Σάββατο, Φεβρουαρίου 18, 2006

Αγωνίζεται μόνος.


Ανάμεσα στους γάτους που ζούνε στον κήπο, στα Κιούρκα, ο πιο συμπαθής και ο πιο αντιπαθής ήταν ο Τσιρίδας. Το αντιπαθής το καταλαβαίνετε από το όνομά του. Ζητούσε το φαγητό του με διαπεραστικές και επαναλαμβανόμενες κραυγές. Το συμπαθής προκύπτει γιατί ήταν ο πιο χαδιάρης και ο πιο φιλικός. Πρώτος από την γενιά του εξημερώθηκε και ήρθε να τριφτεί στα πόδια μας.

Εδώ και τρεις ημέρες ο Τσιρίδας αγωνίζεται να επιζήσει. Πρέπει να έφαγε κάποιο δόλωμα με ποντικοφάρμακο. Όταν τον βρήκα προχθές είχε βάψει κόκκινη όλη την μάντρα από την εσωτερική αιμορραγία.

Από τότε παίζει ένα περίεργο κρυφτό με εμένα και με τον θάνατο. Σέρνεται (δεν στέκεται στα πόδια του) μέχρι το σπίτι. Τον βλέπω και ετοιμάζω το καλάθι να τον πάω στον γιατρό (είτε να τον θεραπεύσει, είτε να τον κοιμίσει). Ετοιμάζω γάλα και νερό. Μόλις βγω έχει εξαφανιστεί.

Τρεις μέρες τώρα τον βρίσκω και τον χάνω αμέσως. Εν τω μεταξύ αφήνει πίσω του λίμνες ξεραμένο αίμα. Σήμερα όταν έφτασα στο σπίτι ήταν χυμένος στον εξωτερικό διάδρομο και βογκούσε. Έτρεξα να πάρω τουλάχιστον νερό και γάλα (ο κτηνίατρος σήμερα απουσιάζει). Βγήκα σε δύο λεπτά – ήταν άφαντος.

Το ότι ζει ακόμα μου δίνει ελπίδες. Αλλά είναι σαν να το έχει βάλει στοίχημα να παλέψει μόνος του. Εν τω μεταξύ έχω τόσο ταυτιστεί μαζί του, που ακύρωσα τα πάντα για να του συμπαρίσταμαι, τουλάχιστον νοητικά. Δεν έχω και κέφι να κάνω οτιδήποτε όταν τον νιώθω να χαροπαλεύει.

Κουράγιο Τσιρίδα!


Στην φωτογραφία (την έχω ξαναβάλει παλιότερα) είναι ο δεύτερος από αριστερά, στο κέντρο, με τα διάφανα μάτια.

214 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 214 από 214
bazohead είπε...

BANZAI!!!!!!

the resident είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Nikos Dimou είπε...

Ο Τσιρίδας έφυγε.

Yannis H είπε...

Θα συνεχίσω εδώ (έγραψα ένα μήνυμα στο άλλο post). Δεν δέχομαι να συζητάμε σε ένα blog για μια γενοκτονία, κανείς να μη λέει – και δίκαια να μη λέει – ‘σκατά στους τάφους των ηθικών αυτουργών του Ολοκαυτώματος’ – και εδώ, οι ίδιοι να λένε ‘να πεθάνει αυτός που φώλιασε το γάτο’.

Όπως η αγάπη δεν ξέρει από είδη, έτσι δεν (πρέπει να) ξέρει και το μίσος. Ο άνθρωπος ίσως είναι το μόνο είδος που σκοτώνει από σπορ και εκδίκηση, αλλά κι αυτοί που ρίχνουν κατάρες θανάτου, αυτό ακριβώς κάνουν: ζητούν το θάνατο κάποιου από μίσος, από εκδίκηση, από άχτι.

Συμμετέχω στον πόνο και ίσως είναι απρέπεια να μιλώ στο επόμενο comment γι’ αυτή τη διάσταση – συμμετέχω όμως στο πόνο, όχι στο άχτι και όχι στην θανατηφόρα εκδίκηση.

Yannis H είπε...

Διόρθωση: δεν συμμετέχω στο άχτι που εύχεται θάνατο. Στο ανθρώπινο ναι - και με το παραπάνω!

Έχω γίνει μαλλιά-κουβάρια με κάποιον που μάτωσε με κλωτσιά τη μύτη της γάτας μου. Αλλά τον έκανα ρεζίλι και μετά αδιαφόρησα, βαθιά και απόλυτα, σαν να μην υπάρχει.

Μέχρι εκεί.

Dormammu είπε...

Κρίμα..... Τις τελευταίες ημέρες είχε όλους μας στο πλευρό του. Θα συνεχίσουμε να τον θυμόμαστε όπως στην φωτογραφία.

eva είπε...

Θα ειναι ολοι εκει. Οταν παμε κι εμεις θα εινα ολοι εκει. Φιλοι απ'τα παλια αλλα οχι ξεχασμενοι.Αυτη ειναι η απαντηση σε απορια του Ν.Δ. στο ΜΕΤΑ απο ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ.Η μονη σκεψη που μου δινει κουραγιο για τις μεχρι τωρα απωλειες που σ'αυτες προστεθηκε και ο Τσιριδας.Θα ειναι ολοι εκει...

gravoura είπε...

΄Εχω ένα γάτο, ολόϊδιο με τον Τσιρίδα, σήμερα πέρασα πολύ ώρα μαζί του,με κουβέντα και χάδια. Για τον Τσιρίδα προορίζονταν αλλά...

Yannis H είπε...

gravoura: με έκανες να δακρύσω...

Αυτή η προσωπική συμμετοχή σου, νομίζω, είναι η πιο αληθινή συμπόνια.

georgia m. είπε...

Καλή αντάμωση,καλέ μου Τσιρίδα!
Να είσαι κι εσύ εκεί.

Ελεωνόρα είπε...

Το "βάθος" των συναισθημάτων του κάθε ανθρώπου είναι ξεχωριστό και μοναδικό, γι'αυτό και δεν μπορώ να πω ότι σας καταλαβαίνω κ.Δήμου...

Σας εύχομαι, όμως, όπως είχατε δει στο όνειρό σας τον Ντον 20 μέρες πριν τον συναντήσετε, να βρείτε τώρα μετά από λίγο καιρό και έναν γατούλη ολόιδιο (ξέρω, βέβαια, ότι η ομοιότης δεν είναι αρκετή) με τον Τσιρίδα...

καλό σας βράδυ...

TiEL είπε...

Κάπως αργά πήρα χαμπάρι το συγκεκριμένο θέμα. Πραγματικά συγκινητικά τα πιό πολλά γραπτά σας αλλά και η κατάληξη του γατούλη. Έχω και εγώ μια γάτα, η οποία είχε καρκίνο και υπέστη εγχείριση δύο φορές για αφαίρεση όγκων μέσα σε 20 ημέρες... τη δεύτερη φορά, όπου είχε μαζευτεί μεγάλη ποσότητα υγρού στη τομή, η γάτα προσπαθούσε (παρόλο που δε μπορούσε σχεδόν καθόλου να μετακινηθεί) να κρυφτεί σε μιά ντουλάπα ή κάτω απο έπιπλα, ίσως επειδή ήθελε να είναι μόνη. Σε κάποια στιγμή ήταν εμφανέστατο στα μάτια τοης ότι δε μπορεί άλλο. Την πήγαμε επιτόπου σε γιατρό, της αφαλιρεσε για μιά ακόμα φορά το υγρό και μας έδωσε να καταλάβουμε ότι ήταν βέβαια η κατάληξή της ιστορίας... σε 3 ημέρες φεύγαμε για λονδίνο, είμασταν έτοιμοι να ακυρώσουμε το ταξίδι. Φέραμε τη γάτα στο σπίτι και εγώ (παρόλο που δε μπορώ να πω ότι είμαι υστερικά φιλόζωος, απλά αγαπάω τα ζώα και σέβομαι τις επιλογές τους, τα προεσέχω αλλα δε τα κάνω λούληδες των σαλονιών) καθόμουν άυπνος και κοίταζα και κάπου κάπου το χαίδευα. Τελικά η γατούλα ανάρρωσε και είναι μια χαρά (παρόλα τα 14 χρονια της). Είναι κρίμα να να πεθαίνει ένα ζώο από φόλα, όταν μερικές φορές έχουν την ικανότητα να ξεπεράσουν ασθένεια από καρκίνο επιθετικότατης μορφής. Ας παραμείνουμε άνθρωποι!!! Και ένας α΄πο τους τρόπους να το πετύχουμε είναι να σεβόμαστε και τα ζώα!

blade runner είπε...

αντίο, αγαπημένε Τσιρίδα. Μπορεί να μην τον ήξερα προσωπικά αυτό το γάτο με τα υπέροχα μάτια, αλλά είδα σε αυτόν όλες τις γάτες και τους γάτους που τάισα, περιέθαλψα, κουράρισα, ερωτεύτηκα, νοστάλγησα, αγάπησα, όλα αυτά τα χρόνια. Και άλλα τόσα σκυλιά, ζευγάρια μάτια, πολλά ζευγάρια μάτια. Αυτά τα μάτια, τα μάτια τους, που καρφώνονται κάθε φορά μέσα στην ψυχή μου, που νιώθω πως μόνο αυτά τα μάτια μπορούν να δουν μέσα της μερικές φορές.

Τόσα λόγια, τόσα λόγια, κάθε μέρα, στο δρόμο, στο γραφείο, στα πάρτυ, στις παραλίες, στα ασανσέρ, στα ταξί, στα blogs, και αρκεί ένα ζευγάρι μάτια να κάνει την ψυχή σου να ανοίξει σαν τα λουλούδια στο πρώτο πρωινό φως.

Ελειπα στο Λονδίνο, μόλις τώρα διάβασα το νέο. Ειλικρινά, λυπάμαι, κι έτσι όπως λυπάμαι τώρα, λυπάμαι σπάνια. Δεν υπάρχει πιο κτηνώδης βία από αυτή που ασκείται στα μικρά παιδιά και τα ζώα. Δεν έχουν καμία άμυνα γι' αυτό. Είναι τόσο άνιση αυτή η μάχη.

Από παλιά, έχω επινοήσει έναν μαγικό τόπο, που τον έχω ονομάσει "τον κόσμο των γατιών και των σκυλιών". Ελπίζω να πήγε εκεί ο Τσιρίδας, που εκεί πήγε σίγουρα, κι ας μην πιστεύω σε αντίστοιχο παράδεισο για την αφεντιά μου. Η κόλαση πάντως είναι υπαρκτή, και είναι εδώ, στα δικά μας τα μέρη.

Ανώνυμος είπε...

Υπαρχεια θεός και για τις γάτες. Η αρχαια αιγυπτιακή Μπαστέτ. Παρουσιάζεται σε μορφή ταριχευμένης ή λίθινης γάτας. Ειθε να φυλάει τον Τσιρίδα!

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 214 από 214   Νεότερο› Νεότερο»