών). Δικαιώμα του, αλλά λέει κάτι και για το ποιόν του τραγουδιστή...(και πόσο σέβεται έναν ολόκληρο κόσμο φτώχειας που τον έκανε 'πρώτη φίρμα', θεωρώντας τον(ο κόσμος) -εσφαλμένα- "έναν από αυτούς"). Τα αυτά ισχύουν, έτι περισσότερο για τον πολύ κύριο "ακατανόμαστο". Σπουδαίο ταλέντο, αλλά πολύ-πολύ μπλαζέ...

Φυσικά, δεν κρίνω εσένα και πότε ή αν έχεις καν το δικαίωμα να ακούς τον τάδε ή τον δείνα. Να μην αναλύουμε και τα αυτονόητα τώρα...

hioniam είπε...

μυθωδος: Δεν την πολεμησε καν εστω και με το «Τρελοκοριτσο».
Αντιθετως την υπηρετησε τραγουδωντας τον «Υμνο» της

Cyberdust: Aν διαβασετε πιο προσεκτικα θα δειτε ότι τον τραγουδησε σε πρωτη εκτελεση την Πέμπτη 13-7-1967.
Από τοτε νομιζω ότι τον τραγουδησε κι άλλες φορες.
Δυστυχως.


nikos dimou:Το word verification σε τι ακριβως εξυπηρετει ...εκτος απο να μας σπαει τα νευρα;

Deepest Blue είπε...

Καζαντζίδης; Μπιθικώτσης; Νταλάρας; Αλεξίου; Παπακωνσταντίνου; Μαρινέλα;...

Φ. Σινάτρα

guerrero762 είπε...

Οταν αναφερθηκα στη απεχθεια που μου προκαλει η ελληνικη λαικη και παραδοσιακη μουσικη εξεφρασα μια προσωπικη,υποκειμενικοτατη γνωμη.
Και μονο για την μουσικη.Δεν χρησιμοποιησα χαρακτηρισμους για κανενα που ακουει λαικα ή τσιφτετελια ή ζουρναδες.Ουτε απαξιωνω οσους ακουνε ελληνικα.
Περι ορεξεως αλλωστε....
Οποτε μαλλον αστοχο(που λεει ο ποντικος)το σχολιο σου περι κουτοφραγκων.
Φιλε mickey εκανα ενα σχολιο επειδη μου φανηκε λιγο κουλο και αστειο να εισαι μαθητης ιδιωτικου σχολειου και να ακους στο αυτοκινητο της μητερας σου καθως πηγαινες προς αυτο "Δραπετσωνα" κτλ κλαψολαικα ασματα για την φτωχεια και την μιζερια.
Μεχρι εκει,δεν εχω λογο να αμφισβητησω τα γραφομενα σου και αν σε εθιξα με οποιοδηποτε τροπο απολογουμαι.Δεν εχω καμμια διαθεση για cyberκαυγαδες.
Ο λογος επισης του αρχικου μου σχολιου-απαντησης στα γραφομενα σου εχει να κανει με την γελοια εικονα-παντα κατ'εμε-μερικων συμμαθητριων μου και αργοτερα κοριτσιων-γυναικων του "κυκλου" μου που αναβαν σεκλετιασμενες τσιγαρο στα clubs αμα εβαζε κανενα βαρυ λαικο.
Donna Karan,Prada και 'Σ'αναζητω στη Σαλονικη ξημερωματα' με υφος πονεμενου οικοδομου ειναι για πολλες καρπαζιες.
Ισως ειμαι ιδιοτροπος αλλα δεν αντεχω τις fake καταστασεις.
Αυτα το θεμα κλεινει εδω για μενα και παλι sorry αν ενιωσες πως ειρωνευτηκα την οικονομικη κατασταση της οικογενειας σου.
Εντελως φιλικα.

hioniam είπε...

Σοβαρα harry, δεν σημαινει τιποτα ;
Iσως, για κατι τυπους σαν κι εσενα.

Αλλα αφου εσυ τα ξερεις όλα θα ξερεις ότι εκεινη
την εποχη καποιοι αλλοι, οσο κι αν πιεστηκαν, δεν ειπανε κανεναν "υμνο".

vaggelis papavasiliou είπε...

Θα συμφωνούσα με το Ν.Δημου ότι ο καζαντζίδης είναι απωθητικός.Εγώ βρίσκω αστείες τις ερμηνείες του.Ο μπιθικώτσης νομίζω ότι είναι αδιάφορος.Μόνο η Μπέλλου θα μπορούσε να σταθεί σήμερα.Εάν ήτανε κάτι σημαντικό και οι δυό τους θα μπορούσαμε να τους βρούμε σε δισκάδικα σε όλο τον κόσμο.Amalia rodrigez γιατί βρίσκουμε?.Ότι είναι καλό δεν μένει κρυφό σήμερα και αυτούς τους δύο και γενικά την ελληνική μουσική το παγκόσμιο χωριό την έχει γραμμένη...

harrygreco είπε...

Οταν καποιος θελει να δυσφημισει,πιανεται απο μ*%νοτριχα,ο Μπιθι ειχε κανει Μακρονησο,πολλοι αναγκαστηκαν λογω τρομοκρατιας επι χουντας να πανε με τα νερα της...

hioniam είπε...

"Μέσα στ' Απρίλη την Γιορτή/ εργάτη, αγρότη, φοιτητή/ με πρώτο τον στρατιώτη"! τραγουδουσε ο Σερ (..πιεσμενος)κάθε βράδυ στα "Δειλινά"

Kαι στη Μακρονησο βεβαια εκανε
την θητεια του ως στρατιωτης- 'ανθρωποφυλακας" των "επικινδυνων κομμουνιστων" οχι ως κομμουνιστης ο ιδιος, ετσι?

Μαθε καλυτερα την ιστορια τυπακο!

tassos_papadakis είπε...

@querrero said:

"Donna Karan,Prada και 'Σ'αναζητω στη Σαλονικη ξημερωματα' με υφος πονεμενου οικοδομου ειναι για πολλες καρπαζιες."


Αν και σε βρίσκω ακραίο, όσον αφορά την γενική κατακραυγή από μέρους σου κάθε ελληνικής μουσικής και τραγουδιού(κι εγώ με ξένη μουσική μεγάλωσα, κατά βάσην, αλλά δεν απαξιώνω ό,τιδήποτε άλλο), συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο σου αυτό. Εύγε!

And on that note, ...καληνύχτα σας.

axilleas είπε...

Αγαπητέ querrero, θα σε παρακαλούσα να διαβάσεις προσεχτικά και ψύχραιμα το πρώτο σου σχόλιο. Αν αυτό αποτελεί υποκειμενικότατο σχόλιο χωρίς χαρακτηρισμούς, τότε είμαι λάθος. Ριξτου πάλι μια ματιά όμως σε παρακαλώ.

cobden είπε...

hioniam,και οι περισσότεροι αριστεροί στρατευμένοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα τη δεκαετία του 70 έτρεχαν στα διάφορα φεστιβάλ στη Σοβιετική Ένωση και σε λοιπές κομμουνιστικές χώρες, εκδήλωναν το θαυμασμό τους για τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" και με τη στάση τους νομιμοποιούσαν τα απάνθρωπα αυτά καθεστώτα(Αλλά δεν έβαλαν ακόμη μυαλό!Ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς επισκέπτονται την Κούβα, καλεσμένοι του εκεί καθεστώτος, και εκφράζουν το θαυμασμό τους για τον "σοσιαλιστικό παράδεισο" του σύντροφου Φιντέλ...)για όλους αυτούς, που θεωρούνται ακόμη και σήμερα "προοδευτικοί" και "επαναστάτες" τί έχεις να πεις;

harrygreco είπε...

Η ηθικη του μπλογκ πρεπει να αντικειται σε προσβολη μνημης πεθαμενων.Η συνειδητη συνεργια με τη χουντα δεν εχει σχεση με τον βιοπορισμο/καριερα που αναγκαζεται να κανει ο καθενας με καθε κυβερνηση.Οσοι συνεργαζονται με τον Καραμανλη τωρα,σημαινει οτι τους αρεσει αυτη η...Δωρικη μορφη ?

Nikos Hoursoglou είπε...

mickey:κανείς δεν σου απαγορεύει να ακούς την "Δραπετσώνα" στο πανάκριβο ηχοσύστημά σου -αυτό που έχεις ή θα έχεις. Μην ξεχνάς όμως ότι τα τραγούδια δεν είναι ουρανοκατέβατα. Ειδικά εκείνα που γράφτηκαν μια παλαιότερη εποχή, ήταν καθρέφτες της πραγματικότητας κάποιων ανθρώπων. Φτωχών, μεροκαματιάρηδων. Εκείνους άγγιζαν, για εκείνους μιλούσαν. Και μην ξεχνάς επίσης πως η πάλαι ποτέ αριστοκρατία σνόμπαρε το ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι. Γιατί; Γιατί μιλούσε για την...πλέμπα! Αργότερα το λαϊκό τραγούδι μπήκε στα...σαλόνια. Απενοχοποίηση; Ίσως; Εκτίμηση της ποιότητας της φόρμας; Μπορεί.
querrero: όχι βέβαια, δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχές που πήγες σε ιδιωτικό σχολείο. Οι γονείς σου μπορούσαν και σε έστειλαν. Τώρα βέβαια αν αυτό σε ενοχλούσε να το δηλώσεις δημοσίως σε παιδιά λαϊκής τάξης, ίσως έχει να κάνει με την συνείδησή σου. Ίσως κάτι μέσα σου να σε...τσιμπούσε.
Το τι κάνει ένας πλούσιος με τα λεφτά του, είναι δικό του θέμα. Κάποιος μπορεί να θέλει να πάρει Πόρσε, κάποιος μπορεί να αναλαμβάνει τις σπουδές ενός φτωχού παιδιού (βλέπε Μοσχολιού) κάποιος να χτίζει ολόκληρο χωριό για φτωχά παιδιά (βλέπε Βασίλης Καρράς) κάποιος να κάνει ίδρυμα υποτροφιών, κάποιος να επενδύει σε επιχειρήσεις και να πλουτίζει ακόμα περισσότερο. Το ότι γεννήθηκα φτωχός αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιοι μού χρωστάνε. Ο καθένας με την συνείδησή του πράττει. Τις προτεραιότητες και τις ανάγκες του. Κάποιοι πρώην φτωχοί ποτέ δεν το ξεχνάνε και μπαίνουν στον κόπο των άλλων, κάποιοι πρώην φτωχοί ποτέ δεν το ξεχνάνε και φροντίζουν να εξασφαλίζουν ακόμα περισσότερο τον εαυτό τους. Κάποιοι ίσως κάνουν και τα δύο.

Nikos Dimou είπε...

Συγγνώμη για την απουσία μου - διάβαζα τα σχόλια από PDA αλλά δεν μπορούσα να απαντήσω.

Να διευκρινίσω ότι δεν έχω Porsche - είχα πριν τριάντα χρόνια όταν είχα και εταιρία (που την συντηρούσε). Το 83 έφυγα από τις επιχειρήσεις - δεν συντηρείται Porsche με το γράψιμο.

Το παιχνίδι των αντιθέσεων δεν γίνεται βέβαια για τα πρόσωπα όσο για αυτό που εκφράζουν με το ύφος τους. Πολλοί κόλλησαν στα άτομα, όμως εγώ έγραψα το post σκεπτόμενος τι συμβολίζουν.

Μου κάνει εντύπωση η απόλυτη απόρριψη του querrero. Πιστεύω πως σε κάθε είδος μουσικής υπάρχουν σημαντικά στοιχεία. Εμένα τα ακούσματά μου είναι 80% κλασική, αλλά μπορώ να συγκινηθώ πολύ από ένα καλό ρεμπέτικο (π. χ. Τσιτσάνης) ένα τσάμικο, ροκ μουσική ή και ποπ. Δεν θα απέρριπτα καμία μουσική a priori.
Ποιότητα μπορεί να υπάρξει παντού!

vaggelis papavasiliou είπε...

Μεγάλωσα με ελληνική μουσική και με καζαντζίδη και με άπειρο μπιθικώτση και δεν θέλω να τα απορρίψω αλλά να τα θέσω στη σωστή τους διάσταση.Και εγώ θα ήθελα να βλέπω το χωριό μου που μεγάλωσα με τις ωραιότερες αναμνήσεις ως το πιό ωραίο του κόσμου αλλά ξέρω ότι δεν είναι chamonix.Και εάν δεν παραδεχθώ κάποτε ότι δέν είναι δεν έχει ελπίδα ποτέ να γίνει.Δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουμε σπουδαία μουσική όσο ασχολούμαστε με το μέτριο παρελθόν.

harrygreco είπε...

Επικοινωνιακο λαθος η απολογια περι Πορσε...Τι & αν εχει κανεις,τι & αν δεν εχει ... Ο λογος του στο μπλογκ εχει σημασια.

Ein Steppenwolf είπε...

Την ίδια σύγκριση κάνει κι ο Κόλλιας στους "Αρβανίτες" του κι εξηγεί ότι η διαφορά ύφους αντανακλά τη διαφορά καταγωγής των δύο ερμηνευτών: ο Αρβανίτης Μπιθικώτσης είναι λεβέντικος, ο Μικρασιάτης Καζαντζίδης μοιρολατρικός. Οι δυο τους αντιπροσωπεύουν διαφορετικές μορφές του ελληνισμού.

Την καλύτερη φωνή ίσως την είχε ο Ξυλούρης.

Αλήθεια, τι σημαίνει "Μπιθικώτσης" στα αλβανικά; Το μπιθ- είναι σαφές τι σημαίνει, αλλά το υπόλοιπο;

mickey είπε...

tassos_papadakis, μήπως τελικά φταίει το κοινό που δημιουργεί είδωλα και εξιδανικευμένες εικόνες, προβάλλοντας τις δικές του πεποιθήσεις σε γνωστούς και διάσημους, αντί να τους δει απλά ως καλλιτέχνες που κάνουν ή όχι καλά τη δουλειά τους; Παίζει ρόλο βέβαια η διαφήμιση και το μάρκετινγκ, αλλά καλό είναι ο όποιος φτωχός και εργάτης (ή άλλος ακροατής) να δει τον όποιο Καζαντζίδη και Νταλάρα απλά ως τραγουδιστές και όχι ως "δικούς του" ανθρώπους - αν πάντως οι ίδιοι "πούλησαν" μια τέτοια εικόνα με δημόσιες δηλώσεις τους, ας υποστούν τις συνέπειες της …ασυνέπειάς τους!

Δεν μπορούμε να τους αφαιρέσουμε το δικαίωμα να βγάζουν τον επιούσιον (όσα …μηδενικά κι αν έχει αυτός) τραγουδώντας "πιασάρικα" θέματα (όπως τη φτώχεια και την ξενιτιά) ούτε μπορούμε να τους υπαγορεύουμε συγκεκριμένες πολιτικές πεποιθήσεις (από όσα ξέρω κανένα τραγούδι δεν εξυμνεί π.χ. την ελεύθερη αγορά και τον καπιταλισμό). Στο πνεύμα αυτό, το αν ο "Σερ" τραγούδησε ή όχι τον "Ύμνο" της Δικτατορίας ουδόλως μειώνει την καλλιτεχνική του αξία. Άνθρωποι είναι σαν κι εμάς και όχι θεοί - τι να πούμε άραγε για λαϊκίζοντες επιτήδειους πολιτικούς; Όσο τους εξυψώνουμε τόσο θα απογοητευόμαστε (μπορεί και να τους υβρίζουμε). Όσο τους τοποθετούμε στις σωστές τους διαστάσεις τόσο αδιάφορους θα μας αφήνουν η μη καλλιτεχνικές τους δραστηριότητες.

Για να δούμε και ΠΟΛΥ μεγαλύτερα καλλιτεχνικά μεγέθη, ας σκεφτούμε π.χ. τις ιδιαιτερότητες του Μότσαρτ (έχω την εντύπωση πως ήταν ιδιαίτερα "ατακτούλης", αν και μάλλον όχι τόσο όσο παρουσιάζεται στην κλασική ταινία "Amadeus"). Αν ζούσε σήμερα, μπορεί η όποια Τατιάνα να τον είχε θέ(α)μα-θύμα σχεδόν καθημερινά. Αν δε σας κάνει το συγκεκριμένο παράδειγμα, βάλτε όποιο άλλο θέλετε - η Ιστορία είναι γεμάτη από σπουδαίους καλλιτέχνες (και άλλους) με του κόσμου τα ελαττώματα.

@querrero (11:15μμ): OK για το "προσωπικό". Απλά, τόσο η "Δραπετσώνα" όσο και κάποιες οικονομικές δυσκολίες που είχαμε ειδικά στα πρώτα παιδικά μου χρόνια, αποτελούν πολύ δυνατές (ίσως και "ιερές") αναμνήσεις για μένα - εξ' ου και το "άρπαγμα". Συμπληρώνω τις απόψεις μου και με το παρόν σχόλιο - προφανώς διαφωνούμε, αλλά αυτό δεν είναι "προσωπικό" ;)

@nikos hoursoglou (11:50μμ)
Δεν μου αρέσει η "στρατευμένη" και "διχαστική" τέχνη, όσο αγαθούς σκοπούς και αν εξυπηρετεί. Φυσικά, μπορώ να την απολαμβάνω, απλά ως "τέχνη"! Έχω ένα μάλλον ακριβό ηχοσύστημα στο αυτοκίνητο, αλλά όχι κάτι εξωφρενικό. Αν πάντως αποκτήσω ποτέ κάτι ακριβότερο (για το σπίτι π.χ.), δε θα νιώσω "τύψεις" ούτε για το κόστος ούτε για το τι ακούω. Άλλωστε δε μου αφαιρεί το δικαίωμα να το μοιράζομαι με άλλους ούτε να βοηθώ όσο μπορώ τους "μη κατέχοντες" γενικότερα.

@nikos dimou (11:52μμ)
Δεν ήξερα φυσικά αν έχεις Porsche ή όχι, γνωρίζω όμως από κάποια κείμενά σου ότι έχεις οδηγήσει και θαυμάζεις τα μοντέλα της. Χαίρομαι που την έχεις απολαύσει είτε ως απλός χρήστης είτε ως ιδιοκτήτης. Φυσικά δεν χρειάζεται να έχει κανείς ενοχές για τα όποια υλικά αγαθά διαθέτει. Η άποψή σου για τη μουσική με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Έχω κι εγώ τις προτιμήσεις μου σε ότι αφορά συγκεκριμένα είδη, αλλά ακούω απ' όλα και έχω ανακαλύψει "ποιοτικά" κομμάτια (υποκειμενική η λέξη φυσικά) σε όλα σχεδόν τα είδη. Ειδικά απέναντι στη μουσική δεν έχω καμία αρνητική προκατάληψη - εκτός από τον Γονίδη φυσικά :)))

Nikos Dimou είπε...

vaggelis δεν έχεις δίκιο - έχουμε καλή μουσική στην Ελλάδα. Μετά την ποίηση ίσως είναι η τέχνη στην οποία διαπρέπουμε περισσότερο. Και δεν εννοώ μόνο το τραγούδι (όπου είμαστε κορυφαίοι - αν συγκριθούμε με χώρες μεγάλες και μουσικά παμπλουτες όπως η Γερμανία) αλλά και την συμφωνική μουσική. Προχθές άκουγα Γιάννη Χρήστου - τι σπουδαίος δημιουργός!

Και με αυτή την αισιόδοξη διαπίστωση σας καληνυχτίζω. "Αύριο πάλι" (Μπιθικότσης).

Finteias είπε...

Δεν είμαι γνώστης των μουσικών.
Με την καρδιά απαντώ.
Ο Μπιθικώτσης μου προκαλεί δέος, αλλά τον έχω τόσο συνδεδεμένο με το "Άξιον Εστί" και με τον Θεοδωράκη που φοβάμαι μήπως πηγαίνουν αλλού τα επινίκια (καρδιά είναι αυτή, δεν αναλύει).
Εκεί που με άγγιξε πολύ ο Καζαντζίδης ήταν στην ερμηνεία ποντιακών τραγουδιών.
Καμία "κλάψα". Σκέτη Τραπεζούντα.

Dormammu είπε...

Όποιος ενδιαφέρεται να ακούσει "στρατευμένη" μουσική, του συνιστώ Μπακαλάκο. Ιδίως το: "Ήρθε ο βουλευτής στο χωριό, βόλτες απο κει κι από δω...", μια και πλησιάζουν εκλογές.

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει αυτό με την φωνή του Μπιθικώτση και του Στελλάρα? Έλα ντε....


Στο θέμα μας!

axilleas είπε...

Ο Μπιθικώτσης είχε πει ότι " ο Καζαντζίδης είναι η χωροφυλακή, ενώ εγώ η αστυνομία πόλεων". Ο δεύτερος ως φωνή θεωρείται από πολλούς ειδικούς απλησίαστος, αλλά αδίκησε τον εαυτό του. Στα τραγούδια του και στο χαρακτήρα του κουβάλησε μέρος των παιδικών ασθενειών της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας ( παράπονο, προσκόλληση στη μάνα, αδικία, συνωμοσιολογία). Μας θυμίζει τα χαρακτηριστικά μας και για αυτό λατρεύτηκε τόσο. Ο Μπιθικώτσης από την άλλη με τη δωρικότητά του κέρδισε πιο πολύ το σεβασμό. Όπως και οι αρχαίοι: τους σεβόμαστε αλλά τους αγνοούμε.

the resident είπε...

querrero said Λαικη μουσικη,ελληνικη μουσικη γενικοτερα.Αηδιες.Προσβολη για την μουσικη.Ο ηχος του μπουζουκιου μου προκαλει στομαχικες διαταραχες,ειτε ειναι "εντεχνο"(λεμε τωρα)ειτε ρεμπετικο,ειτε ελαφρολαικο,ειτε σκυλλαδικο,ειτε μπουζοκοποπ.Αυτος ο μουσικος εμετος παρουσιαζεται ως μουσικη παραδοση της Ελλαδας;


Eγω θα συμφωνισω.Λιγεs οι εξερεσειs μια απο αυτε οι χειμερινοι κολυμβητεs,και οχι σε ολλα.Σε αυτουs ανεχομαι το μπουζουκι.Σε αυτο ισωs συμφωνει και ο querrero.

hioniam είπε...

harry τελευταιο σχολιο:
Καμια προσβολη στη μνημη των πεθαμενων δεν γινεται με την
παραθεση γεγονοτων και πεπραγμενων της ζωης τους.


Οσο περι εξαναγκασμου του Μπιθικωτση αστο καλυτερα..
Υπαρχουν κι αλλα γεγονοτα που προφανως αγνοεις.

Και εν πασει περιπτωσει, δεν θυμαμαι να ζητησε ποτε δημοσια συγνωμη
μετα την πτωση της χουντας γιατι «εξαναγκαστηκε» να την υμνει.

Καληνυχτα..

Hra είπε...

"I'm singing in the rain"
Συγγνώμη από τον ήλιο ζητώ, Θεέ.

kostakis είπε...

Θα καληνυχτίσω το blog με ένα παλιό εμπνευσμένο στίχο του Τζιμάκου:
'Θέλω ζόρικα ντουέτα
Τζίμυ Χέντριξ-Βαμβακάρη
κι όχι αδερφές Κατσάμπα
να περνά η ζωή μας τσάμπα..'

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

θα συμφωνείς ίσως που λέει ο ντίσκο ντίσκο ντίσκο τσουτσούνι: είναι πολλές οι τσούλες...και πεθαίνουν..ολόκληρος έλντον τζον...δεν το μπορεί να μη γράψει. μας την είχανε στημένη τα παιδιά της ΚΝΕ...θέλω να μπω σε οδοντωτό απ' το He-κρυστάλ την απλίκα που σου έβαλα καλά.

Hra είπε...

Ελπίζω να μην πόνεσες πολύ, Γ. Ασ' τους να λένε και λέγε τα δικά σου να μπερδεύουν τα δικά τους.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ναι. κι αν δεν πονάνε τα καλά κοπέλια αυτή η ελένη ράντου έγραψε το "μπαγάσα" και τα άλλα άσματα τα ονόμασε "παράνομες κασέτες" λόγω η κλοπή σε μουσική κροκίδης χριστόφορος και τις κυκλοφόρησε ένας άσιμος και έκαμε του κόσμου το χρηματοκίβωτιο ναούμ και πλούτισε που η τέχνη φέρνει κέρδος στην υπόγα Αραχώβης να γελάνε τα ψαράκια ευτυχία.

Nikos Hoursoglou είπε...

mickey: τα τραγούδια μιλάν πάντα για κάτι. Για κάτι που ζει ο στιχουργός τους ή που τον συγκινεί ή ακόμα και που τον ιντριγκάρει.
Αν αυτό το ονομάζεις "στρατευμένη" τέχνη, δεν ξέρω, ίσως τότε έτσι θα έπρεπε να ονομάσεις την τέχνη στο σύνολό της. Καθετί έχει λόγο που φτιάχνεται -η ζωγραφιά, η μουσική, η ποίηση. Η τέχνη σαν φακός μεγεθύνει -που λέει και ο ποιητής Άλκης Αλκαίος. Τι; Την ζωή. Κάθε της μορφή. Κι αν η ζωή είναι επιφανειακή άνευ νοήματος και άδεια, και αυτό αντανακλάται στην τέχνη. Να, δες τα σουξέ της εποχής μας. Τα τραγούδια για φτωχούς γράφτηκαν γιατί υπάρχουν φτωχοί -ένα παράδειγμα φέρνω. Αν εσύ το ξεχάσεις αυτό ακούγοντάς τα, στην ουσία αποδυναμώνεις το μισό νόημα ύπαρξης της τέχνης.

Κύριε Δήμου:ποιος συντηρείται οικονομικά από το γράψιμο;
Ας μην γελιόμαστε...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

"
Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ αστέρια
"

Hra είπε...

Αν η τέχνη δεν φέρνω κέρδος στα ζουμιά που κυλούν από κάθε οπή του σώματος μου δεν αξίζει. κάμελ;

Hra είπε...

σφίγγε ναι. θαρρώ πως η αίσθηση μοιάζει μ' εκείνη που γεύεσαι όταν ερωτεύεσαι ένα άγαλμα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

camel παράμερα στο βάθος του συρταριού. και δεν είναι ζουμιά. και δεν είναι οπές. είναι φρουρές επί φρουρών. είναι ο μέγας αλέξανδρος στην κούνια του, πνίγει τους πνιγμούς του ηρακλέου. ποτέ το έδαφος δεν ήταν τόσο στέρεο και πότε δεν ήταν τώρα που γίνονται όλα στην καρδιά της όασης στο βα-βα των κροάκων. στέλνω

Gatina είπε...

@nikos hoursoglou
"Αν αυτό το ονομάζεις "στρατευμένη" τέχνη, δεν ξέρω, ίσως τότε έτσι θα έπρεπε να ονομάσεις την τέχνη στο σύνολό της. Καθετί έχει λόγο που φτιάχνεται -η ζωγραφιά, η μουσική, η ποίηση."

Στρατευμένη τέχνη είναι αυτή που γεννιέται, όταν ξένο σπέρμα περνά στη μήτρα. Όταν τον λόγο της δημιουργίας του καλλιτέχνη τον θέτει κάποια ιδεολογία κι όχι η ψυχή σου.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

αυτό το σφίξιμο το στύψιμο το σμίξιμο το απλό το λιτούν το δωρικόν "του Σερ" που λέγουν οι ποδοσφαιρόφιλοι...χύμα καφενείο στα κούτσουρα...δικτατορία...ρόλοι...κακαυσαεριώδεις θυμιάσεις τώρα που υπάρχουν μόνο σώματα από σάρκα πάνω στα πόδια πόδια επίσης πλατούλα βαθιά λαβωματιά δεν απομένει άλλο ζωντανό πυργοδέσποινα.

Hra είπε...

είναι ζουμιά. και είναι οπές. κι αν υπάρχουν οάσεις υπάρχουν κι έρημοι. και μερικές ώρες της μέρας, της νύχτας η δίψα καψαλίζει το στήθος. κι ο πύργος ψηλός, τα μαλλιά κοντά κι η πλάτη μαρμαρένια.

Hra είπε...

που 'ναι τα σπαρταρώντα σώματα μες στο λευκό μπάχαλο λέξεων που αποτυπώνει κάθε αφανές κορμί 'δω πέρα, Σαλτάρω;

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

και ο κούκος, που τον θυμάμαι αραχτό επί του καναπέου. τι δροσιά πάνω μου να απλωθείς να γίνει εξίσωση θερμοκρασιών όπως χάνονται 20000 πόδια στα σεντόνια ένα ελληνικό ποίημα απόγευμα με το λάστιχο muted και νερά στα λουλούδια τα καλοσχηματισμένα τα απαλά τα μαρμάρινα λυγίζουν υπό. βατραχάκια στο μπαλκόνι αν είδες πεταμένο οι Άραβες more πράσινα στα camel όταν πέφτει το ένα από τα 20000 πόδια η σκόνη. είχα ένα κόκκινο χαλάκι στο 6 πρωί με τα καλώδια που περίμενα μόνο ένα ποτηράκι με νερό στις τέσσερις το πρωί χωρίς σεισμό αν.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

στην αγκαλιά! τι είναι ο χωροχρόνος τι είναι το ζουμί του αντέχω ακόμα μάτια μου αντέχω. θυμάμαι και σκόνες και ελπίδες, είμαι ο που βγήκε και γυρνάω!

Hra είπε...

ας είναι τότε ρόδα κι ας μη χύνουν μάρμαρο. πώς να καθαρίσω;
διώξε τον κούκο, να πετάξει πάνω από τη φωλιά του να χαθεί όπως χάνεται κάθε φορά.
εγώ έπαψα να ανάβω κεριά, να στέλνω μηνύματα. φταίει που έλαβα την απάντηση που ζητούσα. τώρα θέλω να γεμίσω τα μάτια μου με πράσινο στο 5 στο 6 στο μαύρο 7 δεν έχει σημασία αρκεί.

Hra είπε...

μπα;
γυρνάς.
αγκαλιά.

mickey είπε...

@dormammu (12:20πμ): Έχεις δίκιο, ξεφύγαμε πολύ, αλλά ως γνωστόν στη λαϊκή μουσική, την πολιτική και το ποδόσφαιρο ο καθένας έχει γνώμη και είναι πανεύκολο να ξεφύγει η συζήτηση - BTW να δούμε αν αύριο θα επαναληφθεί η περσινή ματσάρα Τσέλσι-Μπαρτσελόνα ;)

Δεν έχω καταλάβει πάντως ποιο ακριβώς είναι το θέμα μας. Νόμιζα πως κάναμε σύγκριση Μπιθικώτση-Καζαντζίδη (επιμένω ότι η σύγκριση είναι άνιση), αλλά ο οικοδεσπότης με προβλημάτισε γράφοντας πως "πολλοί κόλλησαν στα άτομα, όμως εγώ έγραψα το post σκεπτόμενος τι συμβολίζουν." Και πού να ξέρουμε Ν.Δ. εμείς οι ανυποψιάστοι σχολιαστές τι σκεφτόσουν γράφοντας το post; Να πιάσουμε ξανά το δίλημμα Ανατολή ή Δύση και διάφορα άλλα …συμβολικά; Κι εγώ που έφερα στο μυαλό μου "Δραπετσώνα" και "Ζιγκουάλα" :))

@nikos hoursoglou (12:49πμ)
Δε εννοώ τίποτα τέτοιο. Σαφώς και αναγνωρίζω τα αίτια που "γεννούν" τέχνη, αλλά θεωρώ ότι η απόλαυσή της είναι κάτι το διαφορετικό - αλλιώς κανείς Τούρκος δε θα πρέπει να απολαμβάνει τη "Σφαγή της Χίου" π.χ. ως εικαστικό έργο. Μακριά από μένα η όποια αποσύνδεση της τέχνης από τα αίτια της δημιουργίας της ή την "αποδυνάμωση του νοήματος της ύπαρξής της" - ποιος μπορεί να το κάνει άλλωστε; Δε νομίζω πάντως ότι τα τραγούδια της φτωχολογιάς (του Μπιθικώτση ή του Καζαντζίδη π.χ.) πρέπει να αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των φτωχών ούτε κάποιων που έστω κάποτε ήταν φτωχοί - σαν κι εμένα π.χ. Με αυτή τη λογική θα πρέπει να στερούμε πάμπολλα έργα τέχνης από ένα κοινό που δεν "πληροί" συγκεκριμένες "προϋποθέσεις" - π.χ. ένας νεοφιλελεύθερος δε θα πρέπει να ακούει το "Imagine" ή κάποια "αριστερά χρωματισμένα" τραγούδια του Θεοδωράκη - ο οποίος παρεμπιπτόντως συμπολιτεύτηκε και με τη Ν.Δ. ;) Αν τώρα κάποια τραγούδια γεννήθηκαν για να εκφράσουν κάποιους ανθρώπους ή κάποιοι άνθρωποι ταυτίστηκαν με αυτά, επιμένω ότι πρόκειται για άλλη υπόθεση - κι εγώ δε συνδέομαι με τη "Δραπετσώνα" μόνο και μόνο για τη μουσική της, μου ξυπνά και βιώματα. Καλό είναι να αφήσουμε ήσυχη τη μουσική (και την τέχνη γενικότερα), μακριά από δικές μας προκαταλήψεις και "κανόνες" και να την απολαύσει όπως νομίζει ο καθένας. Νομίζω πως ήμουν και παραμένω αρκετά σαφής…

BTW η gatina (12:59pm) έδωσε τον ορισμό της "στρατευμένης" τέχνης. Είχαμε μπόλικη από δαύτη στη χώρα μας, όπως θα γνωρίζεις πιστεύω και δημιούργησε ουκ ολίγα "διχαστικά" προβλήματα σε όσους επέλεγαν να την απολαμβάνουν χωρίς απαραίτητα να υιοθετούν την ιδεολογία που τη γέννησε.

Τέλος, χωρίς να θέλω να κάνω διαφήμιση, συνιστώ στους απανταχού fan του Γρηγόρη να αποκτήσουν το διπλό CD "Για τον Γρηγόρη" (αν δεν το έχουν ήδη). Πρόκειται για ζωντανή ηχογράφηση από εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 2002. Γνωστοί τραγουδιστές (παλιοί και νεότεροι) ερμηνεύουν ένα ή δυο τραγούδια που όλοι έχουμε συνδέσει αναπόσπαστα με τη φωνή του. Πέρα από την πολύ καλή ηχογράφηση (πολλές φορές νιώθω την ατμόσφαιρα του σταδίου όταν το ακούω στο αμάξι, δυστυχώς δεν ήμουν φυσικά παρών), οι ερμηνείες είναι ενδιαφέρουσες και οι συγκρίσεις …αναπόφευκτες. Αν και ίσως οι ερμηνευτές δεν καταφέρνουν να σταθούν στο ύψος του Σερ, ορισμένες είναι ιδιαίτερα αξιόλογες (ξεχωρίζω εκείνη του Νταλάρα στο "Μάνα μου και Παναγιά", η μόνη που έχω παραδεχθεί εκτός από την original του Γρηγόρη, ενώ και άλλες είναι πολύ καλές). Ο γιος του πάντως, μάλλον απογοητεύει. Η καλύτερη στιγμή για μένα είναι όταν στο τέλος της συναυλίας, όλοι οι τραγουδιστές προσκαλούν τον γέρο Γρηγόρη να τραγουδήσει το "Άξιον Εστί" με τη συνοδεία τους (προφανώς το θεωρούσαν ως το κορυφαίο έργο του ρεπερτορίου του), αλλά εκείνος προτιμά να πει τον γνωστό …Μάγκα του Βοτανικού (!)

Αιωνία σου η μνήμη Γρηγόρη. Ήσουν πραγματικά πολύ μεγάλος!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

είναι κι ένα που θα έρθει από χθες το ίδιο στα μπλε τα χαρτάκια μα δεν υπάρχει τίποτα. γνωρίζεις τώρα πως γίνεται τώρα work function πως με τραβάει με c τώρα. και στο 8 και στη φραγκοσυκιά και στη στέρνα πατούσα βρεγμένες πευκοβελόνες με τον προβολέα δύο στο μαξιλάρι να σηκώνουμε πόδια να δέρνουμε πέφτοντας. πάει το τέτοιο μου πάω ολόκληρος χέρια πόδια ανοιχτά στα μπλε φώτα παγκάκι τρολ-φιλί και έμεινα...

Hra είπε...

μπλε φώτα.
κάτω από μαύρο ουρανό.
ασημιά τα βλέμματα.
φταίει το φεγγάρι.
βρεμένο φιλί.
χέρια αγκαλιασμένα.
κι η θάλασσα μπροστά μας θαν πλατιά να θέλει να την καλυμπήσουμε, να θέλει να μας πνίξει, να θέλει να πάρουν δροσιά οι πατούσες μας, να θέλει ναναι γαλανή μα να ναι μαύρη γιατί έτσι ήθελε ο σύζυγος της γης. κι η θάλασσα όλο προσπαθεί να δακρύσει. μα δεν μπορεί.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

γουατεμάλα
άλα άλα
δεν τους ξέρω, είναι όμως τσανάκαλης δηλαδή παιδάκι που σηκώνεται νύχτα κρατάει σεντόνι και ανεβαίνει μάρμαρα και λέει λέξεις: επίσης...ελελε χουλ...λουζού. μούδιασα απλωμένος πάνω στον γαλανό ωκεανό που δεν έφυγα από τα χέρια απλωμένα. νερό νερό νερό επιμένω στο νερό και αφτί αριστερά.

Hra είπε...

το μούδιασμα θα φύγει με χάδια.
να σκουπιστείς πριν ξαπλώσεις.
νιώθω πως θα 'ναι η τελευταία φορά. τι θα κάνεις;

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

είναι τόσο χάλια να ακούω εκείνα και να λέω εγώ. και να ζω εκείνα και να λέω εγώ. άρα να είμαι και να λέω Κ. άρα..."έμεινα"! τι, άμα δε γελάς, τι! ο Μαύρος και ο Καρνιαδάκης στην πίτσα! δες: χ ω ρ ί ς ε σ έ ν α δ ε μ π ο ρ ώ. αυτό αρκεί κατά poisson!!! θα ξαπλώσω. μ.

mickey είπε...

Και να συμπληρώσω στα περί μουσικών προκαταλήψεων ότι παρότι άθρησκος και εναντίον της οργανωμένης θρησκείας (βλ. και σχόλιά μου σε προηγούμενα posts), όχι μόνο απολαμβάνω κάποια μέλη της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής (όταν ψάλλεται από γνώστες και "μαΐστορες" κι όχι από τον συνήθως άσχετο βαριεστημένο ψάλτη της ενορίας), αλλά ενίοτε νιώθω και κατάνυξη κιόλας! Κι ας έχω πλήρη επίγνωση του πώς γεννήθηκε και τι αντιπροσωπεύει (ειδικά για μένα).

Φυσικά, θα δείξω πλήρη κατανόηση για τον Εβραίο (ή τον Έλληνα που έζησε στην κατοχή) που απεχθάνεται τον Εθνικό Ύμνο της Γερμανίας...

Θερμή παράκληση σε "σαλτάρω στο κενό" και hra: Δεν πάτε κάπου αλλού να παίξετε; Δέχομαι να σας φτιάξω και σαλταρομπλόγκ αν θέλετε (νομίζω ότι ο Ν.Δ. σας υποσχέθηκε να έχει και μόνιμο link προς αυτό, προκειμένου να διατηρήσετε τη διασημότητά σας).

cyrusgeo είπε...

Ο Καζαντζίδης είχε σπουδαία φωνή, αλλά οι ερμηνείες του Μπιθικώτση μου σηκώνουν την τρίχα. Ο Ν.Δ. έχει δίκιο ως προς τη Δωρικότητα. Όσο για τον Νταλάρα, δεν αντέχω να τον ακούω ούτε δευτερόλεπτο -- αλλάζω αμέσως σταθμό. Και όσες διασκευές έχει κάνει τις έχει πραγματικά καταστρέψει.

Hra είπε...

τελικά παίζουμε; κι αν εμείς παίζουμε οι άλλοι τι κάνουν; πού σκατά έγκειται η διαφορά;
καληνύχτα, σαλτάρω. φιλί πάνω από μύτη.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

έγκειται, στο λέω και η αγκαλιά έγκειται και υπάρχει λόγος σοβαρός όπως πρώτα. όχι μόνος...

Hra είπε...

ναι. για πάντα...
πού θα σε βρουν αν χαθείς άλλωστε. μέσα μου, μέσα σου.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

θα πεθάνω αυτό το βράδυ θα πεθάνω αν δεν σου πω.

the resident είπε...

mickey Σχετικοs με το βυζαντιο ο τελευταιοs δισκοs των χειμερινων κολυμβητων.Ισωs να σου αρεσει.

Hra είπε...

πες μου τότε. πες μου να μην πεθάνεις. δε θέλω.

the resident είπε...

ωχ! θα εχουμε και αυτοκτονιεs...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

απαύτωσε το φόβο μν...νμ κοίτα που ήρθε πάλι να μας διαπράξει τα τέτοια του ... και σήκωσε και λέω. τι! να κάνω κατάχρηση στο blog του nd ix; αφού πραγματικότητα! μη! τι! μη! α! 2000. α! όχι μόνος! και μετά αυτοί..τι που δεν και. άρα περιμένω και θα πω!!! και ακούνε που λέει η λένα περιμένω. ναι.

the resident είπε...

Χημεια και τερατα νυχτιατικα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ελελεύ

Hra είπε...

άλλη μια λέξη σαν να είναι η τελευταία θέλω.
μετά θα φύγω, μου τελειώνει ο χρόνος.
μια λέξη που μάλλον θα είναι τελευταία.
γιατί εσύ είπες πως θες να είσαι μόνος. όχι.
γιατί εσύ είπες αρκετές στιγμές μετά πως υπάρχει λόγος.
άλλη μια λέξη για να φύγω να μην φύγεις και να είμαστε σε σκοτάδι μαζί.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

μου μιλάνε και είμαι καλός και δεν λέω ποτέ ότι δεν γίνεται. μου μιλάνε και σκέφτομαι: οι πιθανότητες και ο χώρος που ανοίγεται για να τοποθετηθούν τα θαύματα. ως μη συγκεκριμένος εγώ ο απτός αφήνω λόγια να είναι τα λόγια και πράξεις οι πράξεις σαν πηλός σαν κιμωλία σαν κίτρινη πλαστελίνη. είπε ο brian αλλά συμπλήρωσε: ανάμεσα σε δύο δεν. και έχει δίκιο ο σύντροφος αγαπημένη.

skata είπε...

Για μας που δεν βλέπουμε Τζούλι Μασίνο τί σημαίνει μέταλλο στη φωνή;

Για τον τύπο που με ρώτησε αν ξέρω τίποτα για τον Νταλάρα: Και να μην ήθελα να ξέρω δε με άφησε ο Νταλάρας με τη σεμνότητά του.

Ο τύπος που έβγαλε χολή για την Ελληνική μουσική έχει καταλάβει ότι το θέμα δεν τον αφορά;

Για όσους μίλησαν για το Στράτο: Το ύφος του είναι ανεπανάληπτο. Ο πόνος εκλαμβάνεται όχι ως συμφορά αλλά ως κομμάτι της ζωής.

gargoyle είπε...

Η αξία του Καζαντζίδη είναι περισσότερο οι σύμβολισμοί μιας εποχής παρά η ίδια η φωνή του ή η ποιότητα των τραγουδιών που ερμήνευσε.

Η αναγνώριση της Μοσχολιού είναι κάτι που δεν έχω μπορέσει να καταλάβω. Αυτή η ιδιαιτερότητα στον ήχο της για μένα είναι παραφωνία.

Για τον Νταλάρα έχει πει κάτι σωστό ο Λαζόπουλος: είναι πρώτος με ψυχολογία δεύτερου.

Η δυναμική στη φωνή της Μπέλλου είναι ανατριχιαστική. Πάντα νομίζεις πως δεν έχει δώσει όλο της το απόθεμα, ότι έχει κι άλλο. Σε καθηλώνει χωρίς να χρησιμοποιεί εύκολα ερμηνευτικά κόλπα. Είναι τόσο αποστασιοποιημένη από τον ακροατή και το ίδιο το τραγούδι, όσο χρειάζεται για να το αποδώσει μοναδικά.

ciudadano europeo είπε...

Απωθεί ή Έλκει. Η έκφραση μέσα από την τέχνη υπερτιμάται ή υποτιμάται ανάλογα με τον προσλαμβάνοντα. Ποτέ δεν ισορροπεί οικουμενικά και δεν θα μπορούσε.Συμφωνώ κύριε Νίκο, και στις δύο διαπιστώσεις.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

σιγά μην έκαναν τέχνη οι νεοέλληνες που επέπλευσαν τα τελευταία 50 χρόνια. τα σχόλια του Μάνου στο Τρίτο, πνιγηρές κοινοτοπίες. ο Καζαντζίδης στα δικαστήρια για γελοίες υποθέσεις...ο Μπιθικώτσης "σερ" όπως η παιδεία του εκπαιδευμένου οπαδού...ο Νταλάρας καλλιτέχνης....xaxxaxa...ντροπή, ντροπή, ντροπή. καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων. τα τρελά και αδέσποτα γκομενάκια στις νεολαίες και ο σαββόπουλος καπάκι.
ούτε τέχνη ούτε καλλιτέχνες ούτε δημιουργία στο προτεκτοράτο.

ε, ο, ι. αυτός ο εγγονόπουλος έγραψε ένα ελληνικό ποίημα. Μπολιβάρ είσαι τραβαδούρος σαν Βανδή.

ί,ό,έ. δύο ελληνικές φωνές. ακριβώς. βρίσκει στόχο ο έντιμος nd. και δεν αποδίδω την εντιμότητα, τη διαπιστώνω και γλυκαίνομαι. τον λένε διαφημιστή και έχουν γνώμη για τα βιβλία του οι που πρέπει να πεθάνουν και να αναστηθούν για να μπορέσουν μία φορά να συλλάβουν το απλούστερο.

έχουμε και κάτι σχολιαστές στο blog τελείως τηλεθεατές..μμμμ..ρίξε θεέ μου μια βροχή.

hra: δικά σου αυτά που τράβηξα προχθές.

tsitso είπε...

Ωραίο θέμα το σημερινό.
Ψηφίζω Σερ αλλά μ' αρέσει και ο Στέλιος. Ο Μπιθικώτσης με ενθουσιάζει με τα τραγούδια του Μάρκου και τα άλλα ρεμπέτικα που είπε αρχές του '60, όχι μόνο με αυτά του Θεοδωράκη. Τα τραγούδησε διαφορετικά από το Στράτο (τον Παγιουμτζή όχι το Διονυσίου), το Στελλάκη Περπινιάδη και άλλους ρεμπέτες τραγουδιστές που τραγουδούσαν κάπως "χτικιάρικα". Η φωνή του επίσης δεν έχει την ψεύτικη μαγκιά
του Νταλάρα όταν τραγουδά ρεμπέτικα, είναι αυθεντικός. Από την άλλη ο Καζαντζίδης δεν τραγούδησε ποτέ Βαμβακάρη. Δεν του άρεσε ούτε θα μπορούσε νομίζω. Παλιότερα τον αντιπαθούσα τον Καζαντζίδη με τα χρόνια όμως τον αγάπησα. Το θείο δώρο που είχε μ'έκανε να δικαιολογώ και τα στραβοπατήματα του. Είχε τρομερή φωνή. "Όλους τους τραγουδιστές να τους βάλω σ'ένα καζάνι ένα Καζαντζίδη δε βγάζουνε"
έλεγε ο Άκης Πάνου. Αν και υπερβολικό έχει μια δόση αλήθειας. Ο Μπιθικώτσης είχε και αυτός εκπληκτικό μέταλλο ειδικά το '55-'65. Μετά η φωνή του άρχισε να φθείρεται, να "σπάει" (ήταν και 8 χρόνια μεγαλύτερος από το Στέλιο).

Τώρα αν ο Σερ τραγούδησε τον ύμνο της "Επαναστάσεως" λίγο μ'ενδιαφέρει. Το ίδιο έκανε και η Βέμπο (διαβάστε τη βιογραφία του Ζαμπέτα) και πολλοί άλλοι ταλαντούχοι και ατάλαντοι. Έπαιζε στο Καζίνο ο Καζατζίδης και οι Μπιθικώτσης-Μπέλλου μπαρμπούτι? Ναι. Ήταν κάργα μαστουρωμένος όταν τραγούδαγε ο Διονυσίου? Ναι. Και λοιπόν? Τον καλλιτέχνη κρίνουμε. Ο Ρέμος μπορεί να μην κάνει τίποτα απ'αυτά αλλά σα τραγουδιστής είναι πιλάφι σκέτο.
(Για να το συνδέσουμε με το χτεσινό post και ο Βάγκνερ δεν τους χώνευε τους Εβραίους αλλά είναι βαρβάτος συνθέτης).

Hra είπε...

Δικά μου κι αυτά που θα τραβήξεις σήμερα;

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα!

Ένας κήπος είναι τα σχόλια γεμάτος ωραία φυτά και λουλούδια - αλλά και τα απαραίτητα ζιζάνια. Να τα κόψω; Μπα - όποιος δεν τα γουστάρει ας τα πηδάει (έτσι κάνω κι εγώ. Λυπάμαι "σαλτάρω" - αν είχες τρια σχόλια θα τα διάβαζα - τα τριάντα τα αγνοώ).

ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

nikos hoursoglou said:
"Κύριε Δήμου:ποιος συντηρείται οικονομικά από το γράψιμο; Ας μην γελιόμαστε..."

Όποιος με γνωρίζει, ξέρει ότι δεν ψεύδομαι. Ο λόγος μου θα έπρεπε να σας αρκεί. Μήπως θέλετε και αντίγραφα των τελευταίων μου φορολογικών δηλώσεων; (Όταν λεω γράψιμο δεν εννοώ μόνο τα δικαιώματα από βιβλία - 28 κυκλοφορούν στην αγορά σήμερα από 4 εκδότες - αλλά και από συγγραφή κειμένων και συνεργασίες σε έντυπα εσωτερικού και εξωτερικού).

Nikos Dimou είπε...

tsitso: Που τον θυμηθήκες τον Βάγκνερ; Είναι θέμα για Post. Μπορεί ένα ρεμάλι να είναι μεγάλος δημιουργός;

Πιο ρεμάλι απο αυτόν δεν έζησε επί γής: ψεύτης, κλέφτης, καταχραστής, πλαστογράφος, λιβελλογράφος, έκλεβε τις οικονομίες και τις γυναίκες των φίλων του, χρεωκόπησε (και αποτρέλλανε) τον υποστηρικτή και μαικήνα του... αλλά μεγαλοφυής!

Hra είπε...

Κύριε Δήμου,

Μην διαβάσετε τα 30 σχόλια του ΣαλτάρωΣτοΚενό- δεν απευθύνονται άμεσα σε εσάς άλλωστε. Παρακαλώ όμως διαβάστε τα τελευταία κυρίως που θέλουν εσάς δέκτη.

Ευχαριστώ & Καλή σας μέρα
Ήρα

Jacobo είπε...

Καλημέρα σε όλους!
Έξυπνες και απολαυστικές οι δύο παρεμβάσεις του the resident (2.02 και 2.09) στο χθεσινoβραδινό παιχνίδι του σαλτάρω με τον εαυτό του!
Ξεκίνησα τη μέρα με χαμόγελο. Tnx!Διαβάστε τον διάλογο (από τις 1μμ και μετά) και τις παρεμβάσεις ...αξίζει! :)

Yannis H είπε...

Σόρυ για το άσχετο: είναι απαράδεκτο, το 2006 να χρησιμοποιείται το όπλο της τάχα μου στράτευσης (που σημαίνει στην ουσία στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων) για να διαλυθεί μια απεργία. Η οποία, μάλιστα, κηρύχθηκε νόμιμη στα δικαστήρια.

Δωρική αναλγησία, λυδικός ολοκληρωτισμός.

tsitso είπε...

Μια διόρθωση
@μυθωδός έγραψε
Πολέμησε την δικτατορία με το «Τρελοκόριτσο».

Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε το 1955 όταν δεν υπήρχε υποψία δικτατορίας.

ΝΔ έγραψε:
tsitso: Που τον θυμηθήκες τον Βάγκνερ; Είναι θέμα για Post. Μπορεί ένα ρεμάλι να είναι μεγάλος δημιουργός;

Βεβαίως και μπορεί π.χ Νεύτωνας : δολοπλόκος, μισάνθρωπος, ανέραστος και μάλλον η μεγαλύτερη μεγαλοφυία όλων των εποχών.

harrygreco είπε...

Τα μεσανυχτα που σμιγουνε οι ωρες,βγαινουν τα γκρεμλινς παγανια.

Hra είπε...

@jacobo
... ζεις από τη μια μέρα στην άλλη.

@harry
Μη με ποτίζεις.

pangianax είπε...

Έχω ακούσει ότι στις φυλακές του abu ghraib έχουν χρησιμοποιήσει κασέττες του Καζαντζίδη για να βασανιζουν τους κρατούμενους.Τις απέσυραν μετά απο την διεθνή κατακραυγή.
Όσον αφορά τον Μπιθικώτση ,ξέρω ότι είμαι κακός,αλλά δεν με συγκινεί η φωνή του.Μου θυμίζει την λαική.

political-erotic είπε...

Μπιθικώτσης - Καζαντζίδης : μη συγκρινόμενα μεγέθη.
Ο Μπιθικώτσης ως ένα τέλειο όργανο χρησιμοποιήθηκε από συνθέτες ταλαντούχους.
Ο Καζαντζίδης ως μια ψυχή πάλλουσα αφέθηκε να σπαταληθεί και μέσα από τη σπατάλη να εκφράσει τους διαχρονικά χαμένους.
Τελικά πιαστεύω πως αν και ο Μπιθικώτσης τραγούδησε πολιτικά τραγούδια, πολιτική θέση εκφράζει ο Καζαντζίδης.
Και βέβαια ερωτικός με τίποτε ο Μπιθικώτσης. Ο Καζαντζίδης όμως;... Τί ποιο ερωτικό από το κλάμα ενός άντρα;

Jacobo είπε...

@Hra
Να ζει κανείς (από τη μια μέρα στην άλλη) ή να μην ζεί; Ιδού η απορία!

Black Swan είπε...

Κάθε πράγμα στον καιρό του .............

Έτσι είναι.
Την «κλάψα» δεν την ανέχεται η «αστική τάξη»
Ναι σαν καταδίκη ακούγεται, αλλά εγώ που και που χαρούμενα ανασύρω τα βινίλια του με σκοπούς που θυμίζουν την παιδική μου ηλικία και με όλες τις δυνάμεις μου χορεύω όσα είχα παραλείψει να χορεύω στα
εφηβικά πάρτι.

Κάθε τραγούδι του Στελάρα είναι αναβίωση , ζωντανή
επανάληψη του παρελθόντος χρόνου, κι όσο πιο χρησιμοποιημένο τόσο
πιο αγαπημένο, σαν ρούχο αθάνατο, σαν τρίλεπτο ταξίδι.
Η φωνή του Καζαντζίδη με τον ενδημικό της λυγμό δικαιώνει το
πονεμένο του ξέσπασμα στα δικαστήρια.
Η φωνή μου είναι η Ελλάδα, είπε.
Αλλά δεν ήταν αυτός που το είπε πρώτος.
Πάνε δεκαετίες που
πρωτοειπώθηκε αυτή η φράση.
Στη δεκαετία του '70 νομίζω ότι την
πρωτοάκουσα.
Δεν την άκουσα, τη διάβασα. Είχε γραφτεί
επανειλημμένως σε πολλούς καλλιτεχνικούς απολογισμούς, ότι η φωνή
του Καζαντζίδη είναι η Ελλάδα. Την ταύτιση λοιπόν δεν την έκανε ο
ίδιος, δεν την σκέφτηκε ο ίδιος. Άλλοι την έκαναν, άνθρωποι της
πένας, με κύρος στα μάτια του, προφανώς. Και την έκαναν τόσο συχνά
που κατάντησε κοινός τόπος. Και πες πες το πιστέψαμε όλοι, το
πίστεψε κι ο ίδιος.
Τα χρόνια εκείνα υπήρχαν κι άλλα πράγματα που θα μπορούσαν να
"είναι η Ελλάδα". Υπήρχε Χατζιδάκις και Θεοδωράκης, υπήρχαν ακόμη
κι οι παλιότεροι του λαϊκού, ανέτελλαν συνθέτες που πάσχιζαν να
φτιάξουν με παραδοσιακά στοιχεία σύγχρονη μουσική, ένα σωρό
ενδιαφέροντα πράγματα δηλαδή, αλλά για κανέναν δεν είπαν πως "είναι
η Ελλάδα". Ο Καζαντζίδης άραγε ήταν η Ελλάδα σαν ελάχιστος κοινός
παρονομαστής; Μια μικρούτσικη, φτωχή, υποτιμημένη Ελλάδα,
συρρικνωμένη στα απαραίτητα.
Γιατί; Ωραία ήταν τα τραγούδια κι η φωνή του Καζαντζίδη, αλλά
γιατί ήταν αυτά η Ελλάδα; Ξεκινώντας από τέτοιες γενικεύσεις που
εξαφάνιζαν και περιφρονούσαν ένα σωρό πράγματα, καταφέραμε κάποια
στιγμή να φτάσουμε σε μια κατάσταση γενικότερου καημού.
Ένα
μεγαλειώδες παράπονο, μεγαλόφωνο κι ακατάπαυστο, έγινε η πολιτική
μας ζωή για κάμποσα χρόνια.
Το "ανάδελφον έθνος" του Σαρτζετάκη, το
κλίμα στην αρχή της δεκαετίας του '90, όταν ο κόσμος κλυδωνιζόταν
κι εμείς κλαιγόμασταν που δεν προλαβαίναμε να μασούμε κόκαλα σε
κείνο που νομίζαμε πως ήταν το μεγάλο φαγοπότι, η ιστορία με τη
Μακεδονία και οι άσχετες ψυχολογικές συμμαχίες με τη Σερβία, που
επίσης κανείς δεν την αγαπούσε, τα ελληνοτουρκικά, στα οποία
είμαστε πεισμένοι ότι διαρκώς μας αδικούν, όλ' αυτά τα κλαψιάρικα
πράγματα γενικώς, μας οδήγησαν σ' ένα κλίμα παιδικού σταθμού για
πολύ καιρό, όπου η κλάψα και η γκρίνια περιβάλλονται από την
απαραίτητη και λίγο κουρασμένη ανοχή και στοργή των γονιών.

Οι φωνές του Καζαντζίδη μας θυμίζουν ότι μάλλον ξεπεράσαμε αυτή
την κατάσταση.
Μεγαλώσαμε.

Τα τραγούδια όμως είναι πάντα μικρά λουκουμάκια χρόνου που μπορούν να μένουν στο
υποσυνείδητο και να παίζουν μαζί του, όπως κάθε τέχνη το μπορεί,
εκεί όπου όλοι είμαστε ακόμη παιδιά παραπονιάρικα που δεν
χορταίνουν στοργή κ.λπ., κ.λπ.

Μπορούμε και τώρα να χορεύουμε με ρυθμούς του 1950.

Ο Καζαντζίδης δεν θα είναι πια η Ελλάδα -ελπίζω- θα είναι όμως ο Καζαντζίδης κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Τα κουκλιά θα σηκώνονται να χορέψουν να τα βλέπει να
τα χαίρεται και θα λικνίζονται στον χαϊδευτικά λυγμικό ήχο της
φωνής του, ενώ την επομένη θα φορούν ταγέρ και θα δίνουν στο φως
της ημέρας τη μάχη να ξεπεράσουν την παιδική τους κατάσταση, του
φόβου, της κλάψας και της μειονεξίας, ως χώρα και ως άνθρωποι. Αυτή
τη μάχη που όσο κι αν ποτέ δεν έχει τελική νίκη, δίνει το νόημα
στην ενήλικη ζωή. Κι ακόμη και στο δικαίωμα του τραγουδιού να
συνεχίζει να υμνεί την καψούρα και το παράπονο.

Hra είπε...

@jacobo
Φίμωσε με να μη σου απαντήσω!

Hra είπε...

Φωτογράφησα άνοιξη σήμερα.
Τυφλώθηκα από ήλιο.
Βράχηκα τη δροσιά στο ντους.
Να ποτίσει η μικρή πασχαλίτσα το επόμενο ποστ, nd;

Nikos Dimou είπε...

black swan - εξαίρετο comment. Αποκαλύπτομαι.

Hra είπε...

κατάλαβα όπως καταλαβαίνω πάντα. Βουγιουκλάκη-Καρέζη η επόμενη αναμέτρηση όταν ζητάς χλοερό πράμα κάτω από τα πόδια σου κι αστέρια να πετάνε πάνω απ' το κεφάλι σου δίχως να ναι άρρωστα μόνο να κελαηδάνε. αν το άρρωστο παπί με τη ψευδή ταυτότητα έχει δίκιο τότε δε θέλω να έχω εγώ.

Jacobo είπε...

@Hra
Δεν σε φιμώνω με τίποτα. Ίσα-ίσα τον απόλαυσα τον ψεσινό ποιητικό διάλογο.
Οι νύκτες μου είναι πιο όμορφες από τις μέρες σας! (ποιός το έγραψε ο Κέρουακ;)
Εσύ το εφαρμόζεις.

reviewer είπε...

Καζαντζίδης και Μπιθικώτσης: μνημεία λαϊκής έκφρασης. Μα τι να πει κανείς για τους πραγματικούς τιτάνες όπως τους ρεμπέτες, κυρίως τον Τσιτσάνη. Που εκτόξευσαν το λαϊκό τραγούδι σε άφταστα επίπεδα. Αν ψάξει κανείς να βρει τέτοια λαϊκή μουσική στην Ευρώπη θα απογοητευτεί από τα σκουπίδια που παράγονται.

georgia m. είπε...

@jacobo:
''Οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες από τις μέρες σας''
Raphaelle Billetdoux η συγγραφέας.

Hra είπε...

@jacobo

Όχι ο Keruac. Ταινία είναι, του 89.

"Mes nuits sont plus belles que vos jours."

Jacobo είπε...

Tnx!

alombar42 είπε...

@reviewer
για τους πραγματικούς τιτάνες όπως τους ρεμπέτες, κυρίως τον Τσιτσάνη. Που εκτόξευσαν το λαϊκό τραγούδι σε άφταστα επίπεδα.

Αχμ... ο Τσιτσάνης (κυρίως) έβγαλε το ρεμπέτικο από τα υπόγεια και το έβαλε στα σαλόνια - κάποιος θα αναρρωτιόταν αν είναι σωστό να λέγεται ακόμα ρεμπέτικο αυτό το τραγούδι. Μεγάλος στο λαϊκό τραγούδι ναι - ερωτηματικό ως προς το ρεμπέτικο του πράγματος.

georgia m. είπε...

Tσιτσάνης!...Να θυμηθούμε και την ''Αχάριστη''!Πόσο μου αρέσει...

the resident είπε...

black swan Νιωθω αυτα που γραφειs και αs μην ειμαι του λαικου, σε καταλαβαινω.

tassos_papadakis είπε...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία -κι ας ανήκω στην (χαμένη)αστική τάξη-, πως ο Κ. εξέφρασε ένα υπαρκτό παράπονο, έναν αληθινό καημό, μια μεγάλη φτώχεια. Και το έκανε με συνέπεια και με μεγάλη επιτυχία.

Δεν είναι διόλου τυχαίο, που όλοι οι ξενιτεμένοι τον έχουν πρώτο-πρώτο στη δισκοθήκη τους...

Ο "σερ" όμως, είναι εκείνος που ανέδειξε πέρα από κάθε προηγούμενο την ποιοτική διάσταση του ελληνικού τραγουδιού και την έκανε προσιτή στον πολύ κόσμο -σε μια εποχή, που η ποιότητα ήταν τάχα προνόμιο των λίγων.

Stathis είπε...

Tasos Papadakis Με δυο λέξεις τα είπες όλα. Από κει και πέρα ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του και είναι αδύνατο να βάλεις δύο τέτοια μεγέθη σε ζυγαριά.

richardus είπε...

το λαϊκό τραγούδι δεν εκτοξεύθηκε σε άφταστα επίπεδα
ο Τσιτσάνης έδωσε-μαζί βέβαια με άλλους τραγουδούς-στο ρεμπέτικο μία άλλη αίγλη
το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα δεν έχει σχεδόν τίποτε το ελληνικό επάνω του...
όπως αν΄φερε κι ο ΝΔ για τα τραγούδια του Καζαντζίδη, έτσι και πάμπολλα άλλα σημερινά και παλαιότερα βασίζονται επάνω-ή αντιγράφουν τελείως-μελωδίες από την Ινδία και τις αραβικές χώρες
τί να κάνουμε; είμαστε χαφ οριεντάλ

Nikos Dimou είπε...

Δεν θα υπάρξει αντιπαράθεση Βουγιουκλάκη - Καρέζη (άνευ σημασίας) ούτε Βίσση - Βανδή (δεν τις έχω ακούσει παρά μόνο τυχαία και αποσπασματικά - δεν έχω άποψη) και βέβαια ούτε ΟΣΦΠ-ΠΑΟ (ή ΑΕΚ). Ίσως όμως από αυτό το post να γεννηθεί κάτι άλλο - το σκέπτομαι...

Nikos Dimou είπε...

Για τον Τσιτσάνη (τον γνώριζα και προσωπικά) θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο - αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να γράψω ένα Post. Ήταν πολύ μεγάλος δημιουργός με ένα τόσο ταπεινό και κρυφό τρόπο που πάντα σου ξέφευγε...

the resident είπε...

beatles vs rolling stones.

vaggelis papavasiliou είπε...

Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα στην ελλάδα είναι η έννοια "λαική μουσική".Τί αστείος ορισμός!Ο λένιν τον έκανε?Δηλαδή ο λαός ακούει εξ'ορισμού ινδικότροπα και η αστική τάξη συμφωνική μουσική?

hioniam είπε...

Βoeing vs Airbus :-)

spathar είπε...

Δεν ανοίκω και ούτε σκέφτομαι να ενταχθώ σε κανένα ¨Καζαντζίδης Club¨. Δεν την καταλαβαίνω κιόλας αυτή την ιστορία.
Ως μουσικός όμως έχω να πω τα εξής: Το εύρος, η χρειά και η στρογγυλάδα της φωνής του Καζαντζίδη είναι κάτι το ανεπανάλληπτο από καταβολής ελληνικής δισκογραφίας (όσοι καταλαβαινουν λίγα τεχνικά πράγματα στη μουσική πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν). Μεγάλος ο Μπιθικώτσης, δε λέω, αλλά κάθε σύγκριση είναι ατυχής.

Βέβαια τον Καζαντζίδη αυτή η κλάψα τον εξέφραζε, αυτήν υπηρέτησε σαν τραγουδιστής (τοκ, τοκ...μάνα άνοιξε είμαι το παιδί σου - βάλε τη φακή και τις ελιές στο τραπέζι/ αυτό δεν νομίζω να το λέει, αλλά μπορεί κιόλας).

Δεν μπορεί όμως κανείς να αγνοεί συγλονιστικές ερμηνείες του Καζαντζίδη σε δίσκους του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκη και άλλων. Όσο για τις κλάψες, δεν είναι όλες για πέταμα. Προσέξτε λίγο το ¨Όταν ένας άντρας κλαίει¨ (Ποιός θα με πληροφωρήσει) του Καλδάρα - η φωνή του Καζαντζίδη λες και έρχεται απο το Υπερπέραν.

MainMenu είπε...

vaggeli na diavaseis to lyko ths stepas tou xerman hesse. Ekei tha deis pos uparxei logos pou exoume tetoies ennoies na diaxorizoun th laikh apo thn 'ypshlh' mousikh. Safestata ola auta exoun eksasthenisei. Akoma omos oi anthropoi analoga me thn koinonikh tous thesh exoun prosvash se doaforetika politismika 'proionta'. Apo thn allh efoson ola auta einai proionta ki emeis katanalotes. h tautothta tous (laikh h logia) einai polu ligotero ousiastikh kai idiaiterh. Skepsou tis analogies me to ntysimo. Trendy, casual, smart, kyrile...

harrygreco είπε...

Μπορει να γεννηθει ενα συγγραφικο εργο τυπου " Βιοι παραλληλοι ",οπου ο αναγνωστης θα ιντριγκαρεται να τοποθετηθει πλησιεστερα στη μια ή την αλλη προσωπικοτητα.

MainMenu είπε...

tasos pappadakis auto pou les to ekane o mpithikotshs h o theodorakhs? (xatzidakhs kai oi alloi logia galouxhmenoi synthetes)?

KOSTAS TRENT είπε...

Απολαυστική η συζήτησή σας...Σάς ευχαριστώ.

Κι εγώ συμφωνώ πως ο Καζαντζίδης ήταν ικεσία και λυγμός : ο ''Στελλάρας'', μ' εκείνο το οδυνηρό " Ά α α α ", μέσ' απ' τον ουρανίσκο και την ψυχή του,μάγευε το συναίσθημα και παρέπεμπε στα βιώματα του λαού.(Στις για τον Καζαντζίδη νεκρολογίες που διάβασα, το ανέφεραν και ...Βρεττανικές εφ/δες και Βρεττανοί μουσικοκριτικοί. Άρα διαφωνώ με τα περί "αντιθέτως η διεθνούς λάμψεως Αμαλία Ροντρίγκεζ ..." καθόλα σεβαστού προηγηθέντα ''συμ Φορουμ ίτη'')
Ο Καζαντζίδης ώστε, μ' εκείνο το πεντακάθαρα λυγμικό '' Άααα...'' έμπαινε ο ίδιος στην απόγνωση του μεροκαματιάρη και μετανάστη.
Ήταν ο ίδιος πάθος και σταύρωση . Τών προσφυγόσπιτων, των μαστόρων, του ψωμιού και της ελιάς, της σκαφίδας και της αριόφυλλης κληματαριάς στο σπίτι...Του μικρουπάλληλου των 500 δραχμών και των μεταναστών στην ανθρακόσκονη του Βελγίου.Έμμεσα, και των δηλώσεων νομιμοφροσύνης για να προσληφθείς και στην ευτελέστερη θέση - {20 τόσα ερωτήματα σε παγερή Καθαρεύουσα : "Είσθε, ή υπήρξατε ποτέ μέλος των κάτωθι ανατρεπτικών οργανώσεων... ; " }-

Σ' αφιέρωμα στον μοντέρνο Ισραηλινό κιν/φο (''ΤΡΙΑΝΟΝ'' 4/2005) μ' εκπληκτικές ταινίες, ανώτερες της ελληνικής φιλμοπαραγωγής, σε μιά λαική αισθηματική ιστορία σε κάποια Ισραηλίτικη γειτονιά -1960-..., μαθαίνεις ότι ο Καζαντζίδης είχε πολλούς πιστούς στον εβραικό λαό ! Εκεί εμφανίζεται κομπανία με μπουζούκι, ακκορντεόν κτλ, τραγουδώντας Στέλιο μ'αψογη ελληνική προφορά και καζαντζίδειο πάθος : υπάρχουν κ ο ι ν έ ς ανατολίτικες ρίζες .

Τον Καζαντζίδη ,εγώ τον ε ν ν ό η σ α. Δέν τον ένοιωσα.Μόνο όταν ωρίμασα -είμαι του 1956- : τότε και τον κατάλαβα, δεν του υποτάχτηκα. Ακόμα και στα 1960-.., παραξενευόμουν απ' την ηττοπάθεια, τον σπαραγμό και του ίδιου του μεγάλου Μπιθικώτση ακόμα.
Πλήν, όταν καταλαβαίνεις και διαβάζεις αργότερα, διαισθάνεσαι ότι , θέλει δε θέλει - ( στη Μακρόνησο ήταν σε καλύτερη μοίρα απ' τους άλλους -που δοκιμάζονταν μέσ' στα τσουβάλια με τις γάτες και τους ξυλοδαρμούς, τους πυροβολισμούς,- και μάλιστα η Φρειδερίκη του αγόρασε μπουζούκι !)ο Μπιθικώτσης έ δ ι ν ε, σαν μεταΟμήρειος κιθαρωδός, την μεγάλη ήττα της ελληνικής Αριστεράς, και της προοδευτικής ελληνικής κοινωνίας ίσως.

Αφετέρου, ο βιρτουόζος Μανώλης Χιώτης αφηγούνταν : "...ο Καζαντζίδης πρίν κάθε τραγούδι, ρωτούσε τον συνθέτη, πού να τραγουδήσει δυνατότερα, που να κρατηθεί.Τί να τονίσει, κτλ .Έμπαινε κυριολεχτικά μέσα στο τραγούδι πρίν το πεί.

Ο Μπιθικώτσης, αφετέρου, ίσως με μιά παράξενη, ευφυά α π ο σ τ α σ ι ο π ο ί η σ η απ' το συναίσθημα του μελοποιημένου νοήματος, πιθανόν με κάποια κυριάρχηση (;) -(πως να εξηγήσει κανείς την μοναδικότητα αυτή, που δεν θα ξαναυπάρξει ;)-, έφτανε σ' ένα τραγικό απόσταγμα. Πουθενά 'μελό'. Έφτιανε ένα γρανίτινο οβελίσκο χωρίς κορφή, μ' ανείδωτη κορφή : ξύλινη φωνή, δωρικό ύφος .

"Αυτή η σ π η λ α ι ώ δ η ς φωνή..." (!) (Μίκης Θεοδωράκης). Που με το λούμπεν μπουζούκι των χασισοπότηδων, μικροπαράνομων, νταβατζήδων κτλ -στην Ερμούπολη των προσφύγων όπου ..κτλ. -Βαμβακάρης κι άλλοι περιθωριακοί (Γαλλική μελέτη - ιστορία Βαμβακάρη/Ρεμπέτικου...μπορώ να παράσχω στοιχεία )-τρόμαζαν την καθωσπρέπει, -ακόμα και την λαική- κοινωνία και το ίδιο το Κ.Κ.Ε. μάλιστα, στη δεκαετία του 1940 και '50 . Συμφωνώ απόλυτα με κάποιον συμΦορουμίτη, για το "Δέν θα ξαναγαπήσω" : είναι οδυνηρά ειλικρινής, έξοχη μουσική μορφή.Θα παραθέσω και την παλιά "Κ Α Τ Α Χ Ν Ι Α " -(1966)- 33άρης δίσκος για την Κατοχή κι Αντίσταση, του Χρ. Λεοντή/Καζαντζίδη - Μαρινέλλας : εκεί δεν υπάρχει τίποτα το μελό, τίποτε που να τραβά, με τ' ανατολίτικα ...βαρίδια του προς τα κάτω, τα οιοδήποτε αυτιά του όποιου μουσόφιλου - μηδέ και του κ. Δήμου - (χιούμορ κάνω)- : απέριττη μορφή, σαν νεκραναστημενη αρχαία Τραγωδία.

Ίσως ακριβώς, υποθέτω, επειδή κι ο Μπιθικώτσης - μαζί με τον Καζαντζίδη ,- μπήκε μέσ' στα αίματα του ελληνικού δράματος και της ζωής, γιαυτό, μ' αυτήν την διαλεκτική, οι Ευρωπαίοι και λοιποί λαοί και μουσικοκριτικοί, γνωρίζουν περισσότερα για την μουσική της ...Αμαλίας Ροντρίγκεζ.
Δέν ξέρω λχ άν ακούγεται, άν είναι δεκτό σε πολλούς και σήμερα το Χιλιανοελληνικό ''Κάντο Χενεράλ''-1975- με την στιβαρή φωνή της Φαραντούρη στην Ελλάδα.

Όμως θα υπενθυμίσω, τελειώνοντας, τον δαιμόνιο ενθουσιασμό που ξεσήκωνε ο Μίκης Θεοδωράκης όταν, επί Χούντας, μα καιδεκαετίες μετά, αλώνιζε με λαική ελληνικη ορχήστρα, χορωδία κλπ. την Ευρώπη...

georgia m. είπε...

@spathar:

Απ όσο ξέρω,και μια που ρωτάτε,δεν νομίζω να είναι του Καλδάρα αυτό το τραγούδι.
Στην πραγματικότητα,υπάρχουν τρία διαφορετικά τραγούδια με τον ίδιο τίτλο(''Όταν ένας άντρας κλαίει'')και είναι τα εξής:
(με σειρά τραγουδιστή-μουσικού-στιχουργού):
1.Στράτος Διονυσίου - Τάκης Σούκας - Κώστας Κοφινιώτης
2.Νίκος Μακρόπουλος - Αλέκος Χρυσοβέργης - Σπύρος Γιατράς
3.Δημήτρης Μητροπάνος - Τάκης Σούκας -Κώστας Κοφινιώτης.
Δεν ξέρω αν μπόρεσα σε κάτι να σας βοηθήσω.

reviewer είπε...

Ο alombar42 είπε:
"Αχμ... ο Τσιτσάνης (κυρίως) έβγαλε το ρεμπέτικο από τα υπόγεια και το έβαλε στα σαλόνια - κάποιος θα αναρρωτιόταν αν είναι σωστό να λέγεται ακόμα ρεμπέτικο αυτό το τραγούδι. Μεγάλος στο λαϊκό τραγούδι ναι - ερωτηματικό ως προς το ρεμπέτικο του πράγματος."

Αν εννοείς τα σαλόνια των μικροαστών, σιγά τα σαλόνια... Ο Τσιτσάνης ήταν ρεμπέτης με όλη τη σημασία της λέξης μέχρι το τέλος της ζωής του. Και σαν άνθρωπος και σα μουσικός.

Yannis H είπε...

Kostas trent: Με πήγες πίσω χρόνια… 1990, σε ένα hostel στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και ο ιδιοκτήτης (ένας τρελο-αρμένιο-εβραίος), μόλις άκουσε ότι είμαι Έλληνας, να μου τραγουδάει τη Μαντουβάλα. Ντράπηκα που δεν ήξερα εγώ τα λόγια.

Η ελληνική μουσική είναι πολύ αγαπητή στο Ισραήλ. Πολλές φορές έτυχε να είμαι στο δρόμο και να παίζουν διαπασών τα αυτοκίνητα Νταλάρα και Αλεξίου.

Μαύρος Γάτος είπε...

Ο Δικηγόρος του... φτωχοδιαβόλου.

Άκουσα προχτές τον Λευτέρη Παπαδόπουλο στην Μπήλιω που έλεγε ότι τα τραγούδια της φτώχειας που έγραφε... τότε δεν έχουν πιά κανένα νόημα σήμερα.

Η "κλάψα" του Καζαντζίδη ΕΙΝΑΙ δυστυχώς και σήμερα η Ελλάδα, ο Έλληνας, που ίσως να μην ξενιτεύεται πιά για "τις φάμπρικες της Γερμανίας και τού Βελγίου τις στοές", αλλά εξακολουθεί να ξενιτεύεται, είτε σαν νέος άνεργος πτυχιούχος, είτε σαν ανειδίκευτος εργάτης, είτε σαν οικογενειάρχης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει, του νέου - ή όχι-και-τόσο-νέου που δουλεύει ανασφάλιστος σαν πακετάς για ψίχουλα, του μακροχρόνια άνεργου που φτάνει στα όρια της απελπισίας, του απολυμένου νέο-άνεργου των συγχωνεύσεων και της μεταφοράς των υπολειμμάτων της όποιας βιοτεχνίας και βιομηχανίας, της παραγωγής, στην Βουλγαρία και στην Κίνα και στην Ινδία, τον εσωτερικό μετανάστη που εγκαταλείπει όλο και πιό μαζικά την επαρχία για να καταλήξουμε τελικά όλοι κάτοικοι Αττικής και Θεσσαλονίκης. Ϊσως να αφήσουμε και κανέναν φαντάρο να φυλάει εδώ κι εκεί, στην υπόλοιπη επικράτεια.

ΑΥΤΟΥΣ τους ανθρώπους εκφράζε και εκφράζει ο Καναντζίδης, και γι'αυτό τόσο τον αγάπησε η Ελλάδα. ΌΧΙ τους άλλους που λέτε, τους ανάδελφους και τους αδελφούς των Σέρβων και τους αιώνιους γκρινιάρηδες που λέτε. Ούτε και τα "κουκλιά" που χορεύουν βέβαια. ΠΟΙΟ τραγούδι του στέλιου; Τα ινδικά; ΑΜ αυτά είναι έτσι κια λλιώς παρατράγουδα. Δεν είναι ΑΥΤΑ ο Στέλιος. Είναι, βέβαια, ΚΑΙ αυτά.

Εγώ αυτήν την Ελλάδα, την Ελλάδα του άγχους της καθημερινής επιβίωσης, της συρρίκνωσης της οικονομίας, της υπερχρέωσης, της αγωνίας των νέων, αυτόύς τους Έλληνες βλέπω γύρω μου καθημερινά. Εσείς Black Swan, όχι; Μάλλον ζούμε σε άλλη χώρα. Για να μην πω σε άλλο κόσμο.

Από το πολύ λέγε λέγε του Σημίτη για την ισχυρή και εκσυγχρονισμένη και δυναμική ελληνική οικονομία νομίζω το πιστέψαμε κιόλας το παραμύθι... Αν μεγαλώσαμε, όπως λέτε, μεγαλώσαμε δυστυχώς μόνο μέσα στο μυαλό μας. Και, όταν και αν, ξυπνήσουμε, κινδυνεύουμε να πάθουμε μεγάλο σοκ...

ΦΙλικά, δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας. Αλλά δεν μπορούσα να σιωπήσω σε μια τέτοια, κατά την γνώμη μου, συκοφάντηση των "κλαψΕλλήνων" και στον επιχειρούμενο εξωραϊσμό της κατάστασης.

dimitrakis είπε...

Μίκης ή Μάνος στην αρχή, Γρηγόρης ή Στέλιος τώρα... Μοιραία το επόμενο δίλημμα θα είναι Αλίκη ή Τζένη.

Hra είπε...

Άμα τα λέω εγώ... τα λεν κι άλλοι.
Άσκοπες οι αναμετρήσεις πάντως.
Μειώνουν την ατομική μοναδικότητα κάθε υπόστασης, ζωντανής, νεκρής.

Fab είπε...

Θεωρώ πως η αξία ενός μουσικού δεν είναι καθαρά τεχνικό θέμα.
Για μένα ο Bob Dylan είναι ο μεγαλύτερος όλων αλλά σίγουρα δεν φημίζεται για τις φωνητικές του αρετές. Παρ'ολα αυτά, όταν την ακούω, κάτι νοιώθω.
Το ίδιο, με τις δέουσες αναλογίες, η φωνή του Tom Waits.

Δεν καταλαβαίνω την έννοια του "λαϊκού βάρδου". Γιατί κάποιος πρέπει τάχα να εκφράζει έναν ολόκληρο λαό; Δεν έχουμε ούτε κοινή αισθητική, ούτε κοινά βιώματα.
Και γιατί ο "λαός" πρέπει να συνδυάζεται με βάσανα, καημούς, πίκρες και παράπονα.
Γιατί "το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας";;;
Ο λαός σήμερα από την κούνια του φοράει Lapin και καταλήγει σε Cayenne...

vaggelis papavasiliou είπε...

Πολλοί λαοί έχουν υποφέρει το ίδιο και πιό πολύ από εμάς.Οι ρώσοι για παράδειγμα, αλλά δεν κλαίνε και πονάνε 60 χρόνια όπως εμείς.Μέχρι το 30-40 η μουσική που άκουγαν οι έλληνες δεν νομίζω ότι είχε καμία σχέση με αυτή που θεωρούν σήμερα ως ελληνική

Hra είπε...

@fab
[Δεν καταλαβαίνω την έννοια του "λαϊκού βάρδου". Γιατί κάποιος πρέπει τάχα να εκφράζει έναν ολόκληρο λαό; Δεν έχουμε ούτε κοινή αισθητική, ούτε κοινά βιώματα.
Και γιατί ο "λαός" πρέπει να συνδυάζεται με βάσανα, καημούς, πίκρες και παράπονα.]

Υπήρχαν λαϊκοί βάρδοι γιατί χρειάστηκε να υπάρξουν σε περιόδους που ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων μοιράστηκε κοινά συναισθήματα πόνου κι απελπισίας. Αποτελέσματα μαζικής ψυχολογίας. Το είδος πάντως έχει πλέον εκλείψει.

Hra είπε...

@fab
[Δεν καταλαβαίνω την έννοια του "λαϊκού βάρδου". Γιατί κάποιος πρέπει τάχα να εκφράζει έναν ολόκληρο λαό; Δεν έχουμε ούτε κοινή αισθητική, ούτε κοινά βιώματα.
Και γιατί ο "λαός" πρέπει να συνδυάζεται με βάσανα, καημούς, πίκρες και παράπονα.]

Υπήρχαν λαϊκοί βάρδοι γιατί χρειάστηκε να υπάρξουν σε περιόδους που ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων μοιράστηκε κοινά συναισθήματα πόνου κι απελπισίας. Αποτελέσματα μαζικής ψυχολογίας. Το είδος πάντως έχει πλέον εκλείψει.

Yannis H είπε...

Μήπως δεν ήταν η Μαντουβάλα αλλά η Ζιγκουάλα;

Τόσα ξέρω από Καζαντζίδη...
:)))

dimitrakis είπε...

Ουπς... Μόλις είδα ότι με πρόλαβε άλλος στην καλοπροαίρετη κακιούλα! Ας προτείνω λοιπόν κάποια διλήμματα με ψωμί για σχόλια:


Κυκλάδες ή Επτάνησα;
Aυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα;
Ζουράρις ή Δήμου; (όχι εδώ στην έδρα του δεύτερου βέβαια)

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 292   Νεότερο› Νεότερο»