Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006

Ο Τελευταίος Σταθμός



Οι φωτογραφίες είναι από το ωραιότερο μικρό κοιμητήρι της Ελλάδας -το νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου στην Ερμούπολη. Στον δέκατο ένατο αιώνα όταν η Ερμούπολη συγκέντρωνε το 80% του συνολικού πλούτου της χώρας, οι οικογένειες των μεγαλοαστών της συναγωνίζονταν ποια θα έφτιαχνε το πιο ωραίο μαυσωλείο. Φέρνανε καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη και φτιάξανε ένα μικρό μουσείο γλυπτικής.


Εκεί, σε μία γωνιά, θα είναι και ο τελευταίος μου σταθμός. Το μόνο που μου έχει απομείνει από την σημαντική περιουσία των προγόνων, είναι ένας τάφος. Κάτω από τα αυστηρά βλέμματα του ενός προ-προ-πάππου (στην κορυφή της κάτω φωτογραφίας) και του άλλου προπάππου (φαίνεται στο βαθος αριστερά), θα κοιμηθώ τον αιώνιο.

Πως νιώθω όταν σκέπτομαι το γήρας και τον θάνατο; Το έγραψα πριν από καιρό:

Πέρασα στην Τρίτη Ηλικία πριν πέντε χρόνια, χωρίς να το καταλάβω. Ούτε και τώρα το έχω συνειδητοποιήσει. Μερικές σωματικές δυσκολίες που θεωρούνται συμπτώματα γήρατος, τις έχω από καιρό και δεν αποτελούν κάτι νέο που να με προβληματίσει. Ο καθρέφτης μου στην αρχή με ξένιζε – αλλά τώρα τον συνήθισα και ούτε πια τον κοιτάω.

Βλέπω στην εφημερίδα ένα ειδικό ένθετο: «Η Ζωή Αρχίζει στα 65» και σκέπτομαι αυτόματα «είναι για τους γέρους, δεν με αφορά». Και πραγματικά δεν με αφορά – όλα όσα γράφει εκεί με ύφος παρηγοριάς για δραστηριότητες και εκδηλώσεις ηλικιωμένων, μου φαίνονται τελείως ξένα.

Κι όμως με απασχολούν τα γερατειά. Στους «Δρόμους» έχω αφιερώσει κεφάλαια για το θέμα. Στα τελευταία μου ποιήματα (γραμμένα όλα μετά τα 65) που εκδόθηκαν πρόσφατα, αποκαλώ τον εαυτό μου γέροντα. Γιατί όμως, αφού δεν το νιώθω;

Ψάχνοντας και αναλύοντας βρήκα ότι αναφέρομαι συχνά στα γηρατειά όχι επειδή με αφορούν, αλλά επειδή με τρομάζουν. Τα νιώθω να με απειλούν με ένα πλαίσιο αναφοράς που μου είναι ξένο και απεχθές – στο οποίο όμως θα έπρεπε να ανήκω. Τα αποδέχομαι (υπερβάλλοντας μάλιστα) σχεδόν τα προκαλώ, για να τα ξορκίσω. Έχοντας την αίσθηση πως κοροϊδεύω. «Να τώρα υποδύομαι τον γέρο για να κατευνάσω τους θεούς, αλλά όταν αποφασίσω βγαίνω από τον ρόλο και γίνομαι αυτό που είμαι: αιώνια νέος».

Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου διαφορετικά από αυτό που έγραψα τώρα: αιώνια νέος. Νέος. Μπορεί κουρασμένος, απογοητευμένος, πεσμένος, καταθλιπτικός, παραιτημένος – αλλά νέος. Νέος 25 ή 95 ετών – αλλά νέος.


Και νέος, νεότατος θα πεθάνω, όποτε συμβεί αυτό, και θα είμαι κατάπληκτος που μου έτυχε το μηδέν στα νιάτα μου.

139 σχόλια:

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Εμένα με τρομάζει η απώλεια της ομορφιάς που θα συνοδεύσει τα γηρατειά μου.Ακούγεται ματαιόδοξο,αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

p_aris είπε...

Με τρομάζει το ότι ίσως να μη προλάβω να απαλλαγώ από τον φόβο του θανάτου πριν πεθάνω.

mice and a pipe είπε...

με τρομάζουν και τα 2 προηγούμενα.
regina , p_aris said ...

georgia m. είπε...

Κι εμένα με φοβίζουν πολλά στον θάνατο - ''γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα''!
Αλλά ελπίζω πως υπάρχει κάτι άλλο και νιώθω και μια περιέργεια γι'αυτό.
Μέχρι τότε,δεν βιάζομαι όμως καθόλου να μάθω!

georgia m. είπε...

Δύσκολο πάντως θέμα το σημερινό,με την έννοια του ότι εκτός από πένθιμο,αγγίζει όλους μας...
Προβλέπω πολλά comments.

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
mice and a pipe είπε...

ακόμη πιο πολύ με τρομάζουν οι μικροί καθημερινοί θάνατοι.λένε ότι όλοι οι φόβοι μας πηγάζουν από το φόβο του θανάτου. ο φόβος της ματαίωσης, ο φόβος της απόρριψης, ο φόβος του πόνου , ο φόβος του φόβου...
οι στίχοι του Ρασούλη(μάλλον):
δυο παιχνίδια σε ζορίζουν
ειν' ο θάνατος κι η αγάπη
παιξ' τα και τα δυο κι ας χάσεις
θα' βγει η ήττα σου απάτη.
έλα μη φοβάσαι που φοβάσαι
φίλος με το φόβο να΄σαι
και ο φόβος ναι και ο πόνος
είναι δυο σοφοί.
...
όλα είναι μια ιδέα
κι εσύ ζεις στο φλας του κόσμου
πότε χάλια, πότε ωραία
σώμα μου, ψυχή και φως μου.

O EFOROS είπε...

Πολλοί φίλοι μου ισχυρίζονται πως δε φοβούνται το θάνατο, αλλά την πορεία προς αυτόν και τον πιθανό επιθανάτιο πόνο (λες και κάθε πόνος δεν είναι υπενθύμιση της θνητότητάς μας...). Αντιθέτως εγώ ομολογώ τον φόβο μου αλλά επειδή κατ΄εμέ η ζωή είναι μια (μα)θητεία, συμφωνώ με τον στίχο του κ. Ρασούλη: "από ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ υπάρχω κι από καραγκιοζλίκι". Από την άλλη μεριά, αν είμαστε άνθρωποι δημιουργικοί και κυρίως ΔΟΤΙΚΟΙ, και αν έχουμε προσφέρει επωφελές και τερπνό έργο στους υπόλοιπους θα μπορούσαμε να αποχωρήσουμε αρκετά ήρεμοι... Ελπίζω αυτή η στιγμή να αργήσει πολύ για τον οικοδεσπότη, χαριν ημών των αναγνωστών του, "εγωιστικά" (κι αυτό ας μη θεωρηθεί κολακεία παρακαλώ).

MIRACLE είπε...

Ο δείκτης μέτρησης της ηλικίας με βάση το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την γέννηση μπορεί να είναι ευρεία αποδεκτός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ο πλέον αντικειμενικός.

Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει συντηρήσει σωστά τον οργανισμό του και γενικά προσέχει κάνοντας υγιεινή ζωή, δεν έχει υποστεί την ίδια φθορά με έναν άλλο της ίδιας ηλικίας ο οποίος δεν τα κάνει αυτά ή ακόμη χειρότερα κάνει κραιπάλες.

Το γεγονός ότι είστε τόσο δραστήριος και αποδοτικός υποδηλώνει ότι ο οργανισμός σας έχει φθαρεί λιγότερο από το μέσο αναμενόμενο με βάση ηλικία.

Μπορεί να είστε ένας μέσος 50αρις και απλά να σας αποπροσανατολίζει το νούμερο 70. Αφήστε που η τεχνολογία κάνει (γεωμετρική) πρόοδο.

Φανταστείτε πόσοι πεθαίνουν σε μικρή ηλικία είτε ζουν υπό το βάρος ανίατων ασθενειών. Σκεφτείτε πόσοι συνομήλικοι σας είναι σε χειρότερη θέση και πνευματική και σωματική.

Επίσης καλό είναι να παραμένετε περισσότερο καιρό στα Κούρκα. Η Αθήνα είναι καταθλιπτική πόλη ακόμη και για τα παιδία.

ΥΓ: Μια φορά είπα και εγώ να το διαβάσω πρωί το blog και έπεσα πάνω στο αισιόδοξο μήνυμα :)

Roman είπε...

ώχου μωρε κ. Δήμου, πρωί πρωί μας βάζετε σε σκέψεις...!

νομίζω πιο πολύ με φοβίζει το να χάσω τους δικούς μου ανθρώπους παρά τα υπόλοιπα

και μία σκέψη παρηγοριάς. ή μάλλον δύο:
- πρέπει να φύγουμε εμείς για νά 'ρθουνε άλλοι (όπως φύγανε άλλοι για να 'ρθουμε μεις)
- όλα όσα σας αρέσουν στη ζωή θα υπάρχουν και μετά από εσάς. απλώς εσείς δεν θα είστε εδώ να τα απολαύσετε!

MIRACLE είπε...

Roman μου θυμίζεις το Χάρη Ρώμα.

Έχεις καμία συγγένεια ή απλή συνωνυμία ; :)

p_aris είπε...

Why should I fear death? If I am, death is not. If death is, I am not. Why should I fear that which cannot exist when I do?
-- Epicurus, quoted by Robert Green Ingersoll in "Why I Am an Agnostic"

περαστικός είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
tsakmpoum είπε...

Με στεναχωρεί η ιδέα του θανάτου μου πριν τον μέσο όρο ηλικίας μόνο και μόνο για τον (πιθανό) πόνο των ανθρώπων που εξαρτώνται από εμένα (συναισθηματικά, οικονομικά,κλπ). Από εκεί και πέρα ότι χρόνο παραπάνω κέρδιζα θα το θεωρουσα κωλοφαρδια!
Ο θάνατος αυτός καθαυτός δεν πονά γιάτί αφου λάβει χώρα δεν υπάρχουν αισθητήρια σε λειτουργία άρα όλα καλά....

Nikos Dimou είπε...

Paris: Αχ, το σόφισμα του Επίκουρου! Αλλά εμένα δεν με φοβίζει ο θάνατος αλλά το "θνησκειν" - η διαδικασία...

Roman: η ιδέα πως δεν θα μπορώ να απολαύσω την ζωή με γεμίζει αγανάκτηση. Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να γράψω στον τάφο μου βρισιές και κατάρες για όσους ζουν και χαίρονται αυτά που αγαπάω:

Yannis H είπε...

«Τα αποδέχομαι (υπερβάλλοντας μάλιστα) σχεδόν τα προκαλώ, για να τα ξορκίσω.»

Ο κόσμος είναι μικρός. Ήθελα να σας θέσω αυτό το ερώτημα χθες και προχθές. Και στη ‘Δυστυχία’ λέτε ότι μόνο στα χωριά οι άνθρωποι μπορούν ακόμα να αντικρίσουν το Χάρο. Λοιπόν, πριν 2 ημέρες θάψαμε τον ανιψιό μου, 7 χρονών. Η κηδεία έγινε σε χωριό, όπου μετακόμισε η αδελφή μου μετά το γάμο της – έχουμε μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη, χωρίς τοπικά έθιμα, μάλλον με οικογενειακές συνήθειες.

Στο χωριό όμως, είδα κάποια έθιμα που φτάνουν σε επίπεδο μαζοχισμού. Ο θάνατος – ιδίως ενός μικρού παιδιού – είναι από μόνο του τραγικό γεγονός, αλλά το μεγεθύνουν με λογής μακάβριες τελετουργίες.

Κάποιοι στο χωριό, είπαν ότι τα έθιμα αυτά λειτουργούν σαν λύτρωση. «Υπερβάλουν», όπως ακριβώς είπατε, για να ξορκίσουν τον πόνο. Να είναι αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου στα χωριά που είχατε υπόψη σας;

Προσωπικά και αυθόρμητα, πιστεύω πως καλύτερο είναι το πιο ανώδυνο. Και στα γηρατειά, θα έλεγα «μην τα σκέφτεσαι - δούλευε μόνο, απόλαυσε, στα τυφλά σαν να υπάρχει για κάθε μέρα ένα αύριο». Βέβαια, αυτό είναι προσωπικό – αλλά οι τελετουργίες δεν είναι. Ο άνθρωπος έχει κάποια όρια στον πόνο... ( Η μητέρα μου δεν άντεξε και έφυγε από την εκκλησία με σπασμούς.)

Θα εκτιμούσα εάν δεν απαντήσουν με συλλυπητήρια οι χρήστες αλλά με γνώμες. Δίστασα να θέσω το θέμα, υποπτεύομαι ότι ίσως και να έχω παρα-επέμβει σε κάποια, αλλά καλύτερα δημόσια και ανοιχτά – γι’ αυτό είμαστε εδώ.

traveller είπε...

regina: Θα ήθελα να σε παρηγορήσω λέγοντάς σου ότι έχω συναντήσει πανέμορφους ανθρώπους με λευκά μαλλιά, ρυτίδες κτλ. Απλά είναι διαφορετική ομορφιά, πιο ανθρώπινη, πρεσεγγίσιμη, αληθινή. .

Εμένα πάντως δεν με τρομάζει το πότε, αλλά το πώς. Μακάρι να είναι ανώδυνο και να μην ταλαιπωρηθούν άνθρωποι που αγαπώ.

Τέλος, σημαντικό είναι να όταν έρθει εκείνη η ώρα, να μπορεί να πει κανείς "τουλάχιστον έζησα και δεν χαράμισα το πέρασμά μου".

p_aris είπε...

"Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να γράψω στον τάφο μου βρισιές και κατάρες για όσους ζουν και χαίρονται αυτά που αγαπάω"

και αυτοί όμως θα πεθάνουν... είτε με, είτε χωρίς βρισιές και κατάρες

Blue Oji είπε...

[img]http://www.hsuyun.org/common/images/decorations/image6.jpg[/img]

Heaven turns so slowly and gently,
it tolerates my age.
Without mercy,
days and months advance to cut off my time.

I return to my cave in the mountain, but the trees are all gone.
I look down on the river and all I see are meandering curves.
The sun is captured in a cage of delicate clouds.
I listen to the wind.

Suddenly I hear the Temple Bell!
The sound comes washing over me,
Waking me from the dusty labor of my thoughts.
And distant heaven opens wider and wider to me.

MIRACLE είπε...

nikos dimoy said...

Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να γράψω στον τάφο μου βρισιές και κατάρες για όσους ζουν και χαίρονται αυτά που αγαπάω


Να προτείνω κάτι πιο αποτελεσματικό. Να εύχεστε να γίνει πόλεμος όσο είστε εν ζωή ώστε αφού οι νέοι θα φύγουν στο μέτωπο, εσείς θα μείνετε πίσω να φιλάτε τις γυναίκες. 7 σε 1 :)

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

traveller:
Μιλάς για την ομορφιά που μπορεί να έχουν τα γηρατειά.Στην ουσία αναφερόμουν στον έρωτα που μαραίνεται με την έλευση των γηρατειών.
Η απώλεια της ομορφιάς,της φρεσκάδας,της ζωηρότητας που ελκύει ερωτικά.

Mariakalos είπε...

Το θέμα είναι μέγα και με απασχολεί πολύ, γιατί ο κ.Θανάσης μας έκανε οικογενειακές επισκέψεις ασυνήθιστα συχνά τα τελευταία χρόνια.
Ο φόβος που μου προκαλεί ο δικός μου θάνατος αφορά μόνο στη στιγμή, αυτή καθ'εαυτή.Δε θα έθελα να είμαι εκεί όταν θα συμβαίνει σε μένα(θα συμφωνήσω με Γούντι).Οσο αφορά στο θάνατο των αγαπημένων,με τρομάζει κάθε είδους βία και η ξαφνική απώλεια είναι μια αδίστακτη μορφή βίας που με παροπλίζει. Μετά, με τρομάζει ο αρνητικός χώρος, η μοναξία που έρχεται από την απουσία της παρουσίας του κοντινού προσώπου.
Επειδή δεν ξέρουμε ποτέ το ποιός/πότε, προσπαθώ να μην αφήνω εκκρεμότητες και να εκφράζω σε όσους σημαίνουν πολλά για μένα ότι σημαίνουν πολλά για μένα και να τους δίνω όση περισσότερη χαρά(με τη μητέρα μου δεν το έκανα και το κουβαλάω).
Επίσης, είναι τόσα αυτά που θέλω να δω, να κάνω και να διαβάσω, που δεν προλαβαίνω με τίποτα και αυτή η σκέψη με στενοχωρεί,γιατί θα πρέπει να αλλάξω πολλά στην καθημερινότητά μου, που όλο λέω ότι θα το κάνω, αλλά..

traveller είπε...

regina: δεν έχεις δει νέους ανθρώπους χωρίς ίχνος φρεσκάδας κτλ κτλ? δεν έχεις δει μεγάλους ανθρώπους που είναι ερωτευμένοι με τον / την συντροφό τους, είναι δραστήριοι κτλ κτλ?

Σίγουρα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα όσο μεγαλώνουμε. Αλλά και πάλι εξαρτάται πολύ από εμάς.

ViSta είπε...

Τις προαλλες σε ενα σχολιο υποθηκε οτι ειστε καπου στα εβδομηντα. Σοκαριστικα γιατι στα ματια μου (και στην οικογενεια μου δυστυχως) ατομα αυτης της ηλικιας ειναι πραγματικα ηλικιωμενοι, σωματικα σε υφεση, εκτος κοινωνιας (εαν εξαιρεσεις την ολημερη καταναλωση της τηλεορασης) και πραγματικοτητας (ισως λογω τηλεορασης;).
Όπως και να εχει στα ματια μου και διαβαζοντας αυτα που εχετε γραψει ειστε παντα νεοτατος, θα μπορουσα να σας καλεσω για κανενα σινεμα ή μια βολτα στο Ρηνο χωρις δευτερη ιδεα, σαν ενα φιλαρακι μου.
Ο Θανατος ειναι κατι που με απασχολει συχνα, οχι γιατι τον επιθυμω αλλα γιατι ειναι τελικα το μονον σιγουρο στην ζωη.
Δεν παιζω με την ιδεα οτι θα μπορουσε να συμβει στο παιδι μου, και μονον η ιδεα θα ηταν αρκετη να μου χαλασει την διαθεση για μια ολοκληρη μερα... αλλα μερικες φορες αναρωτιεμαι τι θα παραμενε πισω μου, στην περιπτωση που ερχοταν τωρα και ποιο νοημα θα ειχε η ζωη μου αν τελειωνε εδω; Ποσα εκανα απο αυτα που με ενδιεφεραν, και αν αυτα που δεν καταφερα, πραγματικα ηταν σημαντικα ή οχι.
Κλεινω γιατι θα μπορω για αυτο το θεμα να γραφω αιωνια...
Καλη σας μερα.

MIRACLE είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
MIRACLE είπε...

Regina είσαι πιο όμορφη από την ms Κρίστι Μπρινκλεϊ η οποία είναι πάνω από 50 ;

Και μια φωτογραφία για να κρίνεις μόνη σου.
http://www.forthnet.gr/media/
PGallery/sexy/brinkley.jpg

georgia m. είπε...

@yannis h:
Για τα έθιμα του θανάτου και τις σχετικές τελετουργίες,μπορείτε να διαβάσετε στα ελληνικά το βιβλίο του Γ.Κανακάκη ''Βλέπω τα δάκρυά σου''(εκδ.Libro).
Εκεί,μεταξύ άλλων,μιλάει για τα έθιμα αυτά που παίρνουν την έννοια του Begleiter(συνοδό,συμπαραστάτη)στο πένθος.
Να αναφέρω ότι ο κύριος έχει χάσει το παιδί του.
Η προσωπική μου άποψη,αν τη θέλετε,είναι ότι όλο και λιγότερο τώρα πια στα χωριά ''ξέρει''ο κόσμος να αποχαιρετά τους ανθρώπους του και έτσι - ίσως - ο θάνατος να περιβάλλεται από όλο και μεγαλύτερο μυστήριο και αποστροφή(ας θυμηθούμε ότι δεν αφήνουμε συνήθως τα μικρά παιδιά να φιλάνε τον νεκρό).
Προσωπικά τα έθιμα αυτά δεν βλέπω πώς θα μπορούσαν να με λυτρώσουν από το πένθος(το έχω βιώσει και εγώ,με δύο αγαπημένα μου πρόσωπα).Αλλά και πάλι ίσως να μην ξέρω τον τρόπο.
Δεν θα προσπαθήσω να σας παρηγορήσω -το βρίσκω ανώφελο και κάπως ανόητο σε αυτές τις περιπτώσεις.Αλλά νομίζω πως ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο και ίσως η αίσθηση ότι το αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε δεν θα ήθελε να υποφέρουμε τόσο πολύ...

sinon8ileuma είπε...

Το θέμα αφορά όλους. Ο θάνατος επισκέπεται άλλωστε όλες τις ηλικίες, απ'τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τα γηρατειά μας. Απλά όταν "γερνάμε" και μένουμε μόνοι, αυξάνονται οι πιθανότητες της επίσκεψης.
Το μόνο θετικό λοιπόν όταν έχεις καταθλιπτικές τάσεις όπως εγώ είναι ότι εύχεσαι πολλές φορές να πεθάνεις. Θεωρείς το θάνατο λύτρωση. Θεωρητικά δε φοβάμαι το τέλος αλλά το βασανισμό και τη νεκροφάνεια. Η χειρότερη σκέψη που μπορώ να κάνω είναι να με θάψουν ζωντανή. Γι 'αυτό είμαι υπέρ της αποτέφρωσης.
Σχετικά με το θάνατο των άλλων, είναι για μένα πληγή. Άλλες φορές κλείνει κι άλλες, μένει ανοιχτή. Νομίζω τελικά, πως το μόνο που μας μένει είναι η μνήμη των ανθρώπων κι η υστεροφημία. Αυτή είναι που μας κρατάει αθάνατους -όμως δεν ξέρω αν θα το σκεφτώ έτσι εκείνη την ώρα.
Έύχομαι πάντως να υπάρχει και ζωή μετά, όπως ορίζουν πολλές θρησκείες.(Οι περισσότερες βασίζονται πάνω στο φόβο μας για το θάνατο, τώρα που το καλοσκέφτομαι)
Έχω πολλά αγαπημένα πρόσωπα εκεί ψηλά και πολλές υψηλές προσωπικότητες να συναντήσω.

ΥΓ: Με συγχωρείτε για την κατάχρηση.

ViSta είπε...

Yannis H δεν μπορω να το συζητησω αυτο το θεμα, λυπαμαι, μου ειναι αδυνατο. Επειδη ομως καταλαβαινω την θλιψη σου, απλα και μονον...
οι τελετουργιες βοηθουν γιατι σε φερνουν σε κινηση την στιγμη του μπλοκαρισματος.
Οσο ποιο πολλα τελετουργικα χρησιμοποιει κανεις στις δυσκολες στιγμες, τοσο ποιο πολυ κινηται προς μια κατευθυνση που θα ηθελε να ειναι, ωσπου καποτε η τελετουργια να γινει συνηθεια και κομματι αυτου που εισαι.

Titika είπε...

Η "κατάρα" του ανθρώπου έγκειται στο οτι έχει επίγνωση της θνητότητάς του και στο οτι έχει τη διανοητική ικανότητα να θέτει ερωτήματα που όμως δεν μπορεί να απαντήσει.
Καλημέρα σε όλους.

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

miracle:
Να το θέσω αλλιώς γιατί μάλλον δεν το έθεσα σωστά.Δεν αναφέρομαι σε δυο ωραία μάτια ή στα ζουμερά αισθησιακά χείλη ή γενικώς σε ο,τιδηποτε συνιστά κομμάτι της ομορφιάς.Αναφέρομαι κυρίως στην ομορφιά που εκπέμπει ο ερωτισμός του κάθε ανθρώπου.Υπάρχουν όμορφοι (αντικειμενικά)άνθρωποι που εκπέμπουν μηδεν ερωτισμό και υπάρχουν και πολλοί με ατέλειες εμφάνισης που τραβούν σαν μαγνήτης.Και αυτο που λέω δεν είναι μονο θέμα προσωπικότητας.
Είναι θέμα αυτής της ζωώδους δύναμης που έχουμε οι άνθρωποι μέσα μας και λέγεται ερωτισμός.
Ε,αυτό το ''πράγμα'' τελος πάντων μέχρι μια ηλικία μπορείς να το έχεις.
(και παρεμπιπτόντως τα 50 που αναφέρετε θεωρούνται γηρατειά;;)

Avellaneda είπε...

@Νίκο Δήμου,

Εσύ δεν έχεις ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή σου
κι ουδέ σταγόνα* γεροντίστικης ευγένειας.
Με τη γλυκιά κραυγή σου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάς, τραβάς,
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.



* Ή σχεδόν...


@Newlens, με τον τρα-γι-κό Antony με ισοπέδωσες. Άντε, "lake" κι αλάτι. ;-)

Yannis H είπε...

Γεωργία: Δεν βλέπω καμιά αξία στο να φιλάς έναν νεκρό – ούτε κι εγώ το έκανα, ούτε θέλω ποτέ να το κάνω. Αποστροφή; Ναι, φυσικά. Δεν θέλω να έχω σχέση με αυτό το πράγμα: όπως είπα, όσο πιο ανώδυνο, όσο πιο ξώφαλτσα το βιώσεις, τόσο το καλύτερο.

Επίσης, νιώθω βαθιά μέσα μου (καθότι και άθρησκος) ότι οι ζωντανοί μένουν με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους. Άρα, δεν βλέπω – πέρα από λόγια συμπαράστασης, που λέω κι εγώ αλλά δεν νιώθω να έχουν ουσία – τι αξία έχει το τι θα ήθελε κάποιος που έφυγε. Έφυγε και δεν θέλει πια.

Αυτοί που μένουν είναι αυτοί που συνεχίζουν να θέλουν. Γι’ αυτό και, παρόλη την απέχθειά μου προς το θάνατο, έγινα δωρητής σώματος εδώ και 20 χρόνια. Αν φύγω, τουλάχιστον ας ζήσουν κάποιοι άλλοι καλύτερα. Είναι το μόνο δώρο που μπορώ να κάνω από εκείνη τη θέση. Δεν καταλαβαίνω την ταφή ή την αποτέφρωση – εδώ πεθαίνουν ή φυτοζωούν άνθρωποι που μπορούν να σωθούν με μια εντελώς λογική και ανώδυνη προσφορά.

Vista: απορία είναι – γι’ αυτό και την εξέθεσα δημόσια. Η λύπη είναι ιδιωτική. Και, επέτρεψέ μου να διαφωνήσω: η άποψη ότι ‘τα έθιμα σε κρατάνε σε κίνηση’ δεν με πείθει...

raffinata είπε...

""ΔΕΝ είν' ο θάνατος που με τυραννάει, είν' η στιγμή που περνάει και χάνεται...""

O EFOROS είπε...

Ο θάνατος έχει ενίοτε μιαν ιδιότυπη ομορφιά που ίσως εντάσεται στην αισθητική κατηγορία του "Υψηλού". Ας θυμηθεί κανείς τα αμέτρητα καλλιτεχνικά έργα που αναφέρονται σε αυτόν. Μου έρχεται πρόχειρα στο μυαλό το Requiem του Mozart.
Για όποιον επιθυμεί να φρικάρει, ας επισκευθεί τις κατακόμβες των αδελφών καπουτσίνων στο Παλέρμο, όπως έκανα εγώ προσφάτως. :)))
http://www.buehler-hd.de/gnet/antike/sicilia/palermo/cappu3.htm
P.S. @MIRACLE Λάτρης της του "ώριμου γυναικείου κάλλους" απογοητεύθηκα που δεν εμφανίζεται η σύνδεση με την κα. Μπρίνκλεϋ...
:((( Πάω να ψάξω σχετικά!

georgia m. είπε...

@sinon8ileuma:

Το χειρότερο απ όλα που μπορεί να σου συμβεί,είναι όχι να νιώθεις τον θάνατο σαν λύτρωση όταν έχεις καταθλιπτικές τάσεις(αυτό σε ένα βαθμό είναι αναμενόμενο),αλλά έχοντας θεραπευτεί,προιόντος του χρόνου ή με τη βοήθεια κάποιας θεραπείας,να δεις την ζωή αλλιώς - ενδεχομένως και ακόμη καλύτερη απ όσο ήταν πριν το πένθος!
Τότε δεν ξέρει κανείς σε ποιον εαυτό να πιστέψει!
Προσωπικά ένιωσα το πένθος να με κάνει καλύτερο άνθρωπο(και περισσότερο σκεπτόμενο).Ωστόσο,επειδή ήταν δύσκολη εμπειρία,παρά τα ''πλεονεκτήματα'' που προανέφερα,δεν θα την επέλεγα ποτέ να την ζήσω,ως μέσο απόκτησης ωριμότητας.Κι ας παρέμενα λιγότερο σκεπτόμενος άνθρωπος...

alombar42 είπε...

Το πένθος και ο εγωισμός πάνε παρέα;
Αυτό είναι κάτι που πάντα με απασχολούσε. Λυπάμαι που δεν μπορώ να το στηρίξω με αναφορές νεκρών.

Ενώ δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει μετά θάνατον, αν δηλαδή συμβαίνει κάτι, μιλάμε για κάτι το απολύτως άγνωστο σαν να είναι κάτι απολύτως κακό. Γιατί;

Για τα γηρατειά αλλά και κάθε μορφής ανημπόρια, στενοχωριέμαι και αγχώνομαι (δεν τρομάζω πάντως). Ομως, αν είναι να έρθει ξαφνικά, μάλλον περιέργεια μου γεννάει παρά άλλο συναίσθημα.
Οπως προείπαν άλλοι, αρκεί να έχω φροντίσει για όσους αφήνω πίσω, όσο αυτό είναι δυνατόν φυσικά.

Κατά τα άλλα, η ζωή είναι γλυκειά (την Ευριδίκη δεν τη γνώρισα).

Cha. Giannakopoulos είπε...

Να και κάποιος που ευχόταν να είναι παρών στον θάνατό του! (Τα κατάφερε, νομίζω)

Raymond Carver: Ο θάνατός μου

Αν είμαι τυχερός, θα είμαι καλωδιωμένος απ’ όλες τις μεριές
στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου. Σωληνάκια θα εξέχουν απ’
τη μύτη μου. Προσπαθήστε ωστόσο, φίλοι μου, να μην τρομάξετε με μένα!
Σας το λέω αυτή την ώρα πως είναι εντάξει έτσι.
Δεν είναι και λίγο να το ζητάς αυτό για το τέλος σου.
Ελπίζω πως κάποιος θα ‘χει τηλεφωνήσει σε όλους
για να τους πει, «Ελάτε γρήγορα, σβήνει!»
Και θα ‘ρθουν. Και θα ‘χω ακόμη χρόνο
για ν’ απευθύνω έναν χαιρετισμό σε καθένα απ’ τους αγαπημένους μου.
Αν είμαι τυχερός, θα πλησιάσουν στο κρεβάτι μου
και θα μπορέσω να τους κοιτάξω μια τελευταία φορά
και να πάρω μαζί μου τούτη την ανάμνηση.
Μπορεί, βέβαια, να με δουν και να θέλουν να το βάλουν στα πόδια
ουρλιάζοντας. Αντί γι’ αυτό όμως, αφού μ’ αγαπάνε,
θα μου κρατήσουν το χέρι και θα πουν, «Κουράγιο»
ή «Όλα θα πάνε καλά.».
Και θα ‘χουν δίκιο. Όλα είναι καλά.
Είναι μια χαρά. Να ξέρατε μόνο πόσο ευτυχισμένο με κάνατε!
Ελπίζω μόνο να κρατήσει η τύχη μου και να μπορέσω να κάνω
ένα νεύμα αναγνώρισης.
Ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου σαν να λέω,
«Ναι, σε ακούω. Σε καταλαβαίνω.»
Ίσως να καταφέρω ακόμη και κάτι τέτοιο:
«Κι εγώ σε αγαπάω. Να ‘σαι καλά.»
Ελπίζω! Μα δεν θέλω να ζητάω και πολλά.
Αν είμαι άτυχος όμως, όπως μου αξίζει δηλαδή, θα
πεθάνω, έτσι στα καλά καθούμενα, δίχως την ευκαιρία
για έναν αποχαιρετισμό ή για ν’ αγγίξω ένα χέρι.
Ή για να πω πόσο νοιαζόμουνα για σένα και πόσο χάρηκα
τη συντροφιά σου τόσα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, προσπάθησε
να μη θρηνήσεις για μένα υπερβολικά. Θέλω να ξέρεις
ότι ήμουν ευτυχισμένος όσο ήμουν εδώ.
Και να θυμάσαι πως σ’ το είπα αυτό πριν από λίγο καιρό, τον Απρίλιο του 1984.
Μα να ‘σαι χαρούμενη για μένα αν μπορέσω να πεθάνω κοντά
στους φίλους και στη οικογένειά μου. Αν γίνει αυτό, πίστεψέ με,
είχα καλή έξοδο. Δεν βγήκα χαμένος σε αυτό.

MIRACLE είπε...

Regina, εξαρτάτε από το αν θα είσαι εντός του κανόνα ή θα αποτελείς εξαίρεση.

georgia m. είπε...

@alombar42:

Φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις έτσι είναι(για το πένθος και τον εγωϊσμό).Αρκεί να ακούσουμε τον σύντροφο του αποθανόντος να λέει την ώρα της ταφής:''πού πας και με αφήνεις;,τι θα κάνω εγώ τώρα;''.Δεν συνηθίζω να πηγαίνω σε κηδείες αλλά σε όσες(λίγες)έχω πάει δεν άκουσα ούτε μια φορά να λένε άλλα λόγια.Και ίσως σε ένα σημείο να είναι κατανοητό,γι αυτό και πολύ ανθρώπινο.
(Δεν είμαι υπέρ αυτής την άποψης εγώ αλλά δεν έχει σημασία τώρα αυτό).
Νομίζω ότι σπάνια κλαίμε έναν άνθρωπο όταν φεύγει - μάλλον πενθούμε για τις στιγμές χαράς και ευτυχίας που ζήσαμε μαζί του και που καθώς τελειώνουν όλα με την ταφή,νιώθουμε να θάβουμε και αυτές μαζί με τον νεκρό.Φεύγοντας αυτό το πρόσωπο,καλούμαστε εμείς να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να θυμόμαστε μόνο,παθητικά,στιγμές ζωής μαζί του.Και νομίζω πως πενθούμε αυτές ακριβώς τις παρελθούσες στιγμες περισσότερο την ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρά εκείνον που έφυγε.Έχω την εντύπωση ότι με το ''πού με αφήνεις;'' -αντί να λέμε ''πού πας;'' - μάλλον ο κόσμος εννοεί ότι δεν μπορεί πλέον να μοιράζεται τις ίδιες αναμνήσεις μαζί με αυτόν με τον οποίο τις δημιούργησε(με τον νεκρό δηλαδή).Ένα μέρος του λοιπόν πρέπει να το αφήσει να φύγει μαζί με το αγαπημένο πρόσωπο ενώ όμως παράλληλα ο ίδιος θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι θα συνεχίσει να ζει...

ViSta είπε...

Yannis H δεν θελησα να πεισω, ειπα αυτο που ξερω απο την δικια μου εμπειρια. Το δικο μου πενθος δεν το εζησα γιατι μου εφυγε καποιο ατομο απο θανατο αλλα λογω χωρισμου.
Οι τελετουργιες με βοηθησαν να παραμεινω στην κινηση, να κανω πραγματα για να προχωρησω, παρα να παραμεινω στην αναμνηση του χαμενου και στην θλιψη του περασμενου.
Εμενα προσωπικα με βοηθησε, για αλλους δεν ξερω...

georgia m. είπε...

@alombar42
Δεν ξέρω αν εμφανίστηκε το comment που έγραψα σχετικά με το πένθος και τον εγωϊσμό.Την ώρα που το έστελνα,ήταν σα να εξαφανίστηκε!

alombar42 είπε...

@Γεωργία Μ

Θα μπορούσε κανείς να το τραβήξει κι άλλο... Οταν χάνεις κάτι αγαπημένο, στεναχωριέσαι - σύμφωνοι και, όπως είπες, ανθρώπινο. Ομως δεν είναι το μόνο συναίσθημα. Για παράδειγμα, αν σου αρπάξουν ένα παιχνίδι, εκνευρίζεσαι ίσως. Αποφεύγω τις κηδείες αλλά, σε όσες έχω πάει, δεν άκουσα κανένα να λέει "που πας ρε βλάκα, πώς θα πληρώσω το νοίκι τώρα".

Σεβασμός στη μνήμη του νεκρού; Αν αυτό δεν είναι καθαρή υποκρισία, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.

diamantis είπε...

Κύριε Νίκο Δήμου, έχουν υπάρξει πράγματα που τώρα εκ των υστέρων λέτε «αχ μακάρι να είχα προσπαθήσει ρε γαμώτο». Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο να είναι απωθημένα;

Έτσι συμφωνείτε με την άποψη να μην διστάζουμε ; συμφωνείτε να προσπαθούμε και ας αποτύχουμε;

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

μία ματιά περί θανάτου:

"Ααααχχχχ Φώτη μου, άααχχχ μωρέ Φώτη μου σήκω μωρέ Φώτη μου, πως θα πηγαίνουμε τώρα Φώτη μου για ιππασία; "

Όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και οι περισσότεροι έπνιξαν ένα γέλιο που τους κάθισε στο λαιμό. Πονηρές ματιές γεμάτες υπονοούμενα για εκείνη την ιππασία διασταυρώθηκαν, από τη μία άκρη του δωματίου μέχρι την άλλη, ανάμεσα στους παρευρισκόμενους.

Στη μέση του δωματίου η νεκρική κάσα με τον πεθαμένο νέο άντρα-γύρω στα 45 του- και από δίπλα του, κρεμασμένη σχεδόν στο φέρετρο, η Μαντώ, η γυναίκα του καλύτερου φίλου του νεκρού. Ξανθούλα, κοντούλα με πρόσωπο στρογγυλό και λίγο πεταχτά αυτιά, σούφρωνε με σπαραγμό τα γεμάτα χείλη της καθώς έκλαιγε με αληθινό θρήνο.

Τα δάκρυα είχαν γεμίσει κάθε σημείο του προσώπου της και ένα αναφιλητό έρχοταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να ταρακουνήσει βίαια το πλούσιο στήθος.

Πιο πέρα ο άντρας της όρθιος στην πόρτα κοιτούσε με οδύνη τον φίλο του που κείτονταν άψυχος μέσα σε ένα κουτί, έτοιμος να χωθεί για πάντα στη γη. "Αχ, μωρέ Φώτη" μονολογούσε συνεχώς ρουφώντας τη μύτη του.

Ακούγοντας την αγωνιώδη και γεμάτη λυγμό ερώτηση της γυναίκας του περί ιππασίας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του, σαν σε ανάμνηση κάποιων στιγμών αξέχαστης ιππασίας.

"Μωρή τι λέει τούτη εδώ; Κάναν ιππασία με τον συγχωρεμένο; "σκούντησε η Μαρία την Αργυρώ. Και οι δυο κάθονταν στη δεύτερη σειρά με τις καρέκλες, σε προνομιακή θέση δηλαδή, κοντά στον νεκρό, θέση που τους επέτρεπε να ακούνε όλα όσα μουρμούριζαν εκείνοι που έδιναν τον τελευταίο ασπασμό.

Η Αργυρώ έσφιξε δυνατά τα χείλια της για να μη γελάσει και έκανε ένα επιτακτικό σουτ στη διπλανή της, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα δεν άντεξε και έγειρε προς το αυτί της:

- Καλά και κάναν ιππασία κι οι τρεις μαζί;

Τι γέλιο ήταν αυτό που θέλησε να ξεσπάσει απότομα από μέσα τους και με πόση δυσκολία το συγκράτησαν! Δαγκώναν και ξαναδαγκώναν τα χείλη τους.

"Νάτα και ιππασία ο Φώτης! " είπε μες στο αυτί του Γιάννη ο Πανούσης.

"Το θέμα είναι ποιον ίππευε ή ποιος ίππευε ποιον! "

Βρε τι πάθανε! Εκεί που ήρθανε να κλάψουνε, εκεί θα σκάγανε στο γέλιο και θα γίνονταν ρεζίλι κιόλας! Γρήγορα γρήγορα ο Πανούσης έσπρωξε προς τα έξω τον Γιάννη για να μην πάρει κανείς χαμπάρι ότι δεν μπορούσαν να κρατηθούν από τα γέλια.

Εν τω μεταξύ η Μαντώ εξακολουθούσε να σπαράζει δίπλα από το φέρετρο με σπαραγμό απέραντο, σαν να ήταν ο δικός της άντρας που είχε χαθεί και όχι ο ξένος.

Δεν άργησαν όλοι να αρχίσουν να κοιτάζουν περίεργα μια τη Μαντώ μια τον άντρα της, μα εκείνος ατάραχος, σε έναν δικό του κόσμο θαρρείς, εξακολουθούσε με το κεφάλι γερμένο να μουρμουρίζει "Φώτη, αχ Φώτη" και να μη δίνει σημασία σε τίποτα.

Μερικοί κούνησαν αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους. Ο άντρας της Μάντως δεν ήταν και ιδιαίτερα γνωστός για οποιαδήποτε εκδήλωση εξυπνάδας, παρά μόνο για το ήσυχο του χαρακτήρα του.

Ευτυχώς που ο Φώτης δεν είχε αφήσει χήρα γιατί τότε θα εκδηλώνονταν "διπλωματικό" επεισόδιο για το ποια από τις δυο μοιρολογάει περισσότερο. Η χήρα ή η Μαντώ;

"ΣΗΚΩ Φώτη μου, σήκω πάνω, ΣΗΚΩ να δεις τους φίλους σου που σε χαιρετάνε! " ξέσπασε ξαφνικά η Μαντώ με ένα θρηνώδες ουρλιαχτό που έκοψε τη μιλιά σε όσους ήταν μέσα στο δωμάτιο.

Μέχρι και η μάνα του Φώτη ανασήκωσε το κεφάλι της από το φέρετρο και ψιθύρισε κάτι στο αυτί της κόρης της και εκείνη με τη σειρά της έκανε σήμα με τα μάτια στην ξαδέλφη της τη Μέλπω απέναντι της να βγάλει έξω τη Μαντώ. Εκείνη υπακούγοντας στο σιωπηλό νεύμα πλησίασε στο φέρετρο και τράβηξε μαλακά τη Μαντώ από το μπράτσο λέγοντάς της "πάμε λίγο έξω να πάρεις αέρα".

Και σκούπισε η Μαντώ τα μάτια της και αναστέναξε αναστεναγμό βαθύ, γεμάτο λαχτάρα που προσπαθεί να σβήσει. Ανασηκώθηκε και αφού χάιδεψε τα σταυρωμένα χέρια του πεθαμένου, την πιάσανε πάλι τα κλάματα νιώθοντας την παγωμένη του σάρκα.

"Έλα, έλα " της έκανε ανυπόμονα η Μέλπω και ξανατραβώντας την κατάφερε σιγά να τη βγάλει έξω στην αυλή, όπου ήταν μαζεμένοι και άλλοι συγγενείς και άλλοι φίλοι.

Στα κρυφά της κατάφερε μια μικρή τσιμπιά στο εσωτερικό μέρους του μπράτσου, εκεί που είναι το κρέας και που πονάει περισσότερο. Η Μαντώ πετάχτηκε με μια μικρή κραυγή καθώς η τσιμπιά της έστριψε για τα καλά το δέρμα και κοίταξε περίεργα τη Μέλπω.

"Προχώρα " έκανε κοφτά εκείνη "πάμε πιο κάτω"

Και κατέβηκαν την κατηφόρα που ξεκινούσε από την αυλή. Βγήκαν στο δρόμο περνώντας τη χαμηλή μαύρη καγκελόπορτα και εκεί η Μέλπω μπόρεσε και ξεφύσηξε ανακουφισμένη.

"Δε μου λες, έχεις τρελαθεί; "

"Τι; Τι έκανα; "ψέλισσε η Μαντώ και ανήσυχη έψαξε για τσιγάρα στις τσέπες του τζιν μπουφάν της.

Ηδονικά ρούφηξε τον καπνό του πρώτου τσιγάρου μετά από αρκετή ώρα και αγκάλιασε με τα παλάμες της τα μπράτσα της τρίβοντάς τα. Το κρύο περόνιαζε.

"Τι έκανες; Λίγο ακόμη και θα τον φιλούσες στο στόμα"

"Κρυώνω" παραπονέθηκε μονάχα η Μαντώ και έτριψε πιο δυνατά τα μπράτσα της.

"Κάνεις πως δεν ακούς; "

Η Μαντώ αντί να απαντήσει ξαναρούφηξε το τσιγάρο της και τα μάτια της ατένισαν μελαγχολικά τον απέναντι σκοτεινό όγκο των βουνών.

"Πάει ο Φώτης... Γαμώτο... " ’’Ένας νέος λυγμός συντάραξε το σώμα της αλλά της τον έκοψε μεμιάς η Μέλπω.

"Τι τον είχες το Φώτη εσύ; Είμαι πρώτη του ξαδέλφη και δεν κάνω έτσι. Ούτε η αδελφή του δεν κάνει έτσι. Μόνο η μάνα του και εσύ... Και καλά η μάνα του, αλλά εσύ; Τι είναι αυτά που έλεγες για ιππασίες μπροστά σε όλον τον κόσμο; "

"Του άρεσε πολύ του Φώτη η ιππασία" αναστέναξε αινιγματικά η Μαντώ και ατένισε εκ νέου τον ορίζοντα.

"Ποια ιππασία μωρέ; Τι λες; "

Η Μέλπω δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει την Μαντώ. Το μόνο που ήξερε είναι ότι η συμπεριφορά της δεν ήταν η πρέπουσα -για γυναίκα του καλύτερου φίλου του κιόλας -και ειδικά μπροστά σε τόσο κόσμο.

Και δε θυμόταν τον ξάδελφό της να κάνει ιππασία. Άλλο πάλι και αυτό! Ιππασία ο Φώτης; Ο κοντινότερος ιππικός όμιλος ήταν στην Κόρινθο, στην περιοχή της Κουτουμάτσας*, δηλαδή μισή ώρα με το αυτοκίνητο και ο Φώτης απ’ ότι ήξερε η Μέλπω δεν ανέβαινε στην Κόρινθο, ειδικά από τότε που τα χάλασε με μια Κορίνθια με την οποία ήταν χρόνια μαζί.

"Ποια ιππασία, τι λες; Έκανε ιππασία ο Φώτης; Θα με τρελάνεις; Ούτε σε γαϊδούρι δεν είχε ανέβει. "

Τα μάτια της Μαντώς θόλωσαν κι ένα τρεμάμενο γουργουρητό λυγμού βγήκε από το στήθος της προς τα έξω. Πέταξε το τσιγάρο κάτω, το πάτησε με το μποτάκι της και αναστέναξε πάλι βαθιά.

"Αχ, και πόσο καλά ίππευε ο Φώτης... Πόσο καλά... Τι καβαλάρης... Από τους λίγους... Σαν έσφιγγε τα πόδια του τριγύρω και χτύπαγε τα καπούλια... αχ... "

Και συνεχίζοντας να αναστενάζει κούμπωσε μέχρι πάνω το μπουφάν της και προχώρησε προς την αυλή, αφήνοντας τη Μέλπω πίσω.

Nikos Dimou είπε...

Regina, αυτή η μακριά σκηνή δεν είχε σχέση με το θάνατο - αλλά με την κηδεία, μία τελετουργία που πολλές φορές ξεσπάει στο γκροτέσκο, ακόμα και από αντίδραση.

Προσωπικά δεν πηγαίνω σε κηδείες (ούτε σε γάμους ή βαφτίσια) γιατί πέρα από το ότι με ενοχλούν οι θρασύτατοι ψαλμοί (αυτοί με τις αμαρτίες τις υποχρεωτικές) είναι μονότονες τελετές, πάντα ίδιες. Τους νεκρούς μου τους αποχαιρετώ στην μοναξιά της θύμησής τους.

Επιθυμώ άλλωστε να μην έρθει κόσμος και στην δική μου κηδεία (ελπίζω αποτέφρωση) πλην μερικών στενών φίλων και δικών. Έχω παρακαλέσει η αναγγελία να γίνει μετά.

not me just us είπε...

Πριν από λίγα χρόνια είχα πει σε μια συζήτηση «ακόμα και τώρα να πεθάνω, ξέρω πως έχω ζήσει πράγματα , που πολλοί δεν έχουν καν τολμήσει να τα ονειρευτούν και πως αγάπησα και αγαπήθηκα με πάθος». Έτσι, συνεχίζω το ταξίδι, αλλά με ευγνωμοσύνη και τα μάτια ορθάνοιχτα. Όσο παει. Μετά; Δεν κρύβω πως έχω και μια απέραντη περιέργεια για το «μετά». Αν υπάρχει βέβαια.

Δεν νιώθω το θέμα ως "πένθιμο" . Ο Θάνατος, έρχεται μόνο στους ζωντανούς.

Ας σκεφτούμε πως αύριο, είναι η πρώτη μας μέρα. Και είναι.

Αύριο, είναι η πρώτη μέρα της ζωής που μας απομένει. Ας την τιμήσουμε δεόντως, ως τέτοια.

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Παλαιότερα δεν πήγαινα κι εγώ ως κηδείες.Τώρα πια πηγαίνω για να παρατηρώ.

mary είπε...

δύσκολο.. δύσκολο το θέμα.. δική μου αίσθηση είναι πως αν νιώσω ζωντανή δε θα με φοβίζει ο θάνατος.. στο τώρα με φοβίζει.. κι ο φόβος δε μ'αφήνει να πεθάνω.. ...κι αν δεν πεθάνω πως θα ζήσω;

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Πάντως είναι εκπληκτικό πως η γενικότερη συζήτηση από τα γηρατειά πέρασε μόνο στον θάνατο.

newlens είπε...

(Μετά από παράκληση μέσω email παραθέτω ξανά τους στίχους που έσβησα το πρωί)

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there

There's a man on the horizon
Wish that I'd go to bed
If I fall to his feet tonight
Will allow rest my head

So here's hoping I will not drown
Or paralyze in light
And godsend I don't want to go
To the seal's watershed

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

(Antony and the Johnsons: Hope there's someone - Album: I'm a bird now)

not me just us είπε...

Regina: Ναι είναι ενδιαφέρουσα αυτή η τροπή. Ωστόσο είναι φυσική.Πάμε κάπου να δούμε την δύση του ηλίου (το γήρας της ημέρας). Ωστόσο γνωρίζουμε ότι θα έρθει ο Θάνατος-η νύχτα. Και κατά κανόνα, μετά το βούτημα ηλίου στον ορίζοντα, μένουμε εκεί, με τις ανταύγειες τις χρυσές στα μάτια, ακίνητοι για ώρα. Μνήμη.

ViSta είπε...

Στο θεμα γηρατειά...
οταν ημουν 12 χρονων ετυχε να γνωρισω τον πατερα μας γνωστης, (θα ηταν 80;) ο οποιος ειχε παθει εγκεφαλικο και ηταν απο την μια πλευρα παραλυτος. Τοτε τρομαξα και σκεφτομουν, οτι θα ηθελα να ζησω μονον μεχρι τα 30 για να μην μου συμβει και εμενα αυτο. Τωρα βεβαιως στα 35 ξερω οτι πρωτον ολα ειναι σχετικα και οι αρρωστιες ερχονται ανεξαρτητα ηλικειας, οτι θα ειχα χασει απειρες εμπειριες αν δεν ημουν εδω τα τελευταια 5 χρονια (το παιδι μου δεν θα υπηρχε τωρα) και οτι ειμαι τοσο ερωτευμενη με την ζωη που δεν θελω να αφησω τους φοβους να μου την κυριευσουν και να με τραβηξουν μακρια της.
Ανεξαρτητα ηλικειας.

mice and a pipe είπε...

στην πόλη μου και στην ψυχή μου βρέχει. μια γκριζάδα έλιωσε τα σύνορα του δέρματος. αν δεν υπήρχε τόσο τσιμέντο, οι δρόμοι θα είχαν γεμίσει λάσπες, τα παπούτσια μας θα είχαν γεμίσει λάσπες, η ψυχή μου θα είχε γεμίσει λάσπες. και θα ήταν λυτρωτικό.
Υ.Γ. δε φταίει το θέμα.η ψυχή μου σήμερα κουβαλάει θάνατο.

ViSta είπε...

@mice and a pipe κουραγιο, ο ηλιος βρισκει παντα τροπο να ξετρυπωσει και να εμφανιστει, ανεξαρτητα ποσο χρονο και αν χρειαστει, θα ξαναβγει!

harrygreco είπε...

Οχι αλλη morido,αμαν...

mice and a pipe είπε...

vista
ευχαριστώ

CAESAR είπε...

"Ο μέν γέρων νέος υπήρξε, ο δε νέος άγνωστο ει ες γήρας αφήξετο"

Τζιτζίκος είπε...

εκτός από την καταστροφή της ύλης, της σάρκας υπάρχει και η καταστροφή του πνεύματος. γηρατειά δεν είναι μόνο το να χάνεις το όμορφό σου δέρμα. είναι να χάνεις το μυαλό σου, να χάνεις τις αισθήσεις σου μια μια σαν αποξεραμένα φύλλα.

δεν μπορώ να διαλέξω τι είναι πιο ανώδυνο. να φύγεις με συνείδηση ή χωρίς...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

mice and a pipe: καλά να πάθεις που δε μ' αγαπάς. λέει ο κόσμος μια λέξη, προσφέρει ένα φιλί, ένα κέρασμα μπετονιέρας.

-
όμως ο καπιταλισμός καταπιέζει τις ψυχοπαραδαρμενοπούλες και τις αφήνει καραβομουνόπανα μέσα στο γενικό μικροαστικό τοπίο των ανέμων. και είναι στείρες οι περισσότερες και της τέχνης δίχως τσουγκράνα κι όταν έρθει η αγάπη ρωτάνε τις ει, περάσατε καλά στα παρασκήνια και τέτοια. οι γκαζόζες της κυκλικής αφέλειας επιδεικνύονται χαπακωμένες. ο πόνος της ολότητας θερίζει με τα εξαπτέρυγα. γίνεται η ζωή μου ξένη. και είναι ευτυχισμένος ο εκάστοτε σαλπιγκτής που εγεύτηκε τη μητρότητα και τη χαρά του αναδασμού της αντιύλης. και μένουν οι άξιοι επίγονοι σαν τα σφαχτάρια του λόγου του Κυρίου στα δέντρα πάνω κρημνισμένα.

the resident είπε...

Ενα πραγματικα αισιοδοξο βιβλιο ειναι του κικερωνα,το ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ,που νομιζω οτι γραφτικε μετα τον θανατο τηs κορηs του.
newlens.to im bird now πολυ καλο(ταιριαζει με τοθεμα).Tο ακουω και παρακολουθω την συζητηση για το πολυ ενδιαφερων θεμα.

Nikos Dimou είπε...

Avellaneda said...
@Νίκο Δήμου,

Εσύ δεν έχεις ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή σου

Πραγματικά νιώθω πιο νέος τώρα από ότι ήμουν στα είκοσι. (Συντηρητικός τότε, σχολαστικός, πως μου το είπαν εχθές ...σφιχτοκώλης).

Και είναι δύσκολο να βολέψεις ένα ζωντανό και άφθαρτο πνεύμα μέσα σε ένα σώμα που - τι να κάνουμε - έχει τις φθορές του.

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ την ηλικία μου ξαφνιάζομαι! Και δύο λεπτά μετά την έχω ξεχάσει.

Γι αυτό μου αρέσει εδώ στο blog - κάνοντας δικτυακή συζήτηση και παρέα με νέους μπορώ να νιώθω κι εγώ νέος. Αν παίζαμε μπάλλα θα είχα πρόβλημα....

Μαύρος Γάτος είπε...

(Ka)Titi-ka, Σ:)))) (μού θυμίζει το προφίλ μου...)

Ραφφινάτο ερωτηματικό, η στιγμή ΔΕΝ περνάει και ΔΕΝ χάνεται. Η Στιγμή είναι αιώνια.

Επικουρικό p_aris, δεν τίθεται θέμα για τον Θάνατο, που είναι κάτι σαν τον Ύπνο, μόνο χωρίς όνειρα, και χωρίς ξύπνιο. Το πρόβλημα για μένα είναι για την στιγμή της μετάβασης, όταν σβήνει απότομα η Στιγμή που έλεγα πριν στην Ραφφ, και γι'αυτούς που μένουν πίσω...

Δον Γάτο, η ηλικία δεν υπάρχει. Είναι μια σύμβαση όπως και - σχεδόν - όλα τα άλλα. Το ξέρω πολύ καλά ότι το ξέρεις πολύ καλά, απλά σου το θυμίζω....

Σ;)

cobden είπε...

Το σημερινό θέμα,κύριε Δήμου,μου θύμισε ένα από τα ομορφότερα,κατά τη γνώμη μου,κείμενα σας.Το "Ψυχοσάββατο" απο το ΠΑΡ'ΟΛΑ ΑΥΤΑ.Λέτε εκεί "Θηρίο η ζωή ανήμερο,άπληστο,ανίκητο.Από τη ρωγμή του τάφου χόρτο,από τη σκληρή πέτρα λουλούδι,από τον πόνο πόθος".Και έτσι νομίζω πως είναι...Και όταν έρχεται μια βαριά αρρώστια,βλέπεις ανθρώπους που μέχρι τότε στη ζώη τους φάνηκαν αδύναμοι,που σκέφτονταν το ενδεχόμενο της αρρώστιας ή του θανάτου και παρέλυαν από το φόβο, να βρίσκουν ξαφνικά τεράστια δύναμη και να αντιμετωπίζουν τον πόνο,το επικειμένο θάνατο ,με μια πρωτόγνωρη αξιοπρέπεια..Και να αναρωτιούνται "Αυτό ήταν όλο?Αυτό ήταν που φοβόμουν σε όλη μου τη ζωή?"Και επιπλέον να τους βλέπεις να ζούν όλο και πιο έντονα,να κάνουν όλο και περισσότερα πράγματα παρότι βλέπουν το θάνατο να πλησιάζει..."'Αγρια,σκληρή,όμορφη,τρελή,άδικη,ανήθικη,ανόητη,τρυφερή,υπέροχη,τραγική,άνιση ζωή"

the resident είπε...

Ο μεγαλητεροs φοβοs του ανθρωπου ειναι αυτοs του θανατου.Ολα τα αλλα ειναι συγκαληψειs.Αν καποιοs φοβαται κατι αλλο πιο πολυ απο τον θανατο τοτε οταν θα ερθει αυτο που
φοβαται γιατι δεν αυτοκτονει;
"Φοβομαστε χιλιαδεs πραγματα,τουσ πονουs,τουσ δικασταs,την καρδια μαs,,φοβομαστε τον υπνο,φοβομαστε να ξυπνησουμε,φοβομαστε τη μοναξια,το κρυο,την τρελα,το θανατο-κυριωs αυτον,το θανατο"ερμαν εσσε.

mice and a pipe είπε...

σαλτάρω στο κενό
έχεις πλάκα. δεν ξέρω να γελάσω , ή να παρεξηγηθώ μαζί σου.πάντως , αν εσύ βγάζεις άκρη μ΄αυτά που λες ,χαλάλι σου.

cobden είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
the resident είπε...

Ο Σαλταρω στο κενο,εγινε σαλταρω στο κενοταφιο;.Προσαρμοστικε στο θεμα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

εμείς πάλι φοβόμαστε τη σιωπή που δεν κλείνει μέσα της χαρά

mice and a pipe: αύριο η φλόγα σβήνει. όμως μην τρομάζεις και μη λύνεις τα μαλλιά σου σαν να σε φυτεύουν στον έβδομο ουρανό. και μη φοβάσαι το θάνατο, γιατί σ' αγαπώ.

cobden είπε...

Επανορθώνω.Για κάποιον ανεξήγητο λόγο,το προηγούμενο μήνυμα μου στάλθηκε κουτσουρεμένο.Οι δύο τελευταίες γραμμές από το "Ψυχοσάββατο" του Ν.Δ. ολοκληρωμένες ειναι
"Αγρια,σκληρή,όμορφη,
τρελή,άδικη,ανήθικη,
ανόητη,τρυφερή,υπέροχη,
τραγική,άνιση ζωή"

Μαύρος Γάτος είπε...

nibelugen, τώρα το είδα:

"Αύριο, είναι η πρώτη μέρα της ζωής που μας απομένει. Ας την τιμήσουμε δεόντως, ως τέτοια. "

Διαφωνώ ριζικά. Όχι αύριο, φίλε μου, όχι αύριο. ΣΗΜΕΡΑ είναι η πρώτη και η τελευταία μέρα της ζωής μας....

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

μας αρέσει μια ποίηση του τηλέμαχου χυτήρη που μελοαπαύτωσαν οι χαΐνηδες και λέγει:

ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
άιντες παράπονο βαν χέλσινγκ
κι οι δύο με τρόπο ξαφνικό
αμάν ταρταρούγα ναγκασάκι ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε

όταν φιλώ τα χείλη σου
αμάν αμάν στέλλα μπεζεντάκου
μουδιάζει το καυλί μου
άιντες πεντάθυρό μου
σπαγγετερίες και κουνούπια
και μες στου ονείρου το γιαλό
χάνομαι γιασεμί μου.

Και είναι πλέον εμφανώς ολοφάνερο ότι η ποίηση καταργεί το θάνατο.

KissMyHell είπε...

DOA

DEAD ON ARRIVAL
Που πάει νά πεί ΝΕΚΡΟΣ ΑΜΑ ΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙ ή ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ..

Πολύ φορμόλη σήμερα στό Blog of THE LIVING DEAD καί κλάμμα μέσα από τίς σφραγισμένες γυάλες, στά ράφια της αποθήκης.Δέν κατάλαβες πως όταν τήν συνάντησες καί τήν αγκάλιασες, γιά πρώτη φορά, άρχισε καί ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός σας – DOA!..

Θέλω τό κρανίο μου νά γίνει μολυβοθήκη καί η ωλένη μου πουλί κοκκάλινο στή μπουτονιέρα σας. – Κι’ ισως η μήτρα της Νάγιας, τασάκι αχιβάδα.
Κι’ όταν θά φύγω θά πάρω μαζί μου τή φωνή του Σάμ Κούκ καί τό σαξόφωνο του Λέστερ Γιάνγκ…
Κι' ακόμα, ξεχασμένο, μέσ τη μηχανή ένα φίλμ που δέν πρόλαβα νά εμφανίσω. Εγώ κι' εσύ, όμορφοι καί ερωτευμένοι.
Κι’ ας πάει νά γαμηθεί ο θάνατος.

gumusak είπε...

Λέω να προσφέρω σήμερα στην κουβέντα όχι απόψεις αλλά βιβλιογραφία. Λοιπόν.

1. Δοκίμια για το Θάνατο στη Δύση, Φιλίπ Αριές (εκδ. Γλάρος)

2. Ζώντες και τεθνεώτες, Κωστή Παπαγιώργη (εκδ. Καστανιώτη)

3. Οι ζωντανοί και ο θάνατος, Ζαν Ζιγκλέρ (εκδ. Παιδεία)

4. Το πένθος (π. Φιλόθεος Φάρος).

Να συμπληρώσω ότι υπάρχουν εκτός εμπορίου αλλά σε Πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες και ορισμένες ενδιαφέρουσες διατριβές στα πλαίσια ενός σχετικά νέου επιστημονικού κλάδου, της θανατολογίας.

gumusak είπε...

Συμπληρώνω κάτι που θεωρώ εξαιρετικό, κάθε φορά που το βλέπω. Κάπου στο Παγκράτι υπάρχει ένα γραφείο τελετών με την πινακίδα "Η πολυετής εμπειρία μας εγγυάται την άριστη εξυπηρέτησή σας".
Ο θάνατος είναι ο καλύτερος επαγγελματίας, λέει, αν θυμάμαι καλά, ο Παπαγιώργης.

Φοινικιστής είπε...

Πριν από χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. Δεν είχε προλάβει καλά-καλά να μπει στην τρίτη ηλικία. Από τότε βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι. Παλιά έβλεπα έναν ογδοντάχρονο και τον "λυπόμουνα". Τώρα, για μένα ο ογδοντάχρονος δεν είναι για λύπηση. Ίσα-ίσα είναι κάποιος που δεν πέθανε νέος από καρκίνο. Μακάρι να φτάσω κι εγώ τα ογδόντα.

libertarian είπε...

"εκτός από την καταστροφή της ύλης, της σάρκας υπάρχει και η καταστροφή του πνεύματος. γηρατειά δεν είναι μόνο το να χάνεις το όμορφό σου δέρμα. είναι να χάνεις το μυαλό σου"

Και φαντάζεσαι να υπάρχει ζωή μετά θάνατον; Θα πεθάνεις ενώ τα έχεις χάσει και θα είσαι γκαγκά for all eternity! :P

"Οι τελετές που είχαν καθιερώσει οι κλασσικοί Επικούρειοι στην μνήμη των αγαπημένων συντρόφων που είχαν φύγει από τη ζωή, αντί για μελαγχολικά μνημόσυνα και καταγραφές θανάτων, ήταν εύθυμες γιορτές όπου εξυμνούνταν η ζωή του εκλιπόντος." - «Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ στον 21ο ΑΙΩΝΑ», θύραθεν

Γι' αυτό θέλω να μην πηγαίνω σε κηδείες... θέλω να χαμογελώ όταν σκέφτομαι τα άτομα που πέθαναν.

Please smile, smile when you thing about me που λέει και το άσμα και αυτό θέλω να κάνω.

Megadeth - A tout le monde

Don't remember where I was
I realized life was a game
The more seriously I took things
The harder the rules became
I had no idea what it'd cost
My life passed before my eyes
I found out how little I accomplished
All my plans denied

So as you read this know my friends
I'd love to stay with you all
Please smile when you think of me
My body's gone that's all

A tout le monde
A tout mes amis
Je vous aime
Je dois partir
These are the last words
I'll ever speak
And they'll set me free

If my heart was still alive
I know it would surely break
And my memories left with you
There's nothing more to say

Moving on is a simple thing
What it leaves behind is hard
You know the sleeping feel no more pain
And the living are scarred

Η καλύτερη λύση είναι να προσποιηθείς ότι δεν θα πεθάνεις ποτέ... μπορείς όμως να ξεγελάσεις τον εαυτό σου; Αν τα καταφέρεις μπορείς να ζήσεις ευτυχισμένος ή τουλάχιστον να διώξεις μια από τις αιτίες που προκαλούν δυστυχία.

georgia m. είπε...

@''σαλτάρω στο κενοτάφιο'' ή ''σαλτάρω στο κενό'',για όσο διαρκεί αυτή η συζήτηση σήμερα,θα είχα να σας προτείνω ένα ακόμη ψευδώνυμο κι εσείς είμαι σίγουρη ότι θα το αξιοποιήσετε:''η ζωή εν τάφω ανέτειλε''.Πώς σας φαίνεται;Ακούγεται τουλάχιστον αισιόδοξο!
Πάντως αυτό το παρορμητικό και όλο ζωή''σ αγαπώ'' που λέτε,στην αρχή ή στο τέλος του κειμένου σας,στους συνομιλητές, όταν συμφωνείτε με αυτούς ή παραδέχεστε μια σκέψη τους καθώς και τα κείμενά σας,με παραπέμπουν σε ένα εμπειρίκειο είδος γραφής,κάπως μεταλλαγμένο βέβαια.Πέρα από τον υπερρεαλισμό -θα έλεγα!
Συνεχίστε!

@newlens:
Το ξέρω πως η στιγμή και ο χώρος δεν είναι κατάλληλοι - όμως δεν μπορώ από αλλού να σας ειδοποιήσω.Μια που προσφερθήκατε να βοηθήσετε εμένα,την αδαή σε αυτά,θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου:κόλλησα στο τέλος των οδηγιών σας.Γι αυτό δεν βλέπετε σήμερα την φωτογραφία δίπλα στο όνομα - σας πληροφορώ σε περίπτωση που θα είχατε την απορία και που θα διστάζατε να ρωτήσετε.
Μου είπαν πάντως πως είναι δύσκολο.
Όπως και να έχει,σας ευχαριστώ θερμά που προσπαθήσατε!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

αυτούχτουν: τα λόγια σου τα ερωτικά θίχτουν με ευλάβεια μια μεγάλη κατηγορία συνανθρώπων μας: τους καρκινοπαθείς. οι καρκινοπαθείς έχουν προσφέρει στον πολιτικό μας πολιτισμό γενικώς. ας θυμηθούμε: ευαγόρας παλληκαρίδης, αναστασία μουτσάτσου, κωνσταντίνος στεφανόπουλος. άλλοι καρκινοπαθείς γράφουν τα ελεγεία των στις θάλασσες του ύπνου μέσα στις εντατικές και δημοσιεύονται και χαλαρώνει ο σφιγκτήρας του νίκου καζαντζάκη και γράφεται ψηλά με καπνό στον ουρανό: δεν νηστεύω ραδιενέργεια, δεν πιστεύω τίποτα, είμαι το κωφήνι του Άδη. άλλοι πάλι καρκινοπαθείς ασχολούνται με την κινηματογραφική τους λαιμητόμο ταΐζοντας τις ερυθρές κόμπρες με βατόμουρο. άρα συμφωνούμε: ο διάπλους του Σουέζ αποτελεί οριακή συνθήκη.

newlens είπε...

(Στίχοι για μια "άφιξη" που δεν καταλαβαίνω και πολύ καλά. Περιγράφουν όμως πολύ καλά τη σιωπή και την έρημο)

No engines anymore. The machine engine's stopped. No ghosts of death playing in the grass. Just simple, as you would expect. No physical core. No smiles of love from pitted carriages. Just an empty town. Derelict. No way to identify. Sound playing across skin like fingers. Just as empty as flesh. What do you want? Nothing in particular. No reason at all. Just a noise of dreams at the door. Just as before. Did you see that?

This is the place where all roads meet, the place where all is the secret. The Place where time stands still in the comfort of night and love becomes will in the presence of light. I never want to leave. I never want to leave. I never want to leave.

[Psychic TV: Terminus-xtul (excerpt) - Album: Force the hand of chance)]

newlens είπε...

@γεωργία: πού κολλήσατε;

hem είπε...

εξηγούμαστε για να μείνουμε φίλοι αγαπημένοι
"say goodbuy to the world u r living"=βάζουμε το κρεμμύδι και το σωτάρουμε αρκετή ώρα μέχρι να ροδίσει,"u hαve been always taking ,but now u are giving"=μετά προσθέτουμε τους πνεύμοντες αφού ττους έχουμε ξεπαγώσει και πλύνει από τη νικοτίνη και προσθέτουμε νερό. "Millions of our years
In minutes disappears".μαγειρεύουμε το κρέας για μία ώρα και είναι έτοιμο.
"Pay
Pay the price
Pay, for nothing’s fair",στο επόμενο επεισόδιο θα δείξουμε πως μαγειρεύουμε αστράγαλους και αγκώνες.
"All this I cannot bear
To witness any longer
Cannot the kingdom of salvation" τους σπάμε στην κλείδωση και τους ρίχνουμε στην κατσαρόλα που θα βρείτε μόνο στα βεφας στορς.

georgia m. είπε...

@newlens:
Στο τέλος,στη δημιουργία internet διεύθυνσης με φωτό(εν συντομία).
(Κάτι μου λέει ότι στο τέλος θα μας κράξουν λόγω κατάχρησης χώρου και άσχετου θέματος).
:-)

psarras είπε...

Πρέπει να πεθάνεις
πριν πεθάνεις
για να μην πεθάνεις
όταν πεθάνεις

αγιορείτικο ρητό

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

η βέφα είναι θέμα. όπως και η τριβή της. δεν είναι η βέφα μια διακόρευση ευρυζωνικού δικτύου και ταχυπαλμία νεωκόρης. αντλεί τον θεσμικό της κυνόδοντα από τους κινέζους βρικόλακες που έδωσαν τα εντευκτήρια της μάχης στους υπονόμους. ο παντελής πρεβελάκης, ως παντελής, έγραψε το για το γεώργιο γεωργίου ότι τον είχε ταλανίσει για τη ζωή όταν εκείνος στο στρατό και η λάσκαρη στη μπουμπουλίνας. σε αυτό εδώ το σημείο σέλας παρεμβαίνει η βέφα με το σταριλίκι της, έτσι που αν δόκιμάσεις μια τροφή κατά τα λοιπά μαγειρεμένη από την Εκείνη να απευθύνεσαι στο σταύρο ξενίδη κράζοντας: δεν ήτο θάλπος.

STAMATINA είπε...

Geia sas kai xairomai pou apefthynomai sto kyrio dimou.

Kyrie dhmou tha sa proteina na diavasete to syggrafea Irvin Yalom. Eidika to "therapeia tou sopenaouer".

Ton kserete to Irvin Ylom? Sas aresei? kritikh vivliwn apo allous parakalw?

STAMATINA είπε...

Vasika kyrie Saltarw sto Keno , mou aresei poly o tropos pou grafete.

Sevomai poly th grafh sas giati exei xioumor kai an arketo vathos.

Eimai foithtria mathimatikou kai diavasa oti kserete arketa mathimatika , kserate tou Karatheodori kapoies plirofories.

Vasika , asxeto me to thema, alla mporeite na me voithisete, se ena provlima me oloklirwmata?

Einai , oloklirwma (tetragwniki_riza toy x) dx = ?
Den vriskw akri. Efxaristw poly.

newlens είπε...

@γεωργία: δε βρίσκω άλλη λύση από το να μπείτε σε ένα chat room και να συναντηθούμε εκεί ή να μου δώσετε email διεύθυνση.
Ή και να ανοίξετε προσωρινά ένα δικό σας blog ώστε να σας δώσω οδηγίες...

CAESAR είπε...

limbertarian: «Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ στον 21ο ΑΙΩΝΑ», του ERIC ANDERSON Εκδόσεις θύραθεν, αρκετά ενδιαφέρον πόνημα. Αλλωστε περισσότεροι αλλοδαποί ασχολούνται με τους δικούς μας φιλόσοφους παρά συνέλληνες!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

stamatina: 0044 131 6621175 αν ξελιγώνεσαι για μένα.

hem είπε...

εγώ βασικά είμαι 41 χρονων και έμεινα ανυπαντρος επειδή η κοπέλα μου με εγκατέλειψε μετά από 11 χρόνια σχέσης. και η μητέρα μου πήρε σήμερα τηλέφωνο στην εκπομπή του αλφα που περιγράφονται φάσεις και ο παπανώτας δίνει λύσεις και έλεγε για τη ψυχική μου ισορροπία. και ότι ο γιατρός που με εξέτασε βρήκε σάπιες ιδέες στα κελάρια του συνειδητού μου. στο υποσυνείδητο δηλαδή βρήκε αξίες όπως αγάπη και αγωνία για κοινωνικότητα και μου είπε ότι αυτές οι ιδέες έχουν λήξει από καιρό. Οι παρευρισκόμενοι γιατροί της είπαν ότι ο πατέρας μου ήταν αυταρχικός και αυτή ήταν η αιτία. Και μετά η μάνα μου πήρε στη δρούζα στην εκπομπή της (η ζωή είναι παιχνίδι) και έλεγε ότι χριστούγεννα και γιορτές τις περνάμε μαζί εδώ και 40 χρόνια μόνοι μας. Σε εκείνη την εκπομπή της είπαν ότι τα πατρικά μου πρότυπα ήταν οικτρά και η απουσία του πατέρα ήταν φανερή. Ίσως θα πρέπει να κάνω μήνυση στην τηλεόραση για παραπλάνηση του τηλεθεατή.

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
tsakmpoum είπε...

Κατεβαίνει ο αρχηγός των ξυλοκόπων στο μάγο του χωριου και τον ρωτά:
- Μάγε, θα κάνει βαρύ χειμώνα εφέτος;
- Πολύ βαρύ παιδί μου...
Ανεβαίνουν στο βουνό οι ξυλοκόποι, κόβουν ξύλα, κόβουν ξύλα... Μετά από καμιά εικοσαριά μέρες ο αρχηγός ξαναπάει στο μάγο.
- Μάγε για ξαναδές τη γυάλα σου γιατί μας έχει βγεί ο κώλος!
- Βαρύ χειμώνα βλέπω...
Κόβουν ξύλα, κόβουν ξύλα....
Τον άλλο μήνα ο αρχηγός ξαναπάει στο μάγο αγριεμένος.
- Μάγε δες καλά γιατι αν δε κάνει βαρύ χειμώνα θα σε αφαλοκόψουμε.
- Παιδιά επιφυλάσομαι να σας απαντήσω αύριο!
Κατεβαίνει στην πόλη, πάει στη μετεωρολογική υπηρεσία. Μέσα τρείς τύποι αραχτοί, τα πόδια πάνω στο τραπέζι, ο ενας καπνίζει ανέμελα, ο αλλος λιμάρει τα νύχια του, ο τρίτος παίζει στον υπολογιστή.
- Σας παρακαλώ βρε παιδιά, δεστε στα μηχανήματά σας θα κάνει βαρύ χειμώνα φέτος; Πεστε μου γιατί κινδυνεύει η ζωή μου!
- Βαρύ κι ασήκωτο.
Ερχεται αβίαστα η απάντηση
- Είστε σίγουροι το είδατε στα κομπιούτερ;
Ρωτά ο μάγος
- Ποια κομπιούτερ ρε μεγάλε; δεν βλέπεις στο βουνό απέναντι τους ινδιάνους που έχουν τρελαθεί να κόβουν ξύλα;

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

είναι γελοίο να παύει να αναπνέει κανείς. αποχωρούν οι νύχτες του έρωτα και μένει η τηλεόραση ανοιχτή να φωτίζει τη φαλάκρα της ΓΣΣΕ με το φως το γαλανό, γίνεται το τασάκι γεμάτο παρανυχίδες, εκποιούνται τα χρυσαφικά της στέλλας καζαντζίδου. απέραντη η φρίκη να νιώσεις ότι σε παίρνει η θάλασσα. τραγικωμωδία με σεξουαλικούς πολλαπλασιαστές ό,τι ζούμε. είναι γελοίο να υπάρχει κανείς. να περπατάς μέσα στους δρόμους και να περνάς ξυστά από γραφεία dromeas να χτυπάς τα γόνατα σου χαρωπά πάνω σε ξύλα μέσα στο σπίτι και να ψάχνεις το αστροπελέκι σου στα χόρτα. ήρθαμε για να προσεγγίσουμε την αλήθεια. ήρθαμε για να μας δει ο ήλιος. λέγουν το σύμπαν άκρη μιας τρίχας ποντικιού ότι είναι. ήρθαμε να δηλητηριάσουμε τα ποντικάκια. ηλεκτρίζει η ακίδα μας. πόσο μελάνι

takis vasilopoulos είπε...

Η λογική λέει ότι << μετα >> δεν θα υπάρχει τίποτα...μηδεν ( βέβαια τίποτα δεν αποκλείεται ) .

Οι άνθρωποι έχουν καταφέρει και έχουν απωθήσει την ιδέα του θανάτου,είτε καταπίνοντας το χάπι που τους προσφέρει η εκάστοτε θρησκεία ,είτε απο άμυνα( π.χ δεν το σκέφτομαι γιατι δεν βγάζω άκρη,δεν το αντεχω κτλ.. ).Ακούμε στις ειδήσεις θανάτους και περνάνε μπροστα μας σαν αριθμοί αδιάφοροι.Μάλλον δεν έχουμε εκτιμήσει το θάνατο με συνέπεια να μην εκτιμούμε τη ζωη.Απο έλλειψη ζωής πάσχουμε !

Αλλά η ιδέα του << μετα >> δεν με προβληματίζει τόσο...η ιδέα της προηγούμενης παρακμής όμως είναι απάνθρωπη.Είμαι σε νοσοκομείο και έρχομαι συνέχεια σε επαφή με ηλικιωμένους.Η παρακμή τους εξευτελίζει σαν υπάρξεις...Κάτι πολύ χαρακτηριστικό( χτυπάει πολύ η αντίθεση του πριν και του μετα ) είναι η θέα των γεννητικων τους οργάνων,μια παρηκμασμένη εικόνα που σε κάνει να συνειδητοποιεις πολλα.Το σημείο που κάποτε δήλωνε την πυγμή,το σφριγος και την ακμή τώρα είναι για λύπηση.Η στύση που δήλωνε ζωή ειναι ανάμνηση και το μόνο παρόν η ανημποριά.Για να μη μιλήσω για την παρακμή του μυαλού...

Θυμώνω στον θεό.Τον επινοώ για να έχω κάποιον να θυμώσω.Θυμώνω με το αναπότρεπτο του τέλους και της προηγηθείσας παρακμής.Θυμώνω με το ανεκπληρωτο του έρωτα.Θυμώνω για όποιον πονά...Του έχω μαζέψει πολλά!!!

Κ. Δήμου τι εννοείτε έχουν εκδοθει ποιήματα που γράψατε μετα τα 65 ? Σε ξεχωριστό βιβλίο(και αν ναι τι εκδοσεις,δεν έχω βρει τετοιο βιβλιο)? Ή αναφέρεστε στα καινουργια που περιεχετε στην ιστοσελίδα σας και έχετε συμπεριλάβει κάποια απο αυτά στο << οι δρόμοι μου >> και στα << 50 χρόνια >> ?

Nikos Dimou είπε...

stamatina: γνωρίζω το βιβλίο του Yalom. Αλλά πολλές δεκαετίες πριν από τον Yalom, τα χρόνια που σπούδαζα στην Γερμανία, είχα διαβάσει τον ίδιο τον Schopenhauer. Έκτοτε παραμένει από τους πιο αγαπημένους μου. Εκτός από μεγάλος φιλόσοφος ηταν και υπέροχος στυλίστας. (Ο Borges έγραψε ότι έμαθε γερμανικά μόνο και μόνο για να απολαύσει την πρόζα του Schopenhauer).

Θυμίζω, μιά και αναφέρεται ο Επίκουρος τα λόγια του:
«Ο θάνατος ουδέν προς ημάς – το γαρ διαλυθέν αναισθητεί – το δε αναισθητούν ουδέν προς ημάς».

Με τα λόγια αυτά ο Επίκουρος περιγράφει (ή και ξορκίζει) τον θάνατο. «Ο Θάνατος δεν έχει καμία σχέση με μας – διότι αυτό που βρίσκεται σε διάλυση δεν έχει αίσθηση – και ότι δεν έχει αίσθηση δεν μας αφορά πια».

Και σε ένα άλλο χωρίο, στην περίφημη «Επιστολή προς Μενοικέα» γράφει: «Το φρικωδέστατον ούν των κακών ο θάνατος ουδέν προς ημάς, επειδήπερ όταν μεν ημείς ώμεν, ο θάνατος ου πάρεστιν, όταν δε ο θάνατος παρή, τότε ημείς ουκ εσμέν». («Γιατί όσο εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν υπάρχει, κι άμα έρθει ο θάνατος εμείς δεν υπάρχουμε»).

Τον συλλογισμό του Επίκουρου έχει εκφράσει με δικά του λόγια και ο σύγχρονος φιλόσοφος Ludwig Wittgenstein: “Death is not an event in life: we do not live to experience death”, έγραψε στο Tractatus. (Ο θάνατος δεν είναι ένα γεγονός της ζωής – δεν ζούμε για να έχουμε την εμπειρία του).

Για μένα όλα αυτά είναι σοφίσματα - όπως είπα και πριν το πρόβλημα είναι το "θνήσκειν".

Cobden το πρόβλημα του θανάτου με αποσχολεί πολλά χρόνια. Υπάρχει ένα ποίημά μου:

Εναλλακτικά σενάρια θανάτου

Nikos Dimou είπε...

ΟΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ!

Γράφοντας σήμερα το πρωί για το νεκροταφείο της Ερμούπολης δεν γνώριζα (το έμαθα προ πέντε λεπτών) ότι πριν δύο μέρες κηδεύτηκε εκεί ένας σπουδαίος άνθρωπος - η ψυχή και ο νούς της Ερμούπολης. Ο Μάρκος Δ. Φρέρης, σοφός λόγιος και έντιμος άνθρωπος που με τιμούσε με την φιλία του, έφυγε ξαφνικά στα 56 του χρόνια.

Είμαι συγκλονισμένος.

NP είπε...

Βλέπω οτι διαβάζετε όλα τα σχόλια, εγώ πάλι δεν έχω υπομονή. Ψάχνω και διαβάζω μόνο τα δικά σας.
Για το θάνατο: μήπως παραγίνεται συζήτηση; Έτσι κι αλλιώς βγήκαμε από το μηδέν (1 σπαρματοζωάριο + 1 ωάριο= άνθρωπος)και καταλήγουμε (γιατί όχι) στο μηδέν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Στάχτη όπως πολύ σωστά θέλετε να γίνετε. Είναι ένα έργο που ξέρουμε την αρχή και το τέλος αλλά θέλουμε να δούμε το ενδιάμεσο.
Μήπως οι γάτες είναι καλύτερες που δεν έχουν τέτοιες σκέψεις;

newlens είπε...

@nikos dimou: διάβασα το ποίημα στο οποίο παραπέμπετε: θα σταθώ στις λέξεις "Μπροστά σε ξένο κόσμο. θα με κοιτούν και θα vτρέπομαι που πεθαίνω." Σκέφτομαι ότι πρέπει να έχουν γραφεί πολύ λίγα πράγματα για την ψυχική κατάσταση του κατάκοιτου/μελλοθάνατου, συγκεκριμένα πώς συλλαμβάνει κοινωνικά τον εαυτό του στην κατάσταση που βρίσκεται. Ίσως και να μην υπάρχουν καθόλου μαρτυρίες. Πάντως μπορώ να φανταστώ μόνο με δυσκολία την "ντροπή" που εσείς αναφέρετε, μιας και μια τέτοια αυτοθεώρηση θα οδηγούσε πιθανότατα στην παραίτηση και στον θάνατο...

georgia m. είπε...

@newlens:
Μια που προσφερθήκατε να το κάνετε,μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για τις οδηγίες σχετικά με την εικόνα στο eclore69@yahoo.gr
Ευχαριστώ!

akis82 είπε...

>Για μένα όλα αυτά είναι σοφίσματα -
>όπως είπα και πριν το πρόβλημα
>είναι το "θνήσκειν".

τι θα καναμε ομως χωρις τετοια -ή άλλα- σοφίσματα; θα κοκαλώναμε απο πανικο μαλλον. Απο την αλλη, μου φαινεται πως μονο στο βαθμο που λοξοκοιταμε τη θνητότητά μας αποκτουν οι πραξεις μας καποιο νοημα. -μιλω για τον ανθρωπο τον αθεο, οι θρησκοι ειναι πιο τυχεροι.

που πεθαινουμε ειναι γεγονος εξωφρενικο. Μου ειναι αδυνατο να δεχτω το οτι αυτο που ειμαι, whatever it may be, θα παψει. Απο μια αποψη το ιδιο απίστευτο γεγονος ειναι και η γέννηση. Αναμεσα σ'αυτα τα δυο τυφλα σημεια κρεμομαστε.

harrygreco είπε...

Αν ειναι να βγει κατι θετικο απο τη θανατοκουβεντα,ειναι οτι οι Συριανοι,καθοτι γραικοποιημενοι Ιταλοι,εχουν τη καλαισθησια στο ντιενεη τους & την δειχνουν ακομα & στους ταφους. Οσο για τη μαυρη μαυριλα,υπαρχει & η καταψυξη με 250 χιλ,στην Αμερικη,για προοπτικη αναστασης...Μπορει να μην υπαρχουν κατεψυγμενοι πρωθυπουργοι,αλλα μπορει να υπαρξουν κατεψυγμενοι συγγραφεις...

newlens είπε...

@harry: πώς μας διέφυγε σήμερα η κατάψυξη;

libertarian είπε...

"Η ζωή είναι γλυκιά όταν λείπει ο φόβος του θανάτου" - Διογένης Οινοανδέας

Ο Επίκουρος είχε αναπτύξει κάποιες στρατηγικές για τα παρακάτω προβλήματα:

1) Φόβος της μεταθανάτιας τιμωρίας (Τάρταρα, κόλαση etc).
Μετά τον θάνατο είναι όπως πριν την ζωή. Τίποτα.
2) Θάνατος αγαπημένων προσώπων.
Ευχάριστες αναμνήσεις
3)Φόβος του θανάτου μας.
Το ζητούμενο δεν είναι η διαρκέστερη αλλά η ευτυχέστερη. Είναι κάτι που θα έρθει και χάνουμε τον καιρό μας με το να τον σκεφτόμαστε. Να τον αποδεχτούμε και να φύγουμε χορτασμένοι.

Αλλά μονάχα η νο1 θεωρώ ότι λειτουργεί για εμένα, οι άλλες δύο είναι ημίμετρα (αλλά από το τίποτα καλή και Παναγίωτενα που λένε.).

Είναι δυνατόν να χορτάσεις ποτέ την ζωή; Ελπίζω όταν θα φεύγω να έχω αυτό το συναίσθημα και να φύγω γαλήνιος. Από την άλλη και αν στεναχωρηθώ δεν πειράζει, μια στιγμή θα είναι μετά θα πεθάνω. Το θέμα είναι να μην αφήσουμε να μας τυραννάει αυτή η έγνοια όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί.

"Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, κι είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι' αργότερα. Κι η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, κι ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες." - Επίκουρος

ΥΓ: Έχω την πεποίθησή ότι χάρις την τεχνολογία θα νικήσουμε και τον ίδιο τον Θάνατο κάποτε :-) Επειδή δεν προβλέπω να γίνεται όμως στην διάρκεια της δικής μου ζωής απλά θα αρνούμε την ύπαρξη του. Τα άτομα που θα χάσω απλά θα θεωρήσω ότι πήγαν κάπου μακριά (αυστραλία;), όσο για τον εαυτό μου... δεν θα πεθάνω ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη :-Ρ Θα κάνω αυτό που κατηγορούσα μικρός. Θα ακολουθήσω τις στρατηγικές των θρησκειών δλδ, απλά σε πιο secular style. (λές τελικά να γίνω born again christian σαν τον Mustaine;!;) :o)

CAESAR είπε...

"Δεν μενει τιποτα από αυτο που ηταν τιποτα.(ηταν ψευδαισθηση αυτο που πιστευα οτι ητανε τα παντα και που, τελικα, ητανε το τιποτα.) / Τι σημασια εχει που το τιποτα ηταν τιποτα αν πιο πολυ τιποτα θα ειναι στο κατω κατω μετα απο τοσα πολλα για το τιποτα" (Χοσε Ιερο)

STAMATINA είπε...

Kyrie Niko Dhmou sas efxaristw gia thn apanthsh sas. Mporeite sas parakalw na mou peite , mia kritikh sas gia ta vivlia tou Yalom giati skeftomai na ta agorasw.

Sas voithisan? Sas aresei ws syggrafeas?

Epishs genikotera poia h gnwmh sas gia tis psychotherapeies (px psyxanalysh).

An thymamai kala eipate oti exete ekdosei vivlio pou analyete ton eafto sas. Afto to kanate me voitheia psyxologoy? An to kanate monos sas diasfalisate antikeimenikothta?

Sas efxaristw poly kyrie Niko Dhmou kai sas efxomai kalh synexeia giati to paron blog einai poly aksiologo. An malista skefteite kapote na to kleisete, protou kanete th skepsh sas praksi, kalo tha einai na mas rwthsete prota ;-)

Kai eiste kai poly erotefsimos kyrie Dhmou. Kserete poses kopelies tha ithelan enan wrimo antra dipla tous?

Panta kala kyrie Dhmou. Kai neos den eiste oute aisthaneste san tous neous. Eiste kati anwtero. Oi neoi einai anwrimoi kai parormhtikoi, eseis de neiste. Kanenas neos den grafei san esas. Eiste kati diaforetiko. Oxi omos neos.
Eiste enas wrimos, katastallagmenos anthropos pou h koinwnia exei timhsei, tima, kai tha tima.

Fantazeste , ... 200 xronia meta, to 2206 na leei enas efivos sth mama tou :

Mama mporw gia pente lepta na xrhsimopoihsw ton thlemetaforea-xronou wste na petaxtw mexri to hlektroniko kioski na agorasw ta apanta toy Nikou Dhmou ?

Eseis den tha pethanete pote kyrie Dhmou. Eseis ti fovaste? Afou tha zeite mesa apo ta vivlia gia 100, 200, 1000 xronia...

Taksidia diaplanhtika tha ginontai kai mporei kapou mesa sto thalamo epivatwn na sizitiountai oi apopseis sas...

"Lora gia des tin Gh pws fainetai . Ti wraios planhths , e?"

"Miso leptaki agaph mou. Mhn me apasxoleis. Wraios planhths h Gh, alla diavazw kati poly wraio. Na gia des afth th frasi kardia mou. Tin exei grapsi o Nikos Dimou, filosofos tou 20ou - 21ou aiwna"

:-)

sal.ló είπε...

Το "θνήσκειν" είναι και μιά μορφή συνέργειας στην ίδια μας τη φύση... (τώρα μου'ρθε και δεν θα το αναλύσω γιατί μόνο του μου αρέσει περισσότερο)

@νεο-φακή:Δεν λέω καλός ο Αντώνης αλλά όπου και να γυρίσεις πάνω του πέφτεις... πιάνει χώρο και ο άτιμος...

Μου φαίνεται ότι το θέμα - και με την άδειά σας- ενδείκνυται για μουσικές προτάσεις (άλλωστε είναι cult η ερώτηση τι τραγούδι θα ήθελε κανείς να παίζει στην κηδεία του).
Θα πρότεινα λοιπόν το Sinking Ship Song του Matt Elliott, είμαι σίγουρος ότι καίτοι ολίγον μελαγχολικό θα κάνει θραύση σε όλες τις ηλικίες.

hem είπε...

καλή τύχη σε αυτους που παίξαν τζόκερ. γιατί και η δημπσιογραφία τυχερό παίγνιο είναι. είσαι στο γραφείο σου, κάθεσαι στην καρέκλα σου, παίζεις με λαστιχάκια πετυχαίνοντας στόχους, κάποια στιγμή πρέπει να γράψεις για τα δημόσια έργα, για δικηγορικές υποθέσεις, για τρόπους λειτουργίας νοσοκομείων και παίζεις τους ίδιους αριθμούς συνεχώς. αδικία, γκρίνια, φτώχεια, όρκος του ιπποκράτη και του χασάπη και τζόκερ η ακρίβεια. άλλες φορές σε βρίζουνε , άλλες όχι. φίφτι φίφτι. ο κόσμος είναι η άποψη που έχουμε εμείς για αυτόν (σοπενχάουερ). ο ευαγγελισμός παλιά ήταν η ναυαρχίδα των νοσοκομείων και τώρα έχει γίνει το δεύτερο συνθετικό (ανεβλαβής)

Nikos Dimou είπε...

Harry: Οι Συριανοί δεν είναι γραικοποιημένοι Ιταλοί (ίσως μερικοί Καθολικοί;). Πάντως η Ερμούπολη που πριν το 1822 ήταν βάλτος, ιδρύθηκε από Χιώτες (80%) Ψαριανούς και άλλους φυγάδες μετά την καταστροφή της Χίου.

the_return είπε...

Παρηγοριές, φίλοι μου... όλες οι στρατηγικές και οι ρήσεις των στοχαστών.

Αυτό που φαίνεται πιο τρομακτικό στον θάνατο είναι το "απόλυτό" του, το ανεπίστρεπτο (οριστικό ή φαινομενικό, είναι ένα δίλημμα που εναπόκειται στις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός...).

Εδώ χρειάζεται η "ιερή τρέλλα". Να σνομπάρεις τον ίδιον τον θάνατο,, και αν τύχει να βρεθείς κοντά του, να τον ...δουλέψεις ψιλό γαζί,να του λες με εξ ίσου απόλυτο και τρομοκρατικό ύφος: "δεν πεθαίνω", -είτε εν τέλει πεθάνεις είτε όχι.

Άνθρωποι που έχουν βρεθεί κοντά στον θάνατο -όχι κατ'ανάγκην εξ αιτίας αρρώστειας ή προχωρημένου γήρατος- αναπτύσσουν συνήθως μια έντονη χλευαστική και προκλητική τάση κατά του θανάτου.

poor_misguided_fool είπε...

Διαβάζοντας τα ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
σκεφτόμουνα ότι το πώς (τουλάχιστον μέχρι τώρα) δεν με απασχόλησε ποτε..δηλαδή αν θα 'ναι από αυτοκινητιστικό, η πνιγμός κτλ. Μέσα από τα διαφορα σενάρια στα "..Σενάρια..", ο θάνατος μου φάνηκε μάλλον "γελοίο" συμβάν..που σκοπό έχει να αφαιρέσει κάθε βαρύτητα από τη ζωή..Και σκεπτόμενη τον θάνατο μου σκέφτηκα, "ρεζίλια" που μας περιμένουν.

Μέσα στα "ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ" επίσης βρήκα και αυτά που πάντα με απασχολούν αναφορικά με το θάνατο μου:

1)" πώς θ’ αφήσω τον εαυτό μου στη μέση;"
Μου απαντάω, μην παίρνεις τόσο σοβαρά τον εαυτό σου κορίτσι μου..Δεν τρέχει και τίποτα που δε θα ολοκλήρωσεις το "χτίσιμο" του
εαυτού σου... Aλλωστε, ίσως να ναι καλύτερα αυτή η ύπαρξη να μείνει στη μέση..πήγαινε για τερατούργημα ;)

2) Και μετά βεβαια αυτές οι "εξυπνάδες" με οδηγούν στο ερώτημα, γιατί αγωνιώ να πετύχω κάτι, τη στιγμή που μπορεί να μην έχω το χρόνο να το φτιάξω..

3)Και μετά σκέφτομαι κρίμα, γιατί αν ήξερα την διάρκεια θα κανόνιζα το κατάλληλο "ύφος και ρυθμό"..(Για αυτό το τελευταίο δεν είμαι πεπεισμένη, γιατί η οργάνωση χρόνου δεν είναι και το πιο δυνατό σημείο μου.)

Ναι, μέχρι τώρα σκεπτόμενη το θάνατό μου, ακριβώς αυτές οι 3 σκέψεις κυρίως μου έρχονται ....το αίσθημα της γελοιότητας που ανέφερα παραπάνω δεν ξέρω να θα παραμείνει η αν είναι κάτι της στιγμής..

kalos atheos είπε...

Νίκος Δήμου: Πραγματικά νιώθω πιο νέος τώρα από ότι ήμουν στα είκοσι

Bob Dylan: Ah, but I was so much older then, I'm younger than that now

CAESAR είπε...

"ως ανθός μαραίνεται και ως οναρ παρερχεται και διαλυεται πας ανθρωπος"

CAESAR είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
harrygreco είπε...

Η πιθανη ιταλικη καταγωγη των Συριανων ειναι ευφημιστικη,καθοτι οι Ι. ειναι # 1 στην ομορφια παγκοσμιως & οπου ηλθαν στη χωρα,Επτανησα,Ροδος,την ευεργετησαν,ενω οπου πατησαμε εμεις,αρβανιτες & τουρκοσποροι,φεραμε...την ασχημια μας. Αφου λοιπον η ζωη ειναι ωραια,ας μιλησουμε για θανατους...μετα θανατον...( ή...on the rocks...).

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ας συμπεράνουμε λοιπόν:

ΜΙΛΤΟΣ ΣΤΑΧΤΟΥΡΗΣ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΤΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ

Μια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω από τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσα στην καρδιά των Αθηνών, μέσα στην καρδιά του θέρους. Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Αίφνης μια κηδεία πέρασε. Οπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Τότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσα στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μια επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε. Ήτο Ιούλιος. Εις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο - από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμνων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Ηρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικαί μέσα εις τα οχήματα επαφαί-ψαύσεις,συνθλίψεις και προστρίψεις. Ναι, ήτο Ιούλιος και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Ντάπια του Μεσολογγίου και ο Μαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Μεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Αζτέκων. Το θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη-η ζέστη που γεννά το κάθετο λιοπύρι. Και όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Κάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσα στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Τα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα-οι άνθρωποι και τα κτίσματα-τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως. Τότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως : " Θεέ! Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως! Το φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

georgia m. είπε...

Πάντως εντύπωση μου κάνει που ακόμα και το μνήμα,στην φωτογραφία που βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον αριθμό των comments,το μισό του μέρος είναι στο σκοτάδι και το άλλο μισό του περίπου στο φως!Προφανώς έτυχε.Αλλά είδα τη φωτογραφία μεταφορικά,το φως και το σκοτάδι.

Nikos Dimou είπε...

σαλτάρω το Εις την οδόν των Φιλλελήνων είναι Εμπειρίκος και όχι Σαχτούρης!

Σταματίνα: Ο Γιάλομ είναι καλός θεραπευτής και συμπαθής συγγραφέας (άλλωστε δεν παριστάνει τον λογοτέχνη). Τα βιβλία μου τα γράφω μόνος μου. Για την ψυχανάλυση ίσως κάνουμε ειδικό Post με συζήτηση.

Για την υστεροφημία μου δεν πολυσκοτίζομαι - αφού εγώ δεν θα υπάρχω. Ευχαριστώ πάντως για τις αισιόδοξες προβλέψεις.

georgia m. είπε...

Είχα λοιπόν δίκιο όταν έλεγα,το απόγευμα,για το εμπειρίκιο ύφος του ''σαλτάρω στο κενό''/''κενοτάφιο'',οπουδήποτε τελοσπάντων...

harrygreco είπε...

Για σωστη γλωσσα,η φραση¨" γεννητικα " οργανα που διαβασα σε ενα σχολιο,ειναι θρησκοληπτη /πουριτανικη,δεν υπαρχουν μονο για γεννα αλλα κυριως για...γαμο,στα αγγλικα sex,γι' αυτο πρεπει να τα λεμε γαμικά. Αν καποτε απελευθερωθουμε,η φραση αντε γ** θα ειναι αντι για βρισια το καλυτερο κατευοδιο,αντιστοιχο του καλη συνεχεια...Γι' αυτο, " καλη συνεχεια ".

STAMATINA είπε...

Agapite kyrie Niko Dhmou, einai pragmatika poly kala ta logia sas.

Na itha ithela poly na kaname mia sizitisi kai gia psyxanalysh. Tha eixe poly endiaferon.

Na eiste kala kyrie Niko ! Ta logia sas mas aggizoun olous.

Epishs , pistevw oti kapote, kapoia stigmh o saltarw_sto keno , tha ginei melos ths pareas mas syzhtwntas endexomenws me allo psevdwnymo. Eimai sigouri oti exei polla ma para polla na mas pei . Eilikrina saltarw , pistevw oti to blog tha kerdize polla an to poihtiko yfos sou, to xrhsimopoiiseis milwntas me allo tropo. Tha kerdisoume oloi polla kai egw to kalwsorizw!
Ela kale mou. Grapse thn gnwmh sou, pistepse ston eafto sou, kai mhn ton meiwneis. eimai sigouri oti h poihtikh dynamh pouu kryveis mesa sou, tha mporouse kallista ma kallista na leitourgisei yper tou blog! Na eisai kala !

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

stamatina: θα αφήσω το μάταιο τούτο δυόσμο σίγουρος ότι επιθυμείς να εκμεταλλευτείς τη δροσιά και τα νιάτα μου να με αφαιμάξεις να με αφυδατώσεις και να με παρατήσεις δίπλα στα άλλα πέτσινα μπρίκια της ασύνειδης ηδονής. ίσως επειδή είχε δίκιο ο Επίκουρος με το ουδέν προς ημάς. και ίσως επειδή είναι καταδικασμένη να αποτυγχάνει όποια προσπάθεια μας να αρνηθούμε τη θεϊκή μας φύση. ο θάνατος είναι απόλυτος. με δόγμα αντιμετωπίζεται.

Μαύρος Γάτος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Μαύρος Γάτος είπε...

ΝΔ, Συλληπητήρια για τον φίλο σας.

Antonios Liolios είπε...

Όπως είπε και κάποιος άλλος πριν, ο θάνατος είναι δόγμα και άρα ότι και να πούμε είναι αξίωμα. Παρ' ολα αυτά πιστεύω ότι η θρησκεία μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει τις τελευταίες στιγμές του με περισσότερη ηρεμία και ίσως αξιοπρέπεια. Φυσικά και δεν υπάρχουν αποδείξεις για τίποτε αλλά μερικά πράγματα κανείς τα αισθάνεται. Ίσως η λύση είναι βαθιά μέσα στην ψυχή του καθενός μας.

Antonios Liolios είπε...

...και μιά και μιλάμε για θάνατο πως όπως και να το κάνουμε αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν συσχετίζεται με την μεταθανάτια συνέχεια της ύπαρξης (ή ζωής)ιδού μερικά σχετικά links που αναφέρονται στις near-death experiences, στις καταστάσεις δηλαδή που βιώνουν ασθενείς που για κάποιον λόγο "πεθαίνουν" και κατόπιν επανέρχονται με ιατρικά μέσα. Πολύ συχνά οι αθενείς αυτοί υφίστανται καρδιακή ανακοπή και επανέρχονται μετά από καριοπνευμονική αναζωογόνηση. Η ζωή πολλών από αυτούς αλλάζει ριζικά μετά την εμπειρία αυτή και αρκετοί δηλώνουν ότι φοβούναι λιγότερο το θάνατο. Ερμηνεύστε τα δεδομένα όπως θέλετε, εξ' άλλου όπως προείπα, η λύση στο πρόβλημα πιστεύω ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στην καρδιά του καθενός από μας. Απολαύστε:


http://www.near-death.com/

και μερικές επιστημονικές μελέτες

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&dopt=Citation&list_uids=16186035

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&dopt=Citation&list_uids=11785541

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&dopt=Citation&list_uids=11755611

Mantz είπε...

Αντί ευθείας απάντησης, που έτσι κι αλλιώς δεν θα προσθέσει κάτι παραπάνω στα όσα έχουν ήδη γραφεί, σκέφτηκα να παραθέσω κάποια σχετικά που θυμήθηκα διαβάζοντας τα post:

"Οι τελετές που είχαν καθιερώσει οι κλασσικοί Επικούρειοι στην μνήμη των αγαπημένων συντρόφων που είχαν φύγει από τη ζωή, αντί για μελαγχολικά μνημόσυνα και καταγραφές θανάτων, ήταν εύθυμες γιορτές όπου εξυμνούνταν η ζωή του εκλιπόντος."

Μου θύμισε ένα μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν νομίζω στο οποίο ο ... μακαρίτης οργανώνει ένα κηνύγι θησαυρού στη μνήμη του. Έξοχη ιδέα.
----
Ένα τραγούδι - απαγγελία του Orson Welles σε single με τίτλο "Ι know what it is to be young" (but you don't know what it is to be old). (λίγο μελό / καταθλιπτικό τώρα που το ξανάκουσα, αλλά δεν παύει να είναι ο Orson Welles).
-----
2 ταινίες:
_Μία Καναδική του 2003 με τίτλο Les Invasions Barbares (Η Επέλαση των Βαρβάρων). Ίσως η μόνη ταινία με θέμα (την πορεία προς) τον θάνατο που δεν ήταν καταθλιπτική, τουλάχιστον για μένα.
_Ένα φιλμ-νουάρ του 1950 με τίτλο D.O.A. (Dead On Arrival).
Ψάχτε τα στο imdb.com ή στο βιντεοκλαμπ της γειτονιάς σας! -Διόρθωση (επί του πιεστηρίου!)
Η ταινία είναι νόμιμα διαθέσιμη για download στο Internet archive!!!
http://www.archive.org

ioulia είπε...

Να πηγαίνετα συχνά στη Σύρο.Εχετε ποτε μυρισει το θυμάρι εκει προσ το μοναστηρι πανω απ το νεκροταφειο του Αι Γιωργη;Οσο πιο ανυδρη η γη, τοσο δυνατοτερο το αρωμα του!Οταν η γη ειναι ζωντανη, συμφιλιωνεσαι μαζι της...
Οσο για την αστική κουλτουρα τής Σύρου,έχει προ πολλού αλλοιωθεί.Καλό είναι που την υπενθυμιζετε...
Ερχομαι αργα κ καταιδρωμενη στην παρεα σας.Σας ζηλευω που πιανετε απο νωρις κουβεντα!...

πιτσιρίκος είπε...

Ας μη μου δώση η μοίρα μου
εις ξένην γην τον τάφον·
είναι γλυκύς ο θάνατος
μόνον όταν κοιμώμεθα
εις την πατρίδα.

Α.Κ.

(Και του έδωκε η μοίρα του εις ξένην γην τον τάφον, και χρειάστηκε σχεδόν ένας αιώνας για να φτάσει στην πατρίδα. Πάντως η ξενιτιά γλυκαίνει ακόμα και την ιδέα του θανάτου. Ας ξενιτευτούμε λοιπόν.)

O EFOROS είπε...

Χαμός όλη μέρα! Ίσως το μεγαλύτερο σε έκταση blog!!! Τι ήθελα και αλώνιζα εκτός οικίας ολημερίς?
-Πράγματι, η "Φιλελλήνων" είναι Εμπειρίκος, αλλά με πρόλαβε ο Οκοδ/της! :-)
-Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, η αστική κουλτούρα της Σύρου -απ'όσο γνωρίζω-, προέρχεται από τον "ορθόδοξο" πληθυσμό. Οι "Φραγκοσυριανοί" καθολικοί (βλ. Μάρκος ο Αείμνηστος), ανήκαν στις "λαϊκές τάξεις".
-Κάι για να μην είμαι εντελώς εκτός θέματος, καταθέτω εδώ μια τελευταία σκέψη προ του ύπνου: Άραγε υφίσταται κάποιος σοβαρός λόγος για να θυσιάσει κανείς τη ζωή του? Η mainstream απάντηση που λαμβάνω είναι "για την Πατρίδα" (!!!!!!!!!!!!) => για μιαν ιδέα δηλαδή (πατριωτισμός-εθνικισμός)... και μόλις τώρα άκουγα ένα τραγούδι του G. Brassens: "Mourrons pour les idees, d' accord mais de mort lente..." -> "Ας πεθάνουμε για τις ΙΔΕΕΣ, σύμφωνοι, αλλά με ΑΡΓΟ ΘΑΝΑΤΟ."
ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ seolous kai oles.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

πιτσιρίκε: δεν είσαι μοναρχοφασίστας πτωχοπρόδρομος επαναληπτικός ατέρμονης κοινοτοπίας και συμπερασματικός της αβαρίας.

harrygreco είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
hominid είπε...

Είμαι κλειστοφοβικός και τρέμω στην ιδέα του θανάτου. Τι θα γίνει σε περίπτωση που χρειαστεί να περάσω από εκείνο το τούνελ που λένε;

Alexis Stamatis είπε...

Φιλε κυριε Δήμου, θα ηθελα να προσθεσω απλά εναν γνωστο στίχο "έκαναν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".. αλέξης σταματης

giapanta είπε...

Έχει δίκιο ο yiannis h.

Δεν θέλω να κρίνω το πως αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος μια απώλια, τον θάνατο.
Τώρα, για τις προσωπικές μου εμπειρίες θα προτιμούσα να μην τις έχω.

Γιατί:"όποιος ξέρει, ξέρει και όποιος δεν ξέρει καλύτερα να μην μάθει ποτέ"

tsoukas77 είπε...

Το μονο που θελω ειναι ο τελευταιος σταθμος μου να ειναι επιλογη μου.Αναφερομαι τοσο στον τροπο που πεθαινεις,οσο και μετα απο αυτο(καυση,ταφη κτλ)...

likno_fos είπε...

Λίκνο Φως (Ν. Εγγονόπουλος)
*
Πάντοτε αγαπούσα με πάθος
κάθε εκδήλωση της ζωής
όμως δεν με φόβιζε ο θάνατος.

Τώρα, που μ'άφησες να ξεκουράζομαι
πλάι στο λαμπρό φως των ωραίων ματιών σου,
Τώρα, αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή
και δε θα 'θελα να πεθάνω πια
ποτέ...
*
(Ας μου συγχωρήσετε τυχόν λάθη...
Διάβασα για πρώτη φορά αυτό το ποίημα τουλάχιστον 25 χρόνια πριν και, δεν το ξέχασα ποτέ.)

michail είπε...

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα
και αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη
ξημερώνει μια αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
Ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είναι αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;

Γ.Δροσίνης

ΥΓ Ξέρω παλιό άρθρο και κάνω νέο post
αλλά τι να κάνουμε πρέπει να τα διαβάσω όλα σιγα σιγά για να μπω στο νόημα ;)

Ανώνυμος είπε...

Ξέρεις ποιος είμαι...Ξαναδιάβασα το κείμενο πριν λίγο και συγκινήθηκα.

Έχω προσευχηθεί να μην πεθάνεις ποτέ,αλλά αυτό ακούγεται παιδικό και γι αυτό αδύνατον.Δεν θέλω να γίνει ποτέ αλλά αν γίνει...

Όπως σου έλεγα και πριν λίγους μήνες,θα έρχομαι συχνά για να μην είσαι μόνος.Πώς θα ξέρω όμως αν θα θέλεις παρέα;Θα πρέπει να βρίσκεις έναν τρόπο να με ειδοποιείς.
Θα καθαρίζω τις πευκοβελόνες να μη σε ενοχλούν και θα κοιτάζουμε μαζί,κάτω τον ταρσανά μέχρι την Τήνο.Και το μάρμαρο θα πλένω γιατί μπορεί να είναι λερωμένο με τον καιρό.
Θα σου μιλάω...Θα σου λέω νέα,δικά μου και των γάτων και ό,τι άλλο θα με ρωτάς εσύ.
Θα θέλω να σου πιάσω φιλικά το χέρι αλλά θα ξέρω ότι δε θα μπορώ.Θα χαϊδεύω το μάρμαρο,με την ελπίδα ότι θα νιώθεις τη ζέστη του χεριού μου,όπως και την αγάπη μου που θα θέλω να σε ζεσταίνει.
Θα με ρωτάς αν σε θυμούνται αυτοί που αγάπησες.Κι εγώ θα σου απαντώ ότι δε είναι δυνατόν να σε ξεχάσουν.
Και θα κλαίω παράμερα για να μη με ακούς και ντρέπομαι και για να μη στενοχωριέσαι.
Θα σου λέω ότι όλα είναι εντάξει αλλά εσύ θα ξέρεις καλά ότι μου λείπεις...

Είσαι πάντα ο καλός μου φίλος.