Τετάρτη, Φεβρουαρίου 15, 2006

Η Πόλη που αγαπώ



Θέλω να σας μιλήσω για τις πόλεις της ζωής μου. Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με κάθε μία: άλλες τις αγαπώ επειδή είναι όμορφες κι άλλες επειδή είναι αυτές που είναι. Η Γενεύη με ηρεμεί – είναι σαν τεράστιο Λεξοτανίλ. Το Παρίσι με ερεθίζει οπτικά και ζωγραφικά, το Λονδίνο με παρασύρει σε λογοτεχνικές περιπέτειες, η Βαρκελώνη με γεμίζει φρέσκο θαλασσινό αέρα και την αναρχία του POUM. Το Μόναχο είναι η δεύτερη πατρίδα μου. Νιώθω σαν να μην έφυγα ποτέ – σαν να ονειρεύτηκα τις απουσίες μου. Λάτρευα την Πράγα πριν την βατέψουν οι τουρίστες. Η Ιερουσαλήμ είναι μία συνεχής περιπέτεια – σαν λαβύρινθος η παλιά πόλη ανάμεσα σε θρησκείες και μαγαζιά (που συχνά δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους...).

Οι μικρές πόλεις είναι ένα ποίημα. Tο Aix στην Προβηγκία – α, να πίνεις καφέ στο Cours Mirabeau! Η Νέα Υόρκη είναι μία χωριστή χώρα, ίσως μία μικρή ήπειρος που απλώς προσκολλήθηκε στις ΗΠΑ. Η πιο πολυεθνική πόλη της γης.

Και η Αθήνα; Την ανέχομαι μόνο τον Αύγουστο που αδειάζει. Τα βράδια μου θυμίζει την πόλη που ήξερα.

Αλλά για μένα η πόλη των πόλεων είναι η Πόλη. Η Βασιλεύουσα, όνομα και πράγμα. Δεν είναι μόνο η καταπληκτική τοπογραφία με τους λόφους και τις θάλασσες. Δεν είναι μόνο τα μνημεία: ρωμαϊκά, βυζαντινά, οσμανλίδικα. Ούτε η ιστορία και οι μνήμες. Είναι κάτι πάνω και πέρα από αυτά: η ατμόσφαιρα.

Η Πόλη είναι η πρωτεύουσα των αισθήσεων. Αν πάτε για πρώτη φορά, αφήστε τα μνημεία (θα τα δείτε και αυτά) και πηγαίνετε πρώτα στο Μισρ Τσαρσί – την αγορά των μπαχαρικών. Εκεί ανοίγουν οι πύλες του μυστικιστικού αισθησιασμού.

Φυσικά στην Πόλη θα φάτε καλύτερα από οπουδήποτε αλλού στην γη. (Σας χαρίζω όλα τα Παρισινά εστιατόρια των 3ων αστέρων και σκούφων). Θα βρείτε τα πρότυπα φαγητών που τρώγατε σε όλη σας την ζωή και θα απορήσετε: Μα μπορεί να είναι έτσι η μελιτζανοσαλάτα; Ο μουσακάς; Το κανταΐφι;

Κι έπειτα είναι οι άνθρωποι. Ζεστοί, καλόκαρδοι, πρόθυμοι, όπως ήταν οι Έλληνες που γνώρισα στα πρώτα μου εσωτερικά ταξίδια, πριν πενήντα και σαράντα χρόνια.
Τη φιλοξενία και την ζεστασιά που εισέπραξα από άγνωστους και ανώνυμους (ιδιαίτερα όταν μάθαιναν ότι είμαι Γιουνάν) δεν την έχω ζήσει αλλού.
Με αποκορύφωμα εκείνον τον αστυνομικό στην παλιά Πόλη, που όχι μόνο δεν με έγραψε (παρκαρισμένος εγώ, κάτω από απαγορευτικό) αλλά, άμα είδε τις ελληνικές πινακίδες, έστειλε και ειδοποίησε τον κάτοχο του μπροστινού μου αυτοκινήτου να το πάρει, για να παρκάρω πιο άνετα…

Η Πόλη είναι μία συνολική εμπειρία. Των αισθήσεων, της γνώσης, του νου. Όσο την επισκέπτομαι, τόσο περισσότερο με κερδίζει.


Οι φωτογραφίες είναι του 1992 - είχα να διαλέξω ανάμεσα σε εκατοντάδες. Επάνω η Αγία Σοφιά και το Μπλε Τζαμί (Σουλτάν Αχμέτ) από μακριά στο σούρουπο. Κάτω η αυλή του Σουλεϊμανιέ.

190 σχόλια:

the resident είπε...

Μια ερωτηση πριν μπουμε στο θεμα.Αν ξερετε ειναι κουραστικο να παει κανειs με αυτοκινητο απο αθηνα μεχρι την Πολη.?Ειναι πολλεs οι ωρεs?

psarras είπε...

Μπααα όχι.. Ένα διωράκι είναι, δεν είναι μακρυά και είναι πολύ ξεκούραστη διαδρομή, μην ανησυχείς!!
(όχι φταίω; Πείτε μου, φταίω;)

spyros είπε...

Τι κρίμα που η πρώτη -και τελευταία- φορά που την επισκεύθηκα ήταν το 1991 με το Angelos Tours...

overdrive είπε...

Ναι λοιπόν οι Τούρκοι έχουν τόσο ανεπτυγμένη τουριστική συνείδηση ώστε φέρονται καλά ακόμη και στους Έλληνες. Οι Έλληνες να τα βλέπουν - όχι μόνο σε σχέση με τους Τούρκους αλλά γενικά.

harrygreco είπε...

Ωραιοτατη η εισαγωγη,σε ενα θεμα οπου δυστυχως θα υπαρξουν & εθνικιστικες αναφορες. Γι' αυτο,να ξεκαθαρισω οτι εμεις οι ρωμιοι/γραικοι/νεοελληνες πρεπει να μαθουμε να την λεμε ειτε με την επισημη ονομασια της,Ιστανμπουλ,ειτε με το συμβιβαστικο ορο Πολη...Η αλλη λεξη-σιδηροδρομος ειναι ανυπαρκτη παγκοσμια & δεν εχουμε δικαιωμα να την χρησιμοποιουμε,ειτε συμφωνα με το " δικαιο του αιματος " γιατι οι ρωμιοι Πολιτες δεν ειναι ο λαος της πριν το 1453 καταστασης,αλλα μεταγενεστερος λαος απο τις ...επιμειξιες μετα το 1453, ειτε με το διεθνες δικαιο περι μειονοτητων ,γιατι ακομα & στην ακμη της η ρωμεικη κοινοτητα ηταν το 3% του πληθυσμου. Αντιθετα,εχουμε δικαιωμα σε διπλη ονομασια για την Ιζμιρ/ Σμυρνη γιατι εκει οι ρωμιοι εφταναν το 40%,οσοι ειναι & οι Τουρκοι στη Κομοτηνη / Γκιουμουλτσινε. Για το ταξιδι,δεν εχω παει αλλα γνωριζω οτι υπαρχει νυχτερινο τρενο που φορτωνει & ΙΧ για Σαλονικη & εκει μετεπιβιβαση για... Ιστανμπουλ.Οσο για τον τουρκικο λαο,ασφαλως & ειναι " σαν εμας " γιατι...μας γεννησαν...

tassos_papadakis είπε...

Και η Θεσσαλονίκη;;;

(καλά, μια πλάκα κάναμε)

Black Swan είπε...

Να και που συμφωνώ κύριε Δήμου
( αυτό το Βασιλεύουσα ας έλειπε) γιατί ανήκω κι εγώ σε μια γενιά (την τελευταία) που μεγάλωσε με το παραμύθι του Βυζαντίου, σε αίθουσες διδασκαλίας που έσταζαν όταν έβρεχε και όπου οι πάντες ομολογούσαν, έστω εμμέσως, ότι η αληθινή πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους δεν ήταν λέει η μητριά μας η Αθήνα (γι' αυτό άλλωστε έκλαιγαν οι θεοί στις στέγες) αλλά η λαμπρή Κωνσταντινούπολη.


Αναμφίβολα η Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας ένα περιθώριο για τη Σμύρνη και την καβαφική Αλεξάνδρεια, διατήρησε, στην παράδοση, θέση θρυλικής πρωτεύουσας που, ως τέτοια, δεν μπορούσε παρά να βρίσκεται εκτός εθνικού χώρου, σ' έναν τόπο ονείρου, στην ουτοπία της Ανατολής.


Από τη βιομηχανία των «χαμένων πατρίδων», η εθνική φαντασίωση αιμοδοτήθηκε για αιώνες μ' αυτή την φυγόκεντρη ανεδαφικότητα: η ουσία μας, η περιουσία μας, η Ιστορία μας, ήταν πάντοτε και με ιδανικό τρόπο εκτός, κάπου αλλού, ενώ εδώ μέσα, η εμπειρία ερχόταν αντιμέτωπη με την αθηναϊκή χαβούζα.

Ήρθε και αυτή η Πολίτικη κουζίνα, του Τάσου Μπουλμέτη και μου διπλασίασε τα κιλά μου αναγκάζοντας με να πετώ από λιμνούλα σε λιμνούλα
Αυτά.

Zoros είπε...

Πόλη ποίημα η Κωνσταντινούπολη! Την έχω επισκεφθεί μόνο μια φορά για δουλειά και με μάγεψε χωρίς να μπορώ να εντοπίσω το λόγο. Μάλλον επειδή είναι το σταυροδρόμι της ανατολής και της δύσης που τα έχει όλα: μιναρέδες, ουρανοξύστες, φτωχογειτονιές με παράγκες, πολυτελή προάστια με παλάτια, θάλασσα, φαγητό, δρομάκια που με το ζόρι περνάει το αυτοκίνητο, αυτοκινητοδρόμους, γέφυρες... Για ανάλογους λόγους (σε μικρότερο βαθμό) αγαπώ και την Αθήνα.
Πολύ χαίρομαι που έχεις την ίδια άποψη ΝΔ επειδή θεωρούσα ότι μόνο στα μάτια μου είναι τόσο όμορφη η Κωνσταντινούπολη, αφού έχω ακούσει πολλούς να γκρινιάζουν για την κίνηση, την βαβούρα και το νέφος της.

tassos_papadakis είπε...

Βασικά και συγνώμη αν ξεφεύγω λίγο από το θέμα(σίγουρα αποτελεί "θέμα" από μόνο του), καταδεικνύεται σήμερα μέσα από το post αυτό, η σημασία του χρήματος:

σήμερα ειδικά, αν δεν έχεις "παράδες"(για να είμαι και στο πνεύμα ...της Πόλης), δεν μετράς. Πέρα από αυτό, δεν μπορείς να κάνεις χιλιάδες πράγματα που παλιότερα, δεν υπήρχε καν η δυνατότητα να τα ...σκεφτείς(πόσω μάλλον να τα πραγματοποιήσεις).

Αυτή είναι και 'Η Πληγή': να υπάρχουν απίθανες δυνατότητες για ταξίδι πλέον για όλους, ακόμα και μέχρι το Φεγγάρι(με το ευτελές ποσόν των 20,000,000$), αλλά όποιος δεν έχει τα χρήματα(πολλοί, πάρα πολλοί), κάθεται και χαζεύει τις (όμορφες) φωτογραφίες του οικοδεσπότη...

Δεν έχω ταξιδέψει πολύ, σχεδόν καθόλου και δεν το βλέπω να συμβαίνει και πολύ σύντομα. Συγχωρείστε μου τα όσα είπα, αλλά σήμερα αισθάνομαι σαν τον Τούρκο φωτογραφίας πρόσφτατου post, που κοιτούσε με ...ξεληγωμένα μάτια, το φαγητό πίσω από την βιτρίνα κάποιου εστιατορίου...(πάλι στην Πόλη -οπότε, είμαι κατά έναν τρόπο στο πνεύμα του post:-)

Ναι, όπως θα έχετε καταλάβει, είμαι Πάμφτωχος-Άνεργος -πλήν όμως Α/Α (Αθεράπευτα Αισιόδοξος)

Stormrider είπε...

@Νίκος Δήμου
με την περιγραφή σας ταξιδέψαμε κι εμείς!

harrygreco είπε...

Οσο για την σχεση ταξιδιων & χρηματος,ειδικα για την...Ιστανμπουλ,μπορει να παει & ενας πολυ φτωχος,με ανταλλαγη φιλοξενιας,πληρωνοντας μονο το...πουλμαν.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ντροπαλές μικρές ατάκες είπε...

Δεν νομίζω ότι πρέπει να την λέμε την Κωνσταντινούπολη Ίστανμπουλ, επειδή έτσι την ονομάζουν οι Τούρκοι. Μήπως λέμε την Γαλλία Φραγκία από το France και την Φιλλανδία Σουόμια από το Suomi.
ΑΠλώς, έτσι ονομάζεται στην γλώσσα μας και δεν υπάρχει κανένα υπονοούμενο επεκτατισμού και εθνικισμού.
Εξάλλου, αυτοί που φαντασιώνονται ότι η Ελλάδα κατακτά τον κόσμο, δεν προβληματίζονται με γλωσσολογικές θεωρίες. Εδώ δεν προβληματίζονται με τον παραλογισμό τους

Black Swan είπε...

Μην κολλάτε Istanbul ή Constantinopolis




Ο τύπος Istanbul είναι σύντμηση και παραφθορά του Constantinopolis που για τους Τούρκους είναι... απρόφερτο!.
Και μην μου βγάλετε τον Μπαμπινιώτη στο τραπέζι.

Κάνει λάθος που λέει "Η τουρκοαραβική ονομασία Istanbul..."!

Πού το βρήκε ότι οι Άραβες, κατά τα μεσαιωνικά χρόνια, την έλεγαν έτσι;

Στην κλασική αραβική το όνομά της ήταν Instan(i)a.

Ωστόσο, οι λόγιοι Άραβες την έγραφαν και Qostantiniya!

Και, τώρα, για τον ετυμολογικό... μύθο που αποδίδει την τουρκική ονομασία στην συναρπαγή της φράσης "εις την Πόλη"!

Από πότε και πού, οι λαοί αλλά και οι επίσημες διοικητικές αρχές ονομάζουν με σαχλές περιφράσεις μια πόλη;

leprinceheureux είπε...

Lovely subject. Have been there once and it was really magic.
Wish I could go again soon.
There were a few occasions where communicating was quite an experience but not impossible.
For those who have not been there I strongly recommend the hotel 'Yesil Ev' which in Turkish means green house very close to Santa Sophia.

the_return είπε...

Δεν έχω πάει στη Πόλη,έτσι δεν έχω γνώμη.
@Νίκος Δήμου:
"η Βαρκελώνη με γεμίζει φρέσκο θαλασσινό αέρα και την αναρχία του POUM."

Αν επιτρέπετε, μια διόρθωση: το POUM (Partido Obrero de Unificación Marxista) ήταν τροτσκιστικής αναφοράς και όχι αναρχικής.
Αναρχική-αναρχοσυνδικαλιστική ήταν η CNT-FAI (Confederación Nacional de los Trabajadores - Federación Anarquista de Iberia).

cyberdust είπε...

the resident said...
Μια ερωτηση πριν μπουμε στο θεμα.Αν ξερετε ειναι κουραστικο να παει κανειs με αυτοκινητο απο αθηνα μεχρι την Πολη.?Ειναι πολλεs οι ωρεs?

5:09 μμ

Μόνον εμένα να ακούς.
Λοιπόν έχουμε και λέμε. Από Αθήνα για Κομοτηνή, 8 έως 9 ώρες. Από Κομοτηνή για Κωνσταντινούπολη, άλλες τόσες.
Καλό ταξίδι.

skata είπε...

Even old New York...

was once New Amsterdam!

Cha. Giannakopoulos είπε...

Η πόλη της ζωής μου είναι η Λισαβόνα κι η μεγαλύτερη ηδονή είναι να περπατάω στους δρόμους της, να χασομεράω στις εξαίσιες ταράτσες της κοιτάζοντας τα σπίτια και τ' αυτοκίνητα από ψηλά (επτάλοφη και αυτή!), να μυρίζω τις λεμονιές που φυτρώνουν σε κάθε πλατεία της, τα παστά ψάρια στις αποβάθρες τού Τάγου, τα νερά του ποταμού που σε καλούν ν' ανακαλύψεις νέους κόσμους (όπως και έγινε!), να δοκιμάζω τις ωραιότερες σούπες και το πιο εύγεστο πόρτο, ν' ακούω τα τραγούδια της (Amalia! Misia! Marisa! Maria da Fe!), να πίνω τον μικρό πικρό καφέ της κοιτάζοντας υπέροχα κορίτσια από την Αφρική και διαβάζοντας Πεσσόα.

Είναι η πόλη με το ιδανικότερο μέγεθος - τόσο μικρή που μπορείς να την περπατήσεις ολόκληρη, τόσο λαβυρινθώδης που σε κάθε στροφή ανακαλύπτεις μιαν άλλη πόλη.

harrygreco είπε...

Ασφαλως & πρεπει να λεμε την...Φραγκία Φραγκία,οπως την λενε οι ιδιοι οι Φραγκοι...Η Φινλανδια ειναι διεθνης ονομασια.Ειμαστε μοναδικος λαος παγκοσμια που χρησιμοποιει ανυπαρκτες διεθνως ονομασιες,οπως περαν της Φραγκιας & για τη Μακεδονια & για τις τουρκικες πολεις & νησια. Ο λογος ? Ειμαστε εκτός ...χρονου,κολλημενοι με την αρχαιοτητα.

CGP είπε...

Κύριε Δήμου,

Την επόμενη φορά που θα πάτε στην Πόλη, σας προτείνω να μείνετε το KALYON HOTEL.

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ότι είναι η ωραιότερη πόλη του κόσμου.

Την θαυμαζω συχνά από το google earth.

Μαύρος Γάτος είπε...

Χάρη, κάνε μου την χάρη, πήγαινε στην ...Φραγκία να δεις αν έρχομαι.

Για την Κωνσταντινούπολη: πήγα πρώτη φορά το 1988 και ξανά το 2002, και βρήκα μια τελείως διαφορετική πόλη. Η πρόοδος απίστευτη, χωρίς όμως να χάνει στο ελάχιστο το χρώμα και τον αέρα της.

Άλλος ένας λόγος που σε κάνει να μελαγχολείς που είσαι Γκιαούρης.

Άς μην είμαι γκρινιάρης, και η Αθήνα ομόρφυνε πολύ τελευταία, ειδικά μετά το τέλος των... ατελείωτων έργων. Πάντα την λάτρευα, το κέντρο της δηλαδή, αλλά τω΄ρα είμαι και περήφανος γι αυτήν.

Nikos Dimou είπε...

Cha Giannakopoulos Είναι πολλές οι πόλεις που δεν έχω πάει (θέμα για άλλο post) η Lisboa είναι μία από αυτές. Ελπίζω να προλάβω - για μερικές άλλες το βλέπω χλωμό.


Δεν θα συνιστούσα σε κανένα να πάει στην Πόλη με αυτοκίνητο - η κίνηση είναι κάτι το ασύλληπτο, όχι μόνο από συμφόρηση αλλά και από πλήρη αναρχία (μόνο το Κάιρο είναι χειρότερο). Επίσης δεν θα συνιστούσα τα γκρουπ. Λόγω "Ελληνικού" ενδιαφέροντος θα χάσετε πολύ σημαντικά πράγματα.

Η ωραιότερη θέα είναι από το Καφέ Pierre Loti. Στο μυχό του Κεράτιου (βαποράκι) ανεβαίνουμε στο τζαμί του Εγιούπ.

Συγγνώμη για το POUM - με μπέρδεψε ο George Orwell (Homage to Catalonia) που πολεμούσε μαζί τους. Από ότι θυμάμαι συνεργάζονταν με την CNT. Και είχαν κοινούς εχθρούς - όχι μόνο τους φασίστες όσο του Σταλινικούς.

Ας μην μπλέξουμε με θέματα ονομασίας - η "Πόλη" τα καλύπτει όλα.

the resident είπε...

cyberdust σε ευχαριστω.Κατι τετοιο περιμενα.

AdHoul είπε...

Επειδή αρεσκόμαστε,ειδικά οι Έλληνες στο να μιζεριάσουμε,
θα πω ότι η Αθήνα είναι κατά τη γνώμη μου μία παρά πολύ όμορφη πόλη, η οποία θα μπορούσε να ήταν ακόμα πιο όμορφη άμα δεν πότιζε την εικόνα της και τον αέρα της η βλακεία και η αχαριστία μας.








P.S: Έχω πάει στην Κωνσταντινούπολη

the resident είπε...

Οντωs υπεροχη η λισαβονα,(και φθηνη)αλλα και μαδριτη δεν παει πισω.Oι αγαπημενεs μου.

tassos_papadakis είπε...

Θα ήταν πάντως ενδιαφέρον, πριν μιλήσουμε για τις πόλεις της ζωής μας ή εκείνες που αγαπάμε στο εξωτερικό, να αναφερθούμε στο κατά πόσον γνωρίζουμε τις δικές μας πόλεις, εκείνες στις οποίες ζήσαμε και μεγαλώσαμε.

Χμ?

eftasa είπε...

Προτιμώ το Άγιον Όρος που συνδιάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

harrygreco είπε...

Οπως δεν επιτιθεμαι προσωπικα σε κανενα,ετσι περιμενω να μην επιτιθεται κανενας σε μενα. Οσο για την ομορφια της καθε πολης,πρεπει να συμφωνησουμε στις παραμετρους της ωραιοτητας & να κανουμε...γκαλλοπ.

Yannis H είπε...

Λοιπόν... μια και δεν πήγα Κωνσταντινούπολη, ας συμφωνήσω με το ΝΔ και τον cha Giannakopoulos.

Ιερουσαλήμ: πήγα δύο φορές, και ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι ‘δεν μπορώ να φύγω’ από μια πόλη. Με τραβούσε μέσα της!

Λισσαβόνα: η πόλη που, αν μου έλεγαν «πήγαινε να μείνεις εκεί» αύριο, ετοιμαζόμουν κι έφευγα. Μια – ελάχιστη – στιγμή: ο φίλος μου (ντόπιος) πήγε όλη την παρέα (Γιαπωνέζος, Γάλλος κι εγώ) με το που φτάσαμε σε μια γειτονιά και ένα παράνομο κουτούκι. Ένα υπόγειο με δύο τραπέζια, πάγκους, λαδόκολλα για πιάτα και καθώς υπήρχε ένα ‘μάτι’ στην κουζίνα, κάθε πιάτο αργούσε αρκετά. Έρχονταν και τραγουδούσαν γείτονες. Ανάμεσά τους και ο Μανόλο (μισότρελος, μιλούσε πορτογαλέζικα σε όλους, ακόμα και στον γιαπωνέζο της παρέας σαν να συνομιλούσε). Αλλά όταν άρχισε να τραγουδάει fado… τεντωνόταν σαν χορδή, έτρεμε ολόκληρος σαν να τον διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Στο τέλςο της βραδιάς, μας έδωσε τις ‘κάρτες’ του – φωτοτυπημένα χαρτάκια με μια καρικατούρα τραγουδιστή, το όνομά του και την επιγραφή fadista. Ο φίλος μας, αργότερα, μας είπε ότι τα τατουάζ στα χέρια του έδειχναν ότι πήρε μέρος στον πόλεμο στη Γουινέα.

Α, και σόρι, αλλά εδώ στην Ελλάδα βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε φιλικοί και γλεντζέδες. Κάθε βράδυ βγαίναμε 5-6 άτομα. Κάθε ξημέρωμα, καταλήγαμε – άγνωστο πως – 20-25.

mary είπε...

καλοκαίρι 2005.. πλατεία Φανερωμένης.. Παλιά Λευκωσία.. είκοσι μέτρα μακριά απ’την πράσινη γραμμή.. Στη μια μεριά της πλατείας η εκκλησία με την προτομή ενός επισκόπου που σκότωσαν οι τούρκοι στην δεκαετία του 30.. στην άλλη μεριά το γυμνάσιο.. ακριβώς πίσω μας ένα μικρό τζαμί που ήταν πριν κάτι εκατοντάδες χρόνια εκκλησία.. συναυλία για επαναπροσέγγιση.. έλληνοκύπριοι, τουρκοκύπριοι, έλλαδίτες και τούρκοι στη συναυλία.. πριν να ξέκινήσει ακούγεται από παράθυρο δίπλα μας στην διαπασών το 'πήραν την πόλη πήρανε.. την πόλη πήραν οι εχθροί..'

αυτή την πόλη αγαπάω.. με όλη την φόρτιση των παραδόξων που της συμβαίνουν..

CAESAR είπε...

Οταν ταξιδεύουμε κάπου για τουρισμό, είναι εύκολο να βρίσκεις όμορφα τα πράγματα εκεί, τουλάχιστον στις περισσότερες των περιπτώσεων. Όταν όμως μένεις μόνιμα εκεί, στον ίδιο τόπο, που εσύ/εγώ τον ανακαλύπτουμε μέσα από τα μάτια του τουρίστα ή του εξερευνητή, πιστέυω ότι είναι κάπως διαφορετική η εκτίμηση της κατάστασης.

mihalis, a dreamer είπε...

Μερικές προσωπικές εντυπώσεις σχετικά με τις αγαπημένες πόλεις του ΝΔ(όσες λίγες έχω επισκεφθεί):
Λονδίνο:παλιά και νέα κτίρια είναι τόσο αισθητικά proper...θυμάμαι ότι χάζευα μέχρι και τη βιτρίνα ενός...υδραυλικού!(τουλάχιστον έτσι ήταν το Τσέλσυ-δε γύρισα όλο το Λονδίνο)
Παρίσι:Παρά τα στίφη από χιλιάδες τουρίστες η πόλη σε προσκαλούσε να της αφιερώσεις εβδομάδες, μακριά από τις διαδρομές των τουριστικών οδηγών(Δυστυχώς δεν ήταν διαθέσιμες)
Αιξ(όσα ακολουθούν ισχύουν για όλη την Προβηγκία):Μοναδικός συνδυασμός Μεσογειακής φύσης και αγροτικών περιοχών αλλά στα πλαίσια ενός ΚΡΑΤΟΥΣ(Εδώ η ειδοποιός διαφορά από την ελληνική τριτοκοσμική πραγματικότητα).Ενδεικτικά: οι υπέροχοι δρόμοι περνάνε δίπλα από υγροβιότοπους και οδηγείς δίπλα από άγρια πουλιά που-ΦΥΣΙΚΆ- δε σε φοβούνται. Επίσης, μετά από 5000 χλμ στην Προβηγκία ζήσαμε ως Έλληνες κάτι μοναδικό: υποδειγματική συμπεριφορά των Γάλλων οδηγών, με μία και μόνη εξαίρεση, σε μία μικρή πόλη. Μετά από λιγο συναντήσαμε την...εξαίρεση στα χέρια της τροχαίας!
Για τη Βαρκελώνη θα αναφερθώ εκτενέστερα σε επόμενο σχόλιο, θα ήθελα όμως να ρωτήσω το ΝΔ: Μόνο σε μένα φάνηκαν οι Καταλλανοί τόσο εχθρικοί με τους τουρίστες;(Καλά να μην ξέρουν γρυ αγγλικά-ναι, ούτε τα στοιχειώδη-αλλά να μη δείχνουν την παραμικρή διάθεση να σε βοηθήσουν;)

fwteini είπε...

Δεν έχω πάει στην Πόλη. Όλοι μου λένε ότι είναι υπέροχη και δε θα διαφωνήσω.

Αλλά και η Αθήνα βρε παιδιά δεν είναι και τόσο φρικτή! Δεν είναι ωραιότατη η Βασιλίσσης Σοφίας, με τις καταπληκτικές μικρές πολυκατοικίες της? Δεν είναι τέλεια η δυναμική του Δρομέα? Δεν είναι ένα θαύμα οι μικρές στοές γυρω από την Παλιά Βουλή? Η Στοά του Βιβλιου δεν ειναι ανεπανάληπτη? Τα στενά πάνω από την πλατεία Εξαρχείων? Η αγορά στην Αθηνάς? Η Αγίου Μάρκου? Μια ομορφιά μου φαίνεται εμένα!

harrygreco είπε...

Στις λιγες ξενες πολεις που γνωριζω αρκετα ωστε να εκφερω αξιοπιστη γνωμη,δεν βρισκεις στους δρομους ιχνος σκουπιδιων,ακομα & στις φτωχογειτονιες. Συμβαινει &...εις την Πολη ?

mary είπε...

αι κάποιες άλλες πόλεις που αγάπησα.. ερωτεύτηκα τη θεσσαλονίκη και την Πράγα προτού τις δω.. λάτρεψα το Παρίσι για τo ρομαντισμό του.. και αγάπησα πραγματικά το Λονδίνο για τους ανθρώπους του.. για την τέχνη τα θέατρα και τις μουσικές του.. και για την πολυπολιτισμικότητα του που δεν έχω γνωρίσει παρόμοια αλλού μια και μόνο στην ευρώπη έχω πάει.

the resident είπε...

Στο μοναχο πηγα το 92.Καποιεσ μπυραριεσ θυμαμαι και την διαφορα τιμησ σε σχεση με την ελλαδα στα ηλεκτρονικα.Καλη εντυπωση εμεινε.

tassos_papadakis είπε...

Μεγάλη αλήθεια αυτό που έγραψε ο cesar.

Τα τελευταία 2 χρόνια τα έζησα στην Αθήνα. Είναι γνωστό το πόσο αγαπούν οι Αθηναίοι την Θεσσαλονίκη ως πόλη("ερωτική" και άλλα ψιλογραφικά), αλλά είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω "ιδίοις όμασι" και εγώ, από κοντά.

Η αλήθεια είναι όμως, για κάποιον που ζει εδώ(στη Θεσσαλονίκη), πως η πόλη αυτή ΔΕΝ παράγει, δεν πρωτοπορεί, δεν δημιουργεί, έχει μείνει στάσιμη. Με αποτέλεσμα να εξάγει στην Αθήνα ή στο εξωτερικό τα καλύτερα παιδιά της και να έχει γίνει ..."η πρωτεύουσα των καφέ": κάθε τετράγωνο και ένα 'καφέ', κάθε γωνιά και μια παμπ, ένα μπαρ-ρέστοραντ. Ας είναι καλά οι χιλιάδες ημεδαποί μετανάστες-φοιτητές της, που καταφέρνουν και τα γεμίζουν όλα!...

Μεγάλωσα εδώ και έζησα από κοντά τα τελευταία 10-15 χρόνια, όταν δεκάδες μαγαζιά του κέντρου, ιστορικά μαγαζιά, έκλεισαν ή ακόμα, άλλαξαν επιχειρηματικό προσανατολισμό, για να το ρίξουν στον φραπέ, τον φρέντο και τα ουίσκυ, το ένα μετά το άλλο.

Δεν έχω κάτι με τις καφετέριες και όσους απασχολούνται σε αυτές. Αντικειμενικά όμως, θεωρεί κανείς πως είναι αυτό υγιές σημάδι για μια πόλη και την οικονομία της; Διότι, ταυτόχρονα, καμία μεγάλη επένδυση δεν έχει γίνει -αντίθετα, οι λίγες μεγάλες βιομηχανίες της περιοχής, φαίνεται να προτιμούν ολοένα και περισσότερο τα Σκόπια και την Βουλγαρία.

Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη, ναι. Αλλά, δεν παράγει. Ούτε προϊόντα, ούτε ...όνειρα.

Just a subatomic particle είπε...

Δεν έχω πάει ούτε στην Πόλη ούτε στην Σμύρνη κι ας είναι εκεί που γεννήθηκαν οι παππούδες μου.
Δεν έχω βρεθεί σε καμία χώρα της μεσόγειου εκτός απτήν Ελλάδα. Ελπίζω να τα καταφέρω στο μέλλον. Αλλά μέχρι στιγμής η πόλη που με έχει μαγέψει και όπου θα ήθελα να ζήσω και να εργαστώ είναι το Δουβλίνο.
Με έκανε να ξανανιώσω, με γέμισε δυνάμεις, μου έδωσε το καθαρό μυαλό να βγάλω ιδέες γύρω απτό αντικείμενο μου που μου άνοιξαν πολλές πόρτες για το μέλλον.
Δεν θα ξεχάσω τα jazz bars και την Guinness, το ποτάμι και την ηρεμία που έβγαζε όταν έπεφτε ο ήλιος. Οι ντόπιοι το αντίθετο από τους κάτοικους του μεγάλου νησιού, πρόθυμη να σε βοηθήσουν χωρίς την αγγλική ψευτο-ευγένεια και χωρίς να σε βλέπουν καχύποπτα φοβούμενοι ότι μπορεί να είσαι από δολοφόνος έως παιδεραστής.

Μέχρι πέρσι τον Νοέμβρη που βρέθηκα εκεί για 4 μέρες σε ένα συνέδριο, πίστευα ότι η ωραιότερη πόλη είναι η Αθηνά μετά της 12 το βράδυ την άνοιξη. Πλέον το Δουβλίνο έχει μπει στη καρδιά μου και το πρωτινό σε όλους αν τους δοθεί η ευκαιρία να το επισκεφτούν.

ps.
@Ν.Δ.
Η περιγραφή σας της Πόλης μου έφερε την γλυκιά μελαγχολία που μου φέρνουν οι πρώτες σκηνές της Πολιτικής Κουζίνας.

the resident είπε...

Απο μικρεσ πολεισ μου αρεσει το λουγκανο στην ελβετια.Εκει ηρεμειs. Νομιζω οτι απο καπου εκει αρχιζει το τοπιο να θυμιζει βορα.Κατι ηξερε ο Εσσε που μετακομισε εκει.

harrygreco είπε...

Νομιζω οτι η ρατσιστικη βρισια απο σκ... για τη Μακεδονια δεν πρεπει να γινει δεκτη στο μπλογκ. Οι γραικοι πρεπει να μαθουν να λενε τη Μακεδονια οπως την αποκαλει η πολιτισμενη ανθρωποτητα.Ο ...γουρλής ειχε δικιο. Το ονομα δειχνει τη ψυχη του καθενος...

Nikos Dimou είπε...

Η Αθήνα έχει ωραίες γωνιές - αλλά λίγες σε σχέση με την Πόλη. Επίσης ιστορικά η Αθήνα από την αρχαία εποχή πηδάει στην σύγχρονη με μόνο ενδιάμεσο δυο-τρεις βυζαντινές εκκλησιές. Η Πόλη έχει διαστρωμάτωση πολιτιστική που καλύπτει πάνω από δύο χιλιετίες και φοβερά πλούσια. Π. χ. η λεωφόρος Istiklal Cadesi (παλιά λεγόταν Grande Rue du Pera) όπου μένανε και εμπορεύονταν οι ξένοι, είναι ένας μοναδικός δρόμος-μουσείο Ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής του 19ου και πρώιμου 20ου αιώνα. Για να πάρεις μόνο μία ιδέα από τα αξιοθέατα της Πόλης θέλεις ένα μήνα (για τις ταβέρνες ένα χρόνο...)

Nikos Dimou είπε...

Και μην ξεχνάτε την μαγική παρουσία της θάλασσας που μπαίνει μέσα στην πόλη - από τον Κεράτιο ως τον Βόσπορο...

akis82 είπε...

περι Πολεως

αναφερω μονο το εξωφρενικο/σουρρεάλ οδήγημα των φιλτατων κατα τα άλλα τουρκων, το οποιο στις λεωφορους (συχνα 3 λωριδων), στους κομβους και ιδιως στις εισοδους/εξόδους απ'τις γεφυρες βρισκει ενα προσφορο πεδιο ανθισης. Πρωτο σοκ η ιδια η (~10km) διαδικασία της εισοδου στην Ισταμπουλ, οπου νιωθεις αναπληρωτής κασκαντερ σε b-movie. a must see!

ps -- ενδιαφερον θα ειχαν στατιστικες ατυχηματων - καπου εχω μια υποψια οτι δεν τα ατυχηματα δεν ειναι τοσο συχνα οσο θα νομιζε κανεις.

Nikos Dimou είπε...

A το Lugano! Κι αυτό είναι στον κατάλογό μου. Έχει την τάξη της Ελβετίας και την ζεστασιά της Ιταλίας. Το κλίμα του είναι σχεδόν τροπικό έτσι που το κλείνουν οι Άλπεις. Γι αυτό έχει δάση από μανόλιες. Κάποτε πήγαινα συχνά. (Είχα εκεί φίλους που χάθηκαν...)

Μαζί με την Προβηγκία - όπως παρατηρήθηκε - είναι ο συνδυασμός του Ευρωπαϊκού με το Μεσογειακό

harrygreco είπε...

Δυστυχως ο τροπος που οδηγουν τα ατομα & οι λαοι δειχνουν αρκετα για τον χαρακτηρα τους. Αναφερθηκε & στην αρχη στο μπλογκ αλλα το εχω ακουσει απο πολλους οτι η Πολη μοιαζει κυκλοφοριακα με το Καιρο.Οσο για ατυχηματα,νομιζω οτι ο δεικτης τους ειναι 1,5 - 2Χ ο δικος μας.

Dormammu είπε...

Πήγα στην Κωνσταντινούπολη για πρώτη και τελευταία φορά το 1985. Μελαγχόλησα. Δεν νομίζω πως θέλω να ξαναπάω….. Προτιμώ την Νέα Υόρκη.

Memento aka a moment in life είπε...

Mas taksidepsate pali kyrie Dimou.
Egw dystyxws mexri stigmhs exw episkeu8ei mono ligostes apo tis poleis pou anaferate. Alh8eia, otan diavasa gia thn agora twn mpaxarikwn sto post sas, ta rou8ounia mou psaksane na osfristoun ta kymina, ta piperia, tis kaneles kai ta loipa mpaxaria...adikos kopos! Alla toulaxiston otan me to kalo gyrisw sthn Ellada, mallon kata to kalokairaki, 8a treksw sth stoa Modiano sth Thessaloniki kai 8a parw geush!

sas euxaristw kai pali.

Lew twra na anoiksw to ntoulapaki ths kouzinas kai na myrisw oti mpaxariko me boh8a stis mageirikes mou diadromes...

the resident είπε...

0 σκηνοθετησ των πολεων ειναι μαλλον ο wim wenders.Για την λισαβονα το lisbon story και το ''η κατασταση των πραγματων'',για το βερολινο το sky over berlin(υπεροχο)και το faraway so close.k.α.

tassos_papadakis είπε...

Απορία: πώς πάει ένας Έλληνας σε έναν σπουδαίο τόπο που κάποτε ήταν δικός του, δίχως να πάθει κατάθλιψη;

Πολύ φοβάμαι, πως δεν θα (θελήσω να) πάω ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Διότι πέραν όλων των άλλων, είναι και η πολιτική που -άθελά μας- μπαίνει πάντα στη μέση.

Αν Π.χ. όλα πήγαιναν καλά με τους γείτονες, πολύ πιθανόν να σκεφτόμουν διαφορετικά. Αλλά το γνωστό παρελθόν (λιγότερο) και η συνεχιζόμενη κόντρα(κυρίως αυτή) σε πολιτικό -και όχι μόνο κι ας τους παρουσιάζει ο ΝΔ σχεδόν ως αγίους(μπορεί και να 'ναι...)- επίπεδο, με αποθαρρύνουν.

Έπειτα, αυτόν τον κομπλεξισμό με την εν λόγω ονομασία δεν το κατάλαβα ποτέ...

Nikos Dimou είπε...

Η κόντρα Τάσο Παπαδάκη αφορά τους πολιτικούς και τους εθνικιστές που για δικούς τους λόγους την κατασκευάζουν και την υποδαυλίζουν. Δεν αφορά τους λαούς, ούτε τα άτομα.

Φυσικά δεν υπάρχουν άγιοι ούτε δαίμονες. Οι ίδιοι που με κέρναγαν τσάι, αν τους ξεσήκωνε κάποιος δημαγωγός, μπορεί να με λυντσάρανε.

Αν πας θα αισθανθείς σαν στο σπίτι σου - είναι τόσα πολλά τα κοινά πράγματα...

Καληνύχτα!

gravoura είπε...

Πόλη: αρχές Οκτώβρη του 2005. Η πρώτη μου επίσκεψη. Το καλοκαιράκι συνεχίζεται, ο τουρισμός τόσος όσο να μην προκαλεί πρόβλημα.
Το πρώτο πρωινό, γύρω στις 7, ακόμα σκοτάδι έξω, με ξυπνά η φωνή του χότζα που προσκαλεί, από τα μεγάφωνα πια, τους πιστούς για προσευχή. Σηκώνομαι, ανοίγω το παράθυρο και μαζί με την ψυχρούλα φτάνει ο ήχος του καλέσματος, ήχος που θα με συνοδεύει αρκετές φορές, άλλοτε μακρινός σαν ηχώ που την σκορπά ο αέρας και άλλοτε από πολύ κοντά περνώντας έξω από τζαμί. Ανοίγω το κινητό και τον ηχογραφώ.
Από τότε αρκετές φορές τον έχω ακούσει. Με κλειστά μάτια, μα έντονη στην όσφρηση τη μυρωδιά των μπαχαρικών από το Μισίρ Τσαρσί, μαζί με το κάλεσμα των εμπόρων «Μαρία, Κώστα, έλα, έλα, εδώ…». Τα πολύχρωμα καντηλέρια κουδουνίζουν, τα μπακίρια λάμπουν και οι ναργιλέδες προκαλούν την αγορά τους.

Η ωραιότερη θέα είναι από τον στρογγυλό, ψηλό Πύργο του Γαλατά με θέα 360ο, πάνω από την Πόλη, μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι. Καραβάκια διασχίζουν τον Βόσπορο, τον Κεράτιο Κόλπο και τη θάλασσα του Μαρμαρά. Τρεις γέφυρες ενώνουν τα δυο μέρη του ευρωπαϊκού τμήματος της Πόλης και το βουητό της φτάνει μέχρι σ’ εμάς εκεί ψηλά. Είναι χαρακτηριστικό, ιδιαίτερο, το αναγνωρίζεις πια και το αγαπάς.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από την επίσκεψη στα Πριγκιπόννησα: τη βόλτα με παϊτόνι περιφερειακά του νησιού με τα πανέμορφα ελληνικά εξοχικά σπίτια, ή να νοιώσει τη γεύση του κιουνεφέ (κανταΐφι ζεστό με ανθότυρο, βρήκα και τη συνταγή) που λειώνει στο στόμα και αφήνει το βούτυρο να μοσχομυρίζει….
Δεν θα πω τίποτα για την Αγιά Σοφιά, είναι προσωπική η εμπειρία του καθενός…

Μετά από λίγες μέρες παραμονής, καταλαβαίνεις πόσο μοιάζουν με εμάς οι άγνωστες φάτσες που κατά εκατοντάδες συνωστίζονται γύρω σου, κι ας μας χωρίζουν διαφορετική κουλτούρα και πολιτισμός.

Αν θελήσετε να πάτε με το τρένο από Θεσσαλονίκη, να προτιμήσετε το τούρκικο, είναι απείρως πιο καινούργιο, μοντέρνο και φαντάζομαι και γρήγορο. Με το δικό μας ταλαιπωρηθήκαμε αφάνταστα, επί 10ωρο, είναι παλιό γαλλικό, που ο ελεγκτής μας είπε πως οι Γάλλοι το είχαν για πέταμα, αλλά τελικά το αγοράσαμε εμείς. Δεν λειτουργούσε σχεδόν τίποτα μέσα, ούτε η θέρμανση. Διασταυρωθήκαμε σε ένα σταθμό με το τούρκικο και…το ζήλεψα!

harrygreco είπε...

Ο φασιστας δεν καταλαβαινει ο ιδιος οτι ειναι τετοιος,οι αλλοι το καταλαβαινουν,οταν βλεπουν κρητικους & προσφυγες να σφετεριζονται τον ορο Μακεδονας & Μακεδονια...Αυτα τα μη προσωπικα...Οσο για τους τοπους,αυτοι ανηκουν σε ολους τους λαους εξ ισου & εξ αδιαιρετου.

georgia m. είπε...

Από τις περιγραφές όλων όσων έχουν ταξιδέψει στην Πόλη φαντάζομαι ότι θα αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη κάποτε εκεί...Εύχομαι κάποτε να την πραγματοποιήσω.
Από τις πόλεις που έχω επισκεφθεί,και είναι πολλές, με έχει κερδίσει για πολλούς λόγους το Παρίσι.Είναι η αγαπημένη μου πρωτεύουσα.

harrygreco είπε...

Οσο για την τοποθετηση Δ. οτι " δεν φταινε οι λαοι,φταινε οι πολιτικοι ",δυστυχως διαφωνω ριζικα. Οι λαοι εχουν μαζοψυχη τυρρανου & θελουν να εχουν απο κατω τις μειονοτητες. Αυτοι οι ιδιοι που περιεθαλψαν τον ΝΔ στην Ιστ.,θα ψηφιζαν οχι σε δημοψηφισμα για αποζημιωση διωγμενων ρωμιων,του '55 & '63,οχι σε ελευθερια Κουρδων & δικαιωση Αρμενιων.Το 80 % απο εμας θα ψηφιζε αντιστοιχα οχι,αυτο που οι τραγοπαπες θα ονομαζαν...ελληνοπρεπεστατο,στην ελευθερια των μειονοτητων. Δυστυχως,εδω ειναι Βαλκανια,δεν ειναι Αγγλια να εκλεγουν εβραιο για πρωθυπουργο πριν 150 χρονια. Για να μη χαλαμε λοιπον τις καρδιες μας,ας μιλαμε ταξιδιωτικα & φολκλορικα,για μπαχαρια & αρωματα,γιατι οι χαρακτηρες των Βαλκανικων λαων,ειναι χαρακτηρες σατραπικοι.

Tolisbak είπε...

Harrούλη, συστήνεσαι ως Harry ή Χαράλαμπος;

Σχετικά με τα των ονομασιών οι Τούρκοι γιατί μας αποκαλούν Ynanistan;
Το Ynan πρέπει να προέρχεται από το Ιωνας, πλην όμως άλλού είναι η Ελλάδα και αλλού η Ιωνία..Άρα και άλλοι χρησιμοποιούν λάθος ονομασίες.

Ευτυχώς εδώ δεν είναι Αγγλία και έτσι δεν ασχολούμαστε με το πως θα σπείρουμε τον διχασμό στους άλλους.

Οι Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν γιατί ακόμα χρησιμοποιούμε το όνομα Κωνσταντινούπολη, όπως και εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί γιορτάζουν την κατάκτηση της Istanbul η οποία είχε το πρώτο όνομα τότε....

Θα συμφωνήσω πάντως με τα περί λαών που γράφεις, αλλά θα σου υπενθυμίσω πως η Αγγλία λέγεται U.K., και πως οι Σκωτσέζοι θεωρούν πως αδικούνται. Όπως και κάποιοι Νοτιοαμερικάνοι θεωρούν πως βρίσκονται υπό κατοχή. Όπως και οι Καταλανοί (νομίζω). Δεν ξέρω βέβαια σε πόσο βαθμό έχουν δίκιο.
Μπορεί λοιπόν οι Βαλκάνιοι να μην θέλουν τις μειονότητες (αν και μάλλον θρησκευτική και όχι εθνολογική είναι η αιτία-που αλλού ζούσαν και ζουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι τόσο κοντά), αλλά και σε άλλα κράτη δεν ζουν όλοι ξεχνώντας τις διαφορές τους.

Πάντως η Κωνσταντινούπολη έχει μια ιδιαίτερη γοητεία λόγω των μνημέιων αλλά κυρίως λόγω της οικονομικής καθυστέρησης των Τούρκων η οποία δεν αλλοίωσε τον χαρακτήρα του κέντρου και της έως πρόσφατα ύπαρξης των μειονοτήτων-η λεωφόρος της ανεξαρτησίας έχει έντονα Ελληνικό χρώμα στα κτήρια, απόδειξη η εξαιρετική εκκλησία στην κορυφή της.

Δείτε μερικές φωτογραφίες εδώ:
http://spaces.msn.com/smetana75/

Το κείμενο θέλει δουλειά ακόμα αλλά βαριέμαι να το φτιάξω.

basik είπε...

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός που ζούσα, πλέον, «στην καρδιά της Ευρώπης», όταν αποφάσισα να ταξιδέψω στην Ιστανμπούλ με το αυτοκίνητο: από το Βερολίνο μέσω Πράγας, Βιέννης και Βουδαπέστης (μια κάπως ανορθόδοξη πορεία, είναι αλήθεια) και μετά, μέσω Γιουγκοσλαβίας, στην Ελλάδα. Βίζες, σύνορα, ώρες αναμονής… το σωτήριον έτος 1985!
Μετά από μια βδομάδα στη Θεσσαλονίκη, όπου επιβιβάστηκε ένας φίλος, η πορεία συνεχίστηκε ανατολικά. Το Παγγαίο καιγόταν, αλλά ήταν καλοκαίρι, τέλη Ιουλίου… Μου φάνηκε φυσιο-λογικό!
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν φτάσαμε στα τουρκικά σύνορα. Τα διαβατήρια της εποχής, μακρόστενα, σκούρα μπλε, αναγράφανε ακόμη και τη διεύθυνση στην οποία είχες την τύχη ή την ατυχία, όπως αποδείχτηκε, να γεννηθείς. Ο φίλος μου ανήκε στη δεύτερη κατηγορία, της ατυχίας, και στο διαβατήριό του φιγουράριζε η Οδός… Κωνσταντινουπόλεως. Ο υπάλληλος αγρίεψε: «Κονσταντινούπελ, γιοκ!!! Ιστανμπούλ!!» Μάταια προσπαθήσαμε να τον συνεφέρουμε: «Μα, δεν είναι η πόλη, αλλά η οδός». Εκείνος ανένδοτος! «Κονσταντινούπελ, γιοκ!!! Ιστανμπούλ!!!» Και στα γερμανικά με τουρκική προφορά, έχοντας δει τις πινακίδες του αυτοκινήτου, «τσουρούκ, τσουρούκ!» (= «πίσω!»).
Ο Ελληνάρας που έκρυβα μέσα μου θέλησε να λύσει το πρόβλημα με μια μονοκονδυλιά. Διέγραψα τη διεύθυνση και επιχειρήσαμε ξανά να περάσουμε τα σύνορα. Για κακή μας τύχη, πέσαμε πάλι στον ίδιο υπάλληλο που επανέλαβε το «τσουρούκ, τσουρούκ!», αυτή τη φορά πιο απειλητικά, κάνοντας με τα χέρια του μια κίνηση σαν να φορούσε χειροπέδες. Δεν αστειευόταν και δεν το ρισκάριζα. Άλλωστε δεν είχα σκοπό να διαπιστώσω την εγκυρότητα του «Εξπρές του Μεσονυχτίου».
Περάσαμε τα ελληνικά σύνορα, όπου μας δέχτηκαν ρουτινιάρικα: «Θα πάτε αύριο στη Νομαρχία, θα σβήσουν το ‘Κωνσταντινουπόλεως’ με μια σφραγίδα και θα περάσετε… Συνήθως συμβαίνει με άτομα που έχουν γεννηθεί εκεί…» Ευτυχώς δεν ήταν σαββατοκύριακο και οι υπηρεσίες ήταν ανοιχτές. Βρήκαμε μετά βίας δωμάτιο στο μοναδικό ξενοδοχείο που δεν είχε πληρότητα – άγνωστο γιατί: στον Αστέρα!
Την επομένη, όντως, πήγαμε στη Νομαρχία, σβήστηκε το «Οδός Κωνσταντινουπόλεως», μπήκε η σφραγίδα, περάσαμε άνετα, φτάσαμε στην Ιστανμπούλ.
Ήδη η μαγεία του «εξωτικού» είχε αρχίσει από πριν, αλλά στην Πόλη… λίγο το σοκ της κυκλοφορίας σε συνδυασμό με τα ανύπαρκτα φανάρια… να φτάσω στο Ταξίμ έλεγα, να βρω ένα ξενοδοχείο και να μην δω το αυτοκίνητο ώσπου να φύγω…
Στη βδομάδα που μείναμε, η Ιστανμπούλ με συγκλόνισε. Το πάντρεμα της Ανατολής με τη Δύση, η συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία, τα αξιοθέατά της… Ήμουν μικρός αλλά συνεπαρμένος. Το αεράκι του Βοσπόρου… Οι μυρωδιές… Το ταξίδι συνεχίστηκε μέχρι το Μπόντρουμ. Είδαμε τη Σμύρνη, την Έφεσο, τη Μπούρσα, το Μπαλικεσίρ, την Απολλωνιάδα…
Θα μπορούσαμε να είχαμε μείνει περισσότερα σε κάποιο από αυτά τα μέρη, όμως κάτι μας ωθούσε να περάσουμε άλλο ένα τριήμερο στην Πόλη. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου, και αλωνίσαμε με ταξί και οδικώς ό,τι είχε απομείνει. Πριν την αναχώρησή μας, διαπιστώσαμε πως το δεξί πίσω φανάρι του αυτοκινήτου ήταν σπασμένο. Δεν ήταν μεγάλη η ζημιά, αλλά ήξερα πως ήταν αδύνατον να διασχίσω δίχως φανάρι την Ανατολική Γερμανία, έπρεπε οπωσδήποτε να επισκευαστεί. Αναζήτησα τον μάνατζερ του ξενοδοχείου που έλειπε όλη τη μέρα, τις εγγυήσεις του ξενοδοχείου, απαίτησα εξηγήσεις για το ατύχημα... Κάποιος υπάλληλος με πληροφόρησε πως ο υπεύθυνος παρκαδόρος απολύθηκε λόγω της ζημιάς! Πριν καταλάβω ακριβώς, βρέθηκα να υποβάλω μήνυση και, μαζί με έναν υπάλληλο του ξενοδοχείου κι έναν αστυνομικό στο πίσω κάθισμα, που κάθε που πέφταμε σε διασταύρωση έβγαινε από το αυτοκίνητο και εκτελούσε χρέη τροχονόμου δίνοντας μας προτεραιότητα, να οδηγώ ανεβοκατεβαίνοντας τους λόφους της Πόλης προκειμένου να συλλάβουμε τον… δράστη! Σε όλη τη διαδρομή είχα την εντύπωση πως πηγαίναμε σε συνεργείο!
Ο δράστης έμενε με τη μητέρα του σχεδόν εκτός πόλεως, ο αστυνομικός του πέρασε χειροπέδες, καταλήξαμε όλοι μαζί στο τμήμα ακολουθώντας παρόμοια κωμικοτραγική πορεία και όταν εγγυήθηκε ότι αναλαμβάνει την επισκευή, αφέθηκε ελεύθερος.
Αναγκαστήκαμε να μείνουμε άλλο ένα βράδυ. Το φανάρι αντικαταστάθηκε, το αυτοκίνητο βάφτηκε σ’ εκείνο το σημείο (άσπρο ήταν), μπορέσαμε να φύγουμε…
Στα ελληνικά σύνορα οι ευγενέστατοι υπάλληλοι δεν πίστεψαν την ιστορία μας και δίχως ίχνος ειρωνείας «οδηγήσαμε πολύ στην Τουρκία; Τρακάραμε κιόλας;», ψάξανε αρκετή ώρα να βρούνε τι είχαμε κρύψει στο φανάρι. Όταν δεν βρήκαν τίποτε, μας άφησαν να συνεχίσουμε το ταξίδι της επιστροφής.

Zoros είπε...

Πριν αναφέρω τις αγαπημένες μου πόλεις, θα πω ότι έχω ταξιδέψει σχεδόν παντού στην Ευρώπη, αλλά μόνο μια φορά έξω από αυτή (ΗΠΑ). Συνεπώς οι επιλογές μου είναι μόνο ευρωπαϊκές.
Πολύ σημαντικός επίσης είναι ο τρόπος που έχουμε ζήσει την κάθε πόλη. Για παράδειγμα, αλλιώς έβλεπα το Μόναχο όταν πήγα τουρίστας με τους γονείς μου και αλλιώς όταν πήγα σε ντόπιους φίλους για το Oktoberfest. Θεωρώ πολύ σημαντικό για την αξιολόγηση μιας πόλης να την ζούμε με τους ντόπιους (είμαι τυχερός, επειδή λόγω συμμετοχής σε ένα πανευρωπαϊκό σύλλογο ως φοιτητής έχω φίλους σε όλη την Ευρώπη), ώστε να μπαίνουμε στους ρυθμούς της. Πέρα από την Κωνσταντινούπολη λοιπόν ψηφίζω:
Ρώμη: Ο συνδυασμός του αρχαίου με το μεσαιωνικό και το σύγχρονο. Πολύ ωραία τα παλιά σοκάκια δίπλα από το Κολοσσαίο.
Βαρκελώνη: Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Όσοι θεωρούν ζωντανούς εμάς τους Έλληνες (και όντως είμαστε), αν πάνε Ισπανία θα εντυπωσιαστούν.
Φλωρεντία: Πόλη-μουσείο...
Παρίσι: Ομοίως...
Λονδίνο: Η πολυ-πολιτισμικότητά του εντυπωσιάζει. Η αμερικανική νησίδα στην Ευρώπη.
Ίνσμπρουκ (γενικότερα Τυρόλο): Μικρές πόλεις – ζωγραφιές με τα πιο γραφικά σπίτια.
Τάμπερε Φινλανδίας: Η φύση γίνεται ένα με την πόλη.
Λουντ Σουηδίας: Τυπική σκανδιναβική πόλη που ζει και αναπνέει από την φοιτητική κοινότητα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα φοιτητικά πάρτυ!

Zoros είπε...

Ξέχασα την Πράγα: Μικρό Παρίσι, που ακόμα είναι σχετικά φτηνή.

harrygreco είπε...

Μου αρεσουν τα επιχειρηματα των σπουδαγμενων φασιστων,η συγκριση μηλων με πορτοκαλια,η υπερασπιση τυπου " & εσεις καταπιεζετε τους μαυρους ",η διυληση του κωνωπα & το καταπιωμα της καμηλου, η εξισωση μερικων μπουκετων σε αμπου γκραημπ με το 1 εκ νεκρους του Σανταμ...Πιστος στην αρχη μου δεν απαντησα επι προσωπικου αλλα γενικα...

Dia είπε...

ΑΑΑΑΑΑΑΑ ένα post για ταξίδι, τέλεια!! Θα ήθελα να διαβάσω και άλλες ταξιδιωτικές εμπειρίες σας, από ότι κατάλαβα έχετε ταξιδέψει αρκετά :)
Τόσο κοντά μας και ακόμα δεν έχω πάει..αλλά είναι στα προσεχές σχέδια!

Η Λισαβώνα είναι πράγματι ωραία και σας δίνω τις καλύτερες ευχές μου να τη γνωρίσετε από κοντά σύντομα :)

χμμμμ αγαπημένες μου πόλεις...

Tokyo: η πιο μοντέρνα απίστευτη πόλη που έχω πάει μέχρι στιγμής (δεν έχω πάει προς USA ακόμα), τα πάντα κινούνται στη ταχύτητα του φωτός, η Δύση συναντάει την Ανατολή και η τεχνολογία συνδιάζεται με την παράδοση...πρέπει να το ζήσεις για να το πιστέψεις!

Kyoto: η παράδοση της Ιαπωνίας σε όλο της το μεγαλείο, απίστευτα σκηνικά...

Miyajima: αυτό το μικρό νησάκι απέναντι από τη Hiroshima είναι πραγματικά ένα παραμύθι...

Με λίγα λόγια, η Ιαπωνία ήτανε το κάτι άλλο, ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου…πέρα από τα απίστευτα σκηνικά, ναοί και τρελή τεχνολογία παντού, το πιο σημαντικό σε μια χώρα το οποίο είναι αυτό που τελικά σου μένει, είναι οι άνθρωποι…και πραγματικά, ο κόσμος στη Ιαπωνία με έκανε να πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμα παραμύθια…τόσο καλό κόσμο, έτοιμο να σε βοηθήσει στα πάντα δεν έχω ξανασυναντήσει πουθενά αλλού, σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης και Ασίας! Πάντα με το χαμόγελο, θα είναι εκεί να σε βοηθήσουν και να σε βγάλουν από όποια δύσκολη θέση έχεις έρθει…μου είπανε ότι το ότι μιλούσα τα πολύ βασικά Ιαπωνικά ήτανε ένα μεγάλο συν, και όντως πιστεύω ότι βοήθησε, ο κόσμος εκτιμάει δεόντως ότι προσπαθείς να μιλήσεις στη γλώσσα τους. Αλλά και πάλι, σε κάποια φάση, άνθρωπος έκλεισε τη δουλειά του (!!!) για να με πάει κάπου ύστερα από μια απλή ερώτηση που του έκανα πως θα βγω στο σωστό δρόμο!! Μια καθαρίστρια στο camping με πήρε από το πουθενά και με πήγε στο σταθμό του τραίνου, μια πανέμορφη Γιαπωνέζα με πήρε στο λυκόφως που ούτε καν φαινόμουν, σε δρόμο μέσα από δάσος όπου είχα χαθεί μετά από μια απίστευτη τρελή μέρα, έκανε αναστροφή διότι πήγαινε στην αντίθετη κατεύθυνση και με πήγε στον προορισμό μου, έστω και αν δεν ήξερε που ήτανε…αυτά δεν συμβαίνουν πουθενά αλλού…κάποτε όταν είχα γυρίσει από Eurotrip, είχα ξεμείνει στην Πάτρα άφραγκος και μετά από 4 ώρες οτοστόπ, δεν με πήρε κανένας...
Φεύγοντας, αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι μου αφήσανε το αίσθημα του σεβασμού και της καλοσύνης, σεβασμός παντού και για τα πάντα, και από το σεβασμό ξεκινάνε όλα…

Από Ευρώπη (δεν την έχω γυρίσει όλη ακόμα) μπορώ να πω ότι με έχει κερδίσει μέχρι στιγμής η Βαρκελώνη:)

Τα ταξίδια για μένα είναι μια πρόκληση για το νου, τη ψυχή και το σώμα, μέσα από αυτά μαθαίνεις να εκτιμάς περισσότερο τα απλά πράγματα στη ζωή που μας κάνουν να χαμογελάμε...

raffinata είπε...

δεν ξέρω το γιατί, αλλά με φοβίζει ένα ταξίδι στην Πόλη, δεν το 'χω ψάξει... αγαπημένη πόλη: η αιώνια Ρώμη!

podilatis είπε...

ααα! πόλη-τισμένη συζήτηση είχατε χθές.μετά τη θύελλα η γαλήνη δυστυχώς έλειπα αλλα διαβάζω τα posts τώρα. Πρωσωπικα μου εχει κατσει η Φλωρεντία
@raffinata: και μενα με φοβίζει (θυμηθείτε το midnight express μπρρ..)αλλά πρέπει να ειναι γοητευτική η Κων/πολη.

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα!

Ξύπνησα με την αίσθηση πως είχα ξεχάσει κάτι σημαντικό - και πράγματι: Την Τοσκάνη! Οι ωραιότερες μικρές πόλεις: Σιένα, Φιέζολε, Σαν Τζιμινιάνο, Λούκα, Πίζα και (φυσικά) Φλωρεντία. Ακόμα στην Ιταλία: Βερόνα, Βενετία (κι ας πάει να γίνει κλισέ) οι μικρές πόλεις γύρω από την Ρώμη - και η ίδια. Μαγική στιγμή: Να περπατάς την Via Appia Antiqua κατά το σούρουπο... H Villa Adriana. H Ostia.

Να πούμε και για τις πόλεις που αντιπαθούμε: Η Μαδρίτη - όλο φασαρία και οίηση (σωστά οι αρχαίοι Καταλανοί λένε τους Μαδριλένους "βλάχους"). Η Ζυρίχη: είπαμε τάξη αλλά όχι και Γερμανοελβετική!. Το Ελσίνκι - η απόλυτη πλήξη.

podilatis είπε...

Καλημέρα σε όλους.
Νομιζω πώς εχετε δίκιο κ. Ν.Δ. για τή Μαδρίτη.Να σημειώσω ότι εντυπωσιάσθηκα από τις ταυρομαχίες αν και φιλόζωος.
Όσο για την Ιταλία με ενθουσιάζει σχεδόν στο σύνολο της!

Yannis H είπε...

Οπτικά, το πέρασμα των λαών απαλείφθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τη Θεσσαλονίκη – παραμένει όμως φανερό στα τοπωνύμιά της. Αυτά είναι ιταλικά (Βίλα Μπιάνκα), τουρκικά (Σέιχ Σου), γαλλικά (Ντεπώ), εβραϊκά (Μοδιάνο). Αυτό το γλωσσικό φλας-μπακ, μοιάζει με αναμνήσεις μιας πόλης που κανείς δεν έζησε...

Jacobo είπε...

Η ομορφότερη πόλη είναι αυτή που σου άφησε τις ωραιότερες αναμνήσεις,
είναι αυτή που έχει τους πιο γλυκούς κατοίκους, είναι αυτή που σε κάνει να ερωτεύεσαι
είναι αυτή που σε μεταφέρει στην άλλη διάσταση.

Είχα την τύχη να πάω σε πάρα πολλές χώρες σαν ταξιδευτής και όχι σαν τουρίστας (αυτό πιστέψτε με έχει μεγάλη διαφορά). Την πόλη τη βιώνεις δεν την παρατηρείς. Προτιμώ να πιω ένα καφέ σε τούρκικο καφενέ παρά να πάω βόλτα με πούλμαν σε όλα τα αξιοθέατα της πόλης, Να πάω σ’ ένα θέατρο στο Λονδίνο, να φάω ψάρια σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ολλανδίας, να κάνω παζάρι στις αγορές του Καίρου, να γράφω κείμενα, μόνος σε ένα café στο Παρίσι, να κάνω people watching με'στην κοσμοσυρροή της Πράγας.

Οι Γιαπωνέζοι πρέπει να καταδικαστούν για έγκλημα ενάντια στο σύγχρονο κόσμο. Καθιέρωσαν τον τουρίστα-καταναλωτή που τραβάει φωτογραφίες, ψωνίζει ρούχα και αγοράζει σουβενίρ!

Nikos Dimou είπε...

tassos_papadakis said...
"Απορία: πώς πάει ένας Έλληνας σε έναν σπουδαίο τόπο που κάποτε ήταν δικός του, δίχως να πάθει κατάθλιψη;"

Τάσσο - δεν ήταν "δικός" του. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν και ονομαζόταν ΡωμαΪκή (εξού και εμείς Ρωμιοί). Ήταν μία πολυεθνική αυτοκρατορία όπου οι ελληνόφωνοι (αν ονομαζόσουν Έλληνας τότε την έβαφες - σε καίγανε) δεν ήταν η πλειοψηφία. Πολλοί αυτοκράτορες δεν μιλούσαν καν ελληνικά. Υπήρξαν συνεχείς προσμίξεις με πληθυσμούς από βορρά και ανατολή. Η ελληνική γλώσσα επεκράτησε τους τελευταίους αιώνες.

Το δήθεν Ελληνικό Βυζάντιο ήταν κατασκευή των ιστορικών του 19ου αιώνα (κυρίως Παπαρρηγόπουλου) που ήθελαν να αποδείξουν την συνέχεια της φυλής.

podilatis είπε...

@jacobo:Το χειρότερο ίσως είναι που είμαστε τουρίστες και στη ζωή…

podilatis είπε...

Αχ αυτές οι ταμπέλες :ελληνικό , ρωμαϊκό , δικό μου, δικό σου, εσύ και κυρίως... «εγώ»…

Jacobo είπε...

Πολίτης του κόσμου. Αυτός πρέπει να είναι ο όρος και τίποτα άλλο!

ostreum είπε...

Εκεί στην παραλία του Αηβαλί ενώ έπινα μιά Ρακή με παστές λιχουδιές του Αιγαίου και καρασκεφτόμουν πως το Αιγαίο ανήκει στα Ψάρια του , έπιασα γνωριμίες με έναν συμπατριώτη από τη Κοκκινιά…
Συνταξιούχος της ΔΕΗ το πολύ πενήντα χρονών ! μου αποκάλυψε το μεγάλο του μυστικό .
-Αγόρασα το σπίτι του παππού μου στο Αηβαλί και μοιράζομαι το χρόνο μου ανάμεσα Κοκκινιά και εδώ…
Αισθάνθηκα ταπεινωμένος για τη γενιά μου που αντί αίματος Υπέρ Βωμών και Εστιών, ξόδευε, μια τραπεζική κατάθεση…

Κι όμως είμαι εντός θέματος , γιατί αυτά συνέβησαν λίγο πιο πάνω από τη Σμύρνη , μια πόλη που μου άρεσε πάντα , κύρια για τα «μακρόσυρτα λυπητερά τραγούδια της…» αλλά και για τον Τουρκοκρητικό (άρχοντα στην κυριολεξία…) που γνώρισα εκεί και άκουσα απίστευτες ιστορίες …

Τι να κάνουμε βρε παιδιά . Έχω ένα κακό χούι. Οι αναμνήσεις μου από τις πόλεις που επισκέφθηκα είναι οι ανάσες των ανθρώπων που συνάντησα…

(Για τα «πρότυπα» του ΝΔ ξεκίνησα να γράψω και ως συνήθως ξέφυγα. Δεν είναι τόσο οι πρότυπες γεύσεις όσο οι «πρότυπες συμπεριφορές » που συναντά ένα διεισδυτικό μάτι στην ευρύτερη περιοχή της καθ’ ημάς ανατολής. Που να σας διηγηθώ και τι συνάντησα στην Περσία… )
-

eftasa είπε...

Η καλύτερη πόλη για τον καθένα είναι οι προσωπικές σελίδες του στο Δίκτυο.

Loulour είπε...

Είναι υπέροχη η Πόλη με τις αντιθέσεις της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χρώματα και τα αρώματα στα παζάρια.
Το Λονδίνο είναι μακράν η πόλη που προτιμώ.'Οταν βρίσκομαι εκεί και ο καιρός είναι καλός αισθάνομαι 'incredibly blessed'...

Nikos Dimou είπε...

jacobo πριν από τους Γιαπωνέζους ήταν οι Άγγλοι - αυτοί εφεύραν τον τουρισμό (ευτυχώς για μας). Οι Γιαπωνέζεοι τον συστηματοποίησαν και τον μαζοποίησαν.

Προσωπικά όταν ταξιδεύω:

α) πριν ξεκινήσω μελετάω - ιστορία, τέχνη, γλώσσα, γαστρονομία - ολόκληρη βιβλιογραφία! Αν δεν γνωρίζω την χώρα, η μελέτη κρατάει μήνες.

β)δεν κινούμαι με ομάδες (πάντα μόνος, κόντρα στο ρεύμα).

γ) νοικιάζω αυτοκίνητο (παλιά όταν έγραφα στους 4Τ είχα press cars) για τις πιο μακρινές διαδρομές. Στην πόλη, ποδαράτο και ΜΜ.

δ) κάνω διαδρομές στην τύχη - καμία φορά έχεις υπέροχες εκπλήξεις.

ε) φροντίζω να έχω χρόνο. Αν είναι να πάω για τρεις μέρες δεν πάω καθόλου.

Black Swan είπε...

κ.Δήμου εγραψε

QUOTE
Το δήθεν Ελληνικό Βυζάντιο ήταν κατασκευή των ιστορικών του 19ου αιώνα (κυρίως Παπαρρηγόπουλου) που ήθελαν να αποδείξουν την συνέχεια της φυλής.
UNQUOTE


Σωστά κύριε Δήμου

Αλλά εκτός από τον Παπαρρηγόπουλο το μεγαλύτερο ρόλο σε αυτό το «μύθο» το έπαιξε η Εκκλησία.

Αυτό το παραμύθι, πέρα και βαθύτερα από τη φτηνή πλύση εγκεφάλου, παρουσιάζει μιαν αλλόκοτη αντοχή, περιβαλλόμενη από τη γοητεία του νανουρίσματος της Σεχραζάτ, αποστολή της οποίας ήταν να περισπά τον άνθρωπο απ' το θάνατο.

Και αυτός ο μύθος έχει δυο στρώματα.
Αρχικά, προβάλλει η υπονοούμενη αλλά σταθερή αναγνώριση της Πόλης ως αυθεντικής, οφειλόμενης πρωτεύουσας, που θα μας την έδινε πίσω η ειμαρμένη με τόκο, μόλις αγιάζαμε, σαν την Κύπρο να πούμε.
Εκεί, στο επίπεδο της φολκλορικής αφέλειας, έδρασαν οι δημαγωγοί της εθνικοφροσύνης, όλοι τους νοσταλγοί της Ανατολής και, συνάμα, περιέργως, πολύ δραστήριοι σε ρόλο πολιτικοστρατιωτικού βραχίονα της Δύσης.
Όμως, στο υποβρύχιο φως της ίδιας μυθοπλασίας, ένας γρίφος εντελώς άλλης τάξεως, υπαρξιακός και όχι αλυτρωτικός, περιμένει την κατανόηση του. Διότι υπήρχε όντως κάτι που προσέδιδε στην επιθυμία χαρακτήρα συλλογικών ονειροπολήσεων, συχνά ασυνείδητων, ανεξήγητης επιμονής και διάρκειας. Γιατί;

Αυτό το «γιατί» αδικείται απ' τους ιστορικούς· δεν είναι τόσο απλό όσο δείχνει. Το «γιατί» σχετίζεται με ζητήματα πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας, της οποίας το μυθικό υπόστρωμα συγκροτείται απ' την ανάγκη να λογοδοτεί κανείς συνεχώς σ' ένα υποθηκευμένο επέκεινα, στην «Ελλάδα τη δεύτερη κ.τ.λ.» (Ελύτης), δηλαδή να ανήκει σ' έναν κόσμο που η αναφορά του βρίσκεται εκτός του ιδίου αλλά σε σύνδεση με αυτόν.
Αν ήταν εντελώς εκτός, ως ριζική ετερότητα, θα μπορούσε ο κόσμος να την ενσωματώσει πλασματικά, όπως κάνει, π.χ., ο δυτικός χριστιανισμός, που θεωρεί τον παράδεισο ολότελα εκτός γήινης ζωής, οπότε εκκοσμικεύει με άνεση.
Σ' εμάς ο παράδεισος αρχίζει απ' το Εδώ Και Τώρα, το ξέρουν ακόμη και οι πρωτοετείς της Θεολογίας, γι' αυτό σε κάθε εδώ ενυπάρχει μια νύξη ονειρικής προέκτασης, η οποία δεν ενσωματώνεται αλλά γεφυρώνει.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, μου λείπει το περιθώριο ώστε να επεκταθώ.

Φαίνεται λοιπόν ότι η θρησκευτική και πολιτισμική παθολογία ευνοούσε την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος σταυρικής υπακοής σε μιαν αποικιακή χρονικότητα της αναμονής και της αναβολής: είμαστε πάντοτε εξόριστοι από ένα κέντρο που απομακρύνθηκε. Εξόριστοι από τον τόπο, ως κέντρο, και το χρόνο ως ανανεούμενη αφετηρία.
Με αυτό το σχήμα της ανεστιότητας π.χ. ο Σεφέρης συνδέει μυθοποιητικά τη ρεαλιστική παρατήρηση ότι οι μεγάλοι μας ποιητές ήταν άνθρωποι «εκτός» Ελλάδας και ελληνικής γλώσσας, ακριβώς όπως ο Μακρυγιάννης υπήρξε «εκτός» λογοτεχνίας.

Nikos Dimou είπε...

black swan σωστή η ανάλυση.

Αυτός ο μυστικιστικός αλυτρωτισμός δεν είναι μόνον Ελληνικός - τον μοιράζονται τα Βαλκάνια.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

black swan απόψε να κλέψεις τα κλειδιά του παραδείσου να κάνουμε θρησκευτική και πολιτισμική σεισμολογία στο σώμα της.

Cha. Giannakopoulos είπε...

Σε όποια ξένη πόλη κι αν βρεθώ δοκιμάζω διαδρομές στην τύχη - καμιά φορά τόσο μεθοδικά που απορώ κι εγώ μ' αυτή τη σχεδιασμένη τυχαίτητα.

Αγαπημένη μου μέθοδος είναι να σχεδιάζω σ' έναν χάρτη μια τυχαία διαδρομή με το μολύβι μου και να την ακολουθώ μη γνωρίζοντας πού θα με βγάλει. Τον ίδιο χάρτη, εννοείται, χρησιμοποιώ σε όποια πόλη κι αν βρεθώ (απλώς αγνοώ τα ονόματα των οδών και των λεωφόρων).

Draw a map to get lost, λέει η Yoko Ono, η οποία προτείνει αυτή τη μέθοδο.

mihalis, a dreamer είπε...

Η Βαρκελώνη είναι υπέροχη, καμία αντίρρηση, ο λόφος με τη μαγική θέα, το λιμάνι, τα μουσεία, τα ατμοσφαιρικά σοκάκια, η Rabla. Δε θα ξεχάσω επίσης ένα βράδυ που ξετρυπώσαμε μία εκπληκτική ψαροταβέρνα στην πιο κακόφημη-και επικίνδυνη -συνοικία της πόλης.(Ο ουρανίσκος μου ακόμη νομίζει πως γεύεται την ιχθυοπανίδα του Ατλαντικού.) Ναι, η πόλη ήταν μαγευτική. Όμως, εκτός κι αν ήταν μια ατυχής σύμπτωση, οι κάτοικοί της δεν αποδείχθηκαν φιλόξενοι οικοδεσπότες. Το μετρό και τα κατατόπια παιδευτήκαμε να τα μάθουμε μόνοι μας. Το θεωρώ απαράδεκτο για τόσο τουριστική μεγαλούπολη οι κάτοικοί της να μη γνωρίζουν ούτε πέντε αγγλικές λέξεις, αλλά ακόμη κι όταν πρόφερες, πχ, την ονομασία ενός καθεδρικού ναού,στη γλώσσα τους, έδειχναν μια φανερή απροθυμία να σε εξυπηρετήσουν. Δε θα ξεχάσω ένα τηλέφωνο σε κεντρικό σταθμό του μετρό με την ένδειξη information και ENG, FRA, GER. Επιτέλους, σκέφθηκα, κάποιος θα μας βοηθήσει.(Όχι μόνο δε μιλούσαν αγγλικά, ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναγράφεται οτιδήποτε σε μια δεύτερη γλώσσα, ακόμη- απίστευτο- και στο μουσείο με έργα του Πικάσο).Σηκώνω λοιπόν το ακουστικό και ρωτώ στα αγγλικά:''Μιλάτε αγγλικά;''
Μετά τη λακωνική απάντηση ''Νο'' ένας Έλληνας κοιτούσε με έκπληξη, δυσπιστία και θυμό, μη μπορώντας να βρει μια κατάλληλη απάντηση(πέρα από μια πλούσια συλλογή από πρόσφορες βωμολοχίες-σε διάφορες γλώσσες)
Τελικά, λίγες ώρες πριν από την αναχώρησή μας, η ειρωνία: βοηθήσαμε μία ηλικιωμένη Καταλλανή... να βγάλει εισιτήριο από το αυτόματο μηχάνημα!
Η Βαρκελώνη τελικά μου άφησε ανάμικτες εντυπώσεις. Δε νομίζω πως μπορούμε να απομονώσουμε τους κατοίκους μιας πόλης από την ατμόσφαιρά της πόλης αφού αυτοί είναι κομμάτι της. Θα ήθελα να ακούσω αν κάποιος είχε παρόμοιες, ή διαφορετικές εμπειρίες από τη δική μου.

KOSTAS είπε...

Αααχ η Πόλη!!!
Μαγικός τόπος...
Για όλες τις αισθήσεις, και τις πέντε...

Χωνευτήρι λαών, πολιτισμών...
Νοιώθεις την ανάσα της Ιστορίας στο σβέρκο σου.

Ταυτόχρονα νοιώθεις τη ζωντάνια, το σήμερα, πω πω τι χαμός στην Istiklal σχεδόν όλο το 24ωρο!! Ποτάμι νέων ανθρώπων...

Ατμόσφαιρα μαγευτική, άνθρωποι φιλικοί, γελαστοί. Καμιά ευρωπαϊκή πόλη δεν συγκρίνεται μ' αυτή την αρχόντισσα. Ίσως γιατί η ιδιοσυγκρασία μας περιέχει και κάμποση Ανατολή, μπαίνει μέσα στην ψυχή σου...

Εχω περπατήσει σε πανέμορφες πόλεις. Βαρκελώνη, Αμστερνταμ, Βενετία, Βιέννη, Παρίσι, Μαδρίτη...

Μα τέτοια αίσθηση πουθενά...

Να μπεί η Τουρκία στην Ε.Ε. ???

Να μπεί!! Κερδισμένοι και οι δυό θα είναι σε βάθος χρόνου... Χρείαζεται μια πνοή ανατολής η σφιχτόκωλη Ευρώπη...

harrygreco είπε...

Σημερα το μπλογκι εχει χρησιμες προσωπικες μαρτυριες. Να συμπληρωσω για τον χαρακτηρα των λαων οτι κανενας δεν κλεβει τους κερματοδεκτες πωλησης εφημεριδων,ολοι ειναι λιγο πολυ σωβινιστες & ενω ξερουν αγγλικα δεν τα μιλουν προθυμα,οπως & οτι στους δρομους σχεδον ποτέ δεν ακους κορναρισματα ( πλην μεσογειακων ισως ( ? ) πολεων )...

Marialena είπε...

Καλημέρα σ' όλους! Κωνσταντινούπολη η Βασιλεύουσα, χειμώνας 2004, νησί Μπριούνι στις Δαλματικές Ακτές καλοκαίρι του 1999 (ο επίγειος παράδεισος), Κάτω Ιταλία, καλοκαίρι 2005, Washington D.C. το 1985, Κύπρος το 1992 κ.ά Μέρη που μίλησαν στην καρδιά μου για χίλιους δυό λόγους. Ευτυχής που πήγα. Εμπειρίες ζωής, κ. Δήμου, ευχαριστώ για το αφιέρωμα αυτό. Μ.

Nikos Dimou είπε...

KOSTAS said...
"Να μπεί η Τουρκία στην Ε.Ε. ???
Να μπεί!!"



Μα αυτός είναι ο μόνος τρόπος "να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά". Όταν θα έχουν πια καταργηθεί τα σύνορα.

Tolisbak είπε...

Θα μπεί γιατί είναι μια μεγάλη αγορά και για να αποφευχθεί η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, όπως θέλει η Αμερική και το τσιράκι της και όχι για το 'χρώμα'.

Μπάμπη, σου έχουν ξεφύγει οι αριθμοί, μια που ανέφερες κάτι περί 3%:
Οι Έλληνες πριν διωχθούν από την Κωνσταντινούπολη ήταν περίπου 100.000. Δεν ξέρω βέβαια άν αυτή ήταν η ακμή τους. Είχε εκείνη την εποχή η Κωνσταντινούπολη 3.000.000 κατοίκους; Χλωμό....

harrygreco είπε...

Αν τα 2 καθεστωτα,ρωμεικο & τουρκικο δεν ηταν φασιστικα,τοτε & η Αγιασοφια θα ειχε αποκατασταθει & τα τζαμια της Αθηνας θα λειτουργουσαν.Οι Βαλκανιοι εχουν μαθει ο ενας να τυρραναει τον αλλο & δυστυχως ουτε ΕΕ ουτε ΗΠΑ τους κοβουν το τσαμπουκα.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Καλημέρα,
συμφωνώ με τον sextus: η Πόλη μου πρόσφερε μια μαγική αίσθηση, από τη μια απόκοσμη και "διιστορική", από την άλλη τόσο ζωντανή, ζεστή και ανθρώπινη... Κάτι σαν την εντύπωση που αφήνουν όλες μαζί οι "αόρατες πόλεις" του Καλβίνο.
Η (Αγία) Πετρούπολη είναι άλλη μια πόλη που ξυπνάει το νου και την ψυχή - αλλά αισθάνθηκα εκεί ένα βάρος, ένα "κάρμα" που συντρίβει. Μια αίσθηση που αφήνει και η Βουδαπέστη, αλλά πολύ πιο έντονη.
Στον αντίποδα, το Σιδνεϋ, είναι μια άλλη πανέμορφη πόλη, όπου μπορεί κανείς να νιώσει "ελαφρύς", απαλλαγμένος από το βάρος της ιστορικής μνήμης, και γεμάτος ήσυχη αισιοδοξία για το μέλλον και την καθημερινότητα.
Για το ευρωπαϊκό τρίγωνο Παρίσι-Λονδίνο-Βερολίνο γράφτηκαν πολλά εδώ, προσωπικά προτιμώ το τρίτο, και την νέα ενέργεια που αποπνέει, αν και ζω στο πρώτο (το Λονδίνο είναι γοητευτικό, αλλά με "τρύπια καρδιά" - το Σίτυ).
Τέλος, η Βαρκελώνη είναι όντως μια πόλη που μυρίζει "αντίσταση", λατρεύω τις μυριάδες πλατε.ί.τσες που σχηματίζονται στα σταυροδρόμια του Exeimple, αλλά μου φαίνεται σαν να έχει γυρίσει την πλάτη της στη θάλασσα, και επίσης λίγο επαρχιωτική - ίσως είναι η ιστορική αυτή τη φορά "τρύπα" του φρανκισμού που δημιουργεί αυτό το εφφέ.

Nikos Dimou είπε...

Ναι, μαύρο πρόβατο, το νέο Βερολίνο έχει μεγάλη ζωντάνια - ίσως η πιο ζωντανή πόλη σήμερα. Αντίθετα η Βουδαπέστη είναι στα πλην μου - την βλέπω σαν μία γιαλαντζή Βιέννη. (Έτσι και φτιάχτηκε άλλωστε - ο Φραγκίσκος Ιωσήφ για να εξευμενίσει τους Ούγγρους, ονόμασε την αυτοκρατορία Αυστροουγγρική και τους έφτιαξε διάφορες απαίσιες αρχιτεκτονικές τούρτες. Όχι πως μ' αρέσει και η Βιέννη...).

Στα πλην και η Μπρατισλάβα, κοιμίσικη πόλη χωρίς χαρακτήρα. Δίπλα στην Πράγα...

Ωραία η παρομίωση με τον Καλβίνο.

harrygreco είπε...

Μιλωντας γενικα,οσοι γραικοι ειναι στο εξωτερικο εγκατεστημενοι,μερικοι απο τους οποιους γραφουν & στο μπλογκι,τοποθετουνται στα 2 ακρα,του πολιτισμου - φιλοδυτικοι,φιλοαγγλο/αμερικανοι," εκσυγχρονιστες " & του φασισμου - ξεσαλωμενοι με αρχαιους,μακεδονοφαγοι,συνομωσιαστες & αντιαγγλο/αμερικανοι. Μου αρεσει η λεξιπλασια τους...Κατεχομενα,στρατοι κατοχης ( Ιρακ ).Μολις διαβασα & τις δηλωσεις καποιου αγνωστου,αλλα ...απογονου αλεξανδρου & με υφος ...UBS, οτι δεν μιλαει πια στο κινητο.Ο Καραμανλης θειος ειχε δικιο. Ειναι ενα απεραντο...

Μαύρο πρόβατο είπε...

Η Μπρατισλάβα - τι άσχημη πόλη! (μια διόρθωση: δεν είναι κοντά στην Πράγα, αλλά δίπλα στη Βιέννη νομίζω - όπου δε μ'εχει φέρει ο δρόμος μου ακόμα.)
Συμφωνώ για τη Βουδαπέστη.
Θα περάσω Σαββατοκύριακο στη Μπρύζ - έχω ακούσει διάφορα καλά (στο μοντέλο πολη/μπιζουδάκι), να αληθεύουν άραγε;...

Yannis H είπε...

ΝΔ said
Το Ελσίνκι - η απόλυτη πλήξη

Χμ… γενικά στη Φινλανδία δεν συμβαίνουν πολλά. Θυμάμαι ένα πρωτοσέλιδο της μεγαλύτερης εθνικά κυκλοφορίας της χώρας: μια τεράστια φωτογραφία μιας χαμογελαστής φινλανδέζας να κόβει φράουλες και οι πηχυαίοι τίτλοι ‘ΒΓΗΚΑΝ ΟΙ ΑΓΡΙΟΦΡΑΟΥΛΕΣ ΣΤΑ ΔΑΣΗ!’

Την ίδια μέρα, από περιέργεια, είδα το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας: Ένα σκάνδαλο σαν κύριο θέμα, κάτω δεξιά η φωτογραφία ενός περιπολικού με τρύπες (του είχαν ρίξει χειροβομβίδα και οι αστυνομικοί μέσα την πέρασαν για βαρελότο) και στο πάνω μέρος, κάποιο άλλο οικονομικό σκάνδαλο.

Στη Φινλανδία, θα έλεγα, τα πράγματα ‘ρέουν υπογείως’. Είναι σαν τα ποταμίσια ψάρια, οι γεύσεις τους έχουν μικρές, αμελητέες (για όποιον τρώει πολλά μπαχαρικά) διαφορές. Αυτές τις διαφορές κυνηγάνε οι ντόπιοι.

Nikos Dimou είπε...

Όλες οι ωραίες πόλεις ή έχουν ποτάμι, ή είναι πάνω στην θάλασσα. (Μερικές και τα δύο). Η Αθήνα είναι η μονη ολοκληρτικά άνυδρη - τώρα συνειδητοποιώ πως είναι το πρώτο που με ενοχλεί. Η ξεραΐλα. Ο Αγγλικός Κήπος του Μονάχου έχει μήκος 14 χιλιόμετρα και πλάτος από δύο μέχρι πέντε, διασχίζει την πόλη και συνοδεύει το ποτάμι, την Isar.

harrygreco είπε...

Το θεαμα της Αθηνας απο τα γυρω βουνα ειναι καταθλιπτικο,ομως το βλεμμα & ...το λαιφσταιλ μας εχει διεξοδο, στη θαλασσα. Εχουμε & την καθ' ημας Sunset Boulevard,την παραλιακη προς Σουνιο,αγαπημενη μου διαδρομη & ιδανικη για καμπριο.

Nikos Dimou είπε...

μαύρο πρόβατο δεν πρόσεξες τα αποσιωπητικά. "Δίπλα στην Πράγα" εννοούσα - σε σχέση με την Πράγα. Έχω κάνει όλες τις διαδρομές στην Mitteleuropa.

Την Bruges την γνώρισα από την ποίηση. Το βιβλίο Bruges-la-morte του Georges Rodenbach ήταν η αγαπημένη ποιητική συλλογή της μητέρας μου. (Υπάρχει στο Internet). Μέσα από το βιβλίο η πόλη έγινε διάσημη και μάζεψε τουρισμό - ενώ δεν της πάει ο πολύς κόσμος. Όταν την επισκέφθηκα, με απογοήτευσε. Όχι πως δεν είναι όμορφη αλλά η ποίηση με είχε αλλιώς προδιαθέσει.

Black Swan είπε...

Δεν μπορώ να το εξηγήσω άλλα τα τελευταία χρόνια έχω μια λατρεία με την Κίνα

Επίπεδα τοπία και μεγάλα ποτάμια, υγροί ορυζώνες, μοναχικοί αναγνώστες που διαβάζουν τη νύχτα κάτω από τους φανοστάτες των δρόμων κάνοντας οικονομία στο ρεύμα του σπιτιού τους, συντροφιές που παιζουν χαρτιά στο ίδιο φως καθισμένες κυκλικά, κατάχαμα στο πεζοδρόμιο στην τεράστια πλατεία Τιέν Αν Μεν που χωράει ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Μυρίζω ακόμα την ζεστή βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει στην Καντόνα...

Τους κήπους των μανδαρίνων στη Σαγκάη...

Κασετίνες με λεπτεπίλεπτα πινέλα και χρώματα ακουαρέλας που φαντάζουν πολύτιμα στις σκονισμένες βιτρίνες μικρών χαρτοπωλείων.

Το θρόισμα του κρουστού μεταξιού που ακούγεται στις σιωπές της Όπερας του Πεκίνου, ένα μωβ λουλούδι που καλύπτει λιβάδια και λόφους στην κεντρική Κίνα, στην Τσανγκ Σα.

Τους οδοκαθαριστές και τους εργάτες, που πριν πιάσουν δουλειά κάνουν, παραδομένοι σε μια θαυμαστή αυτοσυγκέντρωση, τάι σι, σκιαμαχία, μέσα στο θαμπό ξημέρωμα, πανάρχαιο τρόπο άσκησης, που είναι αργός διάλογος του ανθρώπου με τη γη και τον ουρανό...

Δεν ξέρω αλλά η Ευρώπη γέρασε.

Nikos Dimou είπε...

Διόρθωση: το βιβλίο δεν είναι ποιητική συλλογή (αν και ο Rodenbach ήταν ποιητής) αλλά ποιητικό αφήγημα. Το ξαναβρήκα τώρα - είχα να το πιάσω στα χέρια μου 55 χρόνια...

mpampagkintas είπε...

ti mal... suzhtate re....
edw hr8e o toure sto aerodromio ki eseis to ha(l)ba sas...
ela re toure agori mou kai 8a ta paroume thn kuriakh ta sourmena

Μαύρο πρόβατο είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Μαύρο πρόβατο είπε...

Ναι, mea culpa sextus.
Αλυτος κόμπος το "τουριστικόν ζήτημα": το αστικό τοπίο (και το φυσικό, αλλά θα φύγουμε από το θέμα) περιλαμβάνει και τον παρατηρητή.
Η ομορφιά μιας "ιστορικής" πόλης λοιπόν μοιραία αλλοιώνεται όταν τα ανθρώπινα πλήθη που θέλουν να τη λάβουν γίνουν η ισχυρότερη συνιστώσα της ζωής της.
Αυτό συνήθως αποφεύγεται όταν ξεπερνά ένα κρίσιμο μέγεθος και μπορεί ν'απορροφήσει τα πλήθη στην ομορφιά της...
Η Πόλη για παράδειγμα, μπορεί να παραμένει σχετικά αλώβητη από τα επελαύνοντα στίφη των περιηγητών. Το Παρίσι πάλι, έχει λαβωθεί, ορισμένες ζώνες του έχουν απονεκρωθεί (μεγάλο μέρος του 5ου και του 6ου διαμερίσματος) - αλλού όμως (κυρίως πάνω από το Σηκουάνα - το 9ο, το 10ο, μέρος του 17ου, του 18ου και του 20ου) διατηρεί την εκρηκτική αυθεντικότητά του...

PS: Ευχαριστώ για τη reference του Rodenbach

tassos_papadakis είπε...

Ούτε χρήματα υπάρχουν(για πολυήμερα ταξίδια), ούτε καν 'ρόδα' υπάρχει: πάλι τον Χ"Νικολάου προβλέπω να τρώω στη μάπα, απόψε... :-)

Το Βυζάντιο πάντως, εκεί που χτίστηκε μετέπειτα η Πόλη, ήταν ελληνικό από αρχαιοτάτων χρόνων, σωστά; Αφήστε που με τη συνθήκη των Σεβρών, μας την έδιναν μαζί με τη Σμύρνη...(γιατί τέτοια γενναιοδωρία, αν δεν υπήρχε έντονο -τότε- το ελληνικό στοιχείο;)

Εν πάσει περιπτώσει, δεν με αφορούν ιδιαίτερα τα παλιά -πόσω μάλλον "να πάρουμε πίσω την Πόλη"(εδώ δεν μπορούμε να κρατήσουμε κι αυτά που έχουμε -βλέπε Ίμια ή Βόρεια Κύπρο...)

exiled είπε...

Δεν έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Μόνο σε κάποια νησιά της Ελλάδας και σε ορισμένες πόλεις του γερμανικού βορρά, όπου διαμένω τους τελευταίους μήνες. Αυτό που έχω παρατηρήσει εδώ, (σσ: στο Βερολίνο), είναι η δυνατότητα που δίνεται στον κάτοικο της πόλης να έχει μέσα στην πόλη επαφή με τη φύση. Παντού θα βρεις πάρκα, ενώ όλοι οι δρόμοι (τυπικά ευρωπαϊκοί - σύμφωνα με λοιπούς πολυταξιδεμένους φίλους και γνωστούς), είναι αρκετά φαρδείς και με μεγάλα πεζοδρόμια, όπου υπάρχουν δέντρα ψηλότερα από τις πολυκατοικίες. Η φύση δεν εκτοπίζεται για χάρη των αναγκών του ανθρώπου, αλλά καταφέρνει και συνυπάρχει.

Οι άνθρωποι; Νέοι (μία φίλη μου είχε πει ότι η πλειψηφία των κατοίκων της πόλης είναι κάτω των 30) και δημιουργικοί, παρόλο που η οικονομία της θυμίζει κάτι από τη γεννέτειρά μου (Θεσσαλονίκη). Εδώ όμως δεν υπάρχουν Χριστόδουλοι.

"Σ' όσους και να πάω τόπους, ίδιους βρίσκω τους ανθρώπους".
Γ. Σεφέρης

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

αχ, για να ταξιδέψουμε να γνωρίσουμε τόπους πρέπει να βρούμε το χρήμα, να παρατήσουμε τη μισθωτή σκλαβιά, και να μπούμε στην πτήση 201 να μας προσφέρουν τα αναψυκτικά της λήθης τα προεισαγωγικά στη φρουτοπία της προσγείωσης, κι όταν πατήσουν οι πίσω ρόδες να πούμε: βλέπεις και νιώθεις αγάπη μου τώρα πια δικαιώνεται ο παλιός καλός ρεαλιστικός ελληνικός κινηματογράφος, μύθος ο εδές και η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, βρέχεσαι. ναι, βρέχομαι, γιατί είμαι η ανακρίτρια στον τελευταίο αυνανισμό πριν τη σύλληψη.

Ανδρέας είπε...

Ν. Δήμου έφη: Ο Αγγλικός Κήπος του Μονάχου έχει μήκος 14 χιλιόμετρα και πλάτος από δύο μέχρι πέντε, διασχίζει την πόλη και συνοδεύει το ποτάμι, την Isar.

Λατρεμένο Μόναχο!

Μου κίνησες πάντως την περιέργεια για την Κωνσταντινούπουλη την οποία δεν έχω επισκεφτεί. Αυτό που με τρομάζει πάντως είναι η ενδεχόμενη πολυκοσμία της. Αυτό δεν την κάνει κουραστική;

Nikos Dimou είπε...

μαύρο πρόβατο said:
"Η ομορφιά μιας "ιστορικής" πόλης μοιραία αλλοιώνεται όταν τα ανθρώπινα πλήθη που θέλουν να τη λάβουν γίνουν η ισχυρότερη συνιστώσα της ζωής της".

Αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα του τουρισμού. Δεν μπορείς πια να δεις την Capella Sixtina (τσαλαπατιέσαι κοιτώντας προς τα πάνω ενώ σε σπρώχνουν οι πίσω και οι φύλακες) ούτε τη Mona Liza, ούτε την "Ταφή του κόμητα Οργκάθ" (μία ολόκληρη μέρα έχασα στο Τολέδο περιμένοντας να αδειάσει λίγο το παρεκκλήσιο). Την τελευταία μου επίσκεψη στο μουσείο του Ορσαί αγόρασα τελικά ένα CD-ROM και είδα τους πίνακες στον φορητό μου στο ξενοδοχείο...

Άρα: εναλλακτικές διαδρομές, μικρά άγνωστα μουσεία, ξύπνημα από τα χαράματα...


exiled: το 35% της επιφάνειας του Βερολίνου είναι πάρκα και λίμνες - όπως ξέρεις μέσα στην καρδιά της πόλης!

NP είπε...

Να προσθέσω: Σαν Σεμπάστιαν, Ανδαλουσία, Νίκαια, Βρετάνη, Πόρτο. Σικελία: άλλη μία "ελληνική" περιοχή εκτός Ελλάδας (Μεγάλη Ελλάδα!).
Επίσης: Κίνα αλλά όχι νότια, βόρια και δυτική. Αυθεντικοί άνθρωποι, όλο ζωντάνια. Και μεγάλη συμπαθεια για τους Έλληνες.
Δυστυχώς όσο πιο πολύ ταξιδεύεις τόσο μελαγχολείς όταν επιστρέφεις.

ΥΓ1. Mihalis, a dreamer: Είναι κάποιες χώρες, μεταξύ αυτών και η Ισπανία, που μπορείς να συννενοηθείς αυτόματα...
ΥΓ2. Για όσους ταξιδεύουν με τον τρόπο που ταξιδεύει ο ΝΔ συνιστώ "Routard", εκπληκτικός οδηγός.

Nikos Dimou είπε...

tassos papadakis: τον καιρό που είμασταν άψιλοι φοιτητές, γυρίζαμε όλη στην Ευρώπη με ωτο-στοπ, κοιμόμασταν σε φοιτητικούς ξενώνες και την βγάζαμε με ελάχιστα ψιλά. Τώρα, την εποχή της τρομολαγνείας, ποιος σε παίρνει παρέα σε αυτοκινητόδρομο;

np: δεν είπα για την (υπέροχη) Βρετάνη, διότι εδώ μιλάμε για πόλεις. Αλλά ίσως αργότερα αφιερώσω ένα post στην χώρα των μύθων και τις παλίρροιας.

the resident είπε...

Oι ανυδρεs πολειs πνιγουν τον νησιωτη.(παραδοξο).Aν εχειs γενηθει και εχειs ζησει σε νησi,δυσκολα επιβιωνειs σε πολη που δεν εχει κοντα θαλασσα.Eστω ποταμι η λιμνη.

Nikos Hoursoglou είπε...

Κύριε Δήμου είστε τυχερός και ευλογημένος που μπορέσατε στην ζωή σας να επισκεφτείτε τόσες πόλεις στον κόσμο, να κάνετε τόσα ταξίδια...
Ανήκετε στους λίγους, ελάχιστους αυτού του πλανήτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν ταξιδέψει ούτε το ένα τριακοστό των δικών σας ταξιδιών.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

α! αγαπημένη! εδώ συμφωνώ strongly! -και *φιλί*-...έρωτας φωτιά κι αλμύρα...που να τρέχουμε στα εξωτερικά να τραβάμε φωτοτέτοιες και να λέμε μετά στις φίλες μας: 12 και ένα γλυκό αγόρι στην κωνσταντινούπολη! πέντε και εδώ και γερά είναι το δόγμα μας. ούτε αρώματα ούτε χρώματα ούτε τίποτε. να λες τώρα ότι πήγες πορτογαλία και κάτι κάνει τζόκιν στα γύφτικα...πάρε με στη χανιώπορτα να ξεροψήνουμε τηγάνια!!! έλα.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Είχε κανείς την τύχη να επισκεφτεί τη Νέα Ορλεάνη, προ κατακλυσμού;

Nikos Dimou είπε...

Nikos Hoursoglou said...
"Κύριε Δήμου είστε τυχερός..."

Είμαι. Αλλά δεν ξεδίψασα. Σαν κάτι ακοολικούς, όσα πιο πολλά βιώνω, τόσο περισσότερο διψάω. Υπάρχουν εκατοντάδες πόλεις που δεν γνώρισα και είναι οι πιο μακρινές και δυσπρόσιτες. Τα χρόνια δεν βοηθούν.

Δεν πειράζει. Αν υπάρχει άλλη ζωή έχω έτοιμο τον κατάλογο των ταξιδιών που θέλω να κάνω, των βιβλίων που θέλω να γράψω, των ερώτων που θέλω να ζήσω...

eftasa είπε...

Ξέρατε ότι η Google ξεκίνησε μηχανή αναζήτησης για τα blogs? Έχουν εξαγγελθεί επίσης ένα σωρό στατιστικά features που θα ενσωματωθούν σύντομα:

http://blogsearch.google.com/

NP είπε...

ΝΔ. Συγγνώμη, παρασύρθηκα με τις περιοχές, αλλά μήπως και το Παρίσι ή η Κων/πολη περιοχές δεν είναι πλέον?
Πρόσεξα ότι δεν είπες τίποτα για Β. Αμερική. Μα να είναι όλες οι πόλεις τους τόσο "κρύες" και άκομψες. Ακόμα και η ΝΥ δε μου "κάθεται". Μόνο λίγο κάτω στην chinatown/ tribeca/ village.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

eftasa: χ ω ρ ί ς ε σ έ ν α δ ε μ π ο ρ ώ. όλο ανακοινώσεις είσαι μωρό μου, και μου θυμίζεις το άσμα "πρώτα χαλάσαν το σχολειό και κάψαν τα θρανία". τι θα γίνει με την περίπτωσή μας, παναγιά μου ανωγειανή.

eftasa είπε...

Σαλτάρω-στο-από-τέτοιο πάψε να μεταλλάσσεσαι και μάλιστα τόσο άκομψα. Μη ξεχνάς ότι σε προδίδει το ID σου στο blogger.com... (16802795)

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

ναι, αλλά εγώ θέλω να είμαστε μαζί...αγκαλιά..αγαπημένοι...να σε ταΐζω ωδικούς χάρτες...να λέμε ωραία ρε παιδί μου η Πόλη αλλά πιο ωραίο το κρεβατάκι..και ηδονικό...και παλαβό...και ερωτευμένο..και να εκλύονται τα νεράκια της βροχής πάνω στα σούρμενα των δικολάβων, και να χύνουμε σιρόπια στα ραβασάκια. δηλαδή καταστάσεις mapping μέσα σε χώρους...διανυσματικούς. T: U --> V. θα πεθάνω χθες βράδυ. και μετά.

eftasa είπε...

@Σαλτάρω: με τέτοια ποίηση θα καταργούνταν τα Νόμπελ. Προσπάθησε με συνταγές μαγειρικής καλύτερα.

Nikos Dimou είπε...

np said:
"Πρόσεξα ότι δεν είπες τίποτα για Β. Αμερική. Μα να είναι όλες οι πόλεις τους τόσο "κρύες" και άκομψες".

Δεν έχω ταξιδέψει αρκετά στην Β. Αμερική και καθόλου στην Νότιο. Πάντα έλεγα πως πρέπει να εξαντλήσω την ευρύτερη πατρίδα μου, την Ευρώπη. (Ούτε κι αυτήν την εξάντλησα). Πάντως η Νέα Υόρκη είναι συγκλονιστική σαν εμπειρία. Εκεί δεν έχει μ'αρέσει - δεν μ'αρέσει. Σε καθηλώνει αν μπεις στους ρυθμούς της. Αντίθετα η Washington είναι κρυόκωλη.

Μου αρέσει η Βοστώνη (καθόλου άκομψη) και φυσικά ο Άγιος Φραγκίσκος (καθόλου κρύος).

Μία από τις ωραιότερες διαδρομές που έχω κάνει είναι η άνοδος στην Hudson River Valley μέσα Νoεμβρίου - με τις πιο χρωματικά τρελές φυλλωσιές που μπορείτε να φανταστείτε. Όλη η New England είναι υπέροχη - και οι μικρές της πόλεις.

eftasa είπε...

Καλά όλα αυτά ΝΔ αλλά ελλείψει χρημάτων όχι στο Lugano δεν θα πάω αλλά ούτε λουκάνικο θα φάω. Περιμένω μια νέα γενιά μηχανών ώστε να μεταφέρω τις εμπειρίες σας κατευθείαν με ηλεκτρόδιο στον μυελό μου... Αν τις διαθέτετε βέβαια δωρεάν...

Nikos Dimou είπε...

eftasa: Μα ήδη τις διαθέτουμε δωρεάν - και το blog και τα βιβλία στο site τζάμπα είναι...

eftasa είπε...

Ναι ΝΔ αλλά πρέπει να τα διαβάσω κιόλας!

the resident είπε...

Δεν υπαρχουν ανθρωποι που κυνηγανε με αγρια μανια το χρημα,...κλπ μεχρι που φτανουν πολλεs φορεs σε αγρια τολμηματα μεχρι την κατασροφη τουs?Ε,με τετοια μανια κυνηγαμε εμειs οι φανατικοι των ταξιδιων μια ουσιαστηκη επαφη κι ενα βιωμα με τη μητερα γη...Ομωs ενοψη τησ δυσηs τησ ζωηs μου φαινεται οτι το δικο μαs παθοs ειναι καλυτερο και αξιζει πιο πολυ απο μερικα αλλα.Οταν η γη θα μαs καλεσει.... εμαs τουσ αοκνουs οδοιπορουs,το τελοs δε θα ειναι αποχερετισμοs και μια γεματη φοβο παραδοση.Θα ειναι ενα γεματο ευγνωμοσυνη διψασμενο ρουφηγμα του πιο βαθιου βιωματοs.Ειμαστε περιεργοι για την νοτια αμερικη,για τουσ πολουs τηs γηs,κλπ.αλλα ειμαστε ακομα πιο περιεργοι,απεραντα περιεργοι,για το θανατο,γι αυτο το τελευταιο βιωμα τηs ανθρωπινηs υπαρξηs μαs.Γιατι πιστευουμε πωs ξερουμε οτι απ ολα τα βιωματα τα πιο επαξια και τα πιο ικανοποιητικα μπορουν μοναχα να ειναι αυτα για τα οποια δινουμε ευχαριστωs και τη ζωη μαs.Ερμαν Εσσε.Ταξιδιωτικη διαθεση.

eftasa είπε...

Στο σχολείο η δασκάλα μου πάντα μου κοκκίνιζε την έκθεση...

Yannis H είπε...

Η πιο ‘ατσαλάκωτη’ πόλη: Ίνσμπρουκ. Μια ντόπια μου είπε ότι θα χτίσουνε ακόμα μια ατραξιόν, δείχνοντας τον ορίζοντα – και ρώτησα αυθόρμητα «θα χτίσετε ακόμα ένα βουνό»; Τόσο (σχεδόν ψεύτικα) γραφικό ήτανε...

Η πιο (πρόσφατα) αντιφατική πόλη: Βελιγράδι. Εκπέμπει αναμφισβήτητα θετική ενέργεια, δίπλα σε βομβαρδισμένους γρανιτένιους κολοσσούς, φτώχεια, ενώ ξέρεις ότι πριν λίγα χρόνια ο ΄λιδιος λαός έκανε εθνοκαθάρσεις.

Η πιο χαοτική: Νάπολη. Με έκλεψε η... αστυνομία. Καθημερινά, βλέπεις σκηνές κινηματογράφου (και μάλιστα, πολύ καλού σκηνοθέτη).

Ο Zoros αναφέρθηκε στο Τάμπερε και στο πως δένει με τη φύση. Αχ, δέκα χρόνια ήμουν εκεί! Για τη Φινλανδία, γενικά: όπως το έθεσε ένας φίλος μου, «σε άλλα κράτη υπάρχει η πόλη και έξω από αυτήν, το δάσος – στη Φινλανδία, υπάρχουν δάση και ανάμεσά τους, υπάρχουν συνοικίες.»

Ξεχάστε αξιοθέατα!

- Το φθινόπωρο: πηγαίνετε να μαζέψετε μανιτάρια του δάσους (με παρέα που ξέρει, φυσικά!). Ανακαλύψτε τα χρώματα του δάσους (υπάρχει ειδικό όνομα: ruska).

- Το χειμώνα: περπατήστε πάνω στις λίμνες, ψαρέψτε κάνοντας μια τρύπα στον πάγο, περπατήστε σε δασικό δρόμο με τα ζαχαρωμένα δένδρα, πηγαίνετε σε εξοχικό με φως το τζάκι μέσα και τα κεριά από πάγο έξω.

- Το καλοκαίρι: περάστε μέρες σε κάποιο εξοχικό με τροφή που μαζεύετε μόνος σας και ανακαλύψτε μια άλλη διάσταση στην ‘ηρεμία’. Ντυθείτε σαν μελισσοκόμος (λόγω των κουνουπιών) και πηγαίνετε στη Λαπωνία. Δείτε τι σημαίνει ‘ανοιχτός ορίζοντας’ (ούτε ένα βουνό στον ορίζοντα!)

Την άνοιξη: Περάστε από το ίδιο μέρος κάθε μέρα, να δείτε σε τι βιασύνη βρίσκεται η φύση: ένα φυλλαράκι δύο εκατοστών χθες, είναι σήμερα τρία. Δείτε τα χαμόγελα των ανθρώπων.

Σε κάθε πόλη: δοκιμάστε την κοινή σάουνα και ανακαλύψτε μια άλλη προσέγγιση στην Αγία Γραφή (και εγνώρισαν ότι ήταν γυμνοί και εσκεπάστηκαν)..

Και άλλα πολλά – πού να τα λέω...


Όνειρό μου: η Νέα Υόρκη και τα redwoods της Καλιφόρνια!!!

eftasa είπε...

Ο καθένας που είδε το Vertigo του Hitchcock θα ήθελε να πάει στα redwoods... Για να βιώσει από κοντά την ατμόσφαιρα του φιλμ περισσότερο παρά για να δει τα δέντρα...

harrygreco είπε...

Μιας & αναφερθηκαν ταινιες,μολις ειδα την " Ανιση Μαχη ". Καλοφτιαγμενη & ενδιαφερουσα,δειχνει την Αμερικη του μεροκαματου & της Δικαιοσυνης. Βλεπεται ευχαριστα.

tassos_papadakis είπε...

@nikos dimou:

Την επόμενη φορά που θα ξεκινήσετε οδικώς για κάποιο μακρυνό ταξίδι στην Ευρώπη, παρακαλώ θερμά να με ειδοποιήσετε! Να βγω μέχρι την εθνική, να κάνω ...ώτο-στοπ! :-)(πλάκα κάνω, αλλά το ψιλοεννοώ κιόλας!)

Μόνον έτσι θα δω ξανά Ευρώπη...(καλά, κι εμείς Ευρώπη είμαστε)

eftasa είπε...

Μπα tassos_papadakis, ο ΝΔ δεν ταξιδεύει, όλα είναι fake. Έχει ανοίξει τους ταξιδιωτικούς οδηγούς και παραθέτει αποσπάσματα!

harrygreco είπε...

Παρεμπιπτοντως,διαπιστωσα οτι αρκετοι απο τους σχολιαστες εχουν δικα τους μπλογκια,οπου πηγαινουν...ασχολιαστοι ( κατα το απατοι). Μηπως ειναι λογικο & επομενο ? Μια διασημοτητα με αναγνωρισιμοτητα πιθανον 1 εκ . & δεν σπαει ταμεια,πώς μπορει ο ανωνυμος να πετυχει ? Μηπως υπαρχει το μεγαλομανιακο ναρκισσιστικο στοιχειο στους μπλογκερς ? Εδω κοτζαμ Γ Παπανδρεου & δυσκολευεται να βγαλει μαζωξη ανω των 1000 ατομων στην επαρχια ...Ρεαλισμος & αυτογνωσια λοιπον. Το σημερινο θεμα ηταν πολυ επιτυχημενο γιατι μας ανοιξε πολλα παραθυρα στον εξω κοσμο.Keep...travelling.

Dia είπε...

ΝΔ έγραψε:
"Είμαι. Αλλά δεν ξεδίψασα. Σαν κάτι ακοολικούς, όσα πιο πολλά βιώνω, τόσο περισσότερο διψάω."

Αυτό είναι μεγάλη αλήθεια!! Μάλλον είναι ο καλύτερος εθισμός χε χε χε, μήπως να ιδρύσουμε travelholics agency? :)

Διάβασα τις συμβουλές του κ. ΝΔ και με έκπληξη διαπίστωσα ότι τις ακολουθώ πιστά :) Εκτός από το αμάξι, συνήθως νοικιάζω ποδήλατο και πάντα πολύ περπάτημα.

Είμαι τυχερός γιατί μέχρι στιγμής ως φοιτητής είχα την τύχη να μπορώ να ταξιδέψω για μεγάλα χρονικά διαστήματα και δυστυχώς έχω καλομάθει, ταξίδι κάτω από 1 μήνα μου κακοφαίνεται και πιστεύω ότι δεν θα έχω το χρόνο να βιώσω όλα αυτά που θέλω...
Και πάντα μόνος μου, και να ήθελα να πάρω κάποιον μαζί μου -που δεν θέλω- συνήθως κανένας δεν έρχεται λόγω της μεγάλης διάρκειας :P

Κάποιος έγραψε ότι ο ταξιδευτής έχει μεγάλη διαφορά από τον τουρίστα και συμφωνώ απόλυτα. Το επιβεβαίωσα στην Ταϋλάνδη, μάλλον μια από τις πιο τουριστικές χώρες... αλλά η χώρα έχει πολλά να προσφέρει για αυτόν που είναι διατεθειμένος να την εξερευνήσει και να τη βιώσει. Δυστυχώς οι 3 βδομάδες που είχα στη διάθεσή μου ήτανε πολύ λίγος χρόνος για μια χώρα σαν και αυτήν, αλλά παρατήρησα υπερβολικά πολύ κόσμο που κάθε βράδυ ήτανε μεθυσμένοι και έκαναν χρήση της βιομηχανίας του sex που -δυστυχώς- ακμάζει στην Ταϋλάνδη. Και αναρωτιόμουνα, όλοι αυτοί δηλαδή ήρθανε στην Ταϋλάνδη για να κάνουν πάρτυ και sex κάθε μέρα; Αυτός δηλαδή είναι ο σκοπός του ταξιδιού τους...;

Τέλος πιστεύω ότι αν πράγματι θέλεις να ταξιδέψεις, τότε θα βρεις το τρόπο να το κάνεις :) Θυμάμαι σε κάποια στιγμή δούλευα σε 3 δουλειές για να μαζέψω τα χρήματα που ήθελα για να ταξιδέψω ;)

cyberdust είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
eftasa είπε...

cyberdust το να κάνεις ταξίδια δεν είναι θέμα χρημάτων

cyberdust είπε...

Βραβείο Νόμπελ για το πιο αδιάφορο, politically correct θέμα.
Πλουσιόπαιδα τεμπελιάρικα αναπολούν παλιές αναμνήσεις από ταξίδια στα ανιαρά νιάτα τους. Έχω και ‘γώ μία μεγάλη φαγούρα, να ‘δώ κάτω δεξιά. Λέτε να είναι από τη μεγάλη ζήλια? Μία απορία θα μου μείνει όμως. Με όλα αυτά τα ταξίδια, πότε δουλέψατε? Ποτέ σας? Κρίμα. Ο καμένος καημένος πατερούλης ήταν πάντα καλά? Μόνο αυτό μετράει τελικά (για σας). Όλον τον κόσμο γυρίσατε, τη ζωή δεν ζήσατε. (Παλιά βλάχικη παροιμία, δικιά μου). Και στο πνεύμα της σοφίας που αναφέρθηκε κάπου πιο ψιλά, εάν δεν ζήσεις τη πόλη, δεν μπορείς να την κρίνεις. Η βιτρίνα είναι πάντα αστραφτερή, τι γίνετε όμως με την πίσω αυλή? Ωραία η βιτρίνα της Πόλης, τα slum και οι φτωχογειτονιές ακόμα πιο άθλιες. Άντε, πάλι δεν κρατήθηκα, αλλά προσπάθησα...

tassos_papadakis είπε...

@cyberdust:

Η λέξη "κομπλεξικός", μήπως σας λέει τίποτα;

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

cyberdust: συμφωνώ. κοινή γνώμη όλα πλην έρωτας και μεγάλες ενοποιημένες.

cyberdust είπε...

Ναι, .Κάτι μου λέει. Ζηλεύω τα κοτέτσια και χοιροστάσια της Πόλης, αλλά ο γείτονάς μου δεν με αφήνει, πείτε μου τη να κάνω?

Jacobo είπε...

@cyberdust
Πλουσιόπαιδα τεμπελιάρικα...
....Με όλα αυτά τα ταξίδια, πότε δουλέψατε?

Αααχ ηδονή! Μ'αρέσει να μας βρίζουν έτσι!

harrygreco είπε...

Μια μεγαλη αληθεια ειπωθηκε...Τα ταξιδια δεν θελουν (πολλα) λεφτα,θελουν ομως νιατα,να αντεχουν τη φτωχεια,το...πουλμαν,τα χοτελ Γ κατ., τις πτησεις τσαρτερ 4 το πρωι για φτηνα & κυριως να μην εχεις κουτσουβελα.Στα γεραματα ( 35 + ) θελεις τις ανεσεις σου & αυτες κοστιζουν. Να 'ταν τα νιατα 2 φορες...

Jacobo είπε...

@μαυρο πρόβατο

(Λίγο γκρίζο μου φαίνεσαι παρα μαυρό αλλά anyway) όταν μιλάς για Νέα Ορλεάνη έρχεται αμέσως στο μυαλό μου το ανεπανάληπτο δημοτικό τραγούδι του νότου με την κλαψιάρικη φωνή του Bob Dylan (Οι animals αργότερα το ξενέρωσαν):

There is a house in New Orleans
They call the Rising Sun
And it's been the ruin of many a poor boy
And God I know I'm one

My mother was a tailor
She sewed my new bluejeans
My father was a gamblin' man
Down in New Orleans

Now the only thing a gambler needs
Is a suitcase and trunk
And the only time he's satisfied
Is when he's on a drunk


Oh mother tell your children
Not to do what I have done
Spend your lives in sin and misery
In the House of the Rising Sun

Well, I got one foot on the platform
The other foot on the train
I'm goin' back to New Orleans
To wear that ball and chain

Well, there is a house in New Orleans
They call the Rising Sun
And it's been the ruin of many a poor boy
And God I know I'm one

eftasa είπε...

Πώς το poor boy έγινε gambler. Ωραίοι στίχοι - δεν τους είχα προσέξει ποτέ.

cyberdust είπε...

Χεχεχε, πάλι σας έφτιαξα. I will leave you now alone with your high-score sophistications, for I have to run and catch that information about 4-core cpu chip by intel.

Jacobo είπε...

Animals παίξαμε τι θα λέγατε τώρα για λίγους rolling stones και doors.
Ok Ok αστειάκι ήταν! Συνεχήστε την περιδιάβαση σας στις γειτονιές του κόσμου (που θα έλεγε και ο μεγάλος συνθέτης!)

Jacobo είπε...

Συγνώμη που το κάναμε night club κύριε Νίκο μας αλλά κολλάει με το θέμα: Πάαααμε DoOrs:
Spanish Caravan:
Carry me caravan take me away
Take me to portugal, take me to spain
Andalusia with fields full of grain
I have to see you again and again
Take me, spanish caravan
Yes, I know you can
Trade winds find galleons lost in the sea
I know where treasure is waiting for me
Silver and gold in the mountains of spain
I have to see you again and again
Take me, spanish caravan
Yes, I know you can

tassos_papadakis είπε...

@jacobo:

Μπααα. Εγώ λέω να πάω σινεμά. Matchpoint. Ίσα που προλαβαίνω.

Καλό βράδυ σε όλους

Μαύρος Γάτος είπε...

Καλησπέρα, με διάθεση για λίγο παιχνίδι.

Από την Κοζάνη στην Λωζάννη, από την Πράγα στην Πάργα, από την Βέροια στην Βερόνα, από το Παγκράτι στο Παρίσι κι από την Νέα Υόρκη στην Νέα Ιωνία, από την Ταορμίνα στην Σαλαμίνα, κι από τις Σέρρες στις Σέβρες, κι από την Τυφλίδα ως την Στυλίδα, από την Βαρκελώνη στην Βάρκιζα και στην Βάρη, κι απο κει στο Κάρλοβυ Βάρυ, και στο Καρλόβασι, είναι μακρύ το ταξίδι; Πόσοι κόσμοι;

Κι από την Ερμούπολη στην Λιμνούπολη;

eftasa είπε...

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

(Tracy Chapman: Fast Car)

Jacobo είπε...

@eftasa
νομίζω παίζουμε μόνοι μας παιζουμε απόψε μουσική. Χαμηλώωωστε τα φώτα έρχεται το επόμενο!

Jacobo είπε...

Boney M

The rivers of Babylon:

By the rivers of Babylon, there we sat down
ye-eah we wept, when we remembered Zion.
When the wicked
Carried us away in captivity
Required from us a song
Now how shall we sing the lord's song in a strange land
When the wicked
Carried us away in captivity
Requiering of us a song
Now how shall we sing the lord's song in a strange land...

cyberdust είπε...

I’m back. Μαντέψτε αν μπορείτε. Εκεί που κυνηγούσα για το τσιπ, πετάγονται κάτι μαντράχαλοι βούλγαροι με κάτι microwave drill machine τόσο δα με το συμπάθιο που μπορεί να τρυπήσει ακόμα και μπετόν ενός μέτρου und ich denke spachlos to myself. Θεέ μου, could it be possible. Διεσε βαρβάριανς χωρίς ίχνος παιδείας και νετζanschλuesse λιγότερο και από τους Έλληνες να έχουν τέτοια τεχνολογία. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει. I’m gone and will definitely clutch those Bulgarians.

eftasa είπε...

Won't you help to sing, these songs of freedom
Cause all I ever had, redemption songs
All I ever had, redemption songs
These songs of freedom, songs of freedom

(Bob Marley: Redemption Song)

eftasa είπε...

@cyberdust: συγχαρητήρια για την γλωσσική επιμειξία. Πετυχημένο!

Jacobo είπε...

@cyberdust
Για τεχνοκράτες-καμάκια που την πέφτουν σε κυρίες: παίρνετε ύφος μπλαζέ (το ύφος έχει μεγάλη σημασία) και λέτε σε στυλ κουτσαβάκις-ρεμπέτης:
Κυρίιιια μου μήπως θέεεεελετε να σας.. μορφάααρω τον δίισκο; ή μηπως θέλετε να σας αλλάαξω τα jumbers;
κααλά αφού επιμένετε και δια του παρόντος και μονον, θα σας εφαρμόοοσω ένα input-output προγραματισμο σε "γλώσσα" υψηλού επιπέδου!
Πολύ το γουστάρω το καλωδιομένο ρε παιδί μου!

basik είπε...

@Μαύρο Πρόβατο

Ναι έχω πάει στη Νέα Ορλεάνη και, αν ενδιαφέρεσαι, εχω ανεβάσει τις εντυπώσεις μου (και) από εκείνο το ταξίδι στο blog μου.

cyberdust είπε...

Ase demprotora, i bulgars evalanen sto pehnidi ki kati sionistades apto telaviva universitara pumu pilan to idio stori.

harrygreco είπε...

Τελικα τα βραδυα δεν βγαινουν γκρεμλινς αλλα πιτσιρικαρία,μπλογκοστρουμφακια...Αφετε τα παιδια ελθειν προς μπλογκ , αμες ποτ' ημες αλκιμοι νεανιαι...

cyberdust είπε...

Άστα να πάνε. Με έχουν στριμώξει άγρια. Για περισσότερες πληροφορίες μου λένε να έχω εμαιλ, να κάνω λογγιν, σθβσψριβε, και να τους χώσω 178 ντολλαρς. Τα αγρίμια.

Nikos Dimou είπε...

cyberdust έχεις πρόβλημα... δεν ξέρω για τους άλλους αλλά εγώ δεν ήμουν πλουσιόπαιδο -κληρονόμησα μόνο χρέη. Ξεκίνησα από το πλην - κι εργαζόμενος σκληρά 45 χρόνια έφτασα κάπου. 45 χρόνια!

Πώς ταξίδευα: ως φοιτητής, τζάμπα. Αργότερα έμαθα να συνδυάζω την δουλειά με το ταξίδι.

Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να κάνεις αυτά που σου αρέσουν και να σε πληρώνουν γι αυτά. Ταξίδευα λοιπόν ως διαφημιστής (σε δίκτυο πολυεθνικής), ως φωτογράφος, ως δοκιμαστής αυτοκινήτων, ως δημοσιογράφος, ως συγγραφέας. Και όχι μόνο δεν πλήρωνα αλλά πληρωνόμουν.

Έτσι για να σου φύγει η απορία (αν είχες απορία και όχι μόνο κακία).

harrygreco είπε...

Never complain,never explain...Goodnight.

Nikos Dimou είπε...

Καληνύχτα κι από μένα...

Dia είπε...

κ. ΝΔ, έχετε κάνει το όνειρό μου πραγματικότητα, να συνδυάσω κάποτε δουλειά και ταξίδι! :)

προς Cyberdust:
Έχω την εντύπωση ότι τα "πλουσιόπαιδα" που αναφέρεις συνήθως δεν έχουνε το νου τους να πάνε ταξίδια αλλά πως να αγοράσουνε ακριβά αμάξια, ακριβά ρούχα κτλ κτλ.
Πιστεύω και είμαι σίγουρος ότι τα άτομα που μπαίνουν σε αυτό το blog και συμμετέχουν λέγοντας την γνώμη τους, δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.
Προς αποφυγή παρεξήγησης, δεν έχω κανένα πρόβλημα με παιδιά των οποίων οι γονείς τους είναι ευκατάστατοι, απλά πιστεύω ότι δίνουνε μεγάλη σημασία στα υλικά αγαθά, περισσότερη μάλλον από ότι θα έπρεπε.

Μάλλον δεν πιάνεις το υπέροχο αίσθημα που σου δίνει ένα ταξίδι και γι'αυτό δεν καταλαβαίνεις ότι κάποιοι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν αρκετά με σκοπό μετά να ταξιδέψουν...

Και για την πληροφόρησή σου, μπορείς να ταξιδέψεις κάνοντας camping, μαγειρεύοντας, μένοντας σε φίλους, και αν κάνεις και τον κόπο να μελετήσεις τα μέρη που θα πας, μπορείς να μειώσεις τα έξοδά σου στο ελάχιστο. Τελικά δεν χρειάζεσαι και τόσα πολλά λεφτά για να ταξιδέψεις, απλά να μην έχεις απαίτηση για μεγάλες ανέσεις και να σκέφτεσαι θετικά (η ταπεινή μου συμβουλή προς εσένα)...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

γουστάρω σάμο. ελλάδα. ήλιος. ζέστη. φως. αποτσίγαρα παντού και λουλουδάκια με στάχτες. κτίριο. πράσινος μαυροπίνακας. να υπάρχει κανένα δέντρο. να χορεύεις μέσα στη βροχή να σου ξεπλύνει τ' αρμυρό δάκρυ απ' το μάγουλό σου. novotel! να σου δείξω το u και το υ που το λένε v.

gravoura είπε...

ώωωωπα αναφέρθηκαν δύο λεξούλες που με συγκίνησαν.

Μαύρε Γάτε, έχεις σχέση με το Καρλόβασι;

clitoris (αμάν βρε παιδί μου nick που διάλεξες) έχεις κι εσύ με τη Σάμο;

Γιατί εγώ έχω!!!!

cyberdust είπε...

Τo what Dia said...
Παραμύθια. Τι στιγμή που σε δέρνει η ανεργία και κυνηγάς το μεροκάματο δεν σκέφτεσαι το Βερολίνο, ούτε το Ίνσμπρουκ. Εδώ δεν έχουμε ούτε για βενζίνη να πάνε ένα σαββατοκύριακο στα Καμένα Βούρλα και σεις μου λέτε για Ρώμες και Βαρκελώνες. Αυτά μόνο στο σινεμά γίνονται, και σε κάποιους τυχερούς σαν τον ΝΔ, αλλά πόσοι είναι αυτοί? Οι άλλοι, άστα να τους κλαις… Στην Ελλάδα ζείτε, οι μόνες διακοπές που κάνουμε είναι στα χωριά μας.

Nikos Hoursoglou είπε...

Μακάρι κύριε Δήμου να είχα κι εγώ την πολυτέλεια να κάνω έναν κατάλογο με τις πόλεις που θέλω να δω στον κόσμο, κι ας ήταν μικρούλης, κι ας ήταν γι αυτήν εδώ την ζωή...
Και ναι, παιδιά, για να ταξιδέψεις θέλει χρήματα. Και να έχεις λυμένο το πρόβλημα της επιβίωσής σου από μέρα σε μέρα. Το σημερινό (χθεσινό!) θέμα, είναι έτσι κι αλλιώς πολυτελές ως συζήτηση. Ας ταξιδεύουμε μέσα από τις περιγραφές του κυρίου Δήμου.

George M. είπε...

cyberdust: Δεν ξέρω την ηλικία σου, αλλά μια και περνάς για λύκειο/φοιτητής (δεν μας βοηθάς ιδιαίτερα με τα εξαιρετικά ώριμα σχόλια σου), να σου πω οτι αν πιάσεις μια δουλειά ένα καλοκαίρι, (για πάνω απο μια βδομάδα) βγάζεις υπεραρκετα λεφτά για ένα μικρό ταξίδι... χώρια που υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες.. απλά πρέπει να αξιοποιήσεις πιο παραγωγικά τον χρόνο που γκρινιάζεις για τον "άδικο κόσμο, με τα πλουσιόπαιδα που κάνουν ταξίδια"...

I should know, εδώ Γερμανία μάζεψα χρήματα και πήγα μόνος μου στα 18 μου, τώρα πάλι προσπαθώ να βρώ δουλειά για να πάω Αγγλία..

Η Γερμανία ήταν όμορφη... ήμουν στο Krefeld, μια (σχετικά) μικρή πόλη κοντά στο Dusseldorf. Είχε πλάκα, μην ξέροντας λέξη στα γερμανικά, να επιβεβαιώνονται οι υποψίες μου για τους Γερμανούς καθώς τα εδώ στερεότυπα μας για αυτούς κατέρρεαν σαν πύργος απο τραπουλόχαρτα. Μακάρι να έβλεπα την ζωντάνια των "κρυόκωλων" ή να περνόυσα τόσο καλά όσο εκεί σε κανένα δικό μας club.. Γιαλαντζί γλεντζέδες με γιαλαντζί διασκέδαση είμαστε, αλλα δεν θέλουμε να το καταλάβουμε..

Ρίγα της Λεττονίας, μια πόλη που πραγματικά ανήκε απο το 2002 που την επισκεύτηκα με το EYP περισσότερο στην εικόνα μου για την Ευρώπη απ'ότι η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη.. Πόλη με μουσείο για την σοβιετική κατοχή έχετε δεί αλήθεια; (α, και εκεί τα club ηταν επίσης καλύτερα..)

Πάντως, παρ'ότι σπουδάζω πλέον σχεδόν δίπλα στην Πόλη, δεν έχει τύχει ακόμα να την επισκευτώ, κάτι που θέλω να αλλάξω φέτος το καλοκαίρι, με την δικαιολογία της εμφάνισης των Depeche Mode :)

the resident είπε...

Παω για υπνο γιατι αυριο εχω ταξιδι.Καληνυχτα.

πιτσιρίκος είπε...

"Η πόλις θα σε ακολουθεί..."

Πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι στο κείμενο και στα σχόλια. Ομορφαίνουν οι άνθρωποι όταν ταξιδεύουν. Όπως κι όταν τραγουδάνε.

"Εδώ ας σταθώ..."

Καλή σας μέρα.

afCagAv1 είπε...

sextus: Περι Βόρειας Αμερικής: Washington (DC) δεν έχω πάει, οπότε δε ξέρω πόσο κρυόκωλη είναι (σίγουρα κάνει κρύο όμως!). Αλλά, Smithsonian ρε γαμώτο...

Κατά τ'άλλα, I left my heart in SF όπως λέει το τραγουδάκι.

Anastasia είπε...

Η Ουασινγκτον ειναι ωραια, αλλά πιο ωραια ειναι η Βοστώνη, η οποία έχει και ένα ιδιαίτερο χαρακτηρα λόγω της ιστορίας της. Όσο για τη Νέα Υόρκη υφίσταται αυτό που λένε όλοι: είναι ένας κόσμος διαφορετικός! Αλλά πάνω από η Ελλάδα (ακόμα και αν τη βιαζουμε σε καθημερινή βάση).

Nikos Dimou είπε...

Kαλημέρα!

Cyberdust κι εγώ έκανα άνεργος (και νηστικός) έχει ο καιρός γυρίσματα. Μην τα ρίχνεις όλα στην "κακούργα κενωνία".

nikos hoursoglou: ο κατάλογός μου ήταν αυτοσαρκαστικός - αφού περιλαμβάνει τις πόλεις που δεν θα δω ποτέ, μια και δεν υπάρχει άλη ζωή...

Yannis H είπε...

Το πήρα σήμερα και είπα να το μοιραστώ (και ο νεαρός για… ‘ταξίδι’ ετοιμάζεται)

Ερώτηση σε στήλη περιοδικού: Είμαι 16 ετών και τα έχω με μια κοπέλα έξι μήνες. Τον τελευταίο καιρό μου την πέφτει η μάνα της (μια 35άρα όλο φωτιά). Μου αρέσει πολύ, αλλά δεν θέλω να τα χαλάσω με την κοπέλα μου.
Απάντηση: Δεν λέω, είσαι συναισθηματικός τύπος, δεν θέλεις να το πετάξεις το κορίτσι, αλλά κορίτσια θα βρεις πολλά… μάνα είναι μόνο μία.

eftasa είπε...

afCagAv1 said:
"Κατά τ'άλλα, I left my heart in SF όπως λέει το τραγουδάκι."

Μία ομάδα πολιτών στο SF προσπαθεί να πείσει τον δήμο να κατασκευάσει ειδικό φράκτη στην Golden Gate Bridge γιατί οι αυτοκτονίες με πτώση από τη γέφυρα έχουν αυξηθεί επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια.

Επίσης μου έλεγε μια φίλη μου που έμεινε για διακοπές 1 μήνα στον Μαυρίκιο (ένα από τα ωραιότερα νησιά στον κόσμο) ότι οι κάτοικοί του ήταν τρομερά δυσαρεστημένοι από τη ζωή τους.

Άλλο πράγμα λοιπόν να περνάς ξυστά από την καθημερινότητα και άλλο να τη ζεις...

the resident είπε...

yannis h. Πολυ καλο.

Dia είπε...

george m. wrote
"αν πιάσεις μια δουλειά ένα καλοκαίρι, (για πάνω απο μια βδομάδα) βγάζεις υπεραρκετα λεφτά για ένα μικρό ταξίδι..."

Έτσι ακριβώς είναι!! :) Και να ξέρεις Cyberdust, όλοι έχουμε περάσει από τις δυσκολίες αυτής της ζωής (δεν είσαι ο μόνος) αλλά δεν το βάλαμε κάτω...ούτε κλαίμε τη μοίρας μας...αλλά με αυτόν τον τρόπο σκέψης σου, και κάτι θετικό να γίνει στη ζωή σου, εσύ μάλλον μόνο τα αρνητικά του σημεία θα δεις...

Το Yannis h. :
χαχαχαχα! πολύ καλό, η ψυχαγωγική ενημέρωση σε όλο της το μεγαλείο :Ρ

To eftasa:
έχεις απόλυτο δίκιο...κάτι παρόμοιο έζησα στο Ko Pah Ngan, ένα νησί της Ταϋλάνδης αρκετά εξωτικό. Όλοι οι τουρίστες μένουν σε πολύ όμορφα bungalows και έχουν όλες τις ανέσεις. Όταν όμως αποφασίσεις να φύγεις από τα κεντρικά μονοπάτια με τα μαγαζιά, ανακαλύπτεις ότι οι ντόπιοι μένουν σε καλύβες...πολλά άτομα μαζί, ολόκληρες οικογένειες σε ένα μικρό καλυβάκι. Μίλησα μαζί τους και μου δώσανε να καταλάβω λιγάκι πόσο δύσκολη είναι η ζωή τους. Άλλοι παλεύουνε για να εξασφαλίσουν λίγο φαγητό και οι μερικοί πιο τυχεροί δουλεύουνε από το πρωί ως το βράδι για ελάχιστα χρήματα...πόσο διαφορετική είναι η ζωή των ντόπιων από αυτή των τουριστών...
Παρόλα αυτά όμως μου είπαν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα, οι περισσότεροι μάλιστα είχανε ζήσει τα "χειρότερα" καθώς προέρχονταν από τα βόρεια μέρη της Ταϋλάνδης που είναι πολύ πιο φτωχοί εκεί πέρα...
Κάτι όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το απίστευτο χαμόγελο που είχανε στο πρόσωπό τους, ακόμα και όταν μου λέγανε τις δυσκολίες που περνάνε...μπορεί γι'αυτό να αποκαλούνε την Ταϋλάνδη, the Land of Smiles :)

Anula είπε...

"Δεν θα συνιστούσα σε κανένα να πάει στην Πόλη με αυτοκίνητο - η κίνηση είναι κάτι το ασύλληπτο, όχι μόνο από συμφόρηση αλλά και από πλήρη αναρχία (μόνο το Κάιρο είναι χειρότερο)">>> Νικος Δήμου

Εγώ απο την άλλη δεν θα συνιστούσα σε κανένα να πάει στην Αθήνα να οδηγήσει αυτοκίνητο - η κίνηση είναι κάτι το ασύλληπτο, οχι μόνο απο συμφόρηση αλλά και απο πλήρη ΑΝΑΡΧΙΑ (μόνο η Κωνσταντινούπολη ειναι χειρότερη) >>> Αννούλα (egypt) Κύπρος

Nikos Hoursoglou είπε...

Κύριε Δήμου, κι εγώ με αυτοσαρκασμό μίλησα περί του δικού μου "καταλόγου"!!! κάτι που δεν θα μπορούσα ούτε μπορώ να διανοηθώ ζώντας την μία και μοναδική ζωή μου. Κατάλογος για όσα ζήσαμε και όσα δεν ζήσαμε. Κάποιοι δεν ζουν ούτε θα ζήσουν καν το μισό της ζωής σας.
...Αχ αυτή η αχόρταγη ανθρώπινη φύση...
"Είμαι ένας χορτάτος άνθρωπος": αυτός που το είπε, πρέπει να είχε την δυνατότητα να μπορεί να σκύψει και να δει χαμηλά...

Nikos Hoursoglou είπε...

Χούρσογλου στο προηγούμενο!
"ChatPat"

alkis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Nikos Hoursoglou είπε...

Τίποτα. Ένα τεστ.

Ein Steppenwolf είπε...

Σ' ένα δρόμο στην Κωνσταντινούπολη απ' τη μια μεριά είναι όλο μπαράκια, απ' την άλλη ασβεστωμένος τοίχος με χαμηλά τραπεζάκια των μπαρ κατά μήκος του. Βλέπω στον τοίχο γραμμένη τη δεύτερη στροφή του ποιήματος "Η πόλις" του Καβάφη. Ρωτώ πώς βρέθηκε το ποίημα εκεί, μου στέλνουν αυτόν που το είχε γράψει, ένα παιδί που δούλευε στο μπαρ. "Μα ο Καβάφης είναι Έλληνας" (εννοώντας "εχθρός" των Τούρκων) του λέω ειλικρινώς απορημένος. "Ναι, το ξέρω. Είναι ο αγαπημένος μου ποιητής".

Η πιο "εχθρική" αντιμετώπιση ήταν από έναν στρατιώτη. Περπατούσαμε κι οι δυο τον πλατύ δρόμο που οδηγεί απ' την Αγία Σοφία στη θάλασσα. Όταν του είπα από πού είμαι με αποχαιρέτησε και άλλαξε πεζοδρόμιο. Ποιός ξέρει τι άκουγε κάθε μέρα στο στρατό.

Στη μεγάλη καθολική εκκλησία Saint Antoine, στην İstiklâl Cadesi, οι Τούρκοι ήταν πολύ περισσότεροι απ' τους ξένους, Αύγουστο μήνα. Βλέπω μια Τουρκάλα που άναβε κερί. "Συγνώμη, να σας κάνω μια ερώτητη; Είστε μουσουλμάνα, έτσι δεν είναι; Αλλά σας βλέπω που ανάβετε κερί στην εκκλησία των Χριστιανών." "Ένας είναι ο Θεός. Για μένα και η εκκλησία και το τζαμί είναι σπίτια του." "Κάθε πότε έρχεστε εδώ;" "Όταν το ζητά η ψυχή μου." (Για τους Τούρκους το "εγώ" και η "ψυχή" είναι δύο διαφορετικά πράγματα, των οποίων η επιθυμίες δεν ταυτίζονται υποχρεωτικώς, π.χ. θεωρείται απολύτως λογικό να πεις "Εγώ θέλω να μείνω κι άλλο, αλλά η ψυχή μου θέλει να πάει για ύπνο".) Κι η Ρωμιά Τασούλα πριν αρχίσει να τρώει δεν κάνει μόνο το σταυρό της, αλλά λέει και μπισμ-ιλ-λάχ. Το Πάσχα πηγαίνει στη φίλη της την Αϊσέ κόκκινα αυγά.

Θα βρείτε τα πρότυπα φαγητών που τρώγατε σε όλη σας την ζωή και θα απορήσετε: Μα μπορεί να είναι έτσι η μελιτζανοσαλάτα; Ο μουσακάς; Το κανταΐφι;

Καμιά πρόταση για καλό εστιατόριο στην Πόλη με αυθεντική τουρκική κουζίνα; Ευχαριστώ.

Nikos Dimou είπε...

ein steppenwolf: έχω πολλά χρόνια να πάω στην Πόλη και δεν νομίζω πως ισχύουν οι διευθύνσεις που ήξερα. Π.χ. ο διάσημος Pantelis μετακόμισε στην Αθήνα (και χάλασε το φαί του - άμα δεν έχεις τις πρώτες ύλες της Ανατολίας...)

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

να θυμηθείς να μας αναγνωρίσει η κοινωνία και οι μικροαστοί εκπρόσωποί της οι λινάτσες της μυωπίας συστήματος να μας λένε χαιρετισμούς και να χαμογελάνε. να γίνουμε ένα σώμα και αίμα, να ταυτιστούμε κάπως χριστιανικά με το κρύο και το κενό και με τη ματαιότητα της ματαιοπονίας και δεν ξέρω. α, και να μας δείχνουν: ιδού η στυτική σχιζοφρενοβλαβίωση, ιδού η ποκαχόντας τραβεστί και το προσάναμμα τηςω κολάσεως. και πιο μετά τα πυροβόλα που αυθαδίασαν τον μαγιακόβσκι μπροστά στη φωταγωγημένη σωρό του υφυπουργού αναπτύξεως..των αναπτύξεων...των ξύλινων περιπτύξεων. να θυμηθείς να αγοράσω και έναν αγρό να βρίσκεται.

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

gravoura: θα με πάρεις σάμο να με απιθώσεις πουθενά σε κανένα χόρτο; μου κάνει κι ένα μικρό δεντράκι ή ένα μικρό μικρό χορταράκι δίπλα από στύλο της ΔΕΗ με μηχανήματα που ηλεκτρίζουν και που ακούγεται ο ήχος πριν αρχίσει η βροχή. και ένα γκρι χώμα και ένας αέρας αδιάφορος πριν σκοτεινιάσει. ένα κάτι-τίποτα και υποσχέσεις εντοιχισμένου εξηλεκτρισμού.

gravoura είπε...

σαλτάρω στο κενό: θα σε πάρω στη Σάμο αν μου υποσχεθείς πως δεν θα...σαλτάρω κι εγώ. Αν μου μιλάς και σε καταλαβαίνω, τότε θα δεις πολλά κι αξέχαστα από το νησί. Ο καλύτερος τουριστικός οδηγός είναι ένας φίλος ντόπιος.
Θα σε πάω και στην πιο ψηλή κορφή του Κέρκη κι αν το θέαμα σε συναρπάσει εεεε, τότε, θα σε αφήσω να σαλτάρεις αν πραγματικά το θέλεις....
Κανόνισε άδεια Ιούλιο ή Αύγουστο!!!!

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

gravoura: καθόλου νοσηρό και μικροαστικό παραλήρημα ποιοτικής θολούρας δεν είναι οι προσκλήσεις για ελεύθερες πτώσεις στα νησιά. υπάρχουν πηγές με νερά πολλά πολλά πολλά νερά; χορταριασμένα βαθουλώματα με πεύκα βρεγμένα γύρω γύρω και κομμένους κορμούς να μετράω την ηλικία των δέντρων; γκρι κλαδιά να τα πατάς και να τσακίζονται. θυμάμαι μια θάλασσα κάτω από ένα τέτοιο τοπίο, βροχή και άνεμο. ήμουν ξαπλωμένος σε ένα βράχο με γύρω γύρω θάλασσα, και θυμάμαι τη σμέρνα να κάνει κύκλους γύρω μου. είχα τρομάξει κι ευτυχώς που δεν βγήκε στην επιφάνεια να με αρπάξει που ήμουν μια σταλιά πυρομανής. μετά δεκαπέντε λεπτά ο τεράστιος πράσινος κάβουρας ανέβαινε προς το γλυκό νερό. είναι κάτι μαύρα ολομαύρα βράχια στα ρηχά που κλείνουν και σχηματίζουν τα φύλλα της ελιάς που τα θυμάμαι κι αυτά απλωμένα στις πόρτες με τα ξύλα και πάνω οι σφηκοφωλιές. το κόκκινο χώμα στη στροφή και μυρμηγκοφωλιές να σφηνώνεις κρότιδες και να ανατινάζεις μανδαρίνους...

Ein Steppenwolf είπε...

Π.χ. ο διάσημος Pantelis μετακόμισε στην Αθήνα (και χάλασε το φαί του

Στον Παντελή μπορεί και να έχω φάει. Τρεις ξένοι φίλοι (Αρμένιος, Ιταλίδα, Γερμανός) ήθελαν να πάμε οπωσδήποτε σ' ένα διάσημο ελληνικό εστιατόριο που είχαν ακούσει. Μ' έστειλαν μέσα ως Έλληνα να ρωτήσω αν τα ψαρικά είναι φρέσκα. "Μην έχεις φόβο κανένα" μου απάντησε ο ιδιοκτήτης με μια ηρεμία που με συγκλόνισε. Τόσο ήρεμο Έλληνα δεν είχα ξαναδεί κι ούτε θα ξαναδώ.

(Το φαΐ ήταν πολύ καλό, αλλά οι τιμές τσιμπημένες).

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

με γουστάρει το γκομενάκι και συλλαμβάνω σχέδιο ονύχων: πως να το περικυκλώσω...εις μάτην...με αισθάνεται ως Θεό και λάθος είναι να προβώ σε όσα οι εφήμεροι. εστιατόριο το φιλί. γιατί να είμαι τόσο...αχ, ουρανέ!

arkaisu είπε...

Για φαγητό:

Κεμπαπτζήδικο Ciya στο Kadikoy στην ασιατική πλευρά. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΕΜΠΑΠ! Μπακλαβάδες Pelit σε πολλά μέρη στην Πόλη, φανταστικοί, και φυσικά στου Gulluoglu στο Karakoy (Αυτοί είναι οι γνωστοί που έχει και στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα) Φοβερό Kazan dibi και Muhalebbi στην Λεωφώρο Βαγδάτης στην Ασιατική Πλευρά στο ζαχαροπλαστείο Oz sut. Λεωφόρος που θα σας θυμήσει σίγουρα Γλυφάδα. Δοκιμάστε τα τούρκικα φαγητά όλα... είναι εκπληκτικά...

Πω πω τι όμορφη η περιγραφή σας κύριε Δήμου. Έχω πάει πολλές φορές τον τελευταίο χρόνο στην Πόλη, είμαι κυριολεκτικά μαγεμένος. Κυρίως με το φαγητό της, γιατί το χαρακτήρα μιας πόλης, δεν ξέρω γιατί, ξεκινάω να τον κρίνω από το φαϊ, Ίσως γι' αυτο δεν μου άρεσε και τόσο η Πράγα, ενώ ήταν μια εξαιρετική κατά τ' άλλα πόλη, το φαγητό της ήταν αδιάφορο.

Όμως η Πόλη... Η ηδονή του ουρανίσκου...

ΑΛλά και όλα τα άλλα που λέτε φυσικά.

...Πάνω πάντα με αυτοκίνητο, από τη Θεσσαλονίκη δεν κάνω πάνω από 7 ώρες-με όλες τις διατυπώσεις στα σύνορα-για να βρεθώ στην Fatih Mehmet γέφυρα του Βοσπόρου. Και κύριε Δήμου, δεν νομίζω ότι είναι τα πράγματα τόσο άναρχα όσον αφορά την κυκλοφορία. Λίγο χειρότερη απλώς από την Ελλάδα θα την χαρακτήριζα την κατάσταση. Τους χειρότερους οδηγούς στη ζωή μου τους είδα στην Κίνα. Εκεί ναι, υπάρχει αναρχία.