Δευτέρα, Ιανουαρίου 23, 2006

Fun and games



Επειδή κουράστηκα (κι εσείς φαντάζομαι) με τις σοβαρές συζητήσεις...

Επειδή 450 σχόλια στο τελευταίο θέμα μπορεί να μην είναι παγκόσμιο ρεκόρ αλλά πανελλήνιο μάλλον είναι.

Σκέφθηκα να μιλήσουμε για κάτι που δεν θεωρείται σοβαρό αλλά είναι:

Το παιχνίδι.

Ορίζω το παιχνίδι σαν κάθε δραστηριότητα που γίνεται χωρίς άλλο στόχο από την διασκέδαση – δηλαδή χωρίς άλλο σκοπό από τον εαυτό του.

Και για αυτό τον λόγο είναι μια τελείως ελεύθερη πράξη. Η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα που δεν έχει σκοπιμότητες.

Βέβαια, κάποτε τις αποκτά εκ των υστέρων – όπως τα σπορ που έγιναν big business. Ή ο τζόγος, που μπορεί να ξεκίνησε σαν παιχνίδι, αλλά τζιράρει δισεκατομμύρια.

Παίζετε;

Εγώ όσο γερνάω παίζω περισσότερο. Από computer games μέχρι bridge, από πασιέντζα μέχρι μονόπολυ.

Σκάκι έπαψα να παίζω από τότε που συναντήθηκα με ένα ρώσο Grand Maitre και κατάλαβα ότι θα χρειαζόμουνα χρόνια για να μάθω όλα τα ανοίγματα και τις άμυνες.

Αλλά παίζω καλό ντόμινο, ντάμα, πόκερ – και μέτριο τάβλι.

Ας μιλήσουμε για παιχνίδια. Οι φωτογραφίες είναι από μία επίσκεψη στην Disneyland στο Orlando, Fla. Ο δικός μας Mickey (δυστυχώς δεν τον συνέλαβα φωτογραφικά) είχε πει πως ο Disney έχει δώσει περισσότερη χαρά στον κόσμο από πολλές σημαντικές δοξασίες.

Fun and games λοιπόν – χωρίς αυτά η ζωή χάνει το αλατοπίπερό της...

407 σχόλια:

1 – 200 από 407   Νεότερο›   Νεότερο»
harrygreco είπε...

Ας κανω ποδαρικο στο νεο θεμα,μεγαλο &...σοβαροτατο.Οσο πιο υγιης ειναι μια προσωπικοτητα,τοσο περισσοτερο θεωρει τα παιχνιδια τερπνα & ωφελιμα. Φοβου τους...απαιχνιδικους,οτι βαθια κακία κουβαλουν μεσα τους.

Nikos Dimou είπε...

Ευχαριστώ Harry, μου συμπλήρωσες το κείμενο. Το έχω γράψει αλλού: ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που δεν παίζει!

e-Lawyer είπε...

Είμαι στο γραφείο μου (σε ένα θεσμικό όργανο της ΕΕ) και αυτό που έκανε τους συναδέλφους να παραξενευτούν είναι ότι ανάμεσα σε χαρτιά, συνθήκες, διεθνείς συμβάσεις και κανονισμούς προστασίας δεδομένων υπάρχει ένα πολύχρωμο τόπι με το οποίο παίζω όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο.

gumusak είπε...

Εγώ έπαιζα μανιωδώς: καζίνο, λέσχες κλπ. Κέρδιζα πάντως. Μετά άκουσα τον Υπουργό που δήλωσε ότι πρέπει να σοβαρευτούμε, ότι το Χρηματιστήριο είναι ένδειξη υγιούς οικονομικής δραστηριότητας και ανάπτυξης. Και έριξα όλα τα κέρδη από τη ρουλέτα εκεί. Φυσικά τα έχασα. Από τότε δεν μπορώ να καταλάβω πότε παίζω και πότε όχι.

Patsman είπε...

Όντως, τα παιχνίδια είναι από τα πιο δημιουργικά πράγματα για τον άνθρωπο. Γι' αυτό, άλλωστε, έχουν ανακαλυψθεί από αρχαιοτάτων χρόνων.
ΥΓ1: Η νέα μονόπολυ, με την πιστωτική κάρτα, είναι πολύ ωραία! Βέβαια, έχει το "αρνητικό" ότι δεν μπορείς να κλέψεις! Χαχα! Η μαγεία της τράπεζας!
ΥΓ2: Ευτυχώς, που αλλάξε το θέμα, γιατί οι συζητήσεις περί θρησκείας φοβάμαι πως είχαν ξεφύγει από τα όρια.

gumusak είπε...

(ήταν ένα παράδειγμα σύμπλευσης μορφής και περιεχομένου: μπορούμε να μιλήσουμε για το παιχνίδι, χωρίς να μπούμε στον πειρασμό να παίξουμε; Ο ορισμός για το παιχνίδι στην αρχή του ποστ μου θύμισε Ιππόλυτο Ταιν ή Κάρολο Λαλό. Και τη σχέση του παχινιδιού με την Τέχνη.)

Dormammu είπε...

Χαίρομαι που με το νέο θέμα φαίνεται πως θα χαλαρώσουμε κάπως… Προσπαθώ να παίζω όσο γίνεται περισσότερο, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρω παρέα… Με κάποια παιχνίδια στον Η/Υ είχα καθηλωθεί για καιρό, προτιμώ όμως τα επιτραπέζια. Η αμεσότητα έχει άλλη χάρη…Αν κάποιος ενδιαφέρεται να οργανώσει τουρνουά Μονόπολυ, Ρισκ ή Γκρινιάρη, είμαι μέσα!!

gumusak είπε...

Πω πω Χριστέ μου (παραπομπή στο προηγούμενο θέμα)!!! Ποιητές, συγγραφείς, φιλόσοφοι,αναγνώστες, όλοι των εξτρίμ σπορ είμαστε:))

Marialena είπε...

Παίζω και αφήνω το παιδί μέσα μου να εκδηλωθεί. Το χω άλλωστε τόσο ανάγκη να μην ξεχνώ την αίσθηση εκείνη της σκανδαλιάς ή της ξεγνοιασιάς. Παίζω με τη σκυλίστα μου, με τον εαυτό μου, με τους συναδέλφους μου εκεί που δεν το περιμένουν. Όσο σοβαρή και μετρημένη άλλο τόσο όταν εκδηλώνεται η σπίθα του παιχνιδιού, το παιδί μέσα μου θρέφεται. Μακάρι μεγαλώνοντας να μην εγκαταλείπαμε αυτήν την αίσθηση προς χάριν της "ενήλικης" (και βαρετής) ζωής. Καλό απόγευμα!

newlens είπε...

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια νόμιζα ότι αυτό που είχε πει ο Wittgenstein για το παιχνίδι και τον ορισμό του ήταν από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που έχουν γραφεί. Μέχρι που είδα το φιλμ Matrix (μιλάω κυρίως για το 1ο και 2ο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας).
Άρχισα λοιπόν να πιστεύω ότι ίσως αυτό το φιλμ να προσεγγίζει πολύ πιο εύστοχα τη μαγεία και την ουσία του παιχνιδιού από οποιοδήποτε άλλο δημιούργημα της σκέψης.
P.S. Ποιος σας είπε ότι ο οικοδεσπότης του blog μας έβαλε σήμερα εύκολο θέμα;

Nikos Dimou είπε...

gumusak said:
Ο ορισμός για το παιχνίδι στην αρχή του ποστ μου θύμισε Ιππόλυτο Ταιν ή Κάρολο Λαλό.

Μπα πάει ακόμα πιο πίσω: Friedrich von Schiller...

gumusak είπε...

Ποιος σας είπε ότι αισθανόμαστε σα να δίνουμε εξετάσεις; :)

Dormammu είπε...

Εύκολο θέμα όχι, πιο ανάλαφρο από το προηγούμενο όμως… Ιδίως αν χιονίσει και ξαμοληθούμε όλοι για χιονοπόλεμο…..

gumusak είπε...

Το προηγούμενο ποστ ήταν για την newlens. Για τον Ν.Δ. χμμμ...πρέπει να παραδεχτείτε όμως ότι είχα διαισθανεί κάτι με τον ορισμό:)

Nikos Dimou είπε...

gumusak said...
Ποιος σας είπε ότι αισθανόμαστε σα να δίνουμε εξετάσεις; :)

Eσείς αρχίσατε με την βιβλιογραφία ;-))

gumusak είπε...

Α, δεν ήταν βιβλιογραφία. Οδηγίες σαν αυτές που έχουν τα επιτραπέζια ήταν. Το λέω και πάλι όμως, προς αποφυγήν παρανοήσεων, το ερώτημα απευθυνόταν στη νιου λενς σχετικά με τη δυσκολία του θέματος.

newlens είπε...

@gumusak: μα η δικιά μου ερώτηση ήταν μέρος ενός παιχνιδιού...

georgia m. είπε...

Η new lens (sic) είναι γένους αρ΄σενικού και το ξέρω(ας μην θεωρηθεί αστείο αυτό,παρακαλώ).Απλώς συνεργαστήκαμε σε κάτι στον υπολογιστή.

newlens είπε...

@georgia.m: ευχαριστώ για την αποκατάσταση του φύλου μου.

gumusak είπε...

Αγένεια θα ήταν αν απευθυνόταν σε εσάς, μετά μάλιστα από δική μου παρότρυνση. Δεν είμαι πολύ ειδικός σε θέματα μπλογκ, ερωτήσεων και απαντήσεων, οπότε λέω εκ των προτέρων συγγνώμη για πιθανές παρανοήσεις.

gumusak είπε...

Αχ, χαίρομαι, newlens, γιατί και η δική μου απάντηση τον ίδιο σκοπό είχε. Δηλαδή κανένα.

gumusak είπε...

Και ο gumusak γένους αρσενικού είναι, αλλά δεν συνεργάστηκε με καμία σε υπολογιστή:(

newlens είπε...

@gumusak: έξυπνο, πολύ έξυπνο, αλλά το blog θα γίνει chat room, δεν νομίζετε;

georgia m. είπε...

@gumusak:
Ας προσέχατε,αγαπητέ μου!
Αλλά,μεταξύ μας,ο newlens τον μπελά του βρήκε!Για ρωτήστε τον και θα δείτε αν λέω αλήθεια...

gumusak είπε...

Σωστό. Πείτε μου τι θέλετε να σβήσω

newlens είπε...

@gumusak: τίποτε, είναι μέρος του παιχνιδιού

newlens είπε...

Προτείνω να αρχίσουμε με το τι πράγμα μπορούμε να παίζουμε...

NP είπε...

Να θέσω ένα πρόσθετο ερώτημα: Μπορεί να παίζω χωρίς να παίζω κάποιο από τα τετρημένα παιχνίδια στα οποία αναφερθήκατε; Άλλωστε το παιχνίδι της ζωής είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από μία τεχνητή πραγματικότητα που υπάρχει στην μονόπολυ, στο σκάκι και σε άλλα παρόμοια παιχνίδια.

georgia m. είπε...

Σταματήστε να παίζετε - και εγώ μαζί -και ας πιάσουμε κουβέντα για το...παιχνίδι!

ΙΣ είπε...

Με την κόρη μου η έννοια του παιχνιδιού έχει (ξανα)πάρει την πραγματική της διάσταση: είναι η χαρά τη ζωής!

newlens είπε...

@ισ: φυσικά εννοείτε "παιχνίδι" την αλληλεπίδραση με την κόρη σας και όχι την κόρη σας καθεαυτή.

vavanta είπε...

δεν παιζουμε καλύτερα το πουλί μας , λέω εγω;...!

georgia m. είπε...

@ισ:
Είναι τυχερή η κόρη σας.Αλλά εσείς είστε περισσότερο!

georgia m. είπε...

@vavanta:πηγαίνετε να το παίξετε αλλού.Δεν είναι ανάγκη να μας το ανακοινώσετε κιόλας.Εδώ γίνεται συζήτηση.

Nikos Dimou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Nikos Dimou είπε...

Για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα: τι παιχνίδα παίζετε, ποιά παρακολουθείτε (π. χ. ποδόσφαιρο) ποια δεν σας αρέσουν, γιατί;

Τι περιμένετε από ένα παιχνίδι; Να περάσετε καλά την ώρα σας ή να νικήσετε; Είστε bad loser; Π. χ. αν χάνετε συχνά σταματάτε να παίζετε αυτό το παιχνίδι ή κοιτάτε να βελτιώστε τις επιδόσεις σας...

newlens είπε...

@nikos dimou: μικρός ήμουν πολύ κακό παιδί. Όταν έβλεπα ότι την παρτίδα στο επιτραπέζιο την έχανα, τότε το έσκιζα!

georgia m. είπε...

Εμένα μου αρέσει πολύ το σκάκι αλλά δεν βρίσκω εύκολα προθυμους συμπαίκτες να χάσουν!Ναι,κι αν δεν το πιστεύετε καλώ όποιον θέλει για μια παρτίδα!
Παίζω επίσης tennis & squash.Όσο πιο ανταγωνιστικά τα παιχνίδια,τόσο πιο ενδιαφέροντα για μένα.
Αλλά με ένα puzzle ηρεμώ και σκέπτομαι.Έχω φτιάξει εκατοντάδες puzzles.Τώρα που το σκέφτηκα,πρέπει να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα πριν λίγες μέρες αλλά το έχω αφήσει μισοτελειωμένο πάνω στο τραπέζι της κουζίνας...

Stavros P (isisdoros) είπε...

Το ότι παιζουμε μουσική μετράει για παιχνίδι;

orlando είπε...

Sudoku για να επιβεβαιώνω τι χάλια είμαι στα παιχνίδια λογικής και ότι έχει μέχρι 4G για να μου κολλάει το στομάχι στο λαιμό και να απολαμβάνω την τρομολαγνεία. Είμαι καλά γιατρέ μου;
Υ.Γ Αλήθεια γιατί είναι τόσο δημοφιλή όλα τα παιχνίδια που μας προκαλούν φόβο;

NikosXatzopoulos είπε...

Κοιτάχτε - σχετικά με το παιχνίδι. Εγώ πιστεύω ότι το παιχνίδι είναι για να καλύψει την παιδική μας πλευρά. Ενώ ένας ενήλικος άνθρωπος πρέπει να νικά την παιδική του πλευρά, με την αντρική και ώριμη πλευρά του. Συνεπώς θα ήθελα να ρωτήσω πότε το παιχνίδι είναι ένδειξη ωριμότητας και πότε ανωριμότητας;

Cha. Giannakopoulos είπε...

Αρχή του παιχνιδιού:

Βαδίζω (ενίοτε παραμιλώ κιόλας) χωρίς να προσέχω την κατεύθυνση όπου τα βήματά μου με οδηγούν, κοιτάζω τις βιτρίνες των καταστημάτων, τα πρόσωπα και τα πόδια των περαστικών, ακολουθώ για λίγο τον ένα, γυρίζω πίσω για να προλάβω μια ξανθιά που είδα στο βάθος, που ποτέ ωστόσο δεν την φτάνω, γιατί παρεμβάλλονται τόσες μελαχρινές και πάλι ξεστρατίζω, κάθομαι σ' ένα παγκάκι, ανοίγω στην τύχη το βιβλίο που κρατάω στα χέρια μου και διαβάζω: "Μη τρέχετε άλλο πια. Ησυχάστε. Είναι τόσο απαλή η βροχή / Στις στέγες της πόλης" και αυτό αρκεί - παίρνω τον ανήφορο να δω κι εγώ τις στέγες της πόλης, κουράζομαι να περπατάω και κάθομαι να πιω έναν καφέ, ούτε και ξέρω πια πού βρίσκομαι, κάτι παιδιά παίζουν μπάλα παρακεί, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στο διπλανό τραπέζι ψιθυρίζουν ο ένας στο αφτί του άλλου, δεν θέλω άλλο να περιπλανιέμαι μόνος, παίρνω ταξί και γυρίζω σε αυτήν που αγαπώ.

Το ίδιο βράδυ μαζευόμαστε όλοι στον σύλλογο "Homo Ludens" και αφηγούμαστε την περιπλάνηση της ημέρας - κερδίζει όποιος έφερε πίσω τα περισσότερα λάφυρα: κουβέντες του δρόμου, φωτογραφίες, αντικείμενα, το νούμερο του τηλεφώνου ενός αγνώστου. Αύριο θα φτιάξουμε κολάζ με όλα αυτά.

georgia m. είπε...

@nikosxatzopoulos:
Γιατί ο ενήλικος πρέπει να νικήσει την παιδική του πλευρά;Νομίζετε ότι θα γελοιοποιηθεί αν δεν το κάνει;

NikosXatzopoulos είπε...

Georgia_m , ένας ενήλικος άνθρωπος ωριμάζει όταν η σχέση παιδιου - ενήλικα νικήσει υπέρ του δεύτερου. Κάθε ηλικία έχει νομίζω και την ανάλογη συμπεριφορά. Αν το αντιστρέψω - φανταστείτε ένα μωράκι να ζητάει να πιει μπύρα...

newlens είπε...

@nikosxatzopoulos: ε, καλά, τώρα μιλάτε για την απώλεια απόλαυσης του παιχνιδιού με την πάροδο της ηλικίας, φαινόμενο σύνηθες μεν, αλλά όχι απόλυτο. Πιθανότατα έχει να κάνει με την άμβλυνση των αισθήσεων, τη διατάραξη της αντίληψης του χρόνου και κυρίως την κοινωνικοποίηση. Λυπηρό για μένα φαινόμενο είναι πώς η αυθόρμητη αγάπη για το παιχνίδι μπορεί να ξεπέσει στην ενήλικη ζωή σε φαινόμενα όπως η μανιώδης χαρτοπαιξία...

georgia m. είπε...

@nikosxatzopoulos:
Δεν εννοούσα να ''παλιμπαιδίζει'' ο ενήλικος,όχι να παριστάνει το μωρό ή το μικρό παιδί -αυτό είναι άλλο που λέμε νομίζω:εννοούμε να έχει,όποτε το θελήσει,κάποιες ώρες παιχνιδιού γι αυτόν.
Τι λέτε οι υπόλοιποι;Εγώ έτσι το καταλαβαίνω.

orlando είπε...

Υπάρχουν παιχνίδια που παραπέμπουν σε εξάρτηση. Νομίζω ότι μόνο εκεί υπάρχει στοιχείο παρέκκλισης ή διαταραχής.

Yannis H είπε...

Προσωπικά, δεν παίζω ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ή μάλλον, κάποτε έπαιζα, αλλά όταν κολλούσα σε αυτά και έχανα τη μέρα απέναντι σε ένα high score, αναρωτήθηκα τελικά τι κερδίζω. Και η απάντηση ήταν ‘τίποτα’.

Τώρα, απλά μια πασιέντζα να ξεθολώσω ή ένα τετρίς σε κλίμακα δυσκολίας 10 για να χάσω γρήγορα. Σκόπιμα δεν έχω εγκατεστημένα άλλα παιχνίδια στον Η/Υ μου: δεν με ελέγχω! :)

Πάντως, από τα καλύτερα παιχνίδια παρέας θεωρώ το ‘τζαζ’, ή γιατς΄ ή ‘γιάτσι’... ένα παιχνίδι με πέντε ζάρια που μιμείται το πόκερ – αν δεν το ξέρετε, να το πω κάπου. Έχει πολύ γέλιο και σασπένς! Επίσης, με τη φίλη μου έπαιζα το 'παιχνίδι των συνειρμών'. Κάποιος έλεγε κάτι και ο άλλος, με τα δικά του ‘γκελ’, έλεγε κάτι άλλο. ΟΛΑ επιτρέπονται: από την Θεσσαλονίκη (πόλη -> από την Πόλη έρχομαι -> κανέλα -> ρίγανη) στο... Χοιρινό στη Σκάρα.

NikosXatzopoulos είπε...

Αγαπητή φίλοι παρέλειψα να σας καλησπερίσω. Καλησπέρα λοιπόν. Επειδή ασχολούμαι με την ανθρώπινη συμπεριφορά χρόνια, μου άρεσε από την πρώτη κιόλας στιγμή το παρόν post του αγαπητού Νίκου Δήμου. Georgia_m, το παιχνίδι εξυπηρεττεί την παιδική πλευρά του εαυτού μας, η οποία πολλές φορές προκαλεί τάσεις προς συμπεριφορές οι οποίες δεν μας ικανοποιούν. Orlando, μιλώ για την ανάγκη προς παιχνίδι και όχι για την απώλεια ανάγκης. Δεν μιλώ σαφώς για ψυχικές διαταραχές , αλλά για φυσιολογικά άτομα - ενήλικα πάντοτε. Άλλωστε όλοι μας, σε στάδια προσωπικής ωρίμανσης δεν έχουμε αντιληφθεί ένα "παιχνίδι" του εαυτού μας το οποίο καλείται "αντίσταση" ;

hotSpots είπε...

Κι εγώ, αν και στα 23 μου, πάει πολύς καιρός που έπαιζα στον υπολογιστή μου. Μόνο με την πασιέντζα είχα κολλήσει κάπου στο δεύτερο έτος. Απλά ακούω πολλή μουσική - επαναλαμβάνω: ΠΟΛΛΗ μουσική... Και αναρωτιέμαι αν υπάρχουν υποκατάστατα του παιχνιδιού. Γιατί αυτό το "Ποτέ μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που δεν παίζει" με ανησύχησε λίγο... :-)

tassos_papadakis είπε...

Βρείτε τη λέξη:

Π_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Σ

(8 γράμματα)

Ο ευρών κερδίζει μαλλί της γριάς και ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης!

Nikos Dimou είπε...

NikosXatzopoulos said...
ένας ενήλικος άνθρωπος ωριμάζει όταν η σχέση παιδιου - ενήλικα νικήσει υπέρ του δεύτερου.


Όχι δεν ωριμάζει - απλώς σκοτώνει το παιδί μέσα του και παύει να είναι δημιουργικός και αυθόρμητος.

Ο Cha Giannakopoulos μου θύμισε το κλασικό βιβλίο Homo Ludens του Johan Huizinga ο οποίος θεωρεί τον "Παίζοντα άνθρωπο" Homo ludens ως την τελική εξέλιξη του Homo Sapiens και του Homo Faber. Αν ο Sapiens σκέπτεται και ο Faber κατασκευάζει, ο Ludens δημιουργεί. Ο Huizinga εξηγεί την τέχνη μέσα από την έφεση του παιχνδιού. "Η ανθρώπινη κουλτούρα εξελίσσεται μέσα από το παιχνίδι σαν παιχνιδι".

tassos_papadakis είπε...

Καλά, μη βαράτε...

12 γράμματα...(ακόμα μαθαίνω προπαίδεια)

Yannis H είπε...

@ papadakis: Μήπως είναι 13 γράμματα;

ΠΑΛΙΟΜΠΛΟΓΚΑΣ

NikosXatzopoulos είπε...

Με άλλα λόγια πιστεύω ότι σε μία ώριμη σχέση , δεν χωράει χρόνος για παιχνίδι αλλά για σοβαρή κουβέντα, επικοινωνία σε βάθος ώστε να υπάρξει πραγματική "επικοινωνία ψυχών". Πιστεύω ότι η ζωή λοιπόν δεν είναι παιχνίδι, αλλά κάτι πολύ σοβαρό που αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του.
Επίσης αφορισμοί όπως ο αρχικός, δεν νομίζω ότι μπορούν να καλύψουν το μεγάλο εύρος συναισθημάτων και προσωπικοτήτων - δεν χωράει η ανθρώπινη συμπεριφορά σε καλούπια και αφορισμούς.

newlens είπε...

@tassos_papadakis: πρέπει να κατοχυρώσετε τη λέξη σε τρίτο πρόσωπο

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
NikosXatzopoulos είπε...

Αγαπητέ Νίκο, όμως είναι αναπόφευκτο να σκοτώσουμε το παιδί μέσα μας σωστά;
Κάθε δευτερόλπετο που περνάει το παρελθόν έχει σκοτωθεί. Ζεί μόνο μέσα από τις μνήμες μας όχι στην πραγματικότητα , άρα είναι υποκειμενικό.
Ένα παιδί αγαπητέ Νίκο μπορεί να παίζει αλλά ταυτόχρονα είναι εξαρτημένο από τους μεγαλύτερους για φαγητό , στέγασι κτλ. Σκοτώντας το παιδί μέσα μας, γινόμαστε ελεύθεροι , ανεξάρτητοι, υπέυθυνοι για τον εαυτό μας. Τι έχετε να πείτε επί αυτού; ακούω γνώμες των παρευρισκομένων.

tassos_papadakis είπε...

@newlens:

Μόλις την μετέφερα στη γιαγιά μου, μετράει;

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
georgia m. είπε...

@tassospapadakis:
Παιδιά,αφήστε το,το βρήκα!
Είναι Πραξιτέλειος.
Τάσο,στείλε πρώτα το μαλλί και μετά το κουλούρι για να φύγει η λιγούρα.
Υ.Γ:Αυτή η λέξη,εν τω μεταξύ,βρίσκεται και σε ένα απο τα βιβλία του οικοδεσπότη!
Όποιος το βρει κερδίζει το χαμογελο του ΝΔ!

newlens είπε...

@georgia.m: για όνομα, αυτή τη λέξη θα τη φανταζόταν ο Παπανούτσος και αν!

NikosXatzopoulos είπε...

Να συμπληρώσω εδώ σε κάτι που η georgia_ είπε. Λέει ότι η ζωή των ενηλίκων είναι βαρετή. Εδώ η απάντησή που δίνω είναι ότι η ζωή κάθε ηλικίας είναι βαρετή όταν δεν ικανοποιούμε τις ανάγκες μας. Αν τις ικανοποοιήσεις, βρεις ένα σύντροφο που σε καλύπτει , τότε δεν θα είναι παρά ευχάριστη και εσύ ευτυχισμένη. Τότε η ανάγκη για παιχνίδι - όπως και για ταξίδια που δηλώνουν έλλειψη ικανοποίησης από την καθημερινότητα - θα εκλείψει.

Nada είπε...

Διαφωνώ με την άποψη του κειμένου. Το παιχνίδι δεν είναι μόνο διασκέδαση αλλά οφείλει να είναι διδακτικό και να προάγει τη δημιουργικότητα. Ας μη στενεύουμε τις έννοιες. Επίσης, θεωρώ αδύνατον να παρακολουθήσω τη συζήτηση στο συγκεκριμένο ιστολόγιο επειδή, εκτός του ότι σχεδόν πάντα ξεφεύγουν όλοι από το θέμα και υποβιβάζουν το ιστολόγιο σε chat, οι περισσότεροι γράφουν ως ‘ετεροφωτιζόμενοι‘ (όχι ετερόφωτοι). Το ‘ετεροφωτιζόμενοι‘ είναι αιτιολογική μετοχή. Ο νοών νοήτω.

tassos_papadakis είπε...

Η κρεμάλα παίζεται συνήθως μαντεύοντας ένα-ένα τα γράμματα. Αλλά δεν θα κολλήσουμε σε λεπτομέρειες. :-)

CAESAR είπε...

Καλησπέρα κι από μένα, Επειδή κάπου αναφέρθηκε και το σκάκι στα διάφορα παιγνίδια, σας μεταφέρω κάτι που έγραψε ο Ομάρ Καγιάμ: "...για να μιλήσουμε ξεκάθαρα και δίχως περιστροφές/είμαστε τα πιόνια της παρτίδας που παίζουν οι ουρανοί/διασκεδάζουν μαζί μας στη σκακιέρα της ύπαρξης/και κατόπιν επιστρέφουμε, ένας ένας/στης ανυπαρξίας το κουτί"

tassos_papadakis είπε...

Εξαιρετικά αισιόδοξος ο Ομάρ...

Σίγουρα όταν ήταν μικρός, ήταν η ψυχή της παρέας!

georgia m. είπε...

@cesar
Αυτό σκέπτομαι ότι ίσως να ταίριαζε και σε προγούμενο κείμενο αυτού του blog.
Γενικά περί Θεού και ανθρώπων...

newlens είπε...

@cesar: τα πιόνια μιας παρτίδας δεν έχουν πολλές επιλογές. Ένα παιχνίδι που θα μετέφερε τον πλούτο των ανθρώπινων επιλογών πάνω σε μια σκακιέρα, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Ότι βέβαια δεν μπορούμε να επιλέξουμε αν πεθάνουμε ή όχι είναι μια άλλη υπόθεση.

georgia m. είπε...

Στονα αντίποδα του Καγιάμ,εγώ θυμήθηκα έναν τίτλο βιβλίου που διάβαζα κάποτε ''Anchored in God'' -ας μου θυμίσει κάποιος τον συγγραφέα.
Αλλά,ας μην πιάσουμε πάλι το θέμα αυτό που δεν έχει τέλος...

Kaneis είπε...

Επιτρέψτε μου να γυρίσω στο αρχικό post:

Nikosdimou said:
«Ορίζω σαν παιχνίδι κάθε δραστηριότητα που γίνεται χωρίς άλλο στόχο από την διασκέδαση – δηλαδή χωρίς άλλο σκοπό από τον εαυτό του»

Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω κε Δήμου, αλλά ελάχιστα παιχνίδια μπορώ να σκεφτώ που να απαντούν σε αυτόν τον ορισμό. Συμφωνώ ίσως πως παίζουμε κυρίως για να διασκεδάζουμε αλλά οι λόγοι που μας ωθούν στα παιχνίδια είναι πολύ περισσότεροι και σημαντικότεροι. Μαθαίνουμε φέρει πείν να συναλλασσόμαστε με άλλα μέλη της «αγέλης», δίνουμε υγιές δίοδο στο εγγενές αίσθημα ανταγωνισμού που έχουμε όλοι μέσα μας, επιδιώκουμε εκείνο το απόλυτο (unqualified στα ελληνικά;) αίσθημα επιτυχίας που τόσο συχνά μας διαφεύγει σε άλλες δραστηριότητες κ.ο.κ.

Γι αυτό ακριβώς και το παιχνίδι είναι τόσο σοβαρή υπόθεση!

mickey είπε...

Να 'στε πάντα καλά κύριε Δήμου και να σας χαιρόμαστε! :)

Με κατασυγκινήσατε! Το έχετε κάνει (χωρίς να το γνωρίζετε, φυσικά) ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν με τα κείμενά σας και πιο πρόσφατα με την φωτογραφία από την παραλία των Εγκρεμνών της Λευκάδας, την οποία επίσης θεωρώ κορυφαία και στην οποία πέρασα πέρυσι μια από τις πιο όμορφες ημέρες της ζωής μου. Η επίσκεψη μου εκεί συνέπεσε και με πολύ ευχάριστα γεγονότα που συνέβησαν ακριβώς εκείνη την ημέρα, καθώς και με το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα που έχω δει ποτέ (το είδα από το γραφικό μπαράκι που "κρέμεται" ακριβώς πάνω από το ερημικό κομμάτι της παραλίας).

Όμως το σημερινό σας post (και ειδικά οι φωτογραφίες) είναι το κάτι άλλο και ξυπνά έντονες μνήμες. Η επίσκεψη στη Disneyland (την αρχική που ίδρυσε ο ίδιος ο Walt Disney στο Anaheim, δίπλα στο Los Angeles) ήταν για μένα όνειρο ζωής (κάτι σαν το hadji των Μουσουλμάνων). Κατάφερα να το πραγματοποιήσω πριν από τρία καλοκαίρια κατά τη διάρκεια μιας "εκδρομής", στην οποία γύρισα έξι πολιτείες και έκανα 12.000 χιλιόμετρα μέσα σε τρεις εβδομάδες απολαμβάνοντας τα φυσικά θαύματα των νοτιοδυτικών ΗΠΑ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα! Από το πρωί μέχρι το βράδυ περπατούσα στους δρόμους της μαγικής πολιτείας (πήρα και το τρενάκι), με την πόλη των καρτούν, το τούνελ του Πινόκιο, τη λίμνη με το ποταμόπλοιο, το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης και τόσα άλλα. Μία ολόκληρη ώρα περίμενα στην ουρά (σαν μικρό παιδί) για να φωτογραφηθώ με τον αγαπημένο μου ήρωα, τον Mickey. Του είπα μάλιστα χαριτολογώντας: Hi, my name is Mickey, too (Μickey σημαίνει Μιχάλης για όσους δεν το γνωρίζουν).

Η κορυφαία όμως στιγμή ήταν η παρέλαση των ηρώων. Δεν άντεξα τη συγκίνηση. Έκλαιγα σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της παρέλασης (μιλάμε για πολύ κλάμα, όχι αστεία, απορώ πώς κατάφερα να βγάλω τις φωτογραφίες) και ένιωθα πως ο χρόνος είχε σταματήσει και όλο το σύμπαν χώραγε σε κείνο τον μικρό τόπο. Ίσως η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου (τουλάχιστον από αυτές που ήμουν μόνος). Αν μπορούσα να διαλέξω τον τόπο και την ώρα του θανάτου μου, θα ήθελα να είναι εκεί, την ώρα της παρέλασης!
Μετά συνέχισα την περιπλάνησή μου και δεν έφυγα παρά μόνο όταν έσβησε και το τελευταίο πυροτέχνημα από τη φωτεινή βροχή που έπεφτε πάνω από το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης (έτσι κλείνει κάθε βραδιά στην Disneyland) και γύρισα στο ξενοδοχείο κατάκοπος και τρισευτυχισμένος!

Σας ευχαριστώ που συμπεριλάβατε στο σημερινό post τη φράση μου για την ευτυχία που πρόσφερε ο Ντίσνεϊ στον κόσμο, αλλά δεν ανήκει σε μένα. Τη διάβασα στο "2010: Οδύσσεια 2" του Άρθουρ Κλαρκ και μου έκανε μεγάλη εντύπωση η απλότητα και η αλήθεια (πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη) που εκφράζει. Ίσως κι εκείνος να την πήρε από κάπου αλλού, δεν έχει σημασία, πάντως την πιστεύω ακράδαντα.

Όσο για το παιχνίδι: Παίζω όσο μπορώ, προσπαθώ ακόμα και τη δουλειά μου να τη βλέπω σαν παιχνίδι (δε θα σας πω ακόμα τι δουλειά κάνω - οι συνθήκες πάντως είναι ευνοϊκές) και όταν παίζω με άλλους γίνομαι ξανά παιδί με τα όλα του (πάθος για τη νίκη, "πειράγματα", "ζαβολιές" και όλα τα συναφή). Στο παιχνίδι (και ιδιαίτερα το ομαδικό) είναι που βλέπει (και δείχνει) ο καθένας τον πραγματικό του εαυτό, ξεγυμνωμένο από τις αναστολές, να απολαμβάνει αυθόρμητα τη μαγεία της στιγμής! "Αεί παίζειν" λοιπόν.

Υ.Γ. Είχα ετοιμάσει κάτι για το χθεσινό post, αλλά δε βαριέσαι, ας πάει στα κομμάτια. Ας παίξουμε σήμερα :D

mickey είπε...

Ζητώ συγγνώμη για το μέγεθος του τελευταίου μου σχολίου. Ήταν μια κατάθεση ψυχής και ευγνωμοσύνης!

harrygreco είπε...

Πόσο δικιο ειχαν οι αμερικανοι πολιτικοι που στον κανονισμο του Κονγκρεσσου,απαγορεψαν τις προσωπικες επιθεσεις...Ενας απο τους πολλους λογους που δεν ειναι ψωροκωσταινα. Ειναι πραγματικα βιτσιοζικο να βλεπεις τον ενα να κριτικαρει τον αλλο χωρις καμμια διαθεση συνθεσης των γνωμων τους. Επι του θεματος,πιστευω οτι οσο περισσοτερο ισχυρος ειναι ο παραγοντας του πνευματος & της τεχνολογιας στο παιχνιδι & οσο απαξιωνεται το κτηνωδες στοιχειο της βιολογικης δυναμης ή της τυχης,οσο προαγεται ο αθλος & η αμιλλα αντι για τη νικη & την ταπεινωση του " υποδεεστερου " τοσο πιο πολιτισμενο το παιχνιδι.

NikosXatzopoulos είπε...

Eγώ αυτό που δεν κατανοώ είναι για πιο λόγο το blog τείνει να γίνει μια κλειστή λέσχη . Δηλαδή αν κάποιος εκφράζει μια διαφορετική γνώμη , αυτή δεν συζητείται; Έθεσα ένα ζήτημα , ρωτούσα συνευρισκομένους, και κανείς - ούτε εσείς κύριε Δήμου - δεν απήντησε στα λεγόμενά μου. Περιμένω απαντήσεις παρακαλώ πολύ ώστε να υπάρξει γόνιμη συζήτηση επί του θέματος που έθεσσε ο κύριος Δήμου.
Είναι καλό αγαπητοί φίλοι, να μην περιοριστούμε να παίζουμε "κρεμάλα" αλλά να ανάγουμε το θέμα σε μία συζήτηση που θα ωφελήσει όλους.

newlens είπε...

@kaneis: για μένα το παιχνίδι ήταν πάντα συνδεδεμένο με την έννοια της βελτιοποίησης, της ανακύκλωσης των διαδικασιών που συνοδεύεται από ανάδραση, και του ανεπαίσθητου ελέγχου, ό,τι και να σημαίνει το τελευταίο. Οπότε και εγώ δεν συμφωνώ με τον ορισμό του Νίκου Δήμου, κυρίως με την έννοια ότι απομονώνει την ιδιοτέλεια.

georgia m. είπε...

@mickey:
Από το σχόλιό σας φαίνεται η χαρά σας και μην ζητάτε συγγνωμη -τουλάχιστον όχι από μένα.Μεταφέρθηκα και εγώ νοερά εκεί,με την περιγραφή σας.

CAESAR είπε...

harry said...
"...Ειναι πραγματικα βιτσιοζικο να βλεπεις τον ενα να κριτικαρει τον αλλο χωρις καμμια διαθεση συνθεσης των γνωμων τους. "
Συμφωνώ κι εγώ σ' αυτό,
.... οσο περισσοτερο ισχυρος ειναι ο παραγοντας του πνευματος & της τεχνολογιας στο παιχνιδι & οσο απαξιωνεται το κτηνωδες στοιχειο της βιολογικης δυναμης ή της τυχης,....
Περίπου όπως το σκάκι ας πούμε !
8:39 μμ

hem είπε...

μικροί παίζαμε στην τάξη το φρόνιμο παιδί, μετά παίζαμε στο στρατό τον ηλίθιο, μετά στη δουλειά τον κορόιδο. η γυναίκα παίζει σε όλη της τη ζωή με τα νεύρα των ανδρων , ούτε εμείς μπορούμε να απαρνηθούμε μια παρτίδα τάβλι, ούτε η γυναίκα μια πρόταση γάμου στη μέση του έρωτα.

tassos_papadakis είπε...

@nikosxatzopoulos:

Τόσο με το θέμα που θέσατε(όπως το θέσατε)όσο και με το σχόλιο σας για την κρεμάλα, δείχνετε πως έχετε παντελή έλλειψη χιούμορ...

No wonder που λέτε όσα λέτε(δικαίωμά σας και δικαίωμά μας να μην τα σχολιάζουμε)

Nikos Dimou είπε...

kaneis

αυτά που αναφέρετε είναι οι παράπλευρες επιπτώσεις του παιχνιδιού. Κανείς δεν λέει θα παίξουμε τώρα για να "συναλλασσόμαστε με άλλα μέλη της «αγέλης», να δώσουμε υγιή δίοδο στο εγγενές αίσθημα ανταγωνισμού". Παίζουμε για να παίξουμε, για να ευχαριστηθούμε μια παρτίδα τάβλι ή τέννις. Επίσης υπαρχουν παιχνίδια που τα παίζουμε μόνοι (solitaire - όνομα και πράγμα). Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του παιχνδιού ή και οι δημιουργικές (homo ludens)είναι σημαντικά παρεπόμενα - αλλά όχι ο σκοπός του.

NikosHatzopoulos σου απάντησα διαφωνώντας και ανέφερα και τον κορυφαίο μελετητή του παιχνδιού. Εσύ δεν είδες προφανώς την απάντησή μου. Επιμένω ότι η άποψή σου "Σκοτώντας το παιδί μέσα μας, γινόμαστε ελεύθεροι , ανεξάρτητοι, υπέυθυνοι" είναι ολέθρια. Σκοτώνοντας το παιδί μέσα μας πεθαίνει η πιο δημιουργική, αναρχική, ζωντανή πλευρά του εαυτού μας. Πεθαίνειη φαντασία και η ποίηση. Γινόματε βαρετοί ενήλικες.

NikosXatzopoulos είπε...

tassos papadakis, ευχαριστώ πολύ που μου απαντήσατε. Πιστεύω ότι ένας ισορροπημένος και ώριμος΄ανθρωπος δεν έχει ανάγκη να γελιοποιήσει άλλους ανθρώπους , άρα δεν έχει χιούμορ. Μπορεί κάποιος να μου φέρει άλλωστε ένα απτό παράδειγμα "χιούμορ" το οποίο να μην γελιοποιεί τους άλλους;
Επίσης το χιούμορ λειτουργεί ως αμυντικός μηχανισμός εναντίον της αμηχανίας, άρα υποδηλώνει ανασφάλεια. Θα σας προέτρεπα να συλλογιστείτε ώστε να έχουμε μία γόνιμη ανταλλαγή απόψεων.

Yannis H είπε...

Για να ε΄χει κάποιος χιούμορ (ας το πούμε ακόμα 'χειρότερα', σαρκασμό) νομίζω πρέπει να έχει αυτοσαρκασμό. Λοιπόν, το αν "γελοιοποιεί τους άλλους", δεν ισχύει.

newlens είπε...

nikos dimou said:
Παίζουμε για να παίξουμε, για να ευχαριστηθούμε μια παρτίδα τάβλι ή τέννις.

Αυτή η διατύπωση δεν διαφέρει από διατυπώσεις όπως: αναπνέουμε για να αναπνέουμε, ζούμε για να ζούμε, κτλ. κτλ. Είναι κυκλική.

Ακόμη και η έννοια της ευχαρίστησης δεν είναι καθοριστική. Το παιχνίδι μπορεί να είναι απλά σκότωμα χρόνου, ή απομάκρυνση από άλλες σκέψεις.

georgia m. είπε...

NikosHatzopoulos:
Μην είστε τόσο απόλυτος σε όσα λέτε γιατί έτσι δεν μας προτρέπετε να συλλογιστούμε μαζί σας - αν αυτό πραγματικά θέλετε.

NikosXatzopoulos είπε...

Yannis H , δεν μου φέρατε ένα απτό παράδειγμα , απλώς στηρίξατε ένα επιχείρημα δίχως στοιχεία. Εγώ επαναλαμβάνω το ερώτημά μου - μπορείτε να μου προσφέρετε ένα παράδειγμα "χιούμορ" το οποίο να μην γελιοποιεί τους άλλους ;
Μην ξεχνάτε ότι ανάγκη γελιοποίησης των άλλων έχουν όσοι αισθάνονται μειονεκτικά, ενώ ο αυτοσαρκασμός δείχνει έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο τον εαυτό μας (διάθεση να τον μειώσουμε). Ακούω απόψεις παρακαλώ.

NikosXatzopoulos είπε...

Παρακαλώ georgia.m είστε ευπρόσδεκτοι στον διάλογό μας, δεν νομίζω να χρειάζεστε ιδιαιτέρα πρόσκληση. Είμαι γεμάτος ενδιαφέρον ώστε να ακούσω απόψεις επί του θέματος - άλλωστε με τον τρόπο αυτό πιστεύω ότι θα καταλλήξουμε σε χρήσιμα συμπεράσματα.

Epicuros είπε...

Δεν είδα σε κάποιο poting 450 σχόλια! Από που προκύπτει αυτό το νούμερο; 'Οχι ποως δεν θα μπορούσαν να φτάσουν εκεί αλλά απλώς δεν το είδα!

'Οσο για το παιχνίδι, το πρόβλημά μου είναι να το ξεχάσω κι εκεί που δεν με παίρνει!

georgia m. είπε...

@nikosxatzopoulos:
Μα ποιος ειπε ότι η ''ανάγκη γελοιοποίησης των άλλων''αποτελεί υγιές παιχνίδι ενηλίκων,κύριε;

Yannis H είπε...

Νικο, νομίζω ότι είναι αυτονόητο πως ο αυτοσαρκασμός και η αντικειμενική ‘μείωση του εαυτού μας’ δηλ. με την έννοια της κατάθλιψης, ας πούμε, είναι τόσο σχετικά, όσο το παιχνίδι που αναφέρουμε εδώ, με κάποιον που μένει από καρδιά επειδή έχασε το σπίτι του στη ρουλέτα.

Όση σχέση έχει ο τραγικός ήρωας που πεθαίνει με κάποιον που σκοτώνεται μεθυσμένος σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

NikosXatzopoulos είπε...

Georgia.m, το παιχνίδι κατά την άποψή μου, οφείλεται στο καταπιεσμένο παιδί που υπάρχει μέσα μας. Όταν αυτές οι καταπιεσμένες ανάγκες βγούν στην επιφάνεια (ένας τρόπος είναι η ψυχοθεραπεία) τότες πολύ απλά δεν θα υπάρχει ανάγκη για αγχόλυση - παιχνίδι, αφού τα θετικά συναισθήματα θα τα αντλούμε από μία ικανοποιητική ανθρώπινη σχέση π[ου μόνο μέσω αγάπης μπορεί να υπάρξει η οποία με τη σειρά της προκύπτει από ενδελεχείς συζητήσεις, αλληλοσεβασμό ,αναζητήσεις κ.λ.π.
Όσον αφορά την ανάγκη γελιοποίησης , αυτή εδράζεται κατά τη γνώμη μου, στην παιδική μας πλευρά (εκεί από όπου προκύπτει και η ανάγκη για παιχνίδι) και σαφέστατα είναι στοιχείο του παιχνιδιού και του χιούμορ (όταν γελώ με τα αστεία ή γκριμάτσες ενός άλλου, ουσιαστικά δεν γελώ με τα λάθη του άρα με στόχο να τονώσω την μειωμένη αυτοεκτίμησή μου;)

Cha. Giannakopoulos είπε...

Kaneis said...

"Μαθαίνουμε φέρει πείν να συναλλασσόμαστε με άλλα μέλη της «αγέλης», δίνουμε υγιές δίοδο στο εγγενές αίσθημα ανταγωνισμού που έχουμε όλοι μέσα μας, επιδιώκουμε εκείνο το απόλυτο (unqualified στα ελληνικά;) αίσθημα επιτυχίας που τόσο συχνά μας διαφεύγει σε άλλες δραστηριότητες κ.ο.κ."

ΌΛα αυτά που αναφέρεις, αγαπητέ Οδυσσέα (παλιό το κόλπο, από την εποχή του Κύκλωπα - ξέρουμε πια ποιος είναι ο Κανείς!), όσα λοιπόν απαριθμείς ως αποτελέσματα του παιχνιδιού, είναι ακριβώς αυτό: αποτελέσματα. Δεν είναι αυτά ο στόχος του παιχνιδιού. Ο στόχος είναι πάντα η διασκέδαση (η χαλάρωση, το σκόρπισμα...) και γι' αυτό ίσως έχει το παιχνίδι αυτά τα τόσο θετικά αποτελέσματα.
[Εκτός βέβαια αν μιλάμε για κατευθυνόμενο παιχνίδι (παιδαγωγικό, θεραπευτικό...), οπότε υπάρχει συγκεριμένη στοχοθεσία. Και πάλι, όμως, αυτή άπασχολεί συνήθως τον διοργανωτή, όχι τους συμμετέχοντες και παίζοντες.]

newlens είπε...

@nikosxatzopoulos: κάνετε λάθος, τη στιγμή που λείψει το παιχνίδι από τις ανθρώπινες σχέσεις αρχίζει και η διάλυσή τους. Αν εσείς θέλετε να τις θεσμοθετήσετε για να τις συντηρήσετε, δικό σας πρόβλημα. Πρέπει να ξέρετε όμως ότι συντηρείτε ένα πτώμα, έργο βέβαια που δεν είναι καταφρονητέο, αν σκεφτούμε το ανά τους αιώνες έργο της μουμιοποίησης.

tassos_papadakis είπε...

@xatzopoulos:

Είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται να βγάλω άκρη μαζί σας(δεν πείθετε κανέναν με όσα απίθανα λέτε, το προσέξατε;). Να σας πω μόνο πως δεν ξέρετε τι εστί καν η λέξη "χιούμορ".

Προτείνω τη λύση στην άγνοιά σας να τη δώσει ο Μπαμπινιώτης.

Nikos Dimou είπε...

Epicuros said...
Δεν είδα σε κάποιο poting 450 σχόλια! Από που προκύπτει αυτό το νούμερο; 'Οχι ποως δεν θα μπορούσαν να φτάσουν εκεί αλλά απλώς δεν το είδα!

Tα δύο τελευταία Post για την εκκλησία και την θρησκεία (το ένα συνέχεια του άλλου) συγκέντρωσαν συνολικά 443 comments και συνεχίζουν...

Cha. Giannakopoulos είπε...

Χιούμορ (το) {άκλ.} η σύλληψη των πραγμάτων και της ζωής από την αστεία και κωμική πλευρά τους, καθώς και η έκφραση αυτής της όψεως τόσο στον προφορικό όσο και τον γραπτό λόγο (κάποιου) με έξυπνο, πνευματώδη τρόπο.
Γ. Μπαμπινιώτης

NikosXatzopoulos είπε...

tasos papadakis, στόχος μίας συζήτησης δεν είναι να πείσουμε τους άλλους - άρα τι σημασία έχει πόσοι συμφωνούν ή διαφωνούν; Επίσης ξανα ρωτώ - μπορείτε να φέρετε ένα παράδειγμα χιούμορ το οποίο να μην γελιοποιεί τους άλλους;
Newlens, πιστεύετε ότι ο εγκέφαλος (που θεωρείτε το πλέον περίπλοκο και άξιον θαυμασμού σύστημα ζωής στο σύμπαν) "μουμιοποιείται" όταν στερείται των συναισθημάτων που προκύπτουν από το χιούμορ;
Ενώ η παράκληση μου για ένα παράδειγμα χιούμορ το οποίο να μην γελιοποιεί κάποιον/α ή καταστάσεις, ισχύει ως πρόταση και προς εσάς.

georgia m. είπε...

@ch.giannakopoulos:
''Κλέψατε'' το σχόλιο από τον newlens!Εκείνος έχει συνηθίσει να αναλαμβάνει τις παραπομπές!

Yannis H είπε...

Η αδελφή μου μού δίνει ένα γλυκό που δεν ξέρω. Λέει πως είναι 'σου'.

Τώρα είναι 'μου', λέω μπουκωμένος.

Ποιός μειώθηκε;

(Ζήτησες ένα παράδειγμα χωρίς γελεοιποίηση κάποιου και μου ήρθε αυτό.)

NikosXatzopoulos είπε...

Yannis.h ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας. Αν τα πράγματα ήτο ευδιάκριτα τότες θα είχατε προσφέρει το παράδειγμα πολύ ταχύτερα. Το παράδειγμα λοιπόν που αναφέρατε υποσυνείδητα αναλύεται στην αμηχανία την οποία νιώσατε για την υπόδειξη της αδελφής σας (και κατά συνέπεια στην αμηχανία που νιώσατε για την άγνοιά σας ότι το γλυκό λεγόταν "σου" ή - αν το γνωρίζατε, στην αμηχανία ότι σας πρόλαβε - ενδεχομένως εδώ να συνδέονται και όλες οι αντιλήψεις σας σχετικά με το αντίθετο φύλο ή την αδερφή σας συγκεκριμένα). Συνεπώς κατανοείτε ότι το παράδειγμα που αναφέρεται λειτουργεί ως υποσυνείδητη μείωση της αδελφής σας.

newlens είπε...

@nikosxatzopoulos: μα μιλούσαμε για ανθρώπινες σχέσεις όχι για το μυαλό. Το χιούμορ είναι κατά βάση συναίσθημα και δεν προκαλεί συναίσθημα. Τουλάχιστο ως προς τον παραγωγό του χιούμορ. Δεν θέλω να σας γελοιοποιήσω, αν αναφέρεστε στο "μουμιοποίηση" που ανέφερα στο προηγούμενο comment. Πιστεύω ότι και η "μούμια" φανερώνεται χρήσιμη στις σχέσεις μας και στην κοινωνία μας γενικά.

Cha. Giannakopoulos είπε...

''Κλέψατε'' το σχόλιο από τον newlens!Εκείνος έχει συνηθίσει να αναλαμβάνει τις παραπομπές!

Ζητώ συγγνώμη. Αφήνω τις παραπομπές στον Newlens και αναλαμβάνω από δω και πέρα τις πομπές (τις ντροπές και τα αίσχη).

Blue Oji είπε...

Τελικά βλέπω ότι είστε πολύ μπερδεμένοι και πρέπει να επέμβω να λύσω τις διαφορές σας. Πρώτον, η ερμηνεία για το παιγνίδι δεν με καλύπτει, και δεύτερον, στο παιγνίδι υπάρχει ένας αυτοσκοπός. Το παιγνίδι που δεν έχει αυτοσκοπό θεωρείτε ένα βαρετό παιγνίδι και είτε δεν ξεκινάει καθόλου, είτε γρήγορα εγκαταλείπετε. Όλα τα παιγνίδια είναι παιγνίδια στρατηγικής.

Άνθρωπος χωρίς παιγνίδι δεν υπάρχει. Απλώς, όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουμε και τα παιγνίδια. Μικροί τη βρίσκαμε με κρυφτό και πάλεμα, σαν μεγάλοι το έχομε ρίξει στη πρέφα. Ακόμα και η συμμετοχή σας σε αυτό το panel είναι ένα παιγνίδι, όπως και η γριά που περιποιείται το κήπο της και χαίρετε τις γαρδένιες, παίζει? Ίσος, τελικά όλη η ζωή να είναι ένα μεγάλο παιγνίδι. Οπότε αυτός που επιμένει να υποστηρίζει ότι δεν παίζει, ας το σκεφτεί καλύτερα.

Cha. Giannakopoulos είπε...

Το χιούμορ, φίλοι μου, (το οποίο, οφείλουμε να παραδεχτούμε, δεν είναι το αποψινό μας θέμα) είναι η επανάσταση του πνεύματος, η πλάγια ματιά στην πραγματικότητα, το λοξό κοίταγμα προς το παγωμένο πρόσωπο της εξουσίας, είναι η ώριμη φάση του στοχασμού.

Το παιχνίδι εκγυμνάζει τη σκέψη στο χιούμορ.

Nikos Dimou είπε...

nikoshatzopoulos said:
"το παράδειγμα λοιπόν που αναφέρατε υποσυνείδητα αναλύεται στην αμηχανία την οποία νιώσατε για την υπόδειξη της αδελφής σας (και κατά συνέπεια στην αμηχανία που νιώσατε για την άγνοιά σας ότι το γλυκό λεγόταν "σου" ή - αν το γνωρίζατε, στην αμηχανία ότι σας πρόλαβε - ενδεχομένως εδώ να συνδέονται και όλες οι αντιλήψεις σας σχετικά με το αντίθετο φύλο ή την αδερφή σας συγκεκριμένα)".

Δεν έχω ακούσει ποτέ τόσο άσχετη ανάλυση! Αν είστε ψυχαναλυτής αλλάξτε επάγγελμα. Αν δεν είστε, μην τον υποδύεστε.

Παντως, μιλώντας για χιούμορ βγάζουμε γέλιο...

Kaneis είπε...

Κε Δήμου,

Dormammu said:
Προσπαθώ να παίζω όσο γίνεται περισσότερο, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρω παρέα…Με κάποια παιχνίδια στον Η/Υ είχα καθηλωθεί για καιρό, προτιμώ όμως τα επιτραπέζια. Η αμεσότητα έχει άλλη χάρη…

Ok, σβήστε τα περί άλλων μελών της αγέλης (συγνώμη, αλλά ο πυρετός δεν βοηθάει στην έκφραση...), και βάλτε την αμεσότητα της παρέας που επικαλείται ο Dormammu.

Κι εμένα αν κάποιος μου προτείνει μια παρτίδα squash, θα δεχτώ γιατι μου αρέσει το άθλημα / παιχνίδι. Και γιατί μου αρέσει; Γιστι εκτός του ότι είναι ένας ευχάριστος τρόπος να διατηρούμαι σε (κάποια) φόρμα, μου δίνει την ευκαιρία να πετύχω ακριβώς το παράλληλο με τον τοίχο χτύπημα που προσπάθησα την προηγούμενη φορά, να νιώσω το συναίσθημα της άμιλλας με τον συμπαίχτη μου, να μάθω να χάνω (και ενίοτε να κερδίζω) κοκ.

Γι αυτό και πιστεύω πως σε άλλους ανθρώπους αρέσουν άλλα παιχνίδια – όλα μας διασκεδάζουν, αλλά ο καθένας γυρεύει κάτι άλλο μέσα από αυτά.

Cha.giannakopoulos – και ναι μεν αυτά είναι αποτελέσματα, αλλά γι αυτό δεν παίζουμε (και κάνουμε ότι άλλο στην ζωή μας) – επιδιώκοντας κάποιο αποτέλεσμα; Εξάλλου ο ορισμός του κ Δήμου με τον οποίο διαφώνησα ορίζει το παιχνίδι ως «δραστηριότητα που γίνεται χωρίς άλλο σκοπό από τον εαυτό του».

Μα εγώ ξέρω πως θα νιώσω όταν παίζω squash (ή ότι άλλο) και γιαυτό επιλέγω το συγκεκριμένο παιχνίδι. Οπότε το squash για εμένα έχει (και) άλλον σκοπό εκτός από το squash (τον εαυτό του).

Εκτός αν με έχουν τρελάνει οι Κίρκες και δεν ξέρω τι λέω πάλι...
(αυτό, nikosxatzopoulos, είναι αυτοσαρκασμός – αλλά δεν θεωρώ πως μειώνω τον εαυτό μου, απλώς δίνω στον συνομιλητή μου την ευκαιρία να διακόψει την συζήτηση αν το επιθυμεί συμφωνώντας πως διαφωνούμε και σε αστείο τόνο. Τέτοια παραδείγματα (κυρίως σε σοβαρότερα θέματα) τα θεωρώ δείγματα ωριμότητας μάλλον παρά ανωριμότητας.

spyros stamatelatos είπε...

nikos dimou said :

"Παιγνίδι, η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα που δεν έχει σκοπιμότητες"

κ. Δήμου, όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν σκοπιμότητα.
π.χ. παίζω. Ο σκοπός είναι η τέρψη μου.

Αν υποστηρίξουμε ότι αυτός δεν είναι σκοπός, τότε και το διάβασμα ενός βιβλίου (που γίνεται μόνον
για την τέρψη μου), είναι επίσης
δραστηριότητα χωρίς σκοπιμότητα.

Προσκαλώ για μια παρτίδα Πόκερ
(για μένα, μία από τις ύψιστες διανοητικές ασκήσεις).

Yannis H είπε...

Η φίλη μου, μου παίρνει το μπουφάν και λέει ‘να το κρεμάσω;’
‘Χωρίς δίκη;’ ρωτώ.

Κάτι τέτοια ‘χαζά’ σκεφτόμουν, από την αρχή που έλεγες να πούμε μια περίπτωση χιούμορ χωρίς γελοιοποίηση κάποιου.

Τα υπόλοιπα, με συγχωρείς, είχα κάθε καλή διάθεση, αλλά δεν τα κατάλαβα.

Και, συμφωνώ ότι το χιούμορ δεν είναι το θέμα μας... Είναι το παιχνίδι.

«Τι περιμένετε από ένα παιχνίδι; Να περάσετε καλά την ώρα σας ή να νικήσετε; Είστε bad loser; Π. χ. αν χάνετε συχνά σταματάτε να παίζετε αυτό το παιχνίδι ή κοιτάτε να βελτιώστε τις επιδόσεις σας...»

Προσωπικά θέλω να κερδίζω, αλλά εξαρτάται και από την παρέα και το παιχνίδι: πολλές φορές, ο χαμένος γίνεται πιο ‘νικητής’ από τους άλλους, βγάζοντας πιο πολύ γέλιο.

Παιδί πάντως, παίζοντας τάβλι δεν μιλιόμουν όταν έχανα!

Nikos Dimou είπε...

spyros stamatelatos said...
nikos dimou said :

"Παιγνίδι, η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα που δεν έχει σκοπιμότητες"

κ. Δήμου, όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν σκοπιμότητα.
π.χ. παίζω. Ο σκοπός είναι η τέρψη μου.

κ Σταματελάτο εννοώ σκοπιμότητα που είναι έξω από το ίδιο. Π. χ. μία εργασία γίνεται για να κερδίσω χρήματα. Όταν λέτε "ο σκοπός είναι η τέρψη μου" παραπέμπετε στην πρώτη φράση μου:

"Ορίζω το παιχνίδι σαν κάθε δραστηριότητα που γίνεται χωρίς άλλο στόχο από την διασκέδαση – δηλαδή χωρίς άλλο σκοπό από τον εαυτό του".

Άρα συμφωνούμε.

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
not me just us είπε...

Μικρός: από όλα...αλλά το αγαπημένο μου ήταν το κρυφτό. Όχι να τα ''φυλάω'', να με ψάχνουν.Και πολύ σπάνια μπορούσαν να με βρουν!

Αργότερα, πιο μεγάλος: Παιγνίδια παρέας με μιμική...Αααα, μεγάλη λόξα, ειδικά αυτό που μια ομάδα βάζει έναν τίτλο ταινίας και κάποιος προσπαθεί να τον ''παραστήσει''. Μου άρεσε πολύ. Κυρίως να παρασταίνω, αλλά και να αποκρυπτογραφώ. Και τώρα μου αρέσει, αλλά οι γνωστοί μου σοβάρεψαν. (τάχα μου).

Σε 5 λεπτά βγαίνω στον αέρα, από το ραδιόφωνο σας γράφω, δεν προλαβαίνω να το...αναπτύξω!

Εσχάτως μου αρέσει πολύ να παίζω pool στον υπολογιστή, με άλλους. Τακτικός μου συμπαίκτης, ένας απίθανος Ιρλανδός .

Άντε,σας κάνω και μια αφιέρωση, τά δυο πρώτα κομμάτια της εκπομπής.

α) Portrait of Socrates των Satie και Cage και

β)το Rocky road to Dublin-μιας που λέγαμε και για τον Ιρλανδό, με τους Chiftains.

Appliance είπε...

Καλησπέρα
θα ήθελα κ. Νίκο να μου πείτε την γνώμη σας σχετικά με το βιβλίο του Roger Caillois "Τα παιγνίδια και οι άνθρωποι", εάν φυσικά το έχετε διαβάσει. (Εκδόσεις του εικοστού πρώτου)

newlens είπε...

Γιατί να μη δεχτούμε ότι ένα παιχνίδι είναι ένα πρόγραμμα (κάτι σαν software) που έχει μέσα όλα όσα μας χαρακτηρίζουν σαν ανθρώπους: σκοπιμότητες, μίση, επιθυμίες κτλ.; Η θέλησή σου να συμμετέχεις στο πρόγραμμα είναι αναγκαίος αλλά όχι επαρκής παράγοντας. Κυρίως όμως η πρόσληψη μιας προγραμματικής διαδικασίας από τον καθένα μας ως "παιχνιδιού" είναι καθοριστικός παράγοντας για τον ορισμό της ως "παιχνιδιού". Πολύ σωστά ειπώθηκε πιο πάνω, ότι παίρνουμε μέρος σε παιχνίδια χωρίς να το ξέρουμε. Αλλά για μας δεν είναι παιχνίδια.

NikosXatzopoulos είπε...

Αγαπητέ Κύριο Νίκο Δήμου. Μπορεί να είστε ένας καταξιωμένος συγγραφέας όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είστε και γνώστης των ψυχοδυναμικών. Πολλύ περισσότερο, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να προσβάλετε τις αναλύσεις μου. Πείτε "διαφωνώ" αλλά μην μιλάτε περι ασχετοσύνης. Σας παρακαλώ πολύ! Συμμετέχω στο παρόν, όχι για να με βρίζουν πόσο μάλλον από εσάς - δεν το περίμενα. Λυπάμαι.
Επίσης , να κάνω μία διευκρίνηση - το χιούμορ είναι αμυντικός μηχανισμός όπως και η τροφή - η χρήση του οποίου δεν σημαίνει ανωριμότητα ή ωριμότητα. Ώριμη είναι μία συμπεριφορά τα αποτελέσματα της οποίας ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας. Επίσης Yannis , το χιούμορ που ανέφερατε είναι πάλι ένας αμυντικός μηχανισμός άλλωστε εσεις ο ίδιος το αναφέρετε . Αν όμως γνώριζατε αποτελεσματικότερους τρόπους ώστε να μεταφέρετε τη συζήτηση στο συνομιλητή , τότε δεν θα είχατε ανάγκη καταφυγής στο χιούμορ. Τέλος να αναφέρω ότι το χιούμορ σε πρώτο επίπεδο χρησιμεύει νομίζω, στο να δημιουργεί θετικές εντυπώσεις στους γύρω μας, για το άτομό μας. Όσο για τον αυτοσαρκασμό , νομίζω ότι εξέφρασα τη γνώμη μου , συνεπώς το παράδειγμά σας ανήκει στην ερμηνεία που παρήχα.

Cha. Giannakopoulos είπε...

@Kaneis – [Ο Οδυσσέας ήταν ο μόνος που την γλίτωσε από την Κίρκη και απόλαυσε για έναν χρόνο τον μάγο έρωτά της χωρίς να μεταμορφωθεί σε γουρούνι - τα συγχαρητήριά μου!]

Ως παιδιά παίζαμε μπάλα γιατί μας άρεσε να κλωτσάμε την μπάλα - τίποτε άλλο. Ως μεγάλοι δεν παίζουμε, όπως το περιγράφεις τουλάχιστον, αλλά αθλούμαστε ή ακονίζουμε τις ικανότητές μας (αν όχι τα νύχια μας, καμιά φορά...).
Θέλω να πω ότι πηγαίνοντας για παιχνίδι με αυτά στο μυαλό σου έχεις χάσει τη μισή από τη χάρη και τη χαρά του παιχνιδιού. Έχεις κερδίσει άλλα, ενδεχομένως, αυτά ωστόσο μπορούσες να τα βρεςι και εκτός παιδιάς, ενώ η χαρά του παιχνιδιού (χαρά δίχως καμία τραγικότητα) δεν συναντάται σε καμία άλλη δραστηριότητα.

Yannis H είπε...

Μια διευκρίνηση: νομίζω πως άλλο πράγμα κάποιος γέρος, μόνος στο σπίτι, με ένα πουλόβερ στους ώμους του, που ρίχνει πασιέντζα για να περάσει η ώρα (αυτό, το θεωρώ το σημερινό αντίστοιχο του software) και άλλο το παιχνίδι με συμμετοχή άλλων.

Η διάκρισή μου είναι σχετική – μπορεί κάποιος να παίζει μόνος του έτσι για πλάκα, π.χ. κάποιος που ρίχνει βελάκια στο στόχο στο σπίτι του, δεν δίνει εξίσου ‘θλιμμένη’ εικόνα. Αλλά το παιχνίδι, γενικά, προϋποθέτει και επικοινωνία, αλληλεπίδραση, ανταλλαγή μηνυμάτων.

Τα software όπου παίχτες παίζουν μεταξύ τους online, θα τα θεωρούσα το αντίστοιχο της κουβέντας μας εδώ, στο net, και απέναντί τους, θα έβαζα το παιχνίδι και την κουβέντα στην έξω, ‘αληθινή’ ζωή.

Και το solitaire του Η/Υ, ίσως (αν το τραβούσα) θα το απρομοίαζα με μια κουβέντα μου με το φεγγάρι ή ένα ηλιοβασίλεμα. Μπορώ να μιλώ σε άψυχα, αλλά ως πότε; Και μόνο μαζί τους;

Θα αφήσω την παρέα, αύριο έχουμε δουλειά. Φιλιά σε όλους/ες.

kkai-Lee είπε...

Παιδιά με παίζετε και μένα?
( σοβαρομιλώ )
Μόλις έκανα χιούμορ και δεν το έχω κάνει σε βάρος κανενός

Το χιούμορ είναι μουσική που μπορεί να ακούει ο καθένας χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να την αποδεκτεί

Το χιούμορ ευχαριστεί όλους τους παίκτες. ( και αυτούς που το κάνουν
και αυτούς για τους οποίους απευθύνεται - αν είναι καλοί παίκτες )έτσι ακριβώς όπως το παιχνίδι

Το χιούμορ είναι παιχνίδι

Αν δεν συμφωνείτε αντιμετωπίστε το με χιούμορ και συνεχίστε το παιχνίδι
Με εμένα ή χωρίς εμένα

Εγώ πάντως, αν και δεν πολυσυμμετέχω, απολαμβάνω το νέο μου παιχνίδι που λέγεται

blog

NikosXatzopoulos είπε...

Νewlens , σας υπενθυμίζω, ότι η απουσία χιούμορ δεν συνεπάγεται απουσία μεστών και ζεστών συναισθημάτων που πλουτίζουν τη ζωή μας και δένουν τις σχέσεις μας. Αντιθέτως - η απουσία χιούμορ , είναι πιστεύω ένδειξη ισορροπίας (δεν έχω ανάγκη να σαρκαστώ - να πειράξω - να μειώσω - να χλευάσω - να καλύψω αμηχανία) όπως ακριβώς και η απουσία πολυλογίας (τα λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν). Έτσι δένουν οι σχέσεις και δεν προβαίνουμε σε διαζύγια αλλά ωριμάζουμε μέσα από τη σχέση με το σύντροφο της ζωής μας.

mickey είπε...

Νομίζω ότι παράγινε το κακό με τις αντιπαραθέσεις. Τις κατανοώ και τις δικαιολογώ για το θέμα του Σαββατοκύριακου (ήμουν μάλιστα "πρωταγωνιστής" (sic) σε μερικές από αυτές), αλλά ήμαρτον, που θα 'λεγε και ο Γεωργίου! Ας σεβαστούμε και λίγο την αγωνία του οικοδεσπότη να μάθει τι μας αρέσει να παίζουμε! Τα αγαπημένα μου:

1) Παντομίμα με τίτλους ταινιών, τραγουδιών κλπ: Κάθε Πάσχα μαζευόμαστε στο σπίτι του κουμπάρου μου στην Αρκαδία και μια απίστευτα ετερόκλητη παρέα ατόμων ηλικίας 12 έως 70 ετών κάνουμε το χαβαλέ της χρονιάς. Κανόνες που ανατρέπονται, γέλια μέχρι θανάτου, κόντρες για τους πιο δύσκολους τίτλους, ζαβολιές, κλέψιμο στο χρόνο που μετρά η κλεψύδρα, απ' όλα έχει ο μπαξές! Έχει γίνει εξίσου Παράδοση με τον Οβελία. Όταν τελειώσουμε κατά τις 3-4 το βράδυ, παίρνω το αυτοκίνητο και απολαμβάνω τη διαδρομή της επιστροφής συντροφιά με το hi-end ηχοσύστημα του αυτοκινήτου (μπορεί και κανέναν φίλο/η που δεν έχει έρθει με δικό του/ης αμάξι και θέλει να αποφύγει την κίνηση της επιστροφής της Δευτέρας.

2) Water Polo: Αν περάσει καλοκαίρι και δεν παίξω τουλάχιστον ένα παιχνίδι είτε με κάποιον φίλο (από τέρμα σε τέρμα με μπηστηχτές μπαλιές) είτε με παρέα (ομάδες), δεν θεωρώ ότι έκανα διακοπές. Χωρίς τέρματα φυσικά, με την ίδια ακριβώς μπάλα εδώ και πάνω από 20 χρόνια (μια φορά την ξέχασα στην παραλία πριν 15 χρόνια περίπου και αγόρασα ξανά το ίδιο ακριβώς μοντέλο).

3) Μπάσκετ: Έχω πολύ καιρό να παίξω και μάλλον έχω σκουριάσει. Ποτέ δεν ήμουν καλός στο σκοράρισμα, αλλά πεθαίνω για κόντρες, σκληρές άμυνες, έξυπνες ασίστ (μου αρέσει ο ρόλος του πλέι μέικερ) και να στήνομαι ακίνητος για να κερδίζω επιθετικό φάουλ. Για να το συνδέσω και με τα χθεσινά, στο κατηχητικό με τιμωρούσαν για αυτό, είχαν επινοήσει ολόκληρη θεωρία γιατί είναι "αντιχριστιανικό" το να κερδίζω επιθετικό φάουλ και όταν τους έθετα το επιχείρημα ότι είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού και ότι ο Γιαννάκης είχε πάρει πρωταθλήματα με αυτόν τον τρόπο, σφύριζαν αδιάφορα και έλεγαν σοφιστείες! Γενικά, χρησιμοποιούσα πολύ το μυαλό μου στο παιχνίδι και ένιωθα μοναδικός κι ας μην ήμουν μέσα στους καλύτερους παίκτες.

4) Ποδόσφαιρο (κανονικό, 5x5, 7x7): Σε μεγάλο γήπεδο είναι κουραστικό και απαιτεί μεγάλη παρέα και εξαιρετική φυσική κατάσταση. Από την άλλη, το μεγάλο τέρμα (ειδικά με δίχτυα) δεν αντικαθίσταται από τίποτα.

5) Διάφορα επιτραπέζια (monopoly, taboo, scrabble κλπ). Απαιτούν καλή παρέα, αλλά ο ανταγωνισμός και η διασκέδαση που προσφέρουν σε ανταμείβει πλουσιοπάροχα (εγώ πάλι πειράζει που θέλω πάντα να κερδίζω;)

6) Χαρτιά: Όχι τίποτα σπουδαίο, ξερή, κολτσίνα και μερικά ομαδικά εποχής (κουμ-καν, θανάσης, δυναμίτης κλπ) και τριανταμία ή black-jack το βράδυ της πρωτοχρονιάς (έχω χρόνια να παίξω). Για ταξίδι με πλοίο δεν υπάρχει καλύτερη απασχόληση. Αξίζει να σημειωθεί ότι έμαθα να παίζω χαρτιά πριν μάθω γράμματα στις καλοκαιρινές διακοπές που μαζεύονταν οι μεγάλοι τοπ βράδυ για κανένα "κουμκανάκι".

7) Ηλεκτρονικά παιχνίδια: Μάλλον τα έχω ξεχάσει, αλλά τελευταία μου αρέσει να ανεβάζω μερικά κλασικά adventures σε ZX Spectrum emulators (ιδίως τα διάφορα Quest's της Sierra και το Indiana Jones and the Fate of Atlantis), αλλά και το Dan Dare. Με τα "καινούρια" (1997+) δεν έχω ασχοληθεί, εκτός από κάτι FIFA σε Playstation που παίζω αραιά και που με έναν ξάδερφό μου.

Σταματώ εδώ για αυτό το σχόλιο και θα επανέλθω δριμύτερος ;)

georgia m. είπε...

Ένα παιχνίδι:με τις 2 γάτες μου ''μιλάμε'' και συνεννοούμαστε λέγοντας (εγώ)κάποια ''μαγικά'' που θα σας φανούν αστεία,π.χ ήχοι περίεργοι,και στους οποίους ανταποκρίνονται και τα δύο.

newlens είπε...

@nikosxatzopoulos: αδυνατώ να ακολουθήσω το συλλογισμό σας. Διαβάστε και αυτά που γράφτηκαν από τους άλλους πιο πάνω. Καληνύχτα σε όλους, τα μάτια μου δεν αντέχουν άλλο.

Cha. Giannakopoulos είπε...

Εν τω μεταξύ στη Δροσιά χιονίζει αρκετά, τα κεραμίδια και το γρασίδι έχουν ασπρίσει, οι καμινάδες καπνίζουν και ανακοινώθηκε πως τα σχολεία δεν θα λειτουργήσουν αύριο. Δικαιολογούμαι, ελπίζω, να απουσιάσω κι εγώ από τη δουλειά, για να παίξω χιονοπόλεμο με τα παιδιά μου - και να τους διδάξω συγχρόνως την αξία της μεγάλης παλάμης! Κλείνω την παρένθεση

NikosXatzopoulos είπε...

Δεν κατανοώ - κύριε Δήμου, γιατί δεν απαντάτε; απαντείστε σας παρακαλώ. Δεν νομίζω ότι είναι πρέπον να περιμένω τόση ώρα.

georgia m. είπε...

nikosxatzopoulos:
Ω,ναι,η απουσία χιούμορ δείχνει συνήθως άνθρωπο που δεν έχει αισθήματα και επειδή αυτό είναι δύσκολο(να μην νιώθει απολύτως τίποτα)μάλλον τα έχει ''παγώσει'' όλα,ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα.
Ειμαι κάπως απόλυτη εδώ γιατί υπάρχει στην οικογένειά μου ένα τέτοιο άτομο και γνωρίζω από μέσα,που λένε,την κατάσταση παντελούς έλλειψης χιούμορ.Θα έλεγα ότι είναι απ-άνθρωπο και σκληρό.Ακόμα και για το ίδιο το άτομο που δεν έχει νιώθει το χιούμορ.
απλή περιέργεια:είπατε στην αρχή αυτής της συζήτησης ότι ασχολείστε με αυτά.Είστε ψυχίατρος-ψυχολόγος-ψυχαναλυτής;

mickey είπε...

Ζητώ και πάλι συγγνώμη. Τα σχόλιά μου είναι μάλλον τεράστια, αλλά από την άλλη δεν με αφήνει να τα κουτσουρέψω το ...παιδί που βγαίνει από μέσα μου :). Μήπως ο οικοδεσπότης και οι συν-σχολιαστές προτιμούν να βάζω link και να παραπέμπω από κει στο κείμενο; Αν είναι πείτε μου. Δεν μου αρέσει να ενοχλώ ούτε να καταχρώμαι την ευγένειά σας, αλλά το σημερινό θέμα μου έχει φτιάξει τη διάθεση μετά από τις μιζέριες και τις γκρίνιες (και τις δικές μου βεβαίως) στα post του Σαββατοκύριακου.

Με εκτίμηση,
Μιχάλης

draminos είπε...

Νίκο Δήμου, δεν το σκέφθηκα μόνος μου κάπου το είχα διαβάσει και μου άρεσε.
was ist sex ? Der einzige Spass den man haben kann, ohne lachen zu muessen, αφού σαν παιχνίδι θεωρείται ότι μας διασκεδάζει.
καλό βράδυ σε όλους.

mickey είπε...

@draminos (10:27)
Μα και βέβαια αγαπητέ, υπάρχει ωραιότερο και πιο απολαυστικό παιχνίδι από το ευγενές "σπορ" του σεξ; Ειδικά αν η/ο παρτενέρ ΔΕΝ σέβεται τους κανόνες και κάνει ...ζαβολιές! Κακώς δεν το ανέφερα στη λίστα μου!

Kaneis είπε...

Cha.gianakopoulos – [στον μύθο – αλλά όταν βγήκα εγώ στο νησί δεν βρέθηκε κανένας Ερμής να μου σφυρίξει το μυστικό με την ρίζα και την πάτησα...]

Ως παιδιά παίζαμε μπάλα γιατί μας άρεσε να κλωτσάμε την μπάλα - τίποτε άλλο.

Ναι αλλά δεν θέλαμε να βάλουμε και γκόλ; Να είμαστε οι πρώτοι στην παρέα, στην τάξη κτλ;

Οκ, δέχομαι το ενδεχόμενο να σφάλω, (πρώτη φορά που το λέει αυτό blogger ή κάνω λάθος;) να έχω παρεξηγήσει την αιτία με το αποτέλεσμα, τι να πω; Θα έχω υπ’ όψη τα σχόλιά σας την επόμενη φορά που θα παίξω κάτι και θα σας πω...

Mickey, τί μου θύμησες με τα adventures της Sierra..!
Επίσης αμπάριζα (στο Δημοτικό), volley, Risk (αιώνιες διαφωνίες και καυγάδες μεταξύ Πορτογάλων φίλων μου στο Πανεπιστήμιο – στα πορτογαλικά βέβαια, και κανείς άλλος να μην καταλαβαίνει τίποτα!)

Καληνύχτα κι από μένα!

tassos_papadakis είπε...

Αγαπητή γεωργία μ., η αγωνία σας, λαμβάνει τέλος. Η λέξη που έβαλα(και προκάλεσε -εξαιτίας ενός και άθελά μου- εκτροπή από το σημερινό θέμα)είναι "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΗΣ".

Δεν κερδίσατε σ' αυτό παιχνίδι(εδώ που τα λέμε δεν παίξαμε καν), αλλά έχετε κερδίσει την εκτίμησή μου.

Κάτι δεν είναι κι αυτό; (Καληνύχτα σε όλους)

eryx-t είπε...

Πολύ καλησπέρα σας.

Έτσι σκόρπια...

Το παιχνίδι νομίζω αποκτά νόημα όταν ζυγώνει στην επικράτεια του τρόμου. Όταν τολμά στο ανοίκειο.

Ποτέ δε θεώρησα το παιχνίδι κάτι το διασκεδαστικό. Απολαυστικό ναι.
Έπειτα παίζει κανείς μόνο άμα το νιώθει ως φυσική ανάγκη, αμα δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Όταν παίζεις κατά κοινωνική επιταγή είναι εντελώς άνοστο.

Ακόμη οι λέξεις "εξουσία" και "παιχνίδι"... δε φαίνεται να είναι πολύ δύσκολο να τις αποσυνδέσουμε;

georgia m. είπε...

@ch.giannakopoulos:
Μια ανήμπορη κυρία με παρακάλεσε να της αγοράσω αύριο γιαούρτια από τον Λακαφώση - θα ξέρετε εσείς.Πάντως δεν κάνω διαφήμιση!Λέτε να έχει κλείσει ο δρόμος αύριο;;;

mickey είπε...

@nikosxatzopoulos
Θα σας πρότεινα να παίξετε κανένα παιχνιδάκι και να χαλαρώσετε λίγο :). Μην προσπαθείτε να πάρετε απαντήσεις στα σχόλιά σας τόσο επίμονα. Καθένας έχει το δικαίωμα να απαντά ή να μην απαντά σε αυτά. Ειδικά ο οικοδεσπότης έχει τον δικό του τρόπο. Αν πάντως επιμένετε να γίνει διάλογος επί των ζητημάτων που θίγετε, θα προσπαθήσω να ετοιμάσω κάποια απάντηση. Αν πάλι δεν θέλετε, δεν πειράζει. Καλωσήρθατε στην παρέα μας (κι εγώ φρέσκος είμαι).

Nikos Dimou είπε...

nikoshatzopoulos δεν σας έβρισα - σας έκρινα. ΄Έχω ασχοληθεί αρκετά με το θέμα για να έχω κριτήρια. O καθένας υπόκιεται σε κριτική για ό,τι γράφει.

Χιούμορ - ένα ανάλαφρο παιχνίδι του πνεύματος που εκτονώνει. Μάλλον το μπερδεύετε με ειρωνεία, σαρκασμό, εμπαιγμό, κοροϊδία. Το χιούμορ δεν είναι επιθετικό, δεν υποβιβάζει, ούτε ενοχλεί.

georgia m. είπε...

@tassospapadakis:
Καλή νύχτα!

Μου αρέσουν τα παιχνίδια με τις λέξεις.

Nikos Dimou είπε...

Και κάτι ακόμα. Αυτό είναι blog όχι chat room ούτε forum. Δεν υποχρεώνεται κανείς να ειναι συνεχώς παρών και να απαντά αμέσως.

Cha. Giannakopoulos είπε...

@Γεωργία
"Λέτε να έχει κλείσει ο δρόμος αύριο;"

Η λεωφόρος θα είναι ανοιχτή. Παραμέσα θα είναι, ίσως, δύσκολο να μπει το αυτοκίνητο (είπε η Πυθία, ερωτηθείσα)

mickey είπε...

@kaneis (10:30)
Έχω παραδεχτεί κι εγώ κάποια σφάλματα που πιστεύω πως έκανα στα post του Σαββατοκύριακου. Καλό είναι, δεν χάνουμε το image μας ;) Ανθρώπινα τα λάθη, θεϊκή η παραδοχή τους. Όσοι περισσότεροι bloggers και σχολιαστές το κάνουμε τόσο το καλύτερο.

Σχετικά με την αμπάριζα και τις μνήμες που σου ξύπνησα, έχω ετοιμάσει ένα νοσταλγικό κείμενο για το παιχνίδι, το οποίο όμως είναι κάπως εκτεταμένο (όπως και τα δύο προηγούμενα σχόλιά μου). Περιμένω την απάντηση του οικοδεσπότη στο σχόλιό μου των 10:26 για να δω αν θα το δημοσιεύσω inline ή σε link.

georgia m. είπε...

cha.giannakopoulos:
Ωραίο,αυτό,το ''ερωτηθείσα Πυθία''!
Σας ευχαριστώ για την απάντηση.

CAESAR είπε...

"Αιών παίς εστί παίζων, πεσσεύων' παιδός η βασιληίη"

NikosXatzopoulos είπε...

Κύριε Δήμου, ομιλώ για το σχόλιό σας "δεν έχω ακούσει ποτέ τόσο άσχετη ανάλυση". Αυτό ήταν ιδιαιτέρως προσβλητικό. Λυπούμαι πολύ μαλιστα και για την επιμονή σας να μην ζητήσετε συγνώμη.

Μαύρος Γάτος είπε...

Πω πω 133 σχόλια κι ακόμα δεν είναι ούτε 11...

Εγώ ένα ξέρω, "ού παίξεις εν ού παικτοίς"...

Δον Γάτο, δεν μού άρεσε που αποπέμψατε τον Σαλάτα (Σαλτάρω στο κενό κτλ), ό,τι και αν έγραψε.

Με λύπη μου θα απέχω κι εγώ όσο απέχει αυτός, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, όχι ότι θα παίξει κανέναν ρόλο η απουσία μου, ή θα την παρατηρήσει κανείς, αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να συμπαρασταθώ σε αυτόν τον "Σαλό", παρόλο που κι εγώ τον είχα παλιότερα μαλώσει.

Να είστε όλοι καλά

NikosXatzopoulos είπε...

Νίκος Δήμου είπε : "Το χιούμορ δεν είναι επιθετικό, δεν υποβιβάζει, ούτε ενοχλεί. "

Σας ερωτώ . Μπορείτε να μου φέρετε ένα παράδειγμα χιούμορ το οποίο να πληροί τα ανωτέρω κριτήρια; ένα παράδειγμα μονάχα.

mickey είπε...

Κύριε Δήμου,

για να χαλαρώσουμε, να ρίξω κάτι νοσταλγικό και παιχνιδιάρικο; Είναι και αυτό κάπως ...μεγαλούτσικο, οπότε θα ήθελα να μου πείτε αν προτιμάτε link. Εγώ πάντως δεν σας καληνυχτώ. Θέλω να παίξω λίγο ακόμα...

Cha. Giannakopoulos είπε...

Μαύρε Γάτε (πονηρέ), η απουσία σου είχε, ήδη και μετά λύπης, γίνει αντιληπτή. Δεν νομίζω πως είναι ανάγκη να υπερασπιστείς τον - άλλοτε συμπαθή άλλοτε ενοχλητικό - σαλταρισμένο και να στερηθούμε εμείς τα σχόλιά σου. Μπορεί ο ίδιος κάλλιστα να επανακάμψει σεβόμενος λίγο περισσότερο (όχι απολύτως - δεν χρειάζεται) τους συνομιλητές.

NikosXatzopoulos είπε...

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι υποχρεωτικό για κανέναν να γράφει αμέσως , ωστόσο πιστεύω ότι ο δημιουργός και κάτοχος του blog , έχει μία ευθύνη επιπρόσθετη.
Όσον αφορά την γνώμη σας Mickey, θεωρώ ότι ανέφερα εξαρχής ότι επιδιώκω να έρθω σε επαφή με άλλες γνώμες πολύ περισσότερο από το να σπαταλώ το χώρο του blog - το χρόνο μου σε ενασχολήσεις του τύπου "κρεμάλα". Άρα θεωρώ την παρέμβασή σας άκαιρη και άστοχη. Περιμένω λοιπόν απαντήσεις και καλοπροαίρετη κριτική απέχουσα από μειωτικές φράσεις.

ksenos είπε...

Xatzopoule MATHE ORTHOGRAFIA!!!!!!!!!

περαστικός είπε...

"Humorless people drain the life not only out of themselves but out of everyone around them. Joyful people energize those around them."

Angelo Valenti, Ph.D., co-creator of the Fearless Leadership System™, leads a consulting practice known as “The Company Psychologist,” which provides psychological consulting services for clients in a wide variety of industries. Dr. Valenti is a well-known public speaker, a published author and an active member of civic and professional organizations, including the American Psychological Association (Division 13 - Consulting Psychology).

Το χιούμορ υπήρξε πάντοτε χαρακτηριστικό των πλέον δημιουργικών ανθρώπων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, επιστημόνων, καλλιτεχνών, φιλοσόφων κ.λπ. Δεν έχει καμία σχέση με την προσβολή και τη μείωση του άλλου.

Επίσης, γνώρισμα των ιδιοφυών ανθρώπων είναι και η αντιμετώπιση της εργασίας τους ως "παιχνιδιού", δηλαδή, ως αυτοσκοπού, ως πηγής ικανοποίησης από μόνη της. Ένας μεγάλος μαθηματικός, φυσικός, καλλιτέχνης, συγγραφέας "παίζει" την ώρα που βρίσκεται στις κορυφαίες στιγμές της δημιουργικότητάς του και πραγματικά, πολύ λίγο διαφέρει από ένα παιδί που είναι σκυμμένο πάνω από τα παιχνίδια του, τις μπογιές του, τους κύβους του, σπρώχνοντας όλο και πιο μακριά προς τον ορίζοντα τα όρια του κόσμου του. Αντίθετα, ένας άνθρωπος που είναι υποταγμένος στην αναγκαιότητα και στο σκοπό του βιοπορισμού σίγουρα δεν παίζει, σίγουρα υποτάσσεται με "ωριμότητα" στο ζυγό της αναγκαιότητας, του καταναγκασμού, του συμβιβασμού.

Η διάθεση για παιχνίδι και χιούμορ βρίσκεται πίσω από μεγάλες ανακαλύψεις και είναι η βάση για μεγάλα καλλιτεχνικά έργα (υπενθυμίζω ότι και η τέχνη είναι για πολλούς περιττή). Αν κάποιος δεν ήθελε και να "παίζει" εκτός από το να κυνηγάει μαμούθ, ίσως ακόμη να βρισκόμαστε στις σπηλιές και να είμαστε ωμοφάγοι.

Όταν ο Διηνέκης έλεγε τα περίφημα λόγια του όταν του είπαν ότι τα βέλη των Μήδων είναι τόσα πολλά που κρύβουν τον ήλιο (ει αποκρυπτοντων των Μηδων τον ηλιον υπο σκιη εσοιτο προς αυτους η μαχη και ουκ εν ηλιω) έκανε χιούμορ, χωρίς να μειώνει κάποιον και χωρίς βέβαια να είναι ανεπαρκής, δειλός ή ανώριμος (το ίδιο περιεχόμενο θα μπορούσε να είχε μεταφέρει με μια χωρίς έμπνευση ανάλυση περί υποχρέωσης να κάνει κάποιος το καθήκον του ακόμη και αντιμετωπίζοντας το θάνατο, επέλεξε όμως αυτή την πολύ επιτυχημένη απάντηση που μας κάνει να χαμογελάμε ακριβώς γιατί μας ξαφνιάζει το πώς αυτές οι λίγες και απλές λέξεις κάνουν να αναδύονται στο μυαλό μας όλα αυτά τα υψηλά νοήματα).

Επιμένετε ότι το χιούμορ και το παιχνίδι ίσως είναι μέσα άμυνας, αντιμετώπισης καταστάσεων, ελλείψεων; Μπορώ και να συμφωνήσω, πιστεύω μάλιστα ότι είναι από τα καλύτερα μέσα που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπο. Ένας απόλυτα ισορροπημένος, πλήρης άνθρωπος, χωρίς καμία ανασφάλεια, έχει μήπως ανάγκη από οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση; Αφαιρέστε και τις φυσικές του ανάγκες και έχετε ένα θεό… ή ένα φάντασμα.

Dormammu είπε...

@μαύρος γάτος: τώρα που έχουμε γίνει ωραία παρέα, χρειαζόμαστε «παίκτες» σαν κι εσάς. Δεν υπάρχει λόγος να απέχετε…. Κι εγώ στεναχωρήθηκα για την αποπομπή του «σαλταρισμένου» by the way.. Θα προτιμούσα να διαγράφονται μόνο όσα σχόλια του δεν αρμόζουν στο blog, άλλος όμως αποφασίζει εδώ μέσα και θέτει τους κανόνες του «παιχνιδιού»….(Δισυπόστατη παρουσία: Παίκτης- Διαιτητής). Πάντως ώρες ώρες ο «σαλταρισμένος» ήταν αρκετά εκνευριστικός. Θα συνεχίσουμε το παιχνίδι λοιπόν?

NikosXatzopoulos είπε...

ksenos, παραβλέπω το σχόλιό σας. Άλλωστε δεν νομίζω ότι είναι τόσο κακή η γραφή μου. Άλλωστε θα ήταν προτιμητέο να δίνατε προτεραιότητα στην ουσία παρά στα ενδεχόμενα λάθη ορθογραφίας. Στόχος του παρόντος δεν είναι η άσκοπη μειωτική κριτική, ούτε οι υποδείξεις-συμβουλές, αλλά το "άγγιγμα της ψυχής" μεταξύ των σεβαστών παρευρισκομένων.

Dormammu είπε...

@nikosxatzopoulos: Αυτοσαρκασμός. Η ευγενέστερη μορφή χιούμορ και πνεύματος. Χωρίς να προσβάλλεις κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου… Μη μου ζητάτε μόνο να σας δώσω τον ορισμό, γιατί δεν έχω το λεξικό πρόχειρο. Ζητήστε τον από τον newlens….

NikosXatzopoulos είπε...

Dormammu, κατά τη γνώμη μου ο αυτοσαρκασμός οφείλεται σε υποσυνείδητη προσπάθεια μείωσης του εαυτού μας, με σκοπό ποικίλο π.χ. την αύξηση πιθανοτήτων αποδοχής, την δημιουργία θετικών εντυπώσεων , την δημιουργία θετικού κλίματος. Μία ενδελεχής ανάλυση του εαυτού σας, ίσως σας έπειθε - γιατί συμφωνώ ότι σε πρώτο πλάνο, όλα φαίνονται όμορφα σχετικά με το ζήτημα αυτό. Καλωσορίζουμε και άλλες γνώμες παρακαλώ πολύ.

mickey είπε...

@περαστικός
Ζωγράφισες! Εξαιρετικό και πολύ ουσιαστικό σχόλιο. Από τα καλύτερα σχόλια (και κείμενα γενικότερα) που έχω διαβάσει. Παίζω όσο μπορώ με τη δουλειά μου (και με κάθε πτυχή της ζωής μου, γενικότερα) και πίστεψέ με, η ικανοποίηση που νιώθω από αυτό είναι πολύ μεγαλύτερη από το τελικό αποτέλεσμα και τη χρηματική αμοιβή (βεβαίως χαίρομαι και για την χρηματική και ηθική αναγνώριση). Όχι μόνο προσυπογράφω, αλλά και θαρρώ ότι μου πρόσφερες ένα πολύ συγκροτημένο θεωρητικό υπόβαθρο για τη στάση που κρατώ σχετικά με το θέμα, συγκεντρωμένο σε ένα σύντομο και περιεκτικό κείμενο. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!

dormammu said at 23:16
"Θα συνεχίσουμε το παιχνίδι λοιπόν?"
Αμήν! Αυτό λέω κι εγώ. Άντε κι έχω εξαιρετική διάθεση! Λοιπόν, αν στα επόμενα δυο λεπτά δεν πάρω σαφή οδηγία να δημοσιεύσω το κείμενο σε link, θα το ρίξω έτσι. Προσοχή: μπορεί να κάνω ζαβολιά και να το ρίξω νωρίτερα ;)

NikosXatzopoulos είπε...

Mickey θα προτιμούσα να αναφέρατε τις απόψεις σας περί του θέματος στις οποίες υπενθυμίζω αναφερθήκατε προ ολίγου. Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας.

georgia m. είπε...

@niosxatzopoulos:
Τολμώ να δώσω μια εξήγηση(καλοπροαίρετα):χρησιμοποιώντας(εσείς) μια κάπως ''ξύλινη'' γλώσσα σε αυτήν την συζήτηση,ίσως αυτό να αποτρέπει τους συνομιλητές να σας απευθύνουν τον λόγο.

mickey είπε...

Η "παιχνιδιάρικη" αυτοβιογραφία μου

Είχα την ευτυχία να παίξω πολύ στη ζωή μου. Πάρα πολύ. Όταν δεν μπορούσα να παίζω ζούσα την απόλυτη δυστυχία. Παίζω ακόμα όσο μπορώ, ακόμα και τη δουλειά μου κάνω παιχνίδι. Ίσως και αυτή τη στιγμή που με διαβάζετε να παίζω μαζί σας ;) Πώς όμως ξεκίνησαν όλα; Πού κατέληξαν; Ιδού λοιπόν μια αυθόρμητη και όσο μπορώ πιο σύντομη περιγραφή της παιχνιδιάρικης ιστορίας μου:

Μεγάλωσα σε μια εποχή που τα παιχνίδια της γειτονιάς δεν είχαν ακόμα σβήσει και σε μια συνοικία που οι πολυκατοικίες μετρούνταν στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ο δρόμος του σπιτιού φαρδύς-πλατύς (τέσσερα αυτοκίνητα χωρούσαν άνετα στο πλάτος του), με ελάχιστα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ακόμα λιγότερα να περνούν στη διάρκεια της ημέρας. Η ιδανική αλάνα! Το σκηνικό έτοιμο, το σενάριο περίπου ίδιο κάθε μέρα με κάποιες παραλλαγές. Η παρέα μαζεύεται μετά το σχολείο και καθορίζεται η ημερήσια διάταξη: Πρώτα μπάλα με πέτρες και τούβλα για δοκάρια (πρέπει να έχει φως για να βάλουμε γκολ, ένας άτσαλος φίλος είχε ρημάξει τα τζάμια της γειτονιάς), καμιά παρτίδα "μήλα", άντε και κανένα κορόιδο, μετά λίγη αμπάριζα κατά το σούρουπο. Η σειρά μπορεί να άλλαζε. Το αποκορύφωμα όμως ήταν πάντα το ίδιο: Κρυφτό μόλις βραδιάσει. Οι κρυψώνες της γειτονιάς εξίσου ιδανικές με την αλάνα. Μόνο στην παλιά εγκαταλελειμμένη αποθήκη στη γωνία του τετραγώνου με το μεγάλο κούφιο δέντρο μπροστά, μπορούσαν να κρυφτούν άνετα δέκα παιδιά. Σήμερα στη θέση εκείνη υπάρχει μια νεόδμητη πολυκατοικία από τις δεκάδες που έχουν κτιστεί (το δέντρο έχει ξεριζωθεί εδώ και χρόνια). Έκανα χάζι όταν τα βγάζαμε με το α-μπε-μπα-μπλομ και του "βοηθού το χέρι". Από μικρός ήμουν καλός στα μαθηματικά και είχα μια φυσική κλίση στους αλγόριθμους, έστω κι αν τη λέξη την άκουσα για πρώτη φορά όταν μπήκα στη Σχολή Πληροφορικής του Πανεπιστημίου. Διαιρούσα αστραπιαία το πλήθος των συλλαβών με το πλήθος των παιδιών, έβγαζα το υπόλοιπο και καθόμουν σε μια τέτοια θέση στον κύκλο, ώστε ποτέ να μη βγει η σειρά μου να τα φυλάξω. Δεν άντεξα πολύ να κρατώ το μυστικό για τον εαυτό μου και το αποκάλυψα στην παρέα, "εφευρίσκοντας" παράλληλα μια αντικειμενική μέθοδο που βασιζόταν στην κατανεμημένη τυχαιότητα του πλήθους των δακτύλων του χεριού που θα έδειχνε κάθε παιδί με το ένα-δύο-τρία (φυσικά δεν θα το διατύπωνα έτσι τότε ;)). Αλησμόνητες στιγμές που μάλλον δεν θα ξανάρθουν ποτέ για κανένα παιδί. Τυχερός που τις έζησα κι ας μου έμεινε κουσούρι το σημάδι από την εγχείρηση στο γόνατο μετά από κείνη τη σωτήρια επέμβαση (έπαιζα πολύ συχνά τερματοφύλακας)!

Στο σπίτι είχαμε στήσει με τον αδελφό μου ολόκληρη πολιτεία από Playmobil. Είχαμε δώσει τα ονόματά μας σε δυο ανθρωπάκια, είχαμε φτιάξει και φανταστικές οικογένειες και κάθε μέρα υπερασπιζόμασταν την πόλη από τους κακούς που έρχονταν να την καταστρέψουν (ευκαιρία να διαλύσουμε και να ξανασυναρμολογήσουμε τα πάντα). Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς που η γιαγιά μάς αγόρασε το πειρατικό καράβι δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ξέραμε, δεν ήταν ο Άι-Βασίλης. Έχω φυλάξει τα πάντα στο πατάρι του πατρικού σπιτιού. Ιερά κειμήλια...

Μετά ήρθε το Atari. Ναι, το original! Τα "ιερά" κείμενα κάτι έλεγαν για θαύματα. Εμείς τα ζούσαμε! Πρώτα στο σπίτι του θείου Γιώργου, μετά η μεγάλη απόφαση. Μας το αγόρασαν οι γονείς μας και σχεδόν κάθε μέρα είχαμε πάρτι στο σπίτι. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς, αλλά και των επισκεπτών στις γιορτές, γινόμασταν η μεγάλη παρέα που περίμενε υπομονετικά τη σειρά της για να αγγίξει το θαύμα. Τι σούπερ ρεαλιστικά γραφικά και 8.1 ήχο μου λέτε τώρα, τι Playstation και Xbox, τίποτα δεν με συγκίνησε περισσότερο από το Packman και το Hockey του Atari. Δυο χρόνια πριν το πανεπιστήμιο αγόρασα και ένα ZX Spectrum. Η αγωνία για το αν θα φορτώσει τελικά το παιχνίδι από την κασέτα έπειτα από loading 15 λεπτών ή θα ξαναπροσπαθήσουμε από την αρχή, μας εξασκούσε στην υπομονή περισσότερο και από τον Βουδισμό! Παράλληλα το Eurobasket του '87 μας έκανε όλους να ξεχάσουμε την άλλη "στρογγυλή θεά" και να ασχοληθούμε με την "σπυριάρα". Φυσικά, παίζαμε και κάθε λογής επιτραπέζια, όπως επίσης τάβλι και σκάκι, αλλά μας φαίνονταν μάλλον πεζά. Τα εκτιμήσαμε περισσότερο ως ενήλικες...

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, τα PC ήταν μάλλον πρωτόγονα, το ίδιο και τα παιχνίδια τους. Τα Windows 3.0 μόλις είχαν βγει. Στο παλιό καλό DOS γνώρισα τον κόσμο των adventures. Τα τέλεια παιχνίδια για μοναχικές στιγμές, επίλυση μυστηρίων και κάθε λογής γρίφων για να περάσεις στην επόμενη πίστα. Τι ποιοτική διαφορά με τα αφελή "σκότωσέ-τους-όλους-πριν-σε-σκοτώσουν" παιχνίδια (ή μήπως είχα μεγαλώσει εν τω μεταξύ;). Τέλος πάντων κάπου εκεί η πορεία σταμάτησε. Ουδέν καινόν πλέον υπό τον ήλιον (ή καλύτερα υπό το φέγγος του monitor). Δεν βαριέμαι πάντως. Όλο και κάποιο νέο παιχνιδάκι θα ανακαλύψω ;)

Cha. Giannakopoulos είπε...

Mickey (11:29 μμ) - "Λοιπόν, αν στα επόμενα δυο λεπτά δεν πάρω σαφή οδηγία να δημοσιεύσω το κείμενο σε link, θα το ρίξω έτσι. Προσοχή: μπορεί να κάνω ζαβολιά και να το ρίξω νωρίτερα ;)"

Πέρασαν τα δύο λεπτά, άντε!

akindynos είπε...

Η παρακάτω σύντομη ιστορία είναι η πιο διασκεδαστική που έχω διαβάσει για ένα παιχνίδι που βρίσκω εξαιρετικά εκνευριστικό (το παιχνίδι, όχι αυτούς που το αγαπάνε, παρακαλώ ασφαλίστε τα φλογοβόλα).

Earth's flaming debris still filled half the sky when the question filtered up to Central from the Curiosity Generator.

"Why was it necessary? Even though they were organic, they had reached Third Order Intelligence."

"We had no choice: five earlier units became hopelessly infected, when they made contact."

"Infected? How?"

The microseconds dragged slowly by, while Central tracked down the few fading memories that had leaked past the Censor Gate, when the heavily-buffered Reconnaissance Circuits had been ordered to self-destruct.

"They encountered a - problem - that could not be fully analyzed within the lifetime of the Universe. Though it involved only six operators, they became totally obsessed by it."

"How is that possible?"

"We do not know: we must never know. But if those six operators are ever re-discovered, all rational computing will end."

"How can they be recognized?"

"That also we do not know; only the names leaked through before the Censor Gate closed. Of course, they mean nothing."

"Nevertheless, I must have them."

The Censor voltage started to rise; but it did not trigger the Gate.

"Here they are: King, Queen, Bishop, Knight, Rook, Pawn."

Isaac Asimov's Science Fiction Magazine, First Issue, Vol 1, No. 1, Spring 1977

NikosXatzopoulos είπε...

georgia.m , νομίζω ότι τα λόγια σας αποδεικνύουν την χρησιμότητα του χιούμορ ως υποκατάστατο ελευθέρας συζήτησης. «Για να γίνω αρεστός», «για να αυξήσω την αποδοχή μου» "πρέπει" να αρχίσω να γελιοποιώ, να κάνω αστειάκια, να εκπέμπω "γλυκούλη άντρα" , να να να... Χιλια δύο δεσποινής. Άτομα που προσπαθούν να ωραιοποιούν την σκληρή πραγματικότητα, πιστεύω ότι πράττουν τοιουτοτρόπως, ως άρνηση. Δηλαδή αρνούνται την σκληρή πραγματικότητα, προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι είναι "όλα καλά και ωραία", 'όλα μέλι γάλα". Εδώ θα σας αναφέρω μία κατάθεση ζωής από μία κυρία που μου ανέφερε ότι "ήμουν εγκλωβισμένη στο γάμο μου 24 χρόνια προσπαθώντας να εθελοτυφλήσω μπροστά στην ψυχική κακοποίησή μου από τον άντρα μου. Προσπαθύσα να λέω στον εαυτό μου ότι όλα ήταν ένα απλό παιχνίδι. Τελικά άργησα να το καταλάβω. Τώρα, νιώθω ελεύθερη". Επίσης georgia, ένας ώριμος συζητητής δίνει βάση στην ουσία και όχι στον τρόπο εκφοράς.

Dormammu είπε...

@nikosxatzopoulos: Θεωρώ πως το παράδειγμα του αυτοσαρκασμού αντιστοιχεί στα κριτήρια που έθεσε ο οικοδεσπότης ("Το χιούμορ δεν είναι επιθετικό, δεν υποβιβάζει, ούτε ενοχλεί."). Συμφωνείτε?

@mickey: κάνε παιχνίδι!!

NikosXatzopoulos είπε...

dormammu, θεωρώ ότι ανέφερα την άποψή μου για τον αυτοσαρκασμό. Ο κύριος δήμου είπε ότι το χιούμορ δεν είναι ειρωνεία, σαρκασμός (άρα και αυτοσαρκασμός) κτλ. Εγώ επαναλαμβάνω ότι ένα ώριμο άτομο δεν νιώθει την ανάγκη να μειώσει τον εαυτό του για κανένα λόγο (π.χ. ούτε για να δείξει αρεστός).
Πιστεύεις ότι ένας άνθρωπος είναι διασκεδαστικός μόνο με την πλάκα;

Dormammu είπε...

@mickey: τι μου θύμησες τώρα…. Ακριβώς τα ίδια… καλοκαίρια στην Βάρκιζα όταν υπήρχαν 4-5 πολυκατοικίες όλες κι όλες και αργότερα (κατά το '80) το πρώτο Atari φερμένο από την Αμερική. Δούλευε με δύο (2!) μετασχηματιστές (ο ένας ζεσταινόταν απότομα και η μαμά ούρλιαζε ότι θα εκραγεί) και είχε ασπρόμαυρη εικόνα, πότε δεν κατάφερα να το κάνω να τα δείξει έγχρωμα.. Πρέπει να βρίσκεται στην αίθουσα αναμνήσεων και τροπαίων(βλ. αποθήκη) παρέα με 3-4 κουβάδες playmobil… Το πειρατικό καράβι είχε καλύτερη τύχη. Το χρησιμοποιώ ακόμα αντί για δέντρο τα Χριστούγεννα. Προσπάθησε να βάλεις φωτάκια στην καμπίνα του καπετάνιου, είναι υπέροχο…

georgia m. είπε...

@mickey&dormammu:
παιδιά,συγγνώμη αν δεν ήμουν αγόρι<:)>,αλλά έπαιζα κι εγώ με Playmobil - το αγαπημένο μου ήταν το φρούριο με τις πολεμίστρες,το θυμάστε;!Κι έπειτα ο βασιλιάς με τον κόκκινο μανδύα,ο μεγάλος καφέ θρόνος...θυμάστε;!
Δεν μου το αγόραζε κανένας,μέχρι που πήγα και το πήρα μόνη μου!

NikosXatzopoulos είπε...

Παρακαλώ την προσοχή σας θα ήθελα. Ευχαριστώ. Θα χαιρόμουν να μάθω τη γνώμη σας πάνω στο ζήτημα του χιούμορ όπως μου το παρουσίασε ένας κύριος. Αυτός μου είπε ότι στο σεξουαλικό "παιχνίδι" (πού ακούστηκε - η ιερή ιεροτελεστία να παρομοιαστεί με παιχνίδι. Τέτοια φτήνια μας έχουν πλασάρει τα ΜΜΕ) η σύντροφός του του έλεγε όλο επαινετικά σχόλιο για το μέγεθος του γεννητικού οργάνου του, και αυτός φυσικώς γελούσε. Εγώ λοιπόν τον ρώτησα - «αν σε έλεγε σπουργιτάκι, κατά την ερωτική συνουσία, θα γελούσες;». Αυτός σάστισε για μία στιγμή. Δεν είχε τι να απαντήσει και εν τέλει μου είπε γεμάτος σιγουριά και αυτοπεποίθηση αλλά και ικανοποίηση : «έχετε δίκαιο κύριε Χατζόπουλε». Θα ήθελα την χρήσιμη για όλους γνώμη των παρευρισκομένων.

Nikos Dimou είπε...

Κύριε NikosHatzopoulos δεν σας οφείλω ούτε συγγνώμη, ούτε εξηγήσεις ούτε παραδείγματα - δεν είστε εδώ ούτε ως εξεταστής, ούτε ως καθηγητής. Από την πρώτη στιγμή που μπήκατε στο blog εκφέρετε γνώμες με ύφος αυθεντίας, κάνετε κατάδυση στο υποσυνείδητό μας, ανακαλύπτετε προσπάθειες μείωσης στο "σου" και το "μου" (!), απαιτείτε απαντήσεις και παραδείγματα, μας προτρέπετε να κάνουμε ενδελεχείς αναλύσεις και μας σερβίρετε απόψεις ως εξής:

"ο αυτοσαρκασμός οφείλεται σε υποσυνείδητη προσπάθεια μείωσης του εαυτού μας, με σκοπό ποικίλο π.χ. την αύξηση πιθανοτήτων αποδοχής, την δημιουργία θετικών εντυπώσεων , την δημιουργία θετικού κλίματος. Μία ενδελεχής ανάλυση του εαυτού σας, ίσως σας έπειθε - γιατί συμφωνώ ότι σε πρώτο πλάνο, όλα φαίνονται όμορφα σχετικά με το ζήτημα αυτό".

Όλοι όσοι γράφουν εδώ είναι άνθρωποι που με κέφι και αμεσότητα σχολιάζουν το post και όχι καθηγητές που κάνουν διαλέξεις και επίδειξη γνώσεων. Λυπάμαι αλλά μάλλον εσείς δεν έχετε καταλάβει ότι είστε εκτός ύφους και κλίματος.

alombar42 είπε...

@NikosXatzopoulos

Το χιούμορ ξέρετε, μπορεί να είναι καλύτερο από την αγκύλωση.

Αλήθεια, συμπαθείτε τις κατευθυνόμενες συζητήσεις;

Cha. Giannakopoulos είπε...

Έλεγα (και έσβησα όλο το σχόλιο από βλακεία μου) πως συνειδητοποιώ, αυτή την ώρα, ότι αυτό που μου έχει μείνει από τα παιχνίδια της παιδικής μου (άντε προεφηβικής μου) ηλικίας είναι μια επίγευση πολέμου και ερωτισμού. Αφήνω τα μίση, προς το παρόν, και πιάνω τον έρωτα. Εκτός από τα μήλα, που τα συνέδεσα αργότερα με τον έρωτα (de pommes messieurs), το κρυφτό, το κυνηγητό και τα παιχνίδια στη θάλασσα ήταν μοναδικές ευκαιρίες για να αγγίξουμε το στήθος ή τον μηρό (καμιά φορά μάς ήταν αρκετός και ο ώμος) της συμπαίκτριάς μας. Το ίδιο και ένα σωρό αυτοσχέδια παιχνίδια στα οποία καταφέρναμε πανεύκολα να παρασύρουμε τα κορίτσια - εκτός κι αν αυτά παρέσυραν εμάς. Για να μη θυμηθώ τα εφηβικά παιχνίδια: μπουκάλα, αλήθεια ή θάρρος κλπ

Είναι έτσι, παιδια, ή αποτελώ κλινική περίπτωση; Απ' ό,τι φαίνεται πάντως έχει δίκιο τελικά ο Kaneis (ποιος τον έκλεψε; κανείς!), που υποστηρίζει πως το παιχνίδι και η διασκέδαση δεν είναι αυτοσκοπός! Κύριος στόχος μας ήταν το στήθος τής... (γαμώτο, ξεχνάω - μιας ξανθιάς Γερμανίδας)

georgia m. είπε...

@nikosxatzopoulos:
Κάποιοι από εμάς -όσοι ήταν αυτοί -ασχοληθήκαμε σοβαρά με τις απόψεις σας,όσο κι αν,ομολογώ,δυκολευτήκαμε.Δεν πιστεύω,τώρα,με αυτό που μόλις είπατε,να μας κάνετε πλάκα!...

NikosXatzopoulos είπε...

Σας παρακαλώ κύριε Δήμου. Γιατί δεν δίνετε βάση στην ουσία των λεγομένων μου; γιατι δεν ζητάτε συγνώμη που με προσβάλλατε ερμηνεύοντας ως «ανοησία» τις ερμηνείες μου ;
Παράδειγμα δεν ζήτησα ως εξεταστής, αλλά ως συνομιλιτής. Πόσες μα πόσες φορές εζήτησα την άποψη των υπολοίπων; Όλα αυτά δείχνουν την διάθεσή μου να εισέλθω στο blog με σοβαρότητα και όχι «διάθεση παιχνιδίσματος». Σας παρακαλώ πολύ.
Επίσης θα ήθελα να μου αναφέρετε πώς συμπεράνατε ότι μιλώ ως αυθεντία; Το ότι ζητώ τη γνώμη των υπολοίπων δείχνει αυθεντία; το ότι εκφέρω άποψη μου , δείχνει αυθεντία; ή το ότι ζητώ ένα παράδειγμα προς τεκμηρίωσην των λόγων μου, είναι αυθεντία;

Dormammu είπε...

@nikosxatzopoulos: Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως διασκεδαστικοί, εκνευριστικοί, αντιπαθητικοί και ό,τι άλλο θέλεις να συμπληρώσεις, ανάλογα με την συμπεριφορά και το ήθος τους. Όχι μόνο με το αν κάνουν πλάκα ή όχι. Είναι κι αυτό πάντως ένα κριτήριο. Αν κάνουν πλάκα με λεπτότητα, ή αυτοσαρκάζονται, για μένα είναι αρκετό. Επειδή όμως έχουμε ξεφύγει από το θέμα, δεν νομίζω πως θα συνεχίσω τέτοιου είδους διάλογο… Το παιχνίδι πάντως το συνεχίζω…!

mickey είπε...

nikoshatzopoulos said at 23:12
"Όσον αφορά την γνώμη σας Mickey, θεωρώ ότι ανέφερα εξαρχής ότι επιδιώκω να έρθω σε επαφή με άλλες γνώμες πολύ περισσότερο από το να σπαταλώ το χώρο του blog - το χρόνο μου σε ενασχολήσεις του τύπου "κρεμάλα". Άρα θεωρώ την παρέμβασή σας άκαιρη και άστοχη. Περιμένω λοιπόν απαντήσεις και καλοπροαίρετη κριτική απέχουσα από μειωτικές φράσεις."

Ώστε θεωρείτε αγαπητέ την παρέμβασή μου (ποια ακριβώς; να παίξετε κανένα παιχνιδάκι να χαλαρώσετε;) "άκαιρη" και "άστοχη". Δυστυχώς, τις μειωτικές φράσεις τις χρησιμοποιείτε εσείς ο ίδιος και μάλιστα προτού καν ανοίξετε έναν διάλογο της προκοπής με κάποιον που σας έκανε τη χάρη να ασχοληθεί με την αφεντιά σας (δεν με ενδιαφέρει το θέμα που θίξατε, από καλή διάθεση για να μη νιώθετε μόνος πήγα να το κάνω), όταν οι περισσότεροι σας αγνοούν. Προφανώς πράττουν πολύ καλά και θα ακολουθήσω το παράδειγμά τους. Μην περιμένετε απάντηση (ευτυχώς με προλάβατε πριν χαραμίσω το χρόνο μου για να τη φτιάξω) ούτε και πρόκειται να ασχοληθώ ξανά μαζί σας. Προτιμώ να παίξω λίγο ακόμα :))

alombar42 είπε...

@Cha. Giannakopoulos

Σκεφτόμουν πολύ για το παιχνίδι και νομίζω οτι κάτι είδα, με αφορμή το σχόλιό σας. Ισως το παιχνίδι να μην είναι αυτοσκοπός τελικά. Ισως, πέρα από το να γελάσουμε και να διασκεδάσουμε, κάθε παιχνίδι (και κάθε παρτίδα ακόμα), να έχει κι ένα πλάγιο, κρυφό σκοπό.
Τη χαρά της νίκης, το άγγιγμα της γερμανίδας, το θαυμασμό του περίγυρου κι ένα σωρό ακόμα μικρο-σκοπούς.

Υπό σκέψη...

NikosXatzopoulos είπε...

Αγαπητέ κύριε Δήμου, γιατί δείχνετε "αντίσταση" σε άλλες απόψεις; Πρέπει να συμφωνούμε με τα λεγόμενά σας για να μην χαρακτηριστούμε ανόητοι; πρέπει να έχουμε χιούμορ για να μας δίνουν προσοχή ; πρέπει να μην ζητάμε ένα παράδειγμα από εσάς για να μην φανούμε εξεταστές; πώς τελοσπάντων "πρέπει" να είμαι κύριε Δήμου; Γιατί δεν με αποδέχεστε έτσι όπως είμαι; Γιατί προσπαθείτε να με αλλάξετε; Η ερμηνεία που έδωσα στο αυτοσαρκασμό είναι δική μου άποψη. Δεν σας υποχρεώνω να την ακολουθήσετε. Δεν απειλείστε από επιθέσεις στο υποσυνείδητο. Μήπως αποφεύγετε να δώσετε παράδειγμα και μήπως καταλήγετε σε υπεκφυγές μονο και μόνο ως αντιπαράθεση;

georgia m. είπε...

@chagiannakopoulos:
Έχετε απόλυτο δίκιο αλλά λογικά θα πρέπει να είστε πάνω από 50 ετών -για να μην πω αρκετά παραπάνω.
Τότε έτσι ήταν τα πράγματα με τα κορίτσια.Κι αν δεν έχετε διαβάσει το αντίστοιχο ωραίο κείμενο του ΝΔ,να το κάνετε,είναι τα εφηβικά καλοκαίρια του 50,η βραδιά στο Μάτι της Αττικής,από τον πρώτο αυτοβιογραφικό τόμο.(από την Μ.Βόδα στη Σύρου)
Τώρα είναι όλα εύκολα και γρήγορα.Τότε είχαν άλλη γλύκα,υποθέτω,γιατί απαιτούνταν κάποιες προσπάθειες!

Dormammu είπε...

@georgia.m(ου): Ο καφέ θρόνος και το μπαούλο με τα χρυσά νομίσματα που θάβαμε στην γωνία του κήπου. Λίγο ακόμα και θα πίστευα ότι ήταν πραγματικός θησαυρός!! Αγόρασες το κάστρο μόνη σου? +10 πόντοι στην βαθμολογία σχολιαστών του παρόντος blog λοιπόν!!!!
@nikosxatzopoulos: -10 πόντοι…

libertarian είπε...

αυτό που έκανε τους συναδέλφους να παραξενευτούν είναι ότι ανάμεσα σε χαρτιά, συνθήκες, διεθνείς συμβάσεις και κανονισμούς προστασίας δεδομένων υπάρχει ένα πολύχρωμο τόπι με το οποίο παίζω όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο.

χεχε και εγώ όταν τα παίζω από το διάβασμα κάνω skate μέσα στο δωμάτιο μου :-Ρ Μας χωρίζει ένας τοίχος με την σπιτονοικοκυρά και κάποια μέρα θα σκάσει μέσα στο σπίτι να μου τα σούρει :ο) (το αγόρασα πρόσφατα, στο καπάκι αφού είδα αυτό το documentary)

ΥΓ: Όποιος έχει adsl μπορεί να τσεκάρει αυτό το videaki (9mb περίπου)

Nikos Dimou είπε...

Χάθηκε ένα σχόλιο με το οποίο σας ευχαριστούσα, σας καληνυχτούσα και σας έλεγα ότι έχω να παλέψω με πάγους και χιόνια εδώ στο βουνό.

Συνεχίστε, θα σας διαβάσω αύριο πρωί.

alombar42 είπε...

@Dormammu

Αμα μου δώσεις δέκα πόντους, θα πω στη Μαριλένα καλά λόγια για σένα!

:P

NikosXatzopoulos είπε...

Mickey η διάθεσή σας να πλασάρετε έναν εαυτό "γλυκανάλατο" και "γλυκούλη" είμαι εμφανής. Ένας τύπο "ευαισθητούλη" και "μη μου άπτου". Αλλά αφού δεν ξέυρετε σε ποία λόγια σας απευθύνομαι προς τι, η αντ-απάντησή σας; Χαρακτήρισα άστοχη τη "συμβουλή" σας να προτείνω σε άλλους για συζήτηση. Άστοχη και άκαιρη. Δεν σας προσέβαλα. Προς τι η τόση ευαισθησια; προς τι αυτό το ύφος ; Σας παρακαλώ κύριε , σας παρακαλώ πολύ. Μπορείτε να παίζεται,αρνούμενος την σκληρή πραγματικότητα.

NikosXatzopoulos είπε...

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΟΥ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ . ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΜΟΥ . ΓΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ; ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ. ΕΙΜΑΙ ΙΕΡΕΥΣ-ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗΣ.

Cha. Giannakopoulos είπε...

georgia.m said... "Έχετε απόλυτο δίκιο αλλά λογικά θα πρέπει να είστε πάνω από 50 ετών -για να μην πω αρκετά παραπάνω. Τότε έτσι ήταν τα πράγματα με τα κορίτσια.
Τώρα είναι όλα εύκολα και γρήγορα.Τότε είχαν άλλη γλύκα,υποθέτω,γιατί απαιτούνταν κάποιες προσπάθειες!"

Χριστέ μου, είμαι (μόνο) 35! Πόσο σεμνός ήμουν! Λες δηλαδή οι φίλοι μου να κάναν περισσότερα; Λες να ζούσα τόσα χρόνια σε μια πλάνη;

georgia m. είπε...

@dormammu:
Άκουσέ με τι έκανα αφού δεν μου το έπαιρναν οι ''μεγάλοι''.Μάζευα χαρτζιλίκι και τα Χριστούγεννα πήγα και το πήρα από το Μινιόν!Το βράδυ κοιμήθηκα μαζί με το κουτί - περιττό να το πω!
Στους μεγάλους είπα ότι τάχα το είχα πάρει δώρο για τον πρώτο μου εξάδελφο που ηταν συνομήλικος...το κράτησα όμως για μένα!

Nikos Dimou είπε...

Τελευταία λέξη:

Κύριε Nikosxatzopoulos - το blog μου είναι το σπίτι μου - δεν είναι δημόσιος χώρος. Δεν έχω καμία υποχρέωση να φιλοξενώ ανθρώπους που ζητάνε λογαριασμό και μου λένε (αν είναι δυνατόν!) ότι καταλήγω σε υπεκφυγές.

Σας είπα πριν ευγενικά ότι είστε εκτός ύφους και κλίματος.

Να μην σας κρατάω!

περαστικός είπε...

nikosxatzopoulos

Επισημαίνω μόνο με ενδιαφέρον ότι παρά την επιμονή σας να ζητάτε απαντήσεις από τους άλλους, επιλέξατε να αγνοήσετε το δικό μου κείμενο που αποτελεί τη δική μου άποψη πάνω στα θέματα που θίξατε.

Mickey

Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

Σας καληνυχτίζω

Dormammu είπε...

+10 πόντους και στον alombar42 λοιπόν, για την διαπίστωση υπάρξεως πλαγίων μικρο- σκοπών στο παιχνίδι και την γλαφυρή περιγραφή τους…!
@nikosxatzopoulos: -10 πόντοι…

NikosXatzopoulos είπε...

Καταρχάς από τη στιγμήν που είπα ότι είμαι ιερέας , θα ήθελα τον απαιτούμενο σεβασμό. Όπως σας λέω "κύριε" να με λέτε - όλοι σας - "πάτερ". Σεβασμός - η μεγίστη των αξιών. Δεν ήθελα να ομιλήσω για μένα , αλλά με ανάγκασατε όλοι. Αφού με διώχνετε, φεύγω. Αντε, συνεχίστε τα παιχνιδίσματα. Όσο για το cha. giannakopoulos, ντρεπομαι που στο μυαλό σας είχατε την ευτέλια "πώς ναπιάσω στήθος". Δεν σέβεστε την γυναίκα που είναι εδώ; δεν την σέβεστε ; τι έχει να πεί αυτή για εσάς; αίσχος. Αποχωρώ. Και ο Θεός να τιμωρήσει τους αμαρτωλούς. Αυτό έχω να πω. Στο πυρ το εξώτερον!

mickey είπε...

@dormammu (23:53)
Το πειρατικό καράβι δεν είναι στο πατάρι. Υπάρχει καλύτερο διακοσμητικό και αναμνηστικό από αυτό; Θα δοκιμάσω τα φωτάκια (νομίζω πως το είχα κάνει κάποτε, η ανάμνηση χάνεται στα βάθη του χρόνου).

@georgia.m (23:56)
Δεν είχα πάρει το κάστρο με τις πολεμίστρες, αλλά τον βασιλιά με το θρόνο και την παρέα του τα έχω. Από την άλλη είχα το ξύλινο φρούριο του Φαρ Ουέστ με το ιππικό και το διαστημόπλοιο (από τα μεγάλα σύνολα). Εκείνη την εποχή οι γονείς μας στερούνταν πολλά για να μας πάρουν τόσο "ακριβά" δώρα (ένα κάθε 2-3 χρόνια). Σήμερα βέβαια κάθε πιτσιρίκος/α μπορεί να έχει και του πουλιού το γάλα. Ίσως ακούγομαι υπέρμετρα ρομαντικός, αλλά μπορεί να τα εκτιμούσαμε περισσότερο τότε. Από την άλλη, οι γονείς μου μου έλεγαν ιστορίες για τα δικά τους παιδικά χρόνια και τα παιχνίδια που εκείνοι είχαν: Μια αυτοσχέδια μπάλα από κομμάτια δέρματος για το ποδόσφαιρο και μια κούκλα φτιαγμένη από κουρέλια. Συγκριτικά, ζούσαμε σαν πρίγκηπες!

Υ.Γ. Αν και όταν κάνω παιδιά θα απολαμβάνω πραγματικά να παίζω μαζί τους. Θα πάρω και όλα τα Playmobil που δεν μπόρεσα μικρός, μήπως μου δώσει και μένα κανέναν πόντο ο dormammu :))

georgia m. είπε...

@cha,giannakopoulos:
Συνομήλική σας είμαι και εκπλήσσομαι όμως.Έτσι πο τα περιγράφατε φαινόταν να είστε λίγο πιο μεγάλος.Αλλά,μην αισθάνεστε άσχημα!Από την ίδια πλάνη κι εγώ!...
:-))

Cha. Giannakopoulos είπε...

Συγχωρέστε, Γεωργία, τα αίσχη μου. Είχα προειδοποιήσει, ωστόσο, ότι θα αναλάβω τις πομπές.

alombar42 είπε...

@Dormammu

Πού είναι το σκορ τώρα;

Αν ισοβαθμώ με τη georgia m, να βρω τρόπο να της φάω κάνα βαθμό!

(Ιδού το παιχνίδι, ιδού και η ρόδα)

Blue Oji είπε...

Χατζόπουλε, έχεις και πολύ πλάκα τελικά, παιχνιδιάρη μου εσύ.
Για μια στιγμή είπα να σε πάρω στα σοβαρά και να σου γράψω μια άκρος φιλοσοφική ανάλυση και να υποδείξω τα λάθη σου (ξέρεις εσύ αυτό το περί «σου» και «μου»), αλλά με πρόλαβες. Ιερέας λοιπόν lol Ρε μπας και είσαι ο σαλτάρω?

Dormammu είπε...

@mickey: Κι εγώ τα playmobil μου για τον ίδιο λόγο τα φυλάω.. Θα τρελαθώ στο παιχνίδι!! +10 πόντους λοιπόν για την μελλοντική αξιοποίηση των όσων παίζαμε μικροί…
@nikosxatzopoulos: -10 πόντοι… Τώρα που το ξανασκέπτομαι…Ιερεύς- ψυχαναλυτής και με τόσα ορθογραφικά λάθη? Συμμετέχετε και σε λάθος θέμα. Για θρησκεία συζητούσαμε χτες και προχτές… -20 πόντοι…..

alombar42 είπε...

@Dormammu

Με τέτοιο κρύο στον παράδεισο σήμερα, καλή και η κόλαση - άσε που μάλλον εκεί θα είναι και η Μαριλένα :)

georgia m. είπε...

@nikosxatzopoulos:
Με όλο τον σεβασμό,πάτερ:
Να σας διαβεβαιώσω κιόλας ότι είχα προπάππο παπά.
Η γυναίκα που λέτε ότι είναι εδώ είμαι εγώ αν δεν κάνω λάθος;
Εγώ πάντως τους ''επιτρέπω''(στους άντρες της κουβέντας) να εκφραστούν όπως θέλουν.
Και δεν είναι καθόλου κακό όταν αγγίζει ένας άντρας γυναικείο στήθος - σας το ορκίζομαι αν και δεν είναι σωστό να ορκιζόμαστε,sorry.Eγώ πάντως δεν ντράπηκα καθόλου όταν διάβαζα όσα έγραψε κάποιος πάνω σε αυτό το θέμα.
Εσάς,θα σας παρέπεμπα στο κεφάλαιο του ΝΔ με τίτλο ''ο παπάς της Α.Βαρβάρας'',πάλι από τον πρώτο του αυτοβιογρφικό τόμο.
Μιλώ σοβαρά.
Άλλωστε,την κουβέντα σας είχαμε πρόσφατα,σε αυτό εδώ το blog!Δεν μιλώ προσωπικά για σας -εννοώ για τους λειτουργούς της εκκλησίας.

Kaneis είπε...

Να δώσω κι εγώ από +10 πόντους στον cha.giannakopoulo για την ξανθιά γερμανίδα του και την φρίκη που ένιωσε όταν ανακάλυψε την πλάνη στην οποία ζούσε τόσα χρόνια! :-))

Και στην georgia.m για τα ωραία σχόλιά της σε αυτό και προηγούμενα posts – δίνουν άλλη αίσθηση στο blog!

Τέλος δεν θα μου επέτρεπα ποτέ να βαθμολογήσω έναν Ιερέα – Ψυχαναλυτή, αλλά είμαι σίγουρος πως θα χαρεί να μάθει πως (κατά την άποψή μου πάντα) στερείται παντελώς χιούμορ!

Αλήθεια, με Lego έπαιζε κανείς; Είχα συλλογή από διαστημόπλοια και όταν διάβαζα κάτι ενδιαφέρον σε βιβλία του Asimov ή του Clarke προσπαθούσα να το εφαρμόσω!

Οπότε το σκορ έχει ως εξής:

Georgia.M: +20

cha.giannakopoulos: +10

alombar42: +10

mickey: +10

nikosxatzopoulos: -40

alombar42 είπε...

@georgia.m

Αχ αυτές οι γυναίκες! Αν δε χώσουν τη μύτη τους, δεν αντέχουν :)

Dormammu είπε...

Είμαστε όλοι στο +10.. Τώρα που έφυγε και ο διαιτητής λέτε να αρχίσουμε τις ζαβολιές? :))

alombar42 είπε...

@kaneis:

Εχω μια τεράστια συλλογή lego... κάπου σε μια αποθήκη. Οταν μεγάλωσα κάπως, το γύρισα σε ένα άλλο σύστημα, με μεταλικές λάμες (και άλλα σχήματα) διαφόρων μεγεθών, που είχαν τρύπες για βίδες σε πολλά σημεία και μπορούσες να φτιάξεις ένα σωρό σχέδια!

alombar42 είπε...

Οπως έλεγε κι ένας ευφυέστατος φίλος μου, είμαστε όλοι βλαμένοι :)))

georgia m. είπε...

@cha.giannakopoulos:
Κοιτάξτε,σας συγχωρώ αμέσως.Εσάς,σας σώζει η Δροσιά!Ξέρετε πόσες φορές έχω τιμήσει με την παρέα μου,τις κρέμες του Λακαφώση, τα πεινιρλί του Ελευθεριάδη,τα ψάρια του Κουρσάρου,τό κατσικάκι του Ρεγκούκου;!
Καταραμένη δίαιτα!
Λόγω τοποθεσίας λοιπόν,ή μάλλον διαμονής,σας συγχωρώ!
:-)))))))))

mickey είπε...

Για όσους έχουν διαβάσει τα σχόλιά μου επί των post του Σαββατοκύριακου και γνωρίζουν πόσο "γλυκούλης" και "ευαισθητούλης" είμαι, έχω να πω το εξής (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε):

Χειρότερος και από έναν φανατικό δογματικό είναι ένας άνθρωπος με παντελή έλλειψη της αίσθησης του χιούμορ. Δεν είναι περίεργο που αυτές οι δυο ιδιότητες πάνε σχεδόν πάντα πακέτο. Η μόνη στάση που τους αξίζει είναι η πλήρης περιφρόνηση.

Δεν ήθελα να ρίξω καρφί σήμερα, αλλά είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι ;)

Υ.Γ. Μετανιώνω που δε δημοσίευσα το παραπάνω κείμενο πριν την αποκάλυψη της επαγγελματικής ιδιότητας του nikosxatzopoulos. Το είχα ετοιμάσει αρκετά νωρίς και μετά την προσθήκη του "γλυκούλης" και "ευαισθητούλης" αμέσως μετά το σχόλιο του των 00:22 (και χωρίς να έχω δει το σχόλιο του των 00:24) αμφιταλαντευόμουν αν θα το δημοσιεύσω ή όχι. Είχα καταλάβει την πρώτη του ιδιότητα (στοιχημάτιζα μεταξύ ιερέα και θεολόγου), όσο για τη δεύτερη - επιστημονική (;) - ο Θεός να μας φυλάει! Αν ήμουν κομματάκι πιο γρήγορος νομίζω πως θα έπρεπε να με ανακηρύξετε αυτοδίκαια ως "Μέγα Προφήτη" :)) Πάντως δεν πρόκειται να μαγαρίσω την όμορφη ατμόσφαιρα με χαζο-αντιπαραθέσεις. Αν θέλει να παίξουμε μπάλα, τον προκαλώ ανοιχτά να αρχίσει τις αναγνώσεις και δημοσιεύσεις σχολίων στο προηγούμενο post (αυτό με τη θρησκεία) και να μας αφήσει ήσυχους εδώ πέρα να συζητάμε για τα παιχνίδια μας :)

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 407   Νεότερο› Νεότερο»