Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006

Οι δυνατοί και οι αδύναμοι



Υπάρχει κάτι πολύ ευάλωτο και τρωτό σε ένα blog. Αν είναι τίμιο ημερολόγιο, ένας άνθρωπος ξεγυμνώνει εκεί την ψυχή του. Και εκτίθεται όσο και οι écorchés, οι γδαρμένοι του Proust, που πονάνε και με ένα κόκκο άμμου.

Ο δεύτερος blogger της ιστορίας ήταν ο Michel de Montaigne. (Πρώτη, είπαμε, η Sei Shonagon). Στον πρόλογο του βιβλίου του «Δοκίμια» γράφει την πρωτοφανή για τον χώρο και την εποχή του φράση: «έτσι αναγνώστη, είμαι εγώ ο ίδιος η ύλη του βιβλίου μου».

Πρωτοφανής φράση γιατί ως τότε κανείς δεν έγραφε εξομολογητικά στο πρώτο πρόσωπο. Και οι δύο εξαιρέσεις που γνωρίζουμε: «Τα εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρήλιου και οι «Εξομολογήσεις» του Αγίου Αυγουστίνου είναι το μεν πρώτο κυρίως φιλοσοφικό κείμενο, το δε δεύτερο, θεολογικό.

Αλλά ο Montaigne (1533-1592), γυμνώνεται εντελώς μπροστά στον αναγνώστη. Μικρά μικρά δοκίμια αποκαλύπτουν τις πιο εσωτερικές του πτυχές. Μεταφράζω πρόχειρα τον πρόλογο:


«Στον αναγνώστη:

Εδώ είναι ένα βιβλίο καλής πίστης, αναγνώστη. Σε προειδοποιεί από την αρχή, ότι δεν είχα κανένα σκοπό, παρά μόνο ιδιωτικό και οικείο: δεν έλαβα υπόψη μου ούτε την δική σου εξυπηρέτηση, ούτε την δική μου δόξα. Οι δυνάμεις μου δεν επαρκούν για τέτοιους σχεδιασμούς. [ ] Αν ήθελα να κερδίσω την εύνοια του κόσμου, θα στολιζόμουν με δανεικές ομορφιές. Θέλω όμως να με βλέπουν στον απλό μου τρόπο, φυσικό και κοινό, χωρίς σοφίες και τεχνάσματα: γιατί εμένα ζωγραφίζω. Τα ελαττώματά μου θα διαβαστούν ζωντανά, οι ατέλειές μου και οι αφελείς μου τρόποι, όσο μου επιτρέπει ο σεβασμός του κοινού. Αν ήμουν ανάμεσα σε εκείνα τα έθνη που, όπως λένε, ζούνε ακόμα κάτω από την γλυκιά ελευθερία των πρώτων νόμων της φύσης, σε διαβεβαιώνω ότι θα με είχα ζωγραφίσει ολόκληρο και ολόγυμνο. Έτσι, αναγνώστη, είμαι εγώ ο ίδιος η ύλη του βιβλίου μου: δεν υπάρχει λόγος να χάσεις τον ελεύθερο χρόνο σου για ένα θέμα τόσο ασήμαντο και μάταιο».

Η φράση κλειδί: «θα με είχα ζωγραφίσει ολόκληρο και ολόγυμνο». Ο άνθρωπος που θέλει να φτάσει την επικοινωνία ως το απώτατο όριο, θέλει να ανταλλάξει με τον συνάνθρωπό του όχι απλώς πληροφορίες και δεδομένα, αλλά βιώματα, φόβους, αγάπες, άγχη... Γιατί μόνο έτσι ανακουφίζεται και ανακουφίζει.

Δεν είναι επιδειξιμανής – γιατί δεν επιδεικνύει μόνο αυτά που θα εντυπωσιάσουν, αλλά και αυτά που τον πονάνε. Και βέβαια γίνεται τρωτός από τον πρώτο αγροίκο που θα κοροϊδέψει τις αδυναμίες του.

Μόνο που, σε αυτή την περίπτωση, τα πράγματα είναι αντίστροφα: ο αδύναμος είναι ο αγροίκος που κοροϊδεύει. Ο άλλος, που έχει την τόλμη να ανοιχτεί, είναι ο δυνατός.


Υ. Γ. Εδώ τελειώνει η ενδοσκόπηση και η εσωστρέφεια! Το επόμενο post θα μιλάει για άλλα. Σας βάζω και μία φωτογραφία (αρχείου) με χιόνια, τον ανήφορο για το σπιτάκι.

92 σχόλια:

newlens είπε...

Ωραία τα χιόνια και συμβολικά. Το αν "χιονίζει" ή "έχει ήλιο" είναι πάντα στο χέρι μας...

Charalampos είπε...

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε γιατί τόσος πολύς κόσμος θέλει να βγάλει τα "εσώψυχα" του στο Internet, όταν για παράδειγμα, όλοι μας επαναστατούμε όταν μία εταιρία αποφασίζει να παρακολουθήσει το είδος της μουσικής που ακούμε με το πρόγραμμα της για να μπορεί να μας παροτρύνει να αγοράσουμε online παρόμοια τραγούδια.

Είναι γεγονός ότι οι bloggers είναι περισσότεροι από τους αναγνώστες τους!!!

Titika είπε...

Προς charalambos:
Το να γίνεσαι δείγμα στατιστικής μελέτης και παρακολούθησης χωρίς τη συγκατάθσή σου είναι πολύ διαφορετικό από το να επιλέγεις μόνος σου να εκθέσεις κάτι προσωπικό. Το ένα είναι -κατά έναν τρόπο- βιασμός και το άλλο είναι έρωτας.

Nikos Dimou είπε...

charalampos δεν διάβασες προσεκτικά το post. Όλοι έχουμε την ανάγκη να επικοινωνούμε. (Και οι ποιητές είναι ΠΟΛΥ περισσότεροι από τους αναγνώστες τους... αυτό δεν ακυρώνει την ποίηση).

Άλλο βέβαια όταν μας παρακολουθούν χωρίς να το θέλουμε...

takis vasilopoulos είπε...

Θυμαμαι παλια ,σαν παιδι ,όταν έγραφα ημερολογιο δεν ήθελα να το δει κανένας.Φοβόμουν ότι θα εκτεθώ,ντρεπόμουν.Τώρα 21 χρονών ,όταν γράφω κάτι, θέλω αμέσως να το μοιραστώ( ζητάω κάποιος να με καταλάβει,έτσι μειώνεται η μοναξιά ),αν δεν το μοιραστώ νιώθω σαν να μην υπάρχει.Μπορει μα είμαστε μόνοι αλλά χωρις τον άλλον δεν υπάρχουμε

Υπάρχουν άνθρωποι φοβισμένοι,μόνοι,π επιλέγουν να κλεινονται στον εαυτό τους για να μην εκτεθούν,γιατι όταν δοκίμασαν να επικοινωνήσουν πληγώθηκαν.Με αφορμη το σχόλιο του newlens θα σχολίαζα τη φωτογραφία ως εξής:το χιόνι συμβολίζει την άρνηση της επικοινωνίας,το δρομάκι την επικοινωνία και το ζεστο σπίτι( με τζάκι φαντάζομαι ) την ζεστασιά της επικοινωνίας και την ελευθερία.

Στο << οι δρόμοι >> μου που ήταν μια καταθεση ψυχής μου άρεσε ιδιαίτερα το τελευταίο κομμάτι.Νομίζω ήταν πολύ έντιμο.Μερικά σημεία είναι τόσο αληθινά που καθώς τα ξαναδιαβάζω νομίζω ότι τα ζώ.

Τελειωνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω αυτό που λέτε στον << καθρέπτη >> πως το πραγματικό ρούχο είναι το γυμνό μας δέρμα.Μόνο που το έχουμε ξεχάσει κύριε Δήμου( αν ποτε το μάθαμε ).

mary είπε...

πολύ με εκφράζει το σημερινό κείμενο.. :)

..ίσως γι'αυτό το λόγο, όταν έξω υπάρχει χιόνι, μέσα η ζεστασιά είναι πιο πολλή

laventur είπε...

είναι τόσο εύκολο να προσβάλλεις, να εκμηδενίσεις τη δουλειά του άλλου, να κρίνεις ως ανώνυμος ή ως μέρος του όχλου και τόσο δύσκολο να εκτεθείς.

Πάντως είναι υπερ σας κ. Δήμου το ότι προκαλείτε τέτοιες αντιδράσεις.Το να ασχολείστε βέβαια και στο ελάχιστο με αυτά θα ήταν τεράστιο χάσιμο χρόνου

Μαύρος Γάτος είπε...

καΤιτί-κα εξαιρετική η αναλογία (περί έρωτα-βιασμού.)

Όσον αφορά το περιεχόμενο των εκμυστηρεύσεων, δυστυχώς η ποιότητα του δημιουργού συχνά απέχει από αυτήν του δημιουργήματος. Και οι δημιουργοί όμως είναι άνθρωποι, επιρρεπείς στις ανθρώπινες αδυναμίες, την έπαρση, την αλαζονεία, ευάλωτοι στην κολακεία και την πονηριά. Και μην ξεχνάμε πως επιπλέον είναι άνθρωποι εκτεθειμένοι, γιατί αν είναι αληθινά αξιόλογοι δημιουργοί, και όχι ο Ρουβάς, που έλεγε χτες και κάποιος στα σχόλια του Ν.Δ., έχουν δώσει κάτι από τα μέσα τους, έχουν εκθέσει σε δημόσια θέα τον εσωτερικό τους κόσμο. Ένας άνθρωπος που εξ'ορισμού πρέπει να είναι, και είναι, εσωστρεφής και ευαίσθητος, όταν εκτίθεται δημόσια, λιγότερο ή περισσότερο γυμνός στην κρίση και τις διαθέσεις του καθένα, μπορεί εύκολα να χάσει τον καλό του εαυτό, παροδικά ή μόνιμα...

Σ:)

Spi_Der είπε...

No offence, αλλά το να γράφεις σε ένα λίαν πολυσύχναστο μέσο σαν το ίντερνετ μέσω π.χ. ενός δημοφιλούς φορέα σαν το blogspot και με το πρώτο κακό feedback να κλαίγεσαι "μα εγώ έγραφα για μένα και τρείς φίλους μου", δε συνιστά διάθεση "ανοίγματος",διότι τελικά κρατάς δικλείδα ασφαλείας: "δεν γράφω παρά για να μου λέτε μπράβο".Συγγραφέας είσαι, Νίκο, το "δε γράφω για το κοινό" θα το έχεις ακούσει πολλές φορές απο αυτούς που το ονειρεύτηκαν (το κοινό) αλλα δεν το συνάντησαν όσο και όπως ήθελαν.

ViSta είπε...

takis_vasilopoulos "...όταν γράφω κάτι, θέλω αμέσως να το μοιραστώ( ζητάω κάποιος να με καταλάβει,[...],αν δεν το μοιραστώ νιώθω σαν να μην υπάρχει"
Aκριβως αυτο ενιωσα μια μερα οταν δεν υπηρξαν αντιδρασεις σε ενα για μενα ωραιο post και η αντιδραση μου ηταν το επομενο ποιημα...

Τι νοημα εχουν οι σκεψεις,
αν κανεις δε θελει να τις σκεφτει;
Τι νοημα εχουν οι λεξεις
αν κανεις δε θελει να τις πει;

Τι νοημα εχει ενα παραμυθι
αν κανεις δε θελει να το διαβασει;
Τι νοημα ειχε η λυθη
αν κανεις δεν θε να ξεχασει;

Τι νοημα εχει το φως
αν κανεις δεν θελει να δει;
Τι νοημα εχει το πως
αν κανεις δε θε να ασχοληθει;

Τι νοημα εχει το διαβασμα
αν κανεις δε το εμβαθυνει;
Τι νοημα εχει το νοημα
αν κανεις δεν το ξεδιαλυνει;

Την καλημερα μου απο το ηλιολουστο αλλα κρυο Düsseldorf :-)

Nikos Dimou είπε...

spi_der ποτε δεν έγραψα (ή σκεφθηκα) "μα εγώ έγραφα για μένα και τρείς φίλους μου" - ούτε μου συνέβη "να κλαίγομαι με το πρώτο κακό feedback" (από τέτοια, άλλο τίποτα). Και φυσικά ποτέ δεν είπα "δεν γράφω για το κοινό". Δεν ξέρω ποιον αφορούσε το σχόλιό σου - πάντως δεν νιώθω να με αγγίζει.

newlens είπε...

@vista: Ίσως η λύση για όλους μας να βρίσκεται στο να γνωρίζουμε το ακριβέστερο αλλά να ανακοινώνουμε αυτό που καταλαβαίνουν όλοι.

ViSta είπε...

newlens λες; Απλα ειχα εκεινη την μερα τις μαυρες μου. Σιγουρα εχουν ολα τα πραγματα την αξια και το νοημα τους ανεξαρτητα απο αυτη που τους δεινουμε εμεις ή οι αλλοι.

ViridianGreen είπε...

Μήπως με την ανάγνωση —και μόνο— των εξομολογήσεών μας από τους άλλους, μειώνουμε το ενδεχόμενο μιας ουσιαστικής συντριβής; Γιατί, θαρρώ, πως στο ανώτατο όριο της επικοινωνίας φτάνουμε με την καταλυτική επίδραση της οπτικής αλλά και σαρκικής επαφής. Έτσι εξαγνιζόμαστε, ανακουφιζόμαστε αλλά και συντριβόμαστε ολοκληρωτικά ώστε ν' ανακαλύψουμε και πάλι τη δύναμη για τη συνέχεια...

georgia m. είπε...

Ωραίο κείμενο! - συμπληρώνει το χθεσινό.
Ο Ν.Δ λέει στο Ημερολόγιο του Καύσωνα ότι ''ντρέπομαι όταν συνειδητοποιώ ότι καλύπτομαι και κρύβομαι'',απαντώντας στην ερώτηση αν φοβάται,αν ντρέπεται να γυμνώνεται μπροστά στους άλλους.Και λίγο πιο πάνω γράφει ότι είναι σχεδόν αδύνατον -προφανώς εκ των πραγματων - να πει μονο αλήθεια αλλά κυνηγάει τα ψεματα,όπου τα βρει.
Προς τους δύσπιστους και καχύποπτους:εσείς,πόσο εύκολα,αν ήσαστε γνωστός στον χώρο,θα γράφατε ένα κείμενο σαν τον αυτοβιογραφικό τόμο ''οδός Παράσχου'';
Να μη φοβάσαι να εκτίθεσαι,λέγοντας αλήθειες που πονάνε,χωρίς να κρύβεσαι πίσω από ψευδώνυμα...
Για μένα αυτή είναι πραγματική ελευθερία.

Avellaneda είπε...

vista said:
newlens λες;

@newlens, είναι ή δεν είναι ερώτηση αυτό; Απαντήστε, κύριε! Σπεύσατε!

ViSta είπε...

Avellaneda η ερωτηση μου ηταν μαλλον ρητορικη. Δεν περιμενω απαντηση.
Ασχετο ισως, αλλα το βρησκω αξιο αναφορας οτι τα πιο πολλα σχολια στο συγκεκριμμενο κειμενο περι blogs γραφονται απο ατομα που δεν εχουν δικα τους....

newlens είπε...

@avellaneda: μόνο ένα ban από τον operator θα μπορέσει να σβήσει τη φωνή μου.
Για να σοβαρευτώ όμως: αγαπητή avellaneda,
δεν περίμενα διαφορετική αντιμετώπιση παρά mobbing ακόμα ακόμη και σε ένα blog σαν κι αυτό.

@operator: ανακοινώστε μου αν είμαι και σε εσάς δυσάρεστος. Αλλά όμως ειλικρινά!

tassos_papadakis είπε...

Για μένα εξίσου σημαντική είναι και η φράση του: "δεν υπάρχει λόγος να χάσεις τον ελεύθερο χρόνο σου για ένα θέμα τόσο ασήμαντο και μάταιο».

Εμείς γράφουμε από ανάγκη. Αλλά εκείνοι που μας διαβάζουν αξίζουν τον έπαινο.

Nikos Dimou είπε...

Κανένας δεν μου είναι "δυσάρεστος". Όλα τα μηνύματα είναι ίσα - αλλά μερικά είναι πιο ίσα... εννοώ πιο πλούσια σε περιεχόμενο (σήμερα ξεχώρισα αρκετά τέτοια). Ειδικά ο newlens (αφού ζητάει ...γνωμοδότηση) είναι ο πιο δραστήριος σχολιαστής με πολλές καίριες παρεμβάσεις.

newlens είπε...

@nikos dimou: ευχαριστώ για το immortalization. Θα σας αναφέρω στο βιβλίο μου.

Spi_Der είπε...

Nίκο, νόμιζα ότι απο την τελευταία πρόταση γίνεται σαφές ότι δεν αναφέρομαι σ΄ εσένα (πως θα μπορούσα; τα βιβλία σου -κι εσύ, όπως βλέπεις-συναντούν πολύ και καλό κοινό).Σίγουρα όμως θα έχεις συναντήσει το φαινόμενο στο συνάφι (να βαφτίζουμε την "ανάγκη" της απόρριψης "φιλότιμο" του ελιτισμού-το λέω κάπως σχηματικά).Το ίδιο φαινόμενο δυστυχώς το βλέπω και σε αρκετούς μπλόγκερς.

epikairos είπε...

Αγαπητέ οικοδεσπότη,

Ήρθα εδώ με την ελπίδα να δω να αναβιώνει μια κοινότητα όπως συνέβαινε τις παλιές καλές εποχές του Διαδικτύου. Όχι πως μου το υποσχέθηκε κανείς επομένως δεν θεωρώ πως με πλάνεψαν κιόλας.

Αντ’ αυτού διαπιστώνω πως ήρθα στο blog ενός ανθρώπου που παλεύει για την αναγνώριση. Επί μονίμου βάσεως παραθέτεις παραπομπές σε άρθρα σου. Επί μόνιμου βάσεως επαναλαμβάνεις πόσα βιβλία έχεις γράψει και πόσο πρωτοπόρος ήσουν σε διάφορες φάσεις της ζωής σου. Επί μονίμου βάσεως ψευτοκλαίγεσαι, με μια συγκαλυμμένη περηφάνια πως όλα αυτά που λέγονται για εσένα δεν σε αγγίζουν. Φαντάσου να σε άγγιζαν κιόλας.

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Έχεις έναν ζωντανό, άμεσο και ευχάριστο λόγο. Έχεις σίγουρα γράψει πετυχημένα βιβλία τα οποία έχουν αγαπηθεί. Έχω αγοράσει περί τα δέκα. Κάποια ήταν αξιομνημόνευτα, κάποια άλλα όχι. Δεν σε κατηγορώ για τα δεύτερα. Αν μη τι άλλο πάντα ένα βιβλίο γράφεται με τις καλύτερες προθέσεις.

Αν σε κατηγορώ για κάτι είναι επειδή έχεις αρχίσει να μας κουράζεις. Πρόσφατα έγραψες ένα άρθρο στα επίκαιρα όπου παραλληλίζεις τον εαυτό σου με τον Ροϊδη εκφράζοντας το παράπονο πως δεν έχει αναγνωριστεί το έργο σου. Με το συμπάθιο αλλά προκαλείς τη νοημοσύνη μας με αυτά που λες. Το αν κάποιοι θα αντιδράσουν σε τέτοιες τοποθετήσεις πολιτισμένα ή όχι είναι προσωπική τους επιλογή. Η αντίδραση όμως είναι δεδομένη όταν επιζητάς αναγνώριση. Η αναγνώριση, όπως και ο σεβασμός, δεν αξιώνονται, κερδίζονται. Αν την κερδίσεις έχει καλώς. Αν πάλι όχι συμβιβάσου με όσα έχεις πετύχει. Δεν είναι και λίγα.

Titika είπε...

Πάντα πίστευα οτι με αυθεντικότητα, διαφάνεια και αγάπη μπορείς να επικοινωνήσεις τα πάντα. Μπορείς να λύσεις τα πάντα. Πρόσφατα διαπίστωσα οτι αυτός ο κανόνας έχει τρανές εξαιρέσεις. Να μιλάς κι ο άλλος να μην θέλει να ακούσει κανέναν παρά τον εαυτό του.
Αν δε μάθουμε να ακούμε πώς διάολο θα επικοινωνήσουμε.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε δυο "δυνατούς" να μιλούν, αν ο ένας δεν έχει τη διάθεση να ακούσει τον άλλο τότε έχουμε δύο πολύ αυθεντικούς ανθρώπους που όμως είναι τελικά "αδύναμοι" μιας και δεν έχουν καταφέρει να επικοινωνήσουν.

newlens είπε...

(Όχι αυτό το jpg δεξιά δεν συμβολίζει αυτό που μας πετάτε, δεν συμβολίζει αυτό που σας πετάμε εμείς. Είναι αυτό που έχουμε όλοι στα μάτια μας και δεν μπορούμε να δούμε μπροστά μας.)

Nikos Dimou είπε...

και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν αυτή
βλεπτέον

ΠΛΑΤΩΝ Αλκιβιάδης 133b

kαι η ψυχή, αν είναι να γνωρίσει τον εαυτό της, σε ψυχή πρέπει να κοιτάξει.

Nikos Dimou είπε...

epikairos: Δεν δέχομαι ότι με αυτό το blog επιζητώ την αναγνώριση - και θα το αποδείξω παρακάτω. Οι αναφορές στα βιβλία και στα κείμενά μου είναι πράγμα φυσικό - όταν κάτι το έχεις ήδη πει, δεν υπάρχει λόγος να το ξαναγράψεις από την αρχή.

Πρόβλημα αναγνώρισης έχω (το δέχομαι) αλλά από μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που (κατά 99%) δεν συμμετέχουν σε blogs. (Άρα δεν απευθύνομαι σε αυτούς).

Πρόκειται για τους βιβλιοκριτικούς και βιβλιοπαρουσιαστές που αποσιωπούν συστηματικά τα βιβλία μου.

Εσείς το βρίσκετε φυσικό ένα γνωστός (καλός ή κακός) συγγραφέας, να εκδίδει ένα βιβλίο και αυτό να μην αναγγέλλεται από κανένα έντυπο; (Δεν μιλάω για κριτική - αλλά για απλή αναγγελία ή παρουσίαση).

Και αυτό να συμβαίνει όχι για ένα αλλά για όλα του τα τελευταία βιβλία;

Αυτό είναι το πρόβλημά μου - ένα πρόβλημα ρατσισμού και διάκρισης που με κάνει να αγανακτώ.

Το θέμα δεν αφορά την ουσιαστική αξία των βιβλίων μου - γι αυτή θα αποφασίσει ο χρόνος. Αλλά την μεταχείρισή μου από τους ανθρώπους που έχουν καθήκον να ενημερώνουν το κοινό - και δεν το κάνουν.

Δεν έφερα εγώ το πρόβλημα στο blog - το φέρατε εσείς. Δεν έχει σχέση με αυτό το blog - αλλά χαίρομαι που με βοηθήσατε να ξεκαθαρίσω το θέμα.

Nikos Dimou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Nikos Dimou είπε...

Το άρθρο για τον Ροΐδη (αυτό ήταν το προηγούμενο post) βρίσκεται στο:

http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=148

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

αν το κάνω με κάποια βιβλιοκριτικό όλη μου η προσπάθεια διά την τελείωση της ανοργασμικής της φύσης θα είναι η προτροπή μου για τη μελέτη Δήμου. γιατί, η βιβλιοκριτικός, χαζή είναι, και πρέπει να νιώσει μέσα της βαθύτερα την ανάγκη κανείς να σκέφτεται και απλά να επικοινωνεί. ίσως και να υπάρχει με κάποιο τρόπο ανθρώπινο. και θα είμαι ο Μούψης και θα γλείφω τη βιβλιοκριτική της ώρες ολόκληρες μέχρι να αποκτήσει πρώτος ο γαλαξίας μας τη δική του κλειτωρίδα στο κέντρο της μαύρης τρύπας του. σπειροειδώς.

Stavros Katsaris είπε...

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΙΣΧΥΟΘΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ. ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ. ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ,ΔΙΑΦΩΝΙΑ,ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΔΩ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΨΕΜΜΑΤΑ ΕΔΩ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ.
ΦΙΛΙΚΑ

newlens είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
harrygreco είπε...

Μετα τα σχολια οτι η 17Ν ειναι μια καλη κυρια,τους καθετηρες,τις αγενεις εκφρασεις & επιθεσεις του ενος στον αλλο,αποφασισα να αποσυρθω απο το μπλογκ. Ισως ειναι μια ιδεα που δεν βγαζει πουθενα.

dinodelauredis είπε...

"Πρόκειται για τους βιβλιοκριτικούς και βιβλιοπαρουσιαστές που αποσιωπούν συστηματικά τα βιβλία μου."
Για ποιό λόγο συμβαίνει αυτό !?

alombar42 είπε...

Ο Νίκος Δήμου είχε δύο ελατώμματα: υπήρξε πρωτοπόρος και έφτυσε πολλές μορφές εξουσίας και μάλιστα ευθέως.
Δεν είναι περίεργο που η επίσημη διανόηση τον έχει ξεχασμένο.
Το περίεργο είναι η σχετική σιωπή των "προοδευτικών".

georgia m. είπε...

Συμφωνώ σε αυτό με τον alombar42 - και οι εξουσίες,κάθε μορφής,δεν συγχωρούν.Εδώ φαίνεται να τον αγνοούν με την σιωπή(μη κριτική του έργου του).
Αλλά - αναρωτιέμαι - μήπως δεν είναι τόσο αποτελεσματική όλη αυτή η προσπάθεια εκ μέρους τους;

Mariakalos είπε...

Γιατί σιωπούν οι προοδευτικοί;Ισως γιατί και οι προοδευτικοί ως άνθρωποι,με τις γνωστές αδυναμίες του είδους,δεν μπορούν να υπερβούν το εγώ τους και να μη νιώθουν υποδεέστερα μπροστά σε ένα τόσο πολυδιάστατο και σημαντικό έργο.
Let the sleeping dogs sleep..

A.F.Marx είπε...

Αλομβάρδε, ωραία...
Μας είπες τα προτερήματα του Ν.Δ
Πες μας τώρα και τα 2 ελαττώματα του

Την κολακεία πολλοί αγάπησαν, τον κόλακα ουδείς

newlens είπε...

Υπάρχει π.χ. σκανδαλιστικότερο πράγμα για τους άλλους να σε ζητούν στα 75 σου από σχολεία για να μιλήσεις(έχοντας σύρει μάλιστα τα εξ αμάξης σε διάφορους θεσμούς);

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ο οικογενειακός γιατρός πρέπει να συστήσει τους συγγραφείς στα μικρά μικρά παιδιά. είμαστε και καλοί άνθρωποι και άμα είναι να λειτουργήσουμε λογικά, λέμε: ο καταναλωτής τα μάτια του σαν άτια του μπορεί να τα σκοτώνει. και γίνεται τύφλα γενική και ψεκαζόμαστε με overlay.

newlens είπε...

Μια και λείπει το αφεντικό προτείνω να αλλάξουμε topic. Τι προτείνετε;

mice and a pipe είπε...

μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή γοργόνα, που από αγάπη δέχτηκε να χάσει το υγρό, σιωπηλό βασίλειο της, να απαρνηθεί την αποστράπτουσα ψαροουρά της για να την ξεβράσει το κύμα γυμνή, χαμένη και άλαλη-γιατί η μάγισσα της θάλασσας το είπε : αν θέλεις να γίνεις άνθρωπος, θα σου κλέψω τη φωνή κι όταν περπατάς θα΄ναι σα να πατάς στην κόψη του σπαθιού και θα πονάς κι αν ο πρίγκιπας δε σ'αγαπήσει θα πεθάνεις. η γοργόνα είπε ναι κι έγινε μια θνητή γυναίκα. επέλεξε τον ήλιο και τις ανθρώπινες φωνές ,την αβεβαιότητα και τον πόνο υπακούοντας στο αναπόδραστο κάλεσμα της εξέλιξης, στον έρωτα, στη φύση της.γιατί στα πιο βαθιά ένστικτα του κάθε όντος είναι ριζωμένη η ανάγκη της ολοκλήρωσης.όσο επικίνδυνος και επώδυνος και να΄ναι αυτός ο δρόμος , η ολιγωρία φέρνει μεγαλύτερη οδύνη.

diamantis είπε...

Harris, συμφωνώ μαζί σου. Δεν νομίζω ότι έχει να μου προσφέρει και εμένα κάτι το blog. Αποχωρώ και εγώ από το blog. Όσο για τα βιβλία και την πορεία του Δήμου, δεν ξέρω κατά πόσο αυτή είναι επάξια συγχαρητηρίων - προσωπική μου γνώμη σέβομαι τις γνώμες των άλλων.

newlens είπε...

@mice and a pipe: δικό σας είναι το παραμύθι; Αλλά τι εννοείτε στο τέλος με το "η ολιγωρία φέρνει μεγαλύτερη οδύνη";

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

εννοεί ότι με αγαπάει κι αυτό με λόγια δεν εξηγείται. και μετά εγώ τρέχω γρήγορα στη βάρκα, ανοίγω τους κρουνούς της κοκακόλας και φιλιόμαστε. για να μεταμορφώνομαι στο πράσινο που καταργεί την απουσία.

georgia m. είπε...

@newlens:
Μια διόρθωση:ο οικοδεσπότης είναι στα 71 -τον μεγαλώσατε λίγο
Και υποψιάζομαι ότι δεν θα του αρέσει έτσι όπως τον αποκαλέσατε:αφεντικό.
Προφανώς όμως,εσείς,το είπατε αστειευόμενος.
:-)

Nikos Dimou είπε...

Τείνω να συμφωνήσω με τον Harry και τον Diamandis. Το blog έχει βαλτώσει και δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Αντί να συζητήσουμε τα θέματα που προτείνω εγώ, ή κάποιος άλλος, αναλωνόμαστε σε επιθέσεις, συνηγορίες και απολογίες.

Ποιος φταίει; Κι αυτοί που ήρθαν εδώ όχι να συζητήσουν αλλά να με δικάσουν, κι εγώ που παρασύρομαι και υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (όλες οι "περιαυτολογίες" μου ήταν απαντήσεις σε επιθέσεις).

Προτείνω να κάνουμε άλλη μία προσπάθεια να ξαναγίνει όπως ήταν στην αρχή, που συζητάγαμε για την πρόοδο, την ζωοφιλία, τον Βουδισμό κλπ. Αν τα καταφέρουμε, πάει καλά. Αλλιώς το κλείνουμε και γλιτώνουμε πολύτιμο χρόνο.

newlens είπε...

Καλά αφού η γοργόνα είχε θεϊκή υπόσταση τι ήθελε τον θνητό πρίγκηπα; Μήπως υπάρχει κάποια προϊστορία;

newlens είπε...

@γεωργία μ.: αγαπητή Γεωργία, αφού εχθές σας άρεσε το αστείο με τον καθετήρα σήμερα στο "αφεντικό" κολλήσατε;

Μαύρος Γάτος είπε...

Διαμαντή, μην ρωτάς τι έκανε το blog για σένα. Ρώτα, τι έκανες εσύ για το blog...

Για τον Νίκο Δήμου: ό,τι και να πείτε, ακόμα και αν δεν συμφωνείς σε όλα μαζί του, ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστος, γιατί είναι από πτους πολύ λίγους που είπαν και λένε τα πράγματα με το όνομά τους, και το πλήρωσε και το πληρώνει. Δεν σε έχουν ξεχασμένο οι κριτικοί, Δον Γάτο, μποϋκοταρισμένο σε έχουν. Και όλη η χολή που βγαίνει εναντίον σου είναι από όλους αυτούς τους σέφτελους τους δημοσιογράφους και "δημόσια πρόσωπα" που από έξω λάμπουν και από μέσα είναι σάπιοι ως το κόκκαλο. Δεν μπορείς να τα βγάλεις έρα μαζί τους, κανείς δεν μπορεί. Και αυτήν την φωνή που έχεις εδώ, και το ρεύμα που τους αποδεικνύεις ότι έχεις, τους ενοχλεί αφάνταστα, αν μπορούσαν θα σε σώπαιναν πάραυτα.

Θα ήθελα πολύ να σε είχα πατέρα. Θα ήθελα πολύ να γίνω ένας τέτοιος πατέρας για τα παιδιά μου. Τι είπες πάλι χτες και έμεινα άφωνος να κοιτάζω την οθόνη; Κάτι σαν "αδύναμος αισθάνομαι όχι όταν εκτίθεμαι αλλά όταν δεν είμαι ο εαυτός μου".

Σας ακούω πάλι, "τα νικοδημοπουλάκια" και "το γλύψιμο" και και και. Ρε αιντε από εδώ. Αντε να διαβάσετε κανέναν κουφιοκέφαλο εξυπνάκια μπεστ-σέλλερ, από αυτούς που καθημερινά λιβανίζετε και σας τρέχουν τα σάλια, να ξεθυμάνετε. Δεν θ'αντέχατε ποτέ την Αλήθεια του Νίκου Δήμου.

georgia m. είπε...

@newlens:
είμαι ευαίσθητη στις λέξεις ''οικοδεσπότης'' και ''αφεντικό'',για διαφορετικούς λόγους για την κάθε μια(δεν χρειάζεται να το αναλύσω - δεν ενδιαφέρει κανέναν αυτό)
Ο καλός οικοδεσπότης δεν είναι ποτέ ''αφεντικό'' - κατάλαβα όμως ότι το είπατε αυτό πριν αστειευόμενος,το έγραψα ήδη αυτό προηγουμένως και νόμιζα πως ήμουν σαφής.
Νομίζω πως το χιούμορ δεν με έχει εγκαταλείψει ακόμα.
:-)

dinodelauredis είπε...

(Ενα πράμα προκύπτει από δυόμισυ χιλιάδες χρόνια φιλοσοφικού στοχασμού: πως καμιά αλήθεια δεν είναι απόλυτη. Πως τίποτα δεν ισχύει "αναγκαστικά για όλους")
Υπάρχει κάτι πιο αντιδογματικό από το προαναφερόμο κείμενο; Η ελευθερία στη σκέψη. ΝΔ.

diamantis είπε...

Άντε να το κλείσουμε το ριμάδι. Άμα πια. Όσο για αυτό που είπα ότι δεν ξέρω αν η πορεία σου είναι επάξια συγχαρητηρίων , τι έχεις να μου πεις ως απάντηση κ. Ν. δήμου;

Μαύρος Γάτος είπε...

Ρε συ Διαμαντή τι ζόρι τραβάς; Δηλαδή από όπου φεύγεις εσύ μένει μόνο το χάος; Αν φύγεις εσύ πρέπει να κλείσει και το blog; Τι φαντασμένος προβοκάτορας θεέ μου! Δον Γάτο, μην του απαντήσεις. Διαμαντή, ώρα καλή και να ΜΗΝ μας γράφεις.

ΥΓ Λυπάμαι μόνο γιατί ξέρω πόσο ενοχλούν τον Ν.Δ. όλοι αυόί οι καυγάδες. Αλλά η κακοήθεια δεν νομίζω ότι πρέπει να μένει αναπάντητη.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

η σφοδρότερη αντίδραση έρχεται όταν υποχρεώνεις να σκεφτούν λογικά για να τους εξηγήσεις μετά το λάθος ή και αυτό που λες. αμφισβητείς θεμελιωδώς την πνευματική άμυνα της έμβιας ύλης που προτιμά την εγκληματική σαχλαμάρα.

Nikos Dimou είπε...

diamantis: δεν θα απαντήσω - δεν κατάλαβα άλλωστε την ερώτηση. Θα σε διορθώσω μόνο συντακτικά: μία πορεία είναι άξια συγχαρητηρίων - όχι επάξια. Επάξια κέρδισες τον τίτλο του αγράμματου.

newlens είπε...

Εγώ περιμένω ακόμα παράθεση του background της γοργόνας...

raffinata είπε...

θα ήθελα σήμερα να δανειστώ τη φωνάρα του αγαπημένου μου Στέλιου για να πω στον ιδιοκτήτη αυτού του ημερολογίου, σε μένα, και σε όσους νοιώθουν δυνατοί παρ' όλες τις "αδυναμίες" τους
... κι αν χιονίζει και αν βρέχει τ' αγριολούλουδο αντέχει...

diamantis είπε...

Σας ευχαριστώ για την απάντηση. Κάθε απάντησή σας είναι μοναδική. Εδώ λοιπόν θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι ο λόγος που επιτέθηκα στο blog και σε εσάς ήταν καθαρά για να δω πώς θα μου απαντήσετε. Διάβασα στο site σας για τους πέντε κανόνες που γράψατε και τελικά τον τηρείτε. Δίνεται ωραίες απαντήσεις και πολύ ωραία τα λόγια. Έγραψε αυτό που είπατε με το επάξια.
Φυσικά και δεν θέλω να κλείσει το blog γιατί σας θαυμάζω.
Χθές όμως δεν μου απατήσατε πώς να ξεπεράσω το φόβο μου και να πλησιάσω την κοπέλα που μου αρέσει... ;)
Μαύρε Γάτε και εγώ τον έχω σαν πατέρα μου τον Ν. Δήμου και έτσι στη θέση σου θα απαντούσα εγώ. Απλά το έκανα σαν πειραματισμό για να δω την ωριμότητα του ΝΔ στην πράξη. Σας θαυμάζω.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

δεν υπάρχει λόγος να θεωρούμε δυνατούς και αδύνατους. όποιος κάνει αυτή τη διάκριση, το κάνει από συμφέρον ή από βλακεία. και στις δύο περιπτώσεις, δεν συζητώ και δεν μετέχω. όλα μπορούν να ειπωθούν και να κατανοηθούν. όλα μπορώ να τα νιώσω. με ενδιαφέρει το βήμα.

Roman είπε...

κ. Δήμου, πολύ ενδιαφέρον post όπως πάντα - χτες το βράδυ σκεφτόμουνα ακριβώς το ίδιο:

http://gerodimos.blogspot.com/2006/01/me-myself-and-i-in-vortex-of-self.html

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

diamantis: μη σκέφτεσαι καθόλου! χούφτωσε τα βυζιά πάνω από τα ρούχα και δάγκωσε τα χείλια! όρμηξε! περιμένεις να σου χιμήξει εκείνη; όχι σ' αυτό εδώ το Σύμπαν...

alombar42 είπε...

Μια συζήτηση είναι μια συζήτηση, όπως κι αν εξελιχθεί. Προκύπτουν ιδέες.

Οπως έγραψα αλλού, σε ένα καφενείο, ναι μεν η κυρίαρχη τάση είναι "επίπεδο καφενείου" (εφήμερο, προφορικό συχνά χωρίς αντίκρυσμα), αλλά έτσι συμπαρασύρουμε τις μεγάλες ιδέες που γεννήθηκαν σε καφενεία (και τις μορφές που εμπνέονταν ή έγραφαν σε κάποιο καφενείο).

Μαζί με το βασιλικό ποτίζεται η γλάστρα.

Πάντως αν θεωρήσουμε οτι το (παρόν) μπλογκ ξεφεύγει από το "γράφω στο ημερολόγιό μου", τότε μάλλον πρέπει η θεματολογία γίνει πιο... προκλητική, πιο "δημοφιλής" ή έστω πιο επίκαιρη, ώστε να προκύψουν και πιο ενδιαφέροντα σχόλια.

oldman είπε...

Κύριε Δήμου παρακολουθώ το blog από τη μέρα που το ξεκινήσατε. Σας εκτιμώ από τα βάθυ της καρδιάς μου. Σας παρακαλώ όμως, κλείστε αυτό το blog. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι έτοιμη ακόμα να δεχθεί τα όσα λέτε και ειδικά το πράο - ευγενικό σας ύφος είναι εκείνο που τους εξοργίζει ακόμα περισσότερο. Με πονάει το μάτι μου όταν βλέπω τον κάθε τυχάρπαστο να σας απευθήνει τον λόγο με τέτοια αναίδια και ειρωνική διάθεση εκμεταλευόμενος την ανοχή σας. Μην φθείρεστε άλλο συζητόντας μαζί τους, πονάει η ψυχή μου. Ίσως ο υπερβολικός σεβασμός που τρέφω στο άτομό σας, δεν μου επιτρέπει να ανοίξω συζήτηση μαζί σας για κάποιο θέμα λες και μιλάω στον φίλο μου τον Κίτσο. Γι αυτό αν και είχα τόσα να πω, βλέποντας το κλίμα που επικρατεί, αρνούμαι να συμματάσχω. Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που σας γράφω εδώ. Θα σας διαβάζω από τα "επίκαιρα" και αν έχω να σας πώ κάτι, θα το κάνω μόνο μέσο email. -στα τόσα χρόνια που σας διαβάζω σας έχω στείλει μόλις 3 email και θα εξακολουθήσω να το κάνω με την ίδια φειδώ και σύνεση-. Ξέρω ότι η ειδαλματοποίηση σας ενοχλεί αφάνταστα, αλλά προσωπικά προτειμώ να σας σέβομαι υπερβολικά, παρά αυτό που γίνεται εδωμέσα. Δεν σας πάει να ανοίγετε συζήτηση με τον όχλο κύριε Δήμου. Άνθρωποι του δικού σας ειδικού βάρους, είναι συνήθως καταδικασμένοι στην μοναξιά και την απομόνωση. Πρέπει να το πάρετε απόφαση, πως πρόκειτε για ένα τίμημα που όλοι οι άνθρωποι ενός συγκεκριμένου πνευματικού αναστήματος, καλούντε να πληρώσουν.

Υ.Γ Θα μπορούσατε παρ' όλα αυτά να μεταφέρετε το blog κάπου αλλού που θα επιτρέπει τον καθορισμό "friends list" και να συζητάτε με ανθρώπους που έχετε εσείς επιλέξει. Όχι απαραίτητα να συμφωνούν μαζί σας, αλλά όταν διαφωνούν, να ξέρουν να το εκφράσουν με σωστό και κόσμιο τρόπο.

diamantis είπε...

Oldman

Δεν τίθεται διάλυσης του blog. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σέβονται τον εαυτό τους άρα πώς να σεβαστούν το Νίκο Δήμου;
Διαφωνώ όμως ότι πρέπει να κλείσει. Εσύ όταν έχεις ένα πρόβλημα με τη σύζυγό σου τη χωρίζεις αμέσως;
Η πλειοψηφία των γραφόντων έχει άποψη. Το επόμενο βήμα είναι η αναβάθμιση του παρόντος και όχι η διαγραφή του.
Είναι πρωτοπόρος ο ΝΔ και αφού το σέβεσαι θα πρέπει να τον προτρέπεις να συνεχίσει την πρωτοπορία. Έτσι, το επόμενο βήμα, είναι να γίνουν ban όσοι γράφουν στο στυλ του aunan όσο και του saltarw sto keno. Ο λόγος είναι ότι αυτά τα άτομα κάνουν ελεύθερο συνειρμό, σε ένα μη ψυχολογικό site. Εδώ δεν γράφεις άκριτα τις παρορμήσεις, αλλά τις περνάς από το φίλτρο της λογικής.
Προτείνω στα άτομα αυτά να αναρρωτηθούν για πιο λόγο δεν κάνουν κάτι ώστε να απαλλαγούν από τα απωθημένα τους. Αυτό ίσως γίνει με τον καιρό μέσω της αυτογνωσίας.
Κύριε Δήμου συνεχίστε, γιατί σας έχουμε ανάγκη.
Τα βιβλία σας όπως και τα βιβλία του Νίτσε , θα πάρει καιρό να γίνουν ευρέως γνωστά. Ωστόσο εσείς τι ανάγκη έχετε από κοινωνική αναγνώριση; Τα γράψατε για κοιωνική αναγνώριση ή για να καλύψετε προσωπική ανάγκη; Δεν αποκτήσατε ανακούφιση γράφοντάς τα ;

Επίσης για πρώτη φορά έχω την ευκαιρία να σας πω, ένα σχόλιο πάνω στο θέμα της καύσης των νεκρών. Είχατε πει, ότι θέλετε η δημοκρατική πολιτεία να σας δίνει το δικαίωμα να αποφασίσετε πώς θα πεθάνετε. Όμως έχετε πει αλλού ότι δεν σας ενδιαφέρει το τι θα γίνει μετά το θάνατό σας. Άρα αυτοαναιρείστε σωστά; Τέλος θα ήθελα να σας ρωτήσω - μήπως φοβάστε το θάνατο και θέλετε να καθορίσετε την πορεία του;

georgia m. είπε...

@diamantis:
Να υποθέσουμε ότι και οι τελευταίες ερωτήσεις σας είναι μέρος του ''πειραματισμού'' σας(sic)για να διαπιστώσετε την ωριμότητα του Ν.Δ;

diamantis είπε...

Γιωργία _ μ ,

Εγώ δεν σε ειρωνεύτηκα.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

oldman: τι αστεία που μιλάς! και τι είναι αυτά που λες και τι κλίμα επικρατεί και τι γίνεται εδώ μέσα. και γιατί λες ότι το παιχνίδι με το δυνατό και τον αδύναμο, το παίζει πολύ καλά ο χριστιανισμός με τους ψυχολογικούς εκβιασμούς του (και κατηγορείς τον Απόστολο Παύλο ότι πρώτος εκβίασε την ανθρώπινη συνείδηση για να εγκαταστήσει μέσα της το φόβο και τον τρόμο απέναντι στην ελευθερία που καταργεί τα σύνορα!)παρόλα αυτά, δεν βλέπω γιατί προτείνεις να χαθεί αυτό το ελεύθερο βήμα. είσαι χάχας;

georgia m. είπε...

@diamantis:
Ούτε και εγώ το έκανα.
Ο τρόπος όμως που γράψατε πριν κάποια πράγματα - και όχι τα ίδια τα πράγματα - μου δίνει το δικαίωμα να αναρωτιέμαι.

diamantis είπε...

Γιωργία μ,

Θα σε παρακαλούσα να ξαναδείς τους κανόνες του Νίκου Δήμου στο site του. Εκεί μιλάει για την ειλικρίνεια και τις προθέσεις του συνομιλητή.

Για όσο γράφεις στο site αυτό οφείλεις να τηρείς τους νόμους του.

newlens είπε...

Δεν θα έπρεπε να βάλετε τέρμα σε αυτήν την αντιπαράθεση; Όπως και να έχει, τροχονόμο στις λέξεις δεν μπορούμε να βάλουμε.

kkai-Lee είπε...

Ηρεμείστε ρε παιδιά.

Φανείτε δυνατοί σ' αυτή την κρίση

Δοκιμάστε, μπορεί να αξίζει τον κόπο.

Δώστε τόπο στην οργή

georgia m. είπε...

@diamantis
Για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα,αυτό το ''γιωργία μ'' μου θυμίζει λίγο το ''Μήτσο μ''',''Παναγιώταινα μ''',κλπ
Το .όνομά μου είναι Γεωργία.Το Γιωργία έχει κάτι βλάχικο και κνίτικο μαζί - έτσι νομίζω.Αλλά εσείς τώρα,δείτε το καλοπροαίρετα,σας παρακαλώ,το σχόλιο!

the resident είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

diamantis: είμαι αγράμματος. κι έχω παράπονο που δεν έμαθα ελληνικά. θα προσπαθώ να εκφραστώ όμως. και θα προσπαθώ να σκέφτομαι με κάθε τρόπο και μέσο. και θα συνεχίσω να γράφω και στο χαρτί και στο word και στους τοίχους. το φίλτρο της λογικής να το χώσεις στη μύτη σου εν είδει ταμπόν.
-
δεν θέλω να καίγονται οι νεκροί. γιατί, αν χαθεί ο παραδοσιακός τρόπος θρησκευτικού αποχαιρετισμού, θα εξαφανιστούν από τα ποιήματα όλα τα αγαπημένα πρόσωπα.

georgia m. είπε...

Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία αντιπαράθεση επί της ουσίας,με επιχειρήματα.
Ελπίζω και εγώ σε μια προσπάθεια.

the resident είπε...

κριμα.κατι δεν πηγε καλα.περιμενω τον νικο δημου να βοηθησει να αλλαξει το κλιμα.οχι να σταματησει το blog.

poor_misguided_fool είπε...

Περί δυνατών και αδύναμων ο λόγος, αλλα θα παρεκκλίνω από το θέμα αυτού του post (δυνατός: αυτός που δεν φοβάται να ξεγυμνώσει τον εαυτό του κτλ) και θα γενικεύσω αναφερομενη στους δυνατούς εννοώντας αυτούς που παλεύουν στη ζωή τους και δεν ακολουθούν τις "εύκολες" και "άνετες" λύσεις, σε αντίθεση με τους αδύναμους. (Ο ορισμός είναι μάλλον ασαφής, αλλα ελπίζω να είναι κατανοητός ο διαχωρισμός). E, λοιπόν ο προβληματισμός μου είναι ότι παρόλο το θαυμασμό ,που κατά κοινή ομολογία χαίρουν οι πρώτοι και το χαρακτηρισμό του δυνατού που τους αποδίδεται, γύρω μου βλέπω πιο ευτυχισμένους αυτούς που λέμε "αδύναμους"..Πιο ήσυχοι με τον εαυτό τους, πιο βολεμένοι στην ζωή αλλα και στη ζωή τους .. Και το πιο περίεργο, κάποιους από αυτούς τους "δυνατούς" ανθρώπους να βρίσκονται μπροστά στην "εύκολη" επιλογή,- αυτή που πολύ εύκολα επιλεγουν και ακολουθούν οι αδύναμοι-, θέλουν να την επιλέξουν αλλα ..δεν έχουν τη δύναμη..Ποιος είναι τελικά ο δυνατός και ο ευτυχισμένος, λοιπόν? Το άλλο παράδοξο είναι ότι ανθρώπους δυνατούς που γνωρίζω εκτιμώ και θαυμάζω, ταυτόχρονα τους λυπάμαι κιόλας και σκέφτομαι "Τι περνάς και συ.." Τους αδύναμους πάλι, παρα το ότι δεν τους εκτιμώ, τους θαυμάζω επίσης, που επιβιώνουν τόσο καλά..Θα πρέπει μάλλον να τα βλέπω πολύ λάθος, γιατί δε βγάζω και πολύ νόημα έτσι..;)

diamantis είπε...

Σαλτάρω στο κενό,

Το ότι είσια αγράμματος είναι κάτι που το επέλεξες εσύ. Καθένας είναι υπεύθυνος για την τύχη του. Δεν θα σε λυπηθώ λοιπόν. Το ότι όμως είσαι αγράμματος δεν συγχωρεί την έκφραση απωθημένων. Υπάρχουν αγράμματοι που έλαμψαν με το πνεύμα τους. Αυτοί κατέκτησαν το σεβασμό όλων μας.

Ε σ ύ Ό μ ω ς Ό χ ι.

Κύριε ΝΔ θα πρότεινα να μιλήσουμε για θέματα υπερξιακά, πολιτικά, κτλ. Τόσα υπάρχουν. Ας γίνει κάθαρση. Saltaro sto keno, αν και αγράμματος κάνε προσπάθεια να γράφεις πιο απλά. Στοιχείο της εγγραματοσύνης είναι η απλότητα. Γράφε πιο απλά για να σε διαβάζουμε όλοι . Κάνε μια προσπάθεια. Το να γράφεις για βόθρους , δεν είναι στοιχείο αγραμματοσύνης αλλά ανωριμότητας.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

diamanti mou: συγνώμη...

newlens είπε...

Να λοιπόν που τα nicknames μαλώνουνε... Ανταλλάξτε emails και στείλτε ιούς με attachments να εκτονωθείτε!
Νισάφι, η poor misguided fool μόλις έθεσε ένα πολύ ωραίο θέμα!

Nikos Dimou είπε...

oldman: πολύ ζεστό σχόλιο, ευχαριστώ. Κινδυνεύεις βέβαια να αποκληθείς κόλακας - αλλά αυτό είναι πια το λιγότερο.

Δεν θα έκανα ποτέ ένα "κλειστό" blog για φίλους - αντιβαίνει στις "δημοκρατικές" αρχές μου. Επίσης αποκλείει τον αιφνιδιασμό του καινούργιου και του διαφορετικού (ακόμα και τον σαλτάρω_στο_χάος). Ή θα επιζήσει αυτό το blog, με όλες του τις φουρτούνες, ή θα κλείσει. Σε προτρέπω μάλιστα να λάβεις μέρος. Ο υπερβολικός σεβασμός είναι εξίσου λάθος με τnν ισοπεδοποίηση.

Το τι θα απογίνω μετά θάνατον δεν αφορά τόσο εμένα, όσο αυτούς που θα μείνουν πίσω. Θέλω να τους απαλλάξω από την δοκιμασία της εκταφής. Για μένα ισχύει πάντα ότι έγραψα.
Φυσικά φοβάμαι τον θάνατο αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με το μετά. Έχει σχέση με το πριν - με το θνήσκειν.

Ευχαριστώ όλους για τα καλά τους λόγια - αλλά είναι καιρός να πάψουμε (όλοι) να ασχολούμαστε με εμένα. Υπάρχουν πιο ενδιαφέροντα θέματα!

alombar42 είπε...

@σαλτάρω στο κενό

Ψήφο στους νεκρούς (εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε). Να αποφασίσουν οι ίδιοι πώς θέλουν να συνεχίσουν.
Εχουμε βέβαια πεινασμένα σκουλήκια που κάπως πρέπει να τραφούν, αλλά υποψιάζομαι οτι και οι νεκροί θα κάνουν αποχή.

diamantis είπε...

Κύριε Νίκο Δήμου, πέρασε γρήγορα η ζωή σας; Πολλοί μεγαλύτεροι από εμένα , δηλαδή από 60 και πάνω, λένε ότι η ζωή είναι σαν μία στιγμή τώρα που το θυμούνται. Ειλικρινά, εσείς θεωρείτε ότι η ζωη περνά γρήγορα;

Τι έχετε να πείτε στους νέους; αν εσείς ξαναζούσατε από την αρχή τι πράγματα θα προσέχατε; να ζούμε την κάθε στιγμή;

Είσαι παρακαταθήκη ωριμότητας. Πείτε μας πώς είναι η ζωή από το κατώφλι των 70 ;

the resident είπε...

Ενδιαφερων θεμα του Διαμαντη.

alombar42 είπε...

@Νίκος Δήμου

Οπως έγραψα αλλού, θα πάρει λίγο καιρό μέχρι να επέλθει ισορροπία. Για τον Tim Berners Lee ίσως πάρει χρόνια, όπως πιθανόν για τον Linus Torvalds.

--

Ok, I admit it. I was just a front-man for the real fathers of Linux, the Tooth Fairy and Santa Claus.

(Linus Torvalds)

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

alombar42: σε αγαπώ. συμφωνώ: οι ρόλοι του δυνατού και του αδύναμου εναλλάσσονται ανάλογα με τις τιμές των μετοχών στα χρηματιστήρια. τρομοκράτιση οι κοινωνικές σχέσεις και οι επαφές με τους κόσμους των ανθρώπων. καρφάκι δεν μας καίγεται για το συμφέρον και τις θεωρίες πίσω από αυτό. δεν υπάρχει τίποτα.

Nikos Dimou είπε...

Ναι η ζωή περνάει αστραπιαία - πως το λέει ο Aznavour: Hier encore j'avais vingt ans... (χθες ακόμα ήμουν είκοσι χρονών).

Αλλά είναι αυτό θέμα για συζήτηση - ή για κλάματα;

Θα βρούμε άλλο θέμα. "Ες αύριον τα σπουδαία".

Σαλτάρω, έχεις αρχίσει να γίνεσαι επιδημία - κάτι σαν την γρίππη των πουλερικών...

Καληνύχτα!

Μαύρος Γάτος είπε...

Alombar πειράζει που δεν θέλω σε καμμιά περίπτωση να με φάνε τα σκουλήκια; Ψηφίζω Μαρία Κάλλας. Ήμουν 7 χρονών το 1977 όταν σκορπίστηκε η στάχτη της στο Αιγαίο...

Καληνύχτα εβριμπάντι
Σ:{

alombar42 είπε...

Μαύρε Γάτε, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό - αλλά κι αν συμβεί δεν θα είμαστε εδώ να το επαληθεύσουμε :)

mice and a pipe είπε...

newlens
σου έγραψα μια μεγάλη απάντηση και μετά πάτησα λάθος κουμπάκι και χάθηκε. φτου!(και μου είχε αρέσει κιόλας)άντε τώρα να τα ξαναγράψω (με την ταχύτητα μου στο πληκτρολόγιο ,ξημέρωσα).
περιληπτικά:
το παραμύθι που διάβασες είναι μια δική μου μίνι διασκευή ενός κλασικού παραμυθιού που οι ρίζες του χάνονται στους αιώνες.
με την ΄΄ολιγωρία΄΄ θέλω να πω ότι πολλές φορές προσπαθώντας να ξεφύγουμε από την αλήθεια μας (γιατί είναι δυσάρεστη) καταλήγουμε πιο εξαντλημένοι και ανεπαρκείς.
όλα τα παραπάνω + το παραμύθι τα παραθέτω ως σχόλια περί επικοινωνίας.
πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να συνομιλεί με το μέσα και τον έξω κόσμο αν θέλει να κερδίσει την ανθρωπιά του.

ιδρωμένο ιμάτιο της νύχτας είπε...

Οι άνθρωποι που κάμερες τους κινηματογραφούν, άνθρωποι του δικτύου και άνθρωποι της κοινωνίας, είναι οι δυνατοί της ύπαρξης, ποτέ τους δεν φασίζουν.