Τρίτη, Απριλίου 04, 2006

Μιά γυναίκα κλαίει

Έβγαινα από το γραφείο μου βιαστικός, με το μυαλό φορτωμένο χίλιες δυο μικροσκοτούρες, όταν την είδα. Δεν την παρατήρησα από την αρχή – το πρώτο που ένιωσα ήταν ο παγωμένος αέρας του δρόμου. Με απασχολούσε το ψάξιμο των κλειδιών του αυτοκινήτου μου, από τσέπη σε τσέπη. Ξαφνικά πρόσεξα πως η κοντόσωμη γυναίκα, που ερχόταν από απέναντι, είχε ένα πρόσωπο πλημμυρισμένο στα δάκρυα.

Ο κόσμος άλλαξε...

Μια γυναίκα κλαίει, ένας άνθρωπος κλαίει. Μέσα στη μέση του δρόμου, χωρίς καμιά προσπάθεια να κρύψει τα δάκρυα. Περπατάει και κλαίει. Έχει περάσει πια το όριο της αξιοπρέπειας, το όριο της απελπισίας. Δεν την νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Γιατί ο κόσμος δεν υπάρχει- υπάρχει μόνο ο πόνος. Αυτόν ακολουθεί βήμα το βήμα- αυτόν μόνο βλέπει μέσα από τα δάκρυα

Που τώρα οι μικροσκοτούρες και τα προβλήματα που με νευρίαζαν πριν πέντε λεπτά που το κυνηγητό και το άγχος; Περνάει μπροστά μου η ζωή, η ίδια η ζωή, με γυμνό κλαμένο πρόσωπο. Σταματάω και σκύβω το κεφάλι με ευλάβεια. Τι μπορώ να κάνω μπροστά σ' έναν άνθρωπο που κλαίει; Τίποτα. Μόνο να σεβαστώ την οδύνη του.

Η γυναίκα πέρασε πλάι μου χωρίς να με δει. Περπατάει αργά σέρνοντας τα πόδια που τη βαραίνουν. Τίποτα δεν είναι ελαφρό γι' αυτήν και δεν θα είναι για αρκετόν καιρό.

Δεν είναι ωραία ούτε άσκημη, δεν έχει ηλικία, ούτε ιστορία- έχει το ανώνυμο πρόσωπό του πόνου.

Ίσως, πριν από τα δάκρυα, να ήταν όμορφη. Ίσως, πολλά χρόνια πριν. Όταν ήταν μικρή , η μητέρα της σίγουρα θα της έλεγε: μην κλαις! Το κλάμα σ' ασκημαίνει! Δεν την άκουσε και πήρε το πρόσωπο των δακρύων.

Σκέφθηκα να την πάρω από πίσω και να της πω τι; Παρηγοριά – ποια; Όταν παραδοθείς στο κλάμα, δεν ισχύει τίποτα.

Έχω περπατήσει κι εγώ κλαίγοντας και ξέρω. Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς στον κόσμο, όταν περπατάς κλαίγοντας. Ό,τι συναντήσεις είναι εμπόδιο, το σπρώχνεις για να περάσεις. Φίλος αγαπημένος, αδελφός, άγνωστος συμπονετικός – όλοι ενοχλούν, βαραίνουν. Τι ξέρουν αυτοί για το ξερίζωμα που νιώθεις, τι μπορούν να καταλάβουν; Και τι ανόητες οι κοινότοπες κουβέντες: θα περάσει...ο χρόνος...

Αν κάποιος – τότε ένας ξένος, άγνωστος, σε ξένη χώρα. Αδιάφορος, που δεν θα του εξομολογηθείς τίποτα. Που θα βαριέται, να σε βλέπει να κλαις. Αλλά θα σωπαίνει από ευγένεια ή και συμφέρον. Που δεν θα του χρωστάς φράγκο – γιατί δεν μπορείς να χρωστάς σε τέτοιες ώρες. Η υπερηφάνεια του πόνου το απαγορεύει.

Η γυναίκα είχε μακρύνει. Και ξαφνικά είδα δυο παιδιά που την κοίταζαν και γελούσαν. Πρόσεξα πως είχε πατήσει μια μακριά αυτοκόλλητη ταινία, και την έσερνε πίσω της σαν ουρά. Λυγμοί και ουρά και πνιχτά γέλια.

Και ξαφνικά σεβάστηκα τη ζωή - που τόσο σοφά έδενε το κλάμα με το γέλιο για να σώσει τα ανέτοιμα παιδιά από τον γυμνό πόνο.

Σκέφθηκα: στην κηδεία μου, κάποιος χοντρός θα γλιστρήσει - και πολλοί θα χαμογελάσουν. Κι αυτό θα είναι η συνέχεια της ζωής, που τόσο άδικα θα παρατάει εμένα, για ν' ασχοληθεί με τους άλλους.



Ένα κείμενο του 1983, αφιερωμένο, τώρα, στην Παράγραφο.

269 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 269 από 269
Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα

Η νύχτα έφερε καλύτερα σχόλια.

Ένα φιλί για nicklag.

Mickey, τελικά και να μην γράψεις το 666, εσύ είσαι πάντα η σούμα των σχολίων.

Aphrodite χρόνια πολλά΄!

Αγάπη σε όλους - ακόμα και aspic.

Φεύγω για αεροδρόμιο (όχι - δεν πετάω εγώ...).

georgia m. είπε...

@nicklag
Σωστά κάνετε και αμφιβάλλετε - καθόλου πιο υποφερτός.
Αυτό το τελευταίο που είπατε στο σχόλιό σας,με αγγίζει πολύ...
Να είστε καλά όπου είστε και να αισθάνεστε τυχερός αν ο άνθρωπός σας σας περιέβαλε,όταν έπρεπε,με αγάπη - είμαι σίγουρη γι αυτό.

georgia m. είπε...

@Mickey
Μην ανησυχείς!- θα σου σφυρίξω εγώ μια ειδοποίηση όταν το νούμερο θα πλησιάζει επικίνδυνα...
Τις φωτογραφίες σου ακόμα τις περιμένω!Πότε θα τις στείλεις;

PELLANAS είπε...

EINAI ONTΩΣ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΠΩΣ Ο ΠΟΝΟΣ Η ΦΘΟΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ (ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΓΙΟΡΤΗ) ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ. ΑΛΛΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΟΥΤΕ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΙΣ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΣΟΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΑΤΥΧΟΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΑΔΟΞΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΗ ΕΞΟΔΟ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΥ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΜΑΞΙΑ ΜΕ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΞΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΗΤΑΝ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΗ ΜΙΑ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ :ΦΙΛΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!

paragrafos είπε...

@ σαλτάρω στο κενό

Σας έχω μιλήσει και κατά το παρελθόν (σχόλιο 1:12μμ, στο ποστ 12ης Μαρτίου) και δεν θα ξαναπώ τα ίδια. Πάντως, προσωπικά σας ευχαριστώ γιατί σε γενικές γραμμές σέβεστε τα κείμενά μου.

(Μακάρι στο μέλλον να πράξετε το ίδιο και για τους άλλους και να βρείτε και το θάρρος να ζητήσετε συγγνώμη από μερικές ψυχές που πληγώσατε θεληματικά.)

Παρ΄ ότι και από το σημερινό σας κείμενο δεν έλειψαν ορισμένες ακραίες αναφορές, ωστόσο γράψατε μια πολύ πετυχημένη παρωδία. Προσωπικά γέλασα με την ψυχή μου! (Και μάλλον το ίδιο θα έκαναν και οι άλλοι.)

Το αντισχόλιό σας είναι στ΄ άληθεια ευχάριστο, χωρίς πληθωριστική κακία, δίχως απελπισμένη μοχθηρία και εξωφρενική εμπάθεια. Γράψατε επιτέλους μια παιγνιώδη σάτιρα με συγκρατημένη αναισθησία και, ομολογουμένως, συνεσταλμένη αγριότητα.

Γιατί όμως μελαγχολήσατε στο τέλος;

Με αγάπη

Παράγραφος

Black Swan είπε...

Κ. Δήμου Καλημέρα Σας

Δεν χρειάζεται η συγνώμη Σας μια και εγώ αναστάτωσα για λίγο το Blog σας.
Και το εννοώ.
Απλά ο εκνευρισμός και εγωισμός ήταν δικός μου.
Και χτες το βράδυ δίπλα στον γάτο μου αναρωτήθηκα.
Γνωρίζω τη γραφή η την βιβλιογραφία και γράφοντας σε διάφορα ένθετα άρα νομίζω οτι υπάρχω;

Το περίφημο cogito δυσανασχετεί εδώ πέρα, όπου η βεβαιότητα είναι άρρητη...

Είμαι φτωχός τω πνεύματι;
Ποιος ξέρει , ισως αυτό ψάχνω Κεντρι σαν το απιστο Θωμά.

Τελικά ποιος ειναι φτωχος τω πνευματι!!

Πάντως δεν είναι ο Ιάπωνας τοξότης Ζεν, δεν είναι ο Πέρσης σούφι με το χασισάκι του, δεν είναι ο πάπας που ζήτησε ενενήντα εννέα φορές συγνώμη, δεν είναι ο Αδάμ πριν δαγκώσει το μήλο.

Αναμφίβολα δε, το να ζεις όπως ένα λουλούδι, ως μέρος δηλαδή του γεγονότος και όχι παρατηρώντας το απ' έξω, είναι κάτι που δεν πρέπει να εικονίζεται με τη λοβοτομή.

Καλημέρα και σε εσένα Ασπικ γνωστό και εξαιρετικό αγρότη και γραφιά των φόρουμ.


Ο άνθρωπος θέλει να γίνει μέρος των πραγμάτων ώστε να ζήσει, όπως αυτά, αιωνίως.
Οπουδήποτε κι αν κοιτάξεις, βλέπεις να καταργούνται οι διαφορές όχι πια να συμφιλιώνονται: ο πολτός των πάντων ξεχειλίζει ακόμη και απ' τα μανίκια των επιστημών του ανθρώπου.

Έτσι, ο κόσμος τείνει να υπάρχει με τον αναδιπλασιασμό του Ιδίου, φρίκη του ταυτού που εξολοθρεύει την ταυτότητα, αντίγραφα επί αντιγράφων ώσπου να φτάσουμε στον ολοκληρωτικό μηδενισμό του πρωτοτύπου, μοναδικού εγγυητή της διαφοράς, συνεπώς και της μεταφοράς.
Την εξουσία έχει τώρα η μετωνυμία.
Το μεταίχμιο αυτό, στο οποίο εξασφάλισαν το ονομα «μετανεωτερικότητα», δεν μπορεί πια να κρίνεται σαν μια παροδική λόξα, την οποία τάχα αντισταθμίζουν οι κεκλεισμένων των θυρών ακαδημαϊκές συζητήσεις για το πρόσωπο.

Εκείνο που χάνεται μέσα σε τούτη την καταιγίδα των κενών σημείων είναι η διάκριση ανάμεσα σε αναπαράσταση και παράσταση, ανάμεσα σε απομίμηση και μίμηση, ανάμεσα στο επιβεβλημένο Παρών-προς-θάνατον και στο προαιρετικό Παρών-στο-πένθος.

paragrafos είπε...

PELLANAS said...
EINAI ONTΩΣ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ (...)
-------------------------------
Καλημέρα σας, σωστά τα λέτε.

Με την άδειά σας επιτρέψτε μου να σας πω ότι στο διαδίκτυο γράφουμε με κεφαλαία όταν υποτίθεται πως φωνάζουμε.

Αν δηλαδή θέλει κάποιος να φωνάξει
"βοήθεια" δεν έχει παρά να γράψει ΒΟΗΘΕΙΑ!

Κατά τα λοιπά, το κείμενο σας είναι άψογο και χρήσιμο. Ελπίζω να με συγχωρέσετε για την απρόσκλητη παρέμβασή μου. Έγινε με καλή προαίρεση.

Με αγάπη

Παράγραφος

spyros είπε...

εγω παντως μπερδευτηκα.το θεμα μας ειναι ο θανατος η ο ανθρωπινος πονος που εκφραζεται μεσα απο το κλαμα?

Yannis H είπε...

Μια εξομολόγηση, άσχετη: μέχρι πρόσφατα, όταν έφερνα το Νίκο Δήμου στο μυαλό μου, ερχόταν η φωτό από το site του, ή κάποια εικόνα από τηλεοπτική συνέντευξη. Τελευταία, έρχεται ο γάτος του Ντον. Νομίζω ότι αν στην επόμενη συνέντευξή του θα δω έναν ομιλούντα ασπρόμαυρο γάτο, θα μου πάρει κάποια ώρα να παραξενευτώ.

:)

Yannis H είπε...

(αιτία, φυσικά, η φωτό δίπλα στα καθημερινά κείμενά του εδώ)

paragrafos είπε...

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το θέμα είναι:

η αναγκαστική συμβίωση
του πόνου και της θλίψης
με το γέλιο, τη χαρά και τη θέληση για ζωή.

Με αγάπη

Παράγραφος

paragrafos είπε...

(Καλημέρα και σε σας κε Γιάννη)

Black Swan είπε...

@ paragrafos

Η ζωή ενός ψυχικά υγιούς ανθρώπου παρακολουθεί ακριβώς αυτή τη διαλεκτική θλίψης-χαράς, που είναι το αντίθετο της αλλοτρίωσης, στην οποία το αντικείμενο ψύχεται ώστε να συγκρατήσει το αντίτυπο του πράγματος εσαεί, με αποτέλεσμα να ψύχεται μαζί και το υποκείμενο.

Η διαλεκτική θλίψης-χαράς, όπου σε εισάγει η συμμετοχή στο πένθος, είναι η ίδια η μήτρα της σύλληψης του πραγματικού.

Επειδή το πραγματικό δεν μπορεί ποτέ να είναι στάσιμο.


Αν δεν βιώνω τη συντριβή σε όλες τις βαθμίδες της, ο κόσμος γίνεται ψεύτικος.

paragrafos είπε...

Black Swan said...

"Η ζωή ενός ψυχικά υγιούς ανθρώπου παρακολουθεί ακριβώς αυτή τη διαλεκτική θλίψης-χαράς"
--------------------------
Αχ, δεν μπορώ να το μη το πω:
στεναχωρέθηκα, στις αρχές, που "αποσυντονιστήκαμε" και τώρα χαίρομαι πάρα μα πάρα πολύ που είστε πάλι εδώ!!!

Νάτην η διαλεκτική που λέγατε!

sxolio είπε...

yannis h: αν μένεις τόση ώρα στο pc όχι μόνο γάτους θα βλέπεις αλλά και ελέφαντες με φτερά...

paragrafos είπε...

Ταξίδευες κυνηγημένη από τη μοίρα σου
για την κατάλευκη μα πένθιμη Ελβετία
πάντα στο ντεκ σε μια σεζ-λονγκ πεσμένη κάτωχρη
απ' τη γνωστή και θλιβερότατην αιτία

Πάντοτε ανήσυχα οι δικοί σου σε τριγύριζαν
μα εσύ κοιτάζοντας τα μάκρη αδιαφορούσες
σ' ό,τι σου λέγαν πικρογέλαγες γιατί ένιωθες
πως για τη χώρα του θανάτου οδοιπορούσες

Κάποια βραδιά που από το Στρόμπολι περνούσαμε
είπες σε κάποιο γελαστή σε τόνο αστείου:
"Πώς μοιάζει τ' άρρωστο κορμί μου καθώς καίγεται,
με την κορφή τη φλεγομένη του ηφαιστείου!"

Ύστερα σ' είδα στη Μαρσίλια σαν εχάθηκες
μέσα στο θόρυβο χωρίς να στρέψεις πίσω
Κι εγώ που μόνο την υγρήν έκταση αγάπησα,
λέω πως εσένα θα μπορούσα ν' αγαπήσω


Νίκος Καββαδίας

paragrafos είπε...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
που δεν είναι συνήθεια μοναχά

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα
γέλα, κι είν' η ζωή μια τρέλα

jane είπε...

Προ καιρού διαβάζοντας με την τηλεόραση ανοιχτή, μια φωνή απέσπασε την προσοχή μου. Σήκωσα το βλέμμα και είδα μία εντυπωσιακά άσχημη γυναίκα που έλεγε υπέροχα πράγματα. Το όνομα αυτής Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ. Είπε λοιπόν ένα σπουδαίο πράγμα (που πάντα γνωριζα)ο καλλιτέχνης (εδώ βάλτε ό,τι θέλετε: διαννοητής, πνευματικός άνθρωπος κλπ) δεν μπορεί να είναι θρήσκος, γιατί εαν μέσω της θρησκευτικής του πίστης έχει επιλύσει το βασικό ζήτημα της ζωής που είναι οι μεταφυσικές ανησυχίες και ο φόβος του θανάτου εν τέλει, δεν έχει κίνητρο να δημιουργεί.
Και ήταν υπέροχο το πώς μία άσχημη γυναίκα και ένας άσχημος άνθρωπος γενικά, μπορεί, όταν είναι έξυπνος, καλλιεργημένος και καλοζωισμένος, να δείξει όμορφος και γοητευτικός

sxolio είπε...

Έχετε "ξεφύγει" όλοι: βλέπετε γάτους αντί ανθρώπους, πουλιά που γελάνε, αιώνια θηλυκά πίσω από τα nicknames. Οι πρώτες σοβαρές παρενέργειες;;;

aphrodite είπε...

ΝΔ,

"Ένα φιλί για nicklag.
Mickey, ... εσύ είσαι πάντα η σούμα των σχολίων. (συμφωνώ)
Aphrodite χρόνια πολλά΄!"

Ευχαριστώ για τα χρόνια πολλά- αν είναι από τα δικά σας, από την καλή παρτίδα, ευχαρίστως! (αν είναι από τα δικά μου... μόνον με διπλό επίδομα ανθυγειινής εργασίας!)

ΕΓΩ ΦΙΛΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ?!!!!!
(-D
Γκρνιανιανιά, ο nicklag δεν έχει καν γενέθλια....Γκρρρρ....!
(Ασε που του λείπει η houlia & dedicates to paragrafos... Skata! Ti allo prepei na kano i gynaika!)

Και κάτι ακόμη ευχάριστο: Περίμενα με λαχτάρα να ζουπήξω τα μωρά μου, που ξύπνησαν πολύ χαρούμενα μια που σήμερα έχουμε τούρτα (το απαύγασμα της αυτυχίας! Ως πότε θα μπορώ να τις κάνω ευτυχισμένες με μια τούρτα...)
"Μαμά, γίνεσαι πολύυυυ (γελάκια) μεγάλη σήμερα?"
"Οχι παιδί μου" (και γνωστές φλόμπες περί σχετικότητα της ηλικίας.
"Δηλαδή μαμά θα ΠΕΘΑΝΕΙΣ? ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!" (εν χορώ!)

Από τη μία βούρκωσα βλέποντας ότι 2 νέα ανθρωπάκια μ'αγαπούν τόσο και δεν θέλουν να τους πεθάνω, από την άλλη σιχτίρισα το ότι έπρεπε να τις βάλω στο σχολικό, κλωτσηδόν, μπαουλιάζοντάς (sic) τες!

Τούρτα λοιπόν και στον ΝΔ, που με ανέχεται στα comments, με κάτι ακόμη : τα κουζινικά που έχουν ακόμη μέσα σαντιγύ, λειωμένες σοκολάτες, βούτυρα με αλεύρι και ζάχαρη, όλα εκείνα που μας φαινόντουσαν μαγικά στην κουζίνα της μαμάς όταν έφτιαχνε γλυκό και τρελλαινόμασταν να τρώμε με τα δάχτυλα!

Αν η φωτο σας σε λίγο έχει πασαλειμμένη μουσούδα, η χαρά όλη δική μου!


ΥΓ- Και σε όλους σας τούρτα εννοείται! Περιμένω απάντηση από το Fresh, πώς να κάνουμε την Απριλιάτικη παραγωγή τους πυρηνική σύντηξη, ώστε να την χωρέσουμε στα DVDs να φτάσει στην πόρτα σας...
Α, κι όποιος ξέρει κάνα καλό χαπάκι καφφεινης, ας μας στείλει, τά'χουμε παίξει τριπλοβάρδιες στο blog!

Politis Giorgos είπε...

Ασε μας στον πόνο μας...

Politis Giorgos είπε...

O πόνος τού αλλουνού είναι ιερός και private...

Nikos Dimou είπε...

black swan welcome back!

θυμάμαι κάποια στιγμή που ψάχναμε με το φανάρι τις γυναίκες στο blog και τώρα δίνουν τον τον τόνο.

Το είπε και ο Γύθειος (σοφολογιώτατος εξελληνισμός του Goethe):

Das Ewig-Weibliche
Zieht uns hinan

(Το αιώνιο Θήλυ,
μας τραβάει ψηλά!).

Mου λείπει η houlia...


Υ. Γ. Δύο φορές το ξανάγραψα - όλο λάθη!

paragrafos είπε...

...)Ο ήλιος εμεσουράνει κάθετος επί της κεφαλής, ενώ ανηρχόμην μετά ομηλίκου δωδεκαετούς συμμαθητού μου τον ανήφορον, τον άγοντα εις γείτονα της Ερμουπόλεως εξοχήν καλουμένην Πισκοπειό. Ως πάντες γνωρίζουσι, τα βουνά της Σύρου είναι γυμνότερα του Αδάμ. Η βλάστησις περιορίζεται εις ψωριώσας τινάς το φθινόπωρον φασκομηλέας και ηλιοκαείς κατά το θέρος ακάνθας.

Εις απόστασιν ολίγων βημάτων προηγείτο ημών κατάξηρος κ' εκείνος ψωραλέος όνος, σύρων επιπόνως βαρέλαν ύδατος, τοποθετημένην επί είδους διτρόχου χειραμάξης υπό την οδηγίαν γραίας χωρικής. Τον όνον, την βαρέλαν και την γραίαν είχαμεν ακολουθήσει μηχανικώς, από την παρά τους πρόποδας του λόφου βρύσιν μέχρι της εγγιζούσης κορυφής αυτού, ασθμαίνοντες και άφωνοι εκ της ζέστης και του καμάτου. Ο πυρακτωμένος κονιορτός έκαιεν ως θερμή στάχτη τας πτέρνας των ποδών μας, ενώ ετύφλωνε τους οφθαλμούς μας των λευκών βράχων η ακτινοβολία.

Η γραία έσυρε πάντοτε το καπίστρι, ως να ήθελε να βοηθήση την επίπονον πρόβασιν του ασθμαίνοντος υποζυγίου της· οι κακώς προσηρμοσμένοι τροχοί έτριζαν πενθίμως και το επ' αυτών βαρέλιον εξηκολούθει να ταλαντεύεται προς δεξιάν και αριστεράν ως μεθυσμένος βρακάς. Κατ' εκείνην την στιγμήν ο μεσημβρινός δαίμων μού ενεφύσησεν ιδέαν, ήτις μ' έκαμε να γελάσω. ― Γιαννακό, εψιθύρισα εις το ωτίον του συντρόφου μου, δεικνύων δια του δακτύλου το εκ στουπίου πώμα της βαρέλας, δεν θα ήτο νόστιμον ν' ανοίξωμεν την βρύσιν;

Το νερόν εξεχύθη ως κρυστάλλινος κρουνός επί της κονιορτώδους ατραπού. Η γραίαν δεν εστράφη. Ητο βαρύκοος η δυστυχής. Εφ' όσον εξηκολούθει η εκκένωσις, το βήμα του όνου απέβαινε ταχύτερον· το κενωθέν βαρέλι αντί να βαρυταλαντεύεται ως μεθυσμένος, εχόρευεν ευθύμως κατά τας ανωμαλίας της οδού μεταξύ των δύο τροχών οίτινες ανακουφισθέντες κ' εκείνοι από το υπερβολικόν βάρος έπαυσαν να τρίζωσιν απαισίως.

Μετ' ολίγον αντί να σύρεται ο όνος υπό της γραίας, ήρχισε να σύρη εκείνος την γραίαν [η οποια] εσταμάτησεν, αφήκε το κάρον να προχωρήση έν ή δύο βήματα και είδε την άφρακτον τρύπαν, εκ της οποίας απέσταζαν αι τελευταίαι ρανίδες του τόσον επιπόνως μετακομισθέντος υγρού.

Τότε μόνον έστρεψε την κεφαλήν και μας είδε και είδομεν και ημείς το πρόσωπόν της. Ωμοίαζεν εκατοντούτις, κάτισχνος, ξηρά... Επεριμέναμεν φωνάς, ύβρεις, κατάρας ή και πετροβόλημα. Ουδέ λέξιν όμως μας είπεν, αλλ' ηρκέσθη να στενάξη· αδύνατον όμως είναι να λησμονήσω το άφωνον παράπονον του βλέμματος αυτής, όταν επέρασεν έμπροσθέν μας επιστρέφουσα να μεταγεμίση το βαρέλι της εις την μακράν απέχουσαν βρύσιν. Τον Γιαννακόν έτυχε να επανίδω εις την Αίγυπτον μετά είκοσιν όλα έτη και ουδ' εκείνος το είχεν λησμονήσει.

Εμμανουήλ Ροΐδης (Tο ξεστούπωμα – επιλεγμένα αποσπάσματα)

Nikos Dimou είπε...

Η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ είναι πολύ σημαντική ποιήτρια - είναι λιγότερο γνωστή από την Κική Δημουλά - αλλά έχει γράψει θαυμάσια ποιήματα και πολύ καλές μεταφράσεις.

jane είπε...

Η ποίησή της δε με ενθουσιάζει. το πνεύμα της όμως λαμπρό

Politis Giorgos είπε...

Αστε μας στον πόνο μας. Ο πόνος μας είναι "πριβάτε", όπως όλοι οι πόνοι. Επομένως, μην ορμάτε σε πριβάτε πόνους, μη μας παρηγοράτε, να μας συμπαθάτε, αλλά στο καλό τραβάτε και μη μας πυροβολάτε...

Αξεστοι χωριάται...

Nikos Dimou είπε...

Αφροδίτη, θεά του έρωτα, μόνο ενα φιλί για σένα;

Catullus:

Da mi basia mille, deinde centum,
Dein mille alter, secunda centum,
deinde usque altera mille, deidende centum.

(Δώσε μου φιλιά χίλια και μετά εκατό / και πάλι χίλια, και πάλι εκατό / και χωρίς διακοπή άλλα χίλια και εκατό.


Συνεχίζω:

Κι έτσι όταν γίνουν χιλιάδες επί χιλιάδων / θα χάσουμε το μέτρημα, μέχρι να μην ξέρουμε τον αριθμό τους / έτσι που κανείς φθονερός να μην μπορεί / να ρίξει το κακό του μάτι επάνω μας...)

georgia m. είπε...

@jane:

Λίγη λεπτότητα δεν θα έβλαπτε...
"Μια εντυπωσιακά άσχημη γυναίκα";;; - μεταφέρω τα λόγια σας.Δεν έχω δει ποτέ την κυρία Αγγελάκη-Ρούκ,οπότε εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσα να έχω γνώμη.Αλλά,ακόμα κι αν έχετε δίκιο,είναι - νομίζω - κάπως άκομψο αυτό που γράψατε.

aphrodite:

Ο nicklag αξίζει όλα τα φιλιά του κόσμου - μην το πάρετε προσωπικά.Εκλεκτικές συγγένειες αλλά και πραγματικές συγγένειες,καμιά φορά.

xenia είπε...

... ωστόσο, κάθε blog-συζήτηση (και πέρα από κάθε είδους blog-εξομολογήσεις και blog-παρεξηγήσεις) είναι πολύ όμορφο να "κλείνει" με ευχές και φιλιά. Πρώτα [...]χίλια και μετά εκατό / και πάλι χίλια, και πάλι εκατό / και χωρίς διακοπή άλλα χίλια και εκατό. Όχι τίποτ' άλλο... έτσι για να ξορκίζουμε το κακό το μάτι!!! Καλή μέρα σε όλους :-)

jane είπε...

Αγαπητή Γεωργία Εμ,

σάς ευχαριστώ για τη σύσταση, αλλά εαν είχατε διαβάσει ορθώς το σχόλιό μου θα αποκομίζατε τελικά τη θετική μου εντύπωση για την εν λόγω συγγραφέα-μεταφράστρια. Υποτιμώ τη σημασία της μορφής, την οποία άλλωστε υπερνικά η λαμπρότητα του πνεύματός της. 'Αλλωστε, πρόκειται για μία γυναίκα η οποία είχε σχέσεις με τους σπουδαιότερους έλληνες, π.χ. Εγγονόπουλος αν δεν απατώμαι. Σημειώνω δε, ότι δεν ομιλώ από πλεονεκτική θέση, καθώς εγώ η ίδια είμαι επίσης μία εξόχως άσχημη γυναίκα, χωρίς όμως τη λαμπρότητα της εν λόγω.

Μετα τιμής Διατελώ,

Τζεην

Υ.Γ. Οπως ίσως παρατηρείτε, σάς απήντησα επί της ουσίας. Η εναλλακτική μου απάντηση θα μπορούσε να έχει υπάρξει 'ως ενήλικας έχω πλήρη ευθύνη των λόγων μου, και δεν έφτασα σε αυτή την ηλικία για να δέχομαι συστάσεις που αφορούν στους τρόπους και τη διαγωγή μου'.

apousia είπε...

@aphrodite
Ενα μπρέικ και ''μπήκα'' να δω τι γίνεται.
Το διάβασα και χτες μα,ομολογώ το είχα ξεχάσει.
Χρόνια πολλά και από μένα λοιπόν.
Να είσαι πάντα γερή και ευτυχισμένη!

georgia m. είπε...

Aγαπητή Jane,
Το ότι είστ娨μια εξόχως άσχημη γυναίκᨨ(sic)αφορά ίσως εσάς και κανέναν άλλον - δε βγήκατε όμως να το διατυμπανίσετε.Το γεγονός ότι δε δίνετε σημασία σ αυτό δεν σας επιτρέπει να χαρακτηρίζετε ανάλογα άλλους ανθρώπους,και μάλιστα δημοσίως.Σκεφτήκατε,άραγε,αν η εν λόγω κυρία παρακολουθούσε τώρα τη συζήτηση σε αυτό το blog;
Νομίζω πως,ακόμα κι αν είναι αλήθεια αυτό που είπατε,θα μπορούσατε να το παραλείψατε.
Όσο για τις συστάσεις,όταν είναι καλοπροαίρετες,δεν είναι καθόλου κακό να υπάρχουν.Το ξέρω πως είστε εδώ και πολλά χρόνια ενήλικη και υπέυθυνη - αυτό όμως δεν σας δικαιώνει στο ότι μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε,με άνεση και μάλιστα όταν χρησιμοποιείτε ψευδώνυμο.
Ευχαριστώ.

half-blood_phoenix είπε...

@aphrodite
Χρόνια πολλά και από μένα. Ότι καλύτερο για σένα, τα παιδάκια σου και όσους αγαπάς.

jane είπε...

Αγαπητή Κυρία Γεωργία Εμ,

πιστέψτε με, μπορώ να λέω απολύτως ό,τι θέλω. Ο διαχειριστής του μπλόγκ αυτού έχει το απόλυτο δικαίωμα να σβήσει ό,τι δεν του αρέσει. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, έχετε κι εσείς το δικαίωμα να πιστεύετε και να λέτε ό,τι θέλετε.
Κι αυτή είναι η ομορφιά της ζωής και του ανθρώπινου νου.

georgia m. είπε...

@jane

OK,λοιπόν,μπορείτε να μείνετε με τα στυφά και κακεντρεχή σχόλιά σας κι όχι μόνο εσείς αλλά και κάποιοι εδώ μέσα.Μπορείτε να τα λέτε όσο θέλετε,βεβαίως,ποιος άλλωστε θα μπορούσε να σας βγάλει από μια μιζέρια;
Όσο για μένα,πηγαίνω στο πιο όμορφο μέρος τώρα.

harrygreco είπε...

Διαβαζοντας τα σχολια / μου ηρθε κατα νου / ο δισκος του Σαββοπουλου / Το περιβολι του τρελλου...

jane είπε...

Αγαπητή Κυρία Γεωργία Εμ,

μπορεί εσείς να πηγαίνετε στο ομορφότερο μέρος του κόσμου, μπορεί εγώ να είμαι παγιδευμένη στη μιζέρια, όμως κοιτώντας πίσω στα μηνύματα που έχουμε ανταλλάξει, θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι τίνος τα δάχτυλα πληκτρολογούν με κακία...
Από τον όμορφο, μπουμπουκιασμένο και προσεχώς ολάνθιστο και μοσχοβολόντα Αργολικό κάμπο,

μετά τιμής διατελώ,

Τζέην.

Nikos Dimou είπε...

harry reloaded said...
Διαβαζοντας τα σχολια / μου ηρθε κατα νου / ο δισκος του Σαββοπουλου / Το περιβολι του τρελλου...

Και για να θυμηθούμε τα πρώτα λόγια:

"Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
κάτι μυστικό..."

harrygreco είπε...

Το τραγουδι ταιριαζει τόσο που κανει για Υμνο του Μπλογκ.

half-blood_phoenix είπε...

Πολύ αγάπη σήμερα μεταξύ των georgia.m και jane! Make war not love! ;)

Μου ήρθαν στο μυαλο δύο αγαπημένα τραγουδια που αναφέρονται στον πόνο του θανάτου. Αν και θα πιάσουν χόρο τα παραθέτω.
Dust In The Wind

I close my eyes

only for a moment

and the moments gone

all my dreams

pass before my eyes a curiosity

dust in the wind

all we are dust in the wind



Same old song

just a drop of water

in the endless see

all we do

crumbles to the ground

though we refuse to see

dust in the wind


Now, don't hang on

nothing last forever

but the earth and sky

it slips away



And all your money

won't another minute buy


Dust in the wind

all we are dust in the wind

dust in the wind

dust in the wind

Kansas

Και

Who Wants To Live Forever

There's no time for us
There's no place for us
What is this thing that builds our dreams yet slips away from us

Who wants to live forever
Who wants to live forever....?

There's no chance for us
It's all decided for us
This world has only one sweet moment set aside for us

Who wants to live forever
Who wants to live forever?

Who dares to love forever?
When love must die

But touch my tears with your lips
Touch my world with your fingertips
And we can have forever
And we can love forever
Forever is our today
Who wants to live forever
Who wants to live forever?
Forever is our today
Who waits forever anyway

Queen

paragrafos είπε...

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ κάτι μυστικό,
κάτι πλούσιο και παράξενο σαν τοπίο του βυθού,
ανθισμένες κερασιές κι απόγευμα ζεστό
και πολύχρωμο χορτάρι, ναι, για να αποκοιμηθώ.

Αμαξάκια κάτασπρα φεύγουν απαλά
και μας φέρνουνε σε σένανε στα μέρη τα παλιά,
στο γαλάζιο θρόνο σου χρυσό μανδύα φοράς
και σε δυο λιοντάρια ήμερα τα πόδια σου ακουμπάς.

Τόσα χρόνια πάλευα μόνος στα τυφλά
και ταξίδεψα κι αρρώστησα και πέρασα πολλά,
τώρα όμως πλάι σου και πάλι περπατώ,
μες στα χρώματα του κήπου σου και δίπλα στο νερό.

Αμαξάκια κάτασπρα φεύγουν απαλά
και μας φέρνουνε σε σένανε στα μέρη τα παλιά,
κοντά μου φωσφορίζοντας σκύβεις και με φιλάς,
για τη νύχτα με σκεπάζεις, ναι, και με παρηγοράς.

Mariakalos είπε...

Μια ζαριά εγώ/
Μια Εσύ/
Μια εγώ/
Μια τα συντρίβεις μ'ένα κρακ-

και με κοιτάς στα μάτια.

Γ.Βαρβέρης
('Μπαρμπούτι' από το 'Ο Θάνατος το στρώνει')

Stavros P (isisdoros) είπε...

nd said...

"Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
κάτι μυστικό..."

Είχα άδικο λοιπόν που εγκωμίασα το παρών post;

blade runner είπε...

πω, πω τι έγινε εδώ πέρα, δύο μέρες που (ξανα)έλειψα!

Πάλι ζηλεύω.

Το κείμενό σου ΝΔ, τόσο μα τόσο συγκινητικό, χτύπησε με βέλος πολύ ευαίσθητα σημεία.

Να κλαις στη μέση του δρόμου, παραδομένη στον άφατο πόνο, και να ξέρεις μάλιστα πως το πιο πιθανό είναι, αυτοί που σε προσπερνούν και σε κοιτάζουν, να νιώθουν απέναντί σου ως ένα συμπαγές σώμα, κι όχι άνθρωποι σαν και σένα. Και γιατί ο πόνος να είναι λιγότερο αξιοπρεπές συναίσθημα από τη χαρά;

Είναι αλήθεια πάντως πως όσοι αντιδρούν στην "υπερβολική" αγάπη, αντιδρούν και στον "υπερβολικό" πόνο. Είναι οι άνθρωποι που δεν αντέχουν τα οποιουδήποτε είδους "ακραία" συναισθήματα. Ενα βήμα πριν την απολίθωση.

@ahprodite

Χρόνια καλά!

xenia είπε...

Νομίζω ότι αυτό που περσσότερο πείραξε την georgia.m είναι το επίρρημα που χρησιμοποίησε η jane για να προσδιορίσει την ασχήμια της ποιήτριας. Το "εντυπωσιακά" ακούστηκε βάρβαρο. Ενδεχομένως, αν είχε χρησιμοποιηθεί το επίρρημα "ελαφρώς", να μην είχε υπάρξει μια τέτοια αντίδραση και ως εκ τούτου μια τέτοια τροπή στον διάλογο. Όμως, εν τη υπερβολή η αλήθεια και η jane δεν νομίζω ότι υπερέβαλε για να δείξει το μέγεθος της ασχήμιας του προσώπου (δεν την ενδιαφέρει η φυσική ομορφιά ή ασχήμια), αλλά το μέγεθος της αλήθειας και της καθαρότητας των λόγων του προσώπου. Ήθελε να εστιάσει στα "εντυπωσιακά όμορφο πνεύμα" του προσώπου. Γιατί να πιανόμαστε από λέξεις -που ενδεχομένως καμιά φορά άστοχα χρησιμοποιούμε, ή που συχνότερα εμείς καλύτερα από όλους ξέρουμε πώς και γιατί τα χρησιμοποιούμε;;; Όχι τίποτ' άλλο, χαλάμε και τις καρδιές μας και δεν είναι αυτός ο σκοπός των διαλόγων μας, δεν είναι έτσι;(τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω). Όμως, βγήκε κάτι θετικό από αυτή την ιστορία... Το blog απέκτησε τον δικό του Ύμνο ;-))

blade runner είπε...

Σε ό,τι αφορά στην ιδέα της μετά θάνατον ζωής, διόλου δεν με ανακουφίζει, το έχω γράψει κι αλλού. Δεν την καταλαβαίνω. Αυτό που είμαι τώρα, έτσι όπως έχω εξελιχθεί ζώντας στην Ελλάδα, με το συγκεκριμένο όνομα, τους συγκεκριμένους γονείς, τους συγκεκριμένους φίλους, διαβάσματα, μουσικές, ταινίες, ταξίδια, έχοντας γεννηθεί τον Αύγουστο του 1973, εκεί που γεννήθηκα, και με όλα αυτά που μεσολάβησαν ώστε να διαμορφωθεί αυτό που είμαι τώρα, ε, όχι, φίλοι μου, δεν θα ξαναυπάρξω μετά θάνατον!

xenia είπε...

blade runner, μια τέτοια γνώμη έχω κι εγώ, αν και με την ακόλουθη απαισιόδοξη επισήμανση... υπήρχαμε, υπάρχουμε και θα εξακολουθούμε να υπάρχουμε αιωνίως αφανείς (ή, να μην υπάρχουμε εμφανείς) με καμία απολύτως αίσθηση, νοημοσύνη, ψυχή, πνεύμα, ακόμα και σώμα. Σε όλα αυτά, ένα ευχάριστο διάλειμμα (ή δυσάρεστο καμιά φορά και για κάποιους ανθρώπους) είναι η γέννηση. Τότε, σε αυτή την συγκεκριμένη ημερομηνία, όλα τα παραπάνω παίρνουν σάρκα και οστά και εγώ αρχίζω να σκέφτομαι, να νιώθω, να κινούμαι. Ζώ, όμως αυτό είναι ένα διάλειμμα και κάποια στιγμή αυτό θα πάψει να συμβαίνει... μέχρι να έρθει μια άλλη ημερομηνία -αυτή του θανάτου- που ξανά τίποτα δεν θα υπάρχει και όλα όσα πράξαμε, σκεφτήκαμε, όλα για όσα κοπιάσαμε, χαρήκαμε, λυπηθήκαμε, θα αποτελούν πια (και μόνο) παρελθόν. Ένα ξεχασμένο παρελθόν. Εξάλλου, τί μπορεί να είναι 60, 70, 90 χρόνια μπροστά σε μια αιωνιότητα αφάνειας;;; Πολύ απαισιοδοξία έπεσε όμως και σταματώ :-)

takis vasilopoulos είπε...

Σήμερα οι φοιτητικές εκλογες.
Kάτι φαινομενικα άσχετο με το θέμα αλλά που με πονα.....

Μια βολτα στη σχολη...γεμάτη απο μπλε,πράσινες,κοκκινες και κάποιες ανεξάρτητες ( ετσι νομιζουν ) αφίσες.....μου θυμίζει κακογουστο πανηγύρι.Βρώμα,δυσωδια....

Η συντριπτικη πλειοψηφεια πουλημενοι και άνθρωποι που θέλουν να βολευτουν...υπάρχει ένα μικρο ποσοστό ανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν,ή θα αλλοιωθουν ή θα προλάβουν να φύγουν.

Να βλεπεις νέο σε παράταξη να φωνάζει και να χειροκροτα.Εντονη αντίθεση....Απο τη μια τα νιάτα που υποσχονται ελπιδες,φως,κάτι νέο απο την αλλη η αλλοιωση,το φερεφωνο,το πρόβατο,το ξεπουλημα για να βολευτουμε κάπου.

Τι έχει δειξει η πειρα?Οσοι ασχοληθηκαν με παραταξεις και κομματα βρήκαν ακρες,γνωριμιες,θέσεις,ευκολιες
Τι έχασαν? Τον εαυτο τους ( αν ποτε τον είχαν βρει ) .

p.s Με πονα το θέμα περισσοτερο απο οτι με εξοργιζει.Με πονα η ευκολια που κάποιος μπαίνει σαν το πρόβατο κάπου και καταληγει μηδενικη αλλοιωμενη προσωπικοτητα

cynthia είπε...

Γειά σας!
Εδώ και λίγο καιρό φλερτάρω με το συγκεκριμένο blog,και ευτυχώς βρήκα λίγο χρόνο να γράψω 2 λογάκια!Η παρέα σας είναι άπαιχτη!Βέβαια το blog του Νίκου Δήμου,μόνο αξιόλογο στέκι θα μπορούσε να δημιουργήσει!
Αφροδίτη, τα Χρόνια Πολλά κι από μένα!
Δυστυχώς δεν έχω internet,αλλά ελπίζω να καταφέρνω να σας παρακολουθώ...

takis vasilopoulos είπε...

Ξεχασα την κατηγορία των ανθρωπων που διψουν για εξουσια ( κάπως έτσι αυτοεπιβεβαιώνονται,σίγουρα απο το γυμνασιο έβαζαν υποψηφιοτητα για << προεδρος >> )αλλα και των απολυτως ξεγελασμένων.

Με συγωρείται αν χαλάω το post με τέτοια ανιαρα πράγματα αλλα είναι επικαιρο και πονα,για τη νεολαια μας....

harrygreco είπε...

Ενα ποστ για τις φοιτητικες εκλογες θα ηταν χρησιμο...Μοναδικες στον κοσμο οπου οι παραταξεις βγαζουν ...διαφορετικα αποτελεσματα.Χθες,οι βουλγαροι του βουλγαρακη διδαξαν...πολιτισμο.

nir-van-is είπε...

ΑΣΧΕΤΟ
@Νικιτας 2 blogοδημοσιευσεις πριν
http://www.herakleidon-art.gr/el/index.cfm

Nikos Dimou said...
nir-van-is παρακαλώ μην επαναλάβετε αυτή την άσχετη ερωτηση...
Δεν ηταν ασχετη.
οι πολιτικοι εχουν αμεση σχεση
κκαι με τον πονο και με τον θανατο

nir-van-is είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
food4thought είπε...

Apisteuti entasi.. omorfi entasi alla apaititiki.. me exei aporrofisei se tetoio vathmo pou den afinei xoro gia alli pneumatiki drastiriotita allis katheuthinsis.. miazei san ethismos para san na parasiromai athoa mesa se mia ''oasi bla bla''. Apo pleuras feeling einai to idio. Periergo. Pos ginetai o erotas se mia douleia, ena ergo kai ena atomo na diaferei mono sto periexomeno alla oxi sto feeling? Ok, ypervoli.. sto 1o yparxoun kai stoixeia ap'tin xristianiki agapi (opos glykoulika synaisthimata klp klp) kai den gnorizo ton ND gia na po oti eimai eroteumeni mazi tou opote akyro, alla miazei, kai exei plaka.. Den einai i proti for a pou to aisthanomai auto, apla mou kanei entyposi kathe fora pou to siniditopoio (oxi, tora auto pos grafetai me sosta greekglish?).. Den ksero apo poion proerxontai ta posts, alla ta perissotera miazoun se yfos.. to mono pou allazei einai to nickname, i idiotita, akadimaika ta pistevo.. miazei san i fysi pollon apo esas na einai idia.. an den einai kapoio sygkrafiko trik, tote eiste poly cool parea.. xixi

Exo diaskedasei kai morfothei para poly autes tis meres, alla dystyxos einai ektos thematos gia tin zoi mou (poly entos gia tin psyxi mou, par'ola auta).. den boro na fygo, einai toso kali i parea.. :(

Bika polles fores ston peirasmo na allakso tin fysi twn (ksero pos grafetai to w, alla den diavazetai poio eukola to o?) post mou kai na xrisimopoiiso auto to blob gia na proothiso dikes mou ypotheseis, alla ti krima pou tha itan kai pou einai kathe fora pou yparxei kati omorfo/glyko/alithino (kai oles autes tis omorfes bourditses) na gyrnaei i katastasi se kati politiko.. Ap'tin alli me auton ton tropo tha borousa na epekteino tin diamoni mou se auto to blog, alla axristo an milas gia pragmata pou den simainoun tipota stin psixi..

K :)

P.S.1 Exo arxisei na zilevo tous palious.. les ekei na ofeilontai oi kakies (otan yparxoun)

P.S.2 Prepei na zitiso sygnomi apo ton oikodespoti. Emiasa san na eimai enas apo autous pou paraviasan anoixtes portes, kakentrexeis kai alla tetoia.. Den isxyei. Allos itan o logos kai den exei na kanei katholou me kati ygeies. Ypotheto oti den exo synithisei na epikoinono me omorfous tileoptikous anthropous (to tileoptikous tha to apefeuga ki olas)..

P.S.3 Proslamvanomai? Xaxa (Pos kai den sas tin exoun pesei apeiroi tetioi?)

P.S.4 Dilono dimosia (an endiaferei kai kanenan) oti den tha eprepe na fovamai oso fovamai kai na klapso/gelaso klp klp dimosia.. to kinitro paizei megalo rolo edo..

aggelos-x-aggelos είπε...

Hello ωραία παρεούλα!!!

Να ζήσεις Aphrodite και χρόνια πολλά
μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλιά!!!
Φιλιά, φιλια, φιλιά!!!

@xenia
Νομίζω ότι στη χτεσινή μας συζήτηση είχες λίγο δίκαιο παραπάνω από μένα.

georgia m. είπε...

@xenia:
Έχετε απόλυτο δίκιο και σας ευχαριστώ! - πράγματι το "εντυπωσιακά" μου φάνηκε υπερβολικό και κάπως σκληρό κι ενώ δεν γνωρίζω καν την κυρία,θέλησα να την υπερασπιστώ.Νομίζω πως για μια φυσική αδυναμία ή ατέλεια θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πώς μιλάμε.Ίσως πάλι να ήμουν κάπως υπερβολική γιατί επέμεινα ενώ η jane επέμενε και εκείνη στη δική της αλήθεια.Ας είναι - ο καθένας με την κρίση του και τη συνείδησή του.
Βεβαίως και είναι σωστό αυτό που λέει η jane,ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφράζεται όπως θέλει και να έχει άποψη - φτάνει,θα συμπληρώσω εγώ,να μην ενοχλεί και βλάπτει τον άλλον.
Αγαπητή jane,cessez le feu!
Ο Αργολικός κάμπος νομίζω πως είναι ήδη ολάνθιστος αλλά πάλι μπορεί να κάνω και λάθος - σίγουρα εσείς ξέρετε καλύτερα.
Ήταν ωραία τα πορτοκάλια φέτος;

leo είπε...

Το κλάμα είναι ίσως η πιο στοργική πράξη του εαυτού μας προς εμάς.Όταν κλαίμε γινόμαστε ευάλωτοι,είναι η στιγμη που κατεβάζουμε την ασπίδα που όλοι κουβαλάμε καθημερινά για να αντιμετωπίσουμε τους φόβους,τα άγχη και τις αγωνίες μας.Το κλάμα μας υπενθυμίζει πόσο τρωτοί είμαστε.Είναι μια δαδικασία που τις πιο πολλές φορές μας βοηθά να επαναπροσδιοριστούμε ως άτομα.Μια μικρή αναγέννηση...

xenia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
xenia είπε...

georgia.m πρόσφατα βρέθηκα σε ένα πολύ-πολύ μικρό θεατράκι για να παρακολουθήσω αφηγήσεις παραμυθιών. Ένα από τα παραμύθια είχε -μεταξύ των άλλων- το ακόλουθο ηθικό δίδαγμα: "Τον αποψινό σου τον θυμό, να τον κρατάς πάντα για αύριο το πρωϊ". Έτσι, αν για παράδειγμα εκείνη την ώρα που θέλησες να υπερασπιστείς την άγνωστη γυναίκα, έκλεινες για λίγο το pc, έφευγες, ασχολιόσουν με ό,τιδήποτε άλλο, είμαι σίγουρη ότι δεν θα υπερέβαλες τόσο. Βέβαια θα απαντούσες και το νόημα του λόγου σου θα παρέμενε το ίδιο, ο τρόπος μόνο θα άλλαζε. Όπως και να το κάνουμε, όμως, και οι δύο πλευρές είχατε δίκιο και επιμένατε στην δική σας Αλήθεια.

Αλήθεια, πώς να ήταν τα πορτοκάλια άραγε φέτος;

georgia m. είπε...

@xenia:
Ευχαριστώ για όσα γράψατε.
Πάντως με πετύχατε σε μια από τις σπάνιες στιγμές μου - θυμώνω δύσκολα αλλά με ένταση.
Τα πορτοκάλια φέτος ήταν αρκετά καλά - ρώτησα επειδή συνήθως πέφτει πάγος μέσα στο χειμώνα και από χρονιά σε χρονιά αλλάζει η εικόνα.

aspic είπε...

Εντάξει eirini να ψάξω εγώ μέσα μου για να βρώ την ανάγκη που με κάνει να βγάζω κακία όπως μου λές,αλλά ψάξου και εσύ να βρείς την ανάγκη που έχεις να βλέπεις κακούς γύρω σου (και επι τη ευκαιρία ψαχτείτε και οι υπόλοιποι εδώ μέσα,τι είναι αυτό που σας κάνει ευχαριστημένους ανθρώπους,συμβιβασμένους δηλαδή,όπως είπε και η κανέλλη στον πολυζογώ.
Ένα ψαξιματάκι το χρειαζόμαστε΄ολοι μας που και πού.Ελπίζω να συμφωνείς μαυρομέρμηγκα μαρτυριάρη που μου χάλασες τη δουλεια και ήθελα να το παίξω πανεπιστήμονας αυτή τη φορά.Θα σου ανταποδώσω όμως στο υπόστεγο σύντομα ).

Το λοιπόν ειρήνη,αυτό που εξέλαβες εσύ σάν κακία,δέν ήταν παρά μιά μεταφορά της θυσίας του αβράαμ στο κείμενο του δήμου.
Όπου η γυναίκα σάρα κλαίει για το χαμένο της παιδί,που πρόκειται ο πατέρας-δήμου να θυσιάσει,εκτός άν αυτό το τελευταίο προλάβει και σκοτώσει τον πατέρα δήμου και γαμήσει την μητέρα μυξοκλαίουσα γυνή για να περάσουμε και στον οιδίποδα.
Εμπάσει περιπτώσει (ναι εμπάσει περιπτώσει γιατί έτσι μου αρέσει) δέν τα καταφέρνει,το παιδί ξεκοιλιάζεται και τα πράγματα δια του νόμου-χορού οδηγούνται στην τελική κρίση του θεού πανεπόπτη άτομαντ.
Ποιός είναι ο άτομαντ θα με ρωτήσεις εσύ,ποιός είναι ο θεός θα σε ρωτήσω εγώ.
Και όπου το κρίμα και το άδικο δείχνει να περισεύει στα πρόσωπα,με συνέπεια ο ένας να θέλει να το φορτώσει στον άλλο με γέλια και με κλάμματα,μέχρι να βρεθεί το θύμα που θα το πάρει μαζί του στον άλλο κόσμο.
Ορίστε λοιπόν,μιά ελεύθερη μπλογκομεταφορά κάναμε σε παλιές ιστορίες.Που την είδες εσύ την κακία;
Δέν υπάρχει κακία στους μπλογκεράδες και πόσο μάλλον στους φορουμάδες που είμαι και εγώ βέβαια.

ΥΓ Και το τέστ της τετάρτης:
Πότε κλαίμε και πότε γελάμε; όταν το αδικο το πασάρουμε στους άλλους ή όταν το δεχόμαστε;

ΥΓ2 Αυτό το " σας αγαπώ όλους ακόμη και τον άσπικ" τι το θέλατε κύριε δήμου; Μόνο χριστιανοί που τόσο απεχθάνεστε τα λένε αυτά τα πράγματα.Ο καλός ο οποίος αγαπά τον κακό,όχι επειδή αξίζει την αγάπη του ο δεύτερος,αλλά επειδή ο πρώτος είναι φιλεύσπλαχνος.Αυτό οδηγεί όμως σε στιγματισμό και περιθωριοποίηση του κακού που ουσιαστικά κακός είναι ο ξένος και στην έμμεση κατάδειξή του στους άλλους.
Βρήκαμε θύμα να του φορτώσουμε το άδικο δηλαδή,αντί να του πούμε και ευχαριστώ που κάθεται και καθρεφτίζει το δικό μας έστω και παραμορφωτικά, να το δούμε να το χαρούμε.

ΥΓ3 Και όσον αφορά την κριτική μου στον δήμου που την αναφορά του στον γιανναρά την θεώρησα αλλαζονική,αυτή (η κριτική) δέν ωφείλεται τόσο στους υπερβολικούς και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς του εναντίον του (του γιανναρά),όσο στο παράπονό του πώς οι σαχλαμάρες (του γιανναρά πάλι) του χάλασαν το κείμενό του (του δήμου).
Το κειμενό του,το αυτοκίνητό του,το χωράφι του,την ιδιοκτησία του το εγώ του που το οριοθετεί και το προστατεύει.
Αυτά όμως τα πράγματα μπορεί να είναι ωραία και καλά στο πραγματικό,στο εικονικό όμως δέν ταιριάζουν ούτε από ανώνυμους ούτε και από επώνυμους.
Λευτερωθείτε πιά!



Εντάξει τέλειωσα με τα κεριά μου,όχι του καβάφη που λέτε εσείς,αλλά της τούρτας που σας ετοίμασα για να την ρίξω στα μούτρα σας μπάς και με αγαπήσει ακόμη περισσότερο ο κύριος δήμου.













































ΣΠΛΑΑΑΑΑΑΦΦΦΣΣΣΣΣΣ!!!!
Καλοφάγωτη.
(Εσύ μαυρομέρμηγξ θα την φάς στο υπόστεγο).

Deepest Blue είπε...

Λοιπόν, εδώ μπορώ να βοηθήσω γιατί τυχαίνει να γνωρίζω τη συγκεκριμένη γυναίκα στο άρθρο του Νίκου Δήμου από το 1983:

Ήταν η Δεξιά.
Μόλις είχε μάθει ότι θα μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
(Την είδα πάλι πρόσφατα -μια χαρά έδειχνε).

Niki είπε...

Κύριε Δήμου,

Θαυμάζω τα γραπτά σας και τις απόψεις σας. Αλλά απορώ πώς και γιατί ένας άνθρωπος με την καλλιέργειά σας βασανίζεται τόσο πολύ για το θέμα του θανάτου του. Νομίζω ότι το υπερβάλλετε. Και είστε και φιλόσοφος.

Σε κάποια συνάντησή μου με τον συγγραφέα Νίκο Γκ******, συζητήσαμε για το θέμα του θανάτου (που απασχολεί όλους) και μου είπε ότι πλέον δεν το σκέφτεται καθόλου, δεν τον τρομάζει και δεν τον ανησυχεί ποτέ. Τον ρώτησα πώς το καταφέρνει αυτό και μου είπε ότι έχει αναπτύξει μια «πλατωνική» (αν θυμάμαι καλά) άποψη για το θέμα. Είπε ότι εάν όταν πεθαίνουμε τελειώνουν τα πάντα και δεν υπάρχει τίποτα, ε, τότε δεν θα το καταλάβω, δεν θα καταλάβω ότι δεν υπάρχω, ούτε θα πονέσω ούτε θα στεναχωρηθώ. Εάν πάλι υπάρχει κάτι, ε, τότε θα είναι μία νέα περιπέτεια. Και συμφωνώ μαζί του. Έτσι ή αλλιώς, τι νόημα έχει να σπαζοκεφαλιάζει κανείς? Τώρα, το ότι το σκέφτεστε συνεχώς ίσως να μπορέσει να σας το λύσει κάποιος ειδικός.

Nikos Dimou είπε...

Χαίρομαι Niki που ο συγγραφέας Γκ*** αντιμετωπίζει τον θάνατο με τον συλλογισμό του Επίκουρου (δεν είναι του Πλάτωνα...).

Εγώ και το 99% των ανθρώπων δεν μπορεί (γι αυτό εφευρίσκουν και τις θρησκείες).

Άλλωστε δεν φοβάμαι τον θάνατο (την ανυπαρξία) όσο το θνήσκειν.

Και κανείς ειδικός δεν έχει λύση γι αυτό...

cyberdust είπε...

@ΝΔ

Αυτοί που πολεμούνε την θρησκεία, και αυτοί που είναι οι ιδρυτές της, έχουν την ίδια φύση μέσα τους. Τους έχει κυριεύσει το ζιζάνιο να ψάχνουν την «αλήθεια». Διόλου παράξενο, κια οι δυό τους έχουν βρεί την αλήθεια, αν και φαινομενικά βρησκετε σε αντίθετο στρατόπεδο. Σημειόνω το φαινομενικά. Στην ουσία, η «αλήθεια» τους είναι όμοια.

Pixie είπε...

Πανω στο Θέμα του θανάτου που μας απασχολεί όλους να προσθέσω ότι υπάρχει και το κίνημα της υπαρξιακής ψυχολογίας που ανθεί.Εκτός απο τον θάνατο θεραπευτικά ασχολείται και με μικρούς καθημερινούς θανάτους της ύπαρξης, την απώλεια.Πώς μπορεί να πάψει να σε απασχολεί ο Θάνατος;Οταν έχει και τόσες μορφές!

ident είπε...

ΝΔ:
Εδώ πια σηκώνω τα χέρια! Το blog είναι η απόλυτη αποτυχία (μου). Αν μετά από τόσα κείμενα και τόσες συζητήσεις καταλάβατε αυτό... τι να πω;

Όπως ένα βιβλίο δεν είναι αυτό που έγραψε ο συγγραφέας αλλά αυτό που προσλαμβάνουν -εν διαρκεία- οι αναγνώστες, έτσι κι ένα blog -όταν μάλιστα στήνεται με εκπεφρασμένη (πλέον) πρόθεση να αποτελέσει το ακριβοθώρητο opus magnum- δεν μπορεί να γίνει ποτέ ένας έγκυρος, μονοσήμαντος, περιηγητικός οδηγός στη σκέψη του Νίκου Δήμου.

Ο δημιουργός μας ανοίγει το σπίτι του και τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν τις πόρτες. Το τι θα βρούμε μέσα στα δωμάτια, τακτοποιημένο ή καταχωνιασμένο, το τι θα αγαπήσουμε και τι θα αποστραφούμε από όσα θα περιηγηθούμε δεν εξαρτάται από τις προθέσεις του. Γιατί ο οικοδεσπότης δεν είναι πλέον κύριος του οίκου του.

Είναι έκδηλη η αγωνία του δημιουργού να ελέγξει την εικόνα του. Και πολύ ανθρώπινη, κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να παραστήσει τον τιμητή του.
Όμως η ποιητική είναι από τη φύση της διακινδύνευση, άνοιγμα στο άδηλο, ειδάλλως δεν επιβιώνει του φυσικού της δημιουργού.

Νίκο Δήμου, μην προσπαθείς να αδικήσεις το έργο σου.

Ανώνυμος είπε...

την εχω δει τη σκηνη και την εχω παιξει επισης

Ως εμπειρη-κλαιουσα λοιπον ξερω οτι πριν κλαψεις, σου ρχεται ενα σφιξιμο στο λαιμο που θελει να χαλαρωσει. Αν δεν κλαψεις, που παει ολο αυτο?

Ρωταω επειδη καποιοι ανθρωποι δεν κλαινε, παραμενουν περηφανες παγοκολωνες οτι και να τους συμβει (ή κλαινε στα κρυφα ισως)

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 269 από 269   Νεότερο› Νεότερο»