Τρίτη, Μαρτίου 28, 2006

Μια φορά και έναν καιρό...




Τα βραδια, πριν κοιμηθώ, διαβάζω ένα παραμύθι. Έχω δίπλα μου, σε ένα ραφι τα παραμύθια του Andersen, των αδελφών Grimm, του Perrault, την μεγάλη τετράτομη έκδοση με τις Χίλιες και Μία Νύχτες, καθώς και διάφορες συλλογές παραμυθιών όπως The Blue Fairy Book (επανέκδοση της Folio Society με όλες τις παλιές εικονογραφήσεις). Γενικά όλα τα παραμύθια μου είναι εικονογραφημένα (τι νόημα έχει ένα παραμύθι χωρίς εικόνες;). Ο Perrault από τον Dorè, ο Andersen και οι Grimm και η Χαλιμά από πολλούς μεγάλους εικονογράφους.

Αλλά το πιο αγαπημένο μου βιβλίο είναι μία παλιά (αρχές του αιώνα) δερματόδεtη, σε χειροποίητο χαρτί έκδοση του Σεβάχ του Θαλασσινού με εικόνες του Edmund Dulac. Από αυτήν οι εικόνες που σας παραθέτω. Με δυσκολία τις σάρωσα επειδή είναι τυπωμένες σε χωριστό χαρτί, από πλάκες. Πρωτόγονη λιθογραφία που χάνει πολύ στην αντιγραφή.

Για το παραμύθι έχω γράψει ένα κείμενο που θα ήθελα πολύ να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Γιαγιά δεν λειτούργησε στην δική μου οικογένεια. Λίγα παραμύθια μου διάβασε η μητέρα μου, αλλά ήδη από τα τέσσερα χρόνια μου είχα μάθει να συλλαβίζω και τα διάβαζα μόνος μου. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Πάντως σας το συνιστώ σαν αντίδοτο και ηρεμιστικό. Διαβάστε παραμύθι, που όλα είναι μαγικά και δυνατά. Είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και σαγήνη - πολλές φορές καλύτερο κι απ' την ποίηση. Πίνεις λίγο αθάνατο νερό, αγκαλιάζεις την βασιλοπούλα και κοιμάσαι σαν πουλάκι.


Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...



Για τον Dulac μπορείτε να μάθετε περισσότερα ΕΔΩ

234 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 234 από 234
HRA είπε...

"Μον τα χρήματα έχουν πέραση.
Βλέπω τηλεόραση.
Σαλτάριοι αντάμα χώρια
Έχει κι η κασέτα όρια.
Με φιλώ."

Να υποθέσω πως αυτή είναι η θετική μου απάντηση, ευχή νυχτερινή κρύου μεσημεριού;

μαύρο κάρο είπε...

Βάλε hra το μυαλό σου σε μια τάξη. Πιες τίλιο, πάρε μια ψιλή κουβέρτα ραντισμένη με καμφορά και κοιμήσου.

BadlyDrawnBoy είπε...

Προτείνω στο ΝΔ, κάποια μέρα, να αφιερώσει ένα post στην μπουρδολογία όπου όλοι θα μπαίνουμε στο μπλογκ και χωρίς ηθικές αναστολές και φραγμούς, μόνο θα σαλταρίζουμε…
Και ο χαβαλές και η μπουρδολογία ενίοτε δρουν δημιουργικά!

Στην Ινδία, νομίζω, κάποιο άνθρωποι μαζεύονται σε πάρκα, και ξεκαρδίζονται στα γέλια χωρίς λόγο και αιτία, επειδή θεωρούν ότι το γέλιο δρα λυτρωτικά

HRA είπε...

@μαύρο κάρο

μμμμ, Σσσσςςς... ξέρω εγώ... α.

μαύρο κάρο είπε...

In your eyes forbidden love
In your smile forbidden love
In your kiss forbidden love
If I had one wish love would feel like this

thenightwish είπε...

Προτείνω στο ΝΔ, κάποια μέρα να φτιάξει ένα ποστ μπουρδολογίας,
όπου εγώ αν όχι πρώτος αν όχι δεύτερος, τουλάχιστον τρίτος θα έρθω οπωσδήποτε!

Στο Τουμπεκιστάν κάποιοι άνθρωποι μαζεύονται κι αρχίζουν να κλαίνε χωρίς λόγο κι αιτία.
Επειδή θεωρούν ότι το κλάμα δρα λυτρωτικά μπροστά στις μπούρδες
που λέγονται σε λάθος ώρα και στιγμή.
Τόσον καιρόν κοιμόμουν, πριν από λίγο ξύπνησα.

μαύρο κάρο είπε...

Στο Τουμπεκιστάν και στο Ελλανιστάν (Γραικιστάν)... Συμφωνώ thenightwish. Έτσι φεύγουν και οι ιλίθιοι!

thenightwish είπε...

@hra

μμμ. ωχωχωχ. αχχχχ!!!

Κούτεν νάχτεν!

η πιο μεγάλη μπούρδα είπε...

Πάλι νίκησα!

thenightwish είπε...

Συγχαρητήρια!

καληνύχτα σε όλους είπε...

Τα λέμε αύριο.

hominid είπε...

Η εκπομπή του Σαββάτου με την Βίκυ Φέσσα μαγνητοσκοπήθηκε σήμερα το απόγευμα. Διάρκεια ΔΥΟ ΩΡΕΣ! Θα μεταδοθεί από την ΝΕΤ Σάββατο βράδυ (για την ακρίβεια Κυριακή πρωί) στις μία και τέταρτο. Όποιος αντέξει.

Για όσους τυχόν δεν αντέξουν: Τα καλύτερα αποσπάσματα της εκπομπής θα ξαναπροβληθούν (όπως, γενικά, συμβαίνει με τις εκπομπές της κ. Φλέσσα) στην εκπομπή του Θέμου Αναστασιάδη. ;)

apousia είπε...

@badlydrawnboy
Μα έλα που δεν υπάρχει η παραμικρή σχέση με το πάρκο στην Ινδία και το λυτρωτικό γέλιο...

bogias είπε...

Νικόλα,

επιτέλους πότε θα σταματήσεις να τη λες Φέσσα; Φλέσσα λέγεται η γυναίκα. Τι να πω, εκτός κι αν εμφανίζεται στην εκπομπή φορώντας φέσι.

(φοβερό αστείο, ε;)

takis vasilopoulos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
apousia είπε...

Καληνύχτα κι από μένα.
Πάω να εξασκήσω την ευρηματικότητά μου και να διαλέξω ακόμα έξι-επτά ''ονόματα''.

takis vasilopoulos είπε...

Οταν ακους πολυ καλά λόγια και δεις κάτι απλά << κάλό >> απογοητεύσαι .Παντως η ταινια ήταν όπως πολλά όνειρα,χωρις μεγάλο ειρμο,με στοιχεία παραλόγου,αλλα ταυτόχρονα γλυκια και ονειρικη....

@ σαλτάρω
Η φωτογραφια τραβήχτηκε πριν 2 χρόνια περιπου και ειτε θες να το πιστεψεις είτε όχι τραβήχτηκε σχεδον αυθορμητα απο τη Γεωργια.Αλλά φυσικά δεν ξέρεις ουτε τη γεωργία ούτε εμένα,μπορεις λοιπον να μιλας για σκηνοθεσία.Αντιο

tsaxpinis είπε...

Τάκη, αυτό το "αυθόρμητα" μάλλον κάνει χειρότερη την κατάσταση με τον Σαλτάρω. Θα έπρεπε να πεις: η φωτογραφία τραβήχτηκε μετά από τον αρραβώνα μου με τη Γεωργία. Έτσι θα ήσουν περισσότερο ασφαλής.

thenightwish είπε...

ΕΝΑ όνομα έχω(εδώ)κι αυτό είναι

THENIGHTWISH!

mickey είπε...

Άρτι αφιχθείς!

Καλά, εδώ που τα λέμε, έχω επιστρέψει εδώ και τρεις ώρες, αλλά ήμουν εξαντλημένος και είπα να πάρω έναν υπνάκο. Δεν μου κολλάει όμως. Η εικόνα του Μαύρου Βασιλιά με το Πύρινο Στέμμα θα στοιχειώνει για πάντα τα όνειρα και τη μνήμη μου - και φαντάζομαι πως όσες φορές κι αν Τον συναντήσω, η πρώτη θα είναι πάντα η πιο έντονα χαραγμένη στην ψυχή μου.

Μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις, αλλά ακόμα κι ένα εκατομμύριο εικόνες (ακίνητες και κινούμενες) δεν αρκούν για να περιγράψουν ΤΟ βίωμα. Μοναδικό και ελπίζω όχι ανεπανάληπτο - η Σιβηρία το καλοκαιράκι του 2008 θα είναι πολύ cool place ;)

Νομίζω πως όταν Τον βλέπει κανείς (για πρώτη φορά τουλάχιστον), νιώθει μια αυθόρμητη ζωώδη ανατριχίλα - όσο κι αν έχει υπολογιστεί η παρουσία Του με από τους σχολαστικούς τελετάρχες με ακρίβεια δευτερολέπτου. Αναρωτιέσαι αν θα λάμψει ποτέ ξανά άραγε ή όντως έφτασε η Συντέλεια - ότι κι αν λένε τα βιβλία και τα εγχειρίδια πάει περίπατο εκείνη την ώρα!

Όταν ο Μαύρος Βασιλιάς ολοκληρώσει τη σύντομη, αλλά Απόλυτη βασιλεία Του (τρία λεπτά, μια στιγμή, μια αιωνιότητα), ένας είναι ο ρόλος που απομένει στο επηρμένο, αλλά τελικά τόσο ταπεινό δίποδο ζώο: Ποιητής!

Κι ας έχει γεμίσει τον χώρο της τελετής με τα "επιτεύγματά" του - πόσο μικρά και ασήμαντα μου φαίνονται τώρα - και τολμά να Τον κοιτά κατάματα εκστασιασμένος, αψηφώντας τις τραγικές συνέπειες της ύβρεως που διαπράττει!

Σήμερα πήρα το βάπτισμα του πυρός - κυριολεκτικά! Το δέος και η προσήλωση δεν άφησαν περιθώρια ούτε για τις πλέον στοιχειώδεις αποδείξεις - εκτός από τη σουρεαλιστική απεικόνιση του μεθυσμένου (κυριολεκτικά) βιντεοσκόπου που απέτυχε παταγωδώς και ως ερασιτέχνης αστρονόμος. Πάντως υπήρξαν μάρτυρες, πιστοί και ακόλουθοι, όπως και τα χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα που χάραξαν την εικόνα ανεξίτηλα στη μνήμη. Και βέβαια πάνω απ' όλα η θωριά του Μαύρου Εστεμμένου, που μετρούσε αφ' υψηλού τις λίγες χιλιάδες των φανατικά πιστών υποτελών Του.

Το "παραλήρημα" μου συνεχίζεται και δε νομίζω (ούτε θέλω) να τελειώσει ποτέ. Φαντάζομαι πως όλοι καταλάβατε που βρισκόμουν σήμερα - ελάχιστος φόρος τιμής στον μόνο Ζωοδότη! Εύχομαι να Τον συνοδεύσω ξανά όσες φορές μου επιτρέψει η μάταιη παρουσία μου πάνω στον ταπεινό Του πλανήτη, ως πιστός ακόλουθος κι εγώ της Υψηλότητάς Του...

mickey είπε...

Κατανοώ το "εκτός θέματος" του σχολίου μου και ζητώ συγγνώμη γι' αυτό, αλλά με ποιους θα μοιραστώ αυτή την κορυφαία εμπειρία ζωής, αν όχι με τους υπέροχους φίλους μου;

M.M. είπε...

Paramythia kai onira,tis mothas kata ti victoriani epohi,enepnefsan
polous zografous stin Anglia
I Tate Britain ehi olokliro tmima afieromeno sta FAIRY PAITINGS.
Poli enthiaferonta(katholou paithika)

Mehri tin 1 maïou,ekthesis me titlo
GOTHIC NIGHTMARE me tis pio mavres sintheseis tou ithous
ex allou,o ypotitlos
"fantasy,horror,perversity"
ine enthiaferon,mmmmmm

site:TATE BRITAIN.UK

xehasa:kalispera stous parontes

Myrto

M.M. είπε...

kalispera Mickey
itha oliki eklipsi sto Parisi to 1999(11 avgoustou,thimamai akoma tin imerominia)
to skotathi pou katevene ke to krio pou epefte syn i ikona tou mavrou diskou...
i xafniki siopi tou kosmou...
katalavenis to theos ton proton anthropon ke pos thimiourgithikan paramythia,istories ke prokatalipseis

Myrto

gargoyle είπε...

Προσπαθούσα αυτές τις μέρες να σκεφτώ κάποιο καλό σύγχρονο παραμύθι, αλλά δεν έβρισκα τίποτα. Και μου θύμησε ο takis vasilopoulos το spirited away. Είχε πολλά κλασσικά χαρακτηριστικά παραμυθιού: μύθο, όνειρο, παραβίαση των κανόνων της λογικής, ωραίες εικόνες. Αλλά ο συμβολισμός του (η ρύπανση του περιβάλλοντος) δεν ήταν αφελής και δεν αναμασούσε στερεότυπα. Όσοι δεν το έχετε δει μην το χάσετε.

mickey είπε...

Καλημέρα σε όλους!

Ακριβώς έτσι ένιωσα Μυρτώ, σαν πρωτόγονος που παρέλυσε από το δέος βλέποντας τον θεό του να χάνεται! Αν εμείς που ξέρουμε τόσα επιστημονικά δεδομένα από την παιδική ηλικία και πάμε να παρακολουθήσουμε προετοιμασμένοι το φαινόμενο, παθαίνουμε τέτοιο σοκ, τι να πουν κι εκείνοι; Θα έτρεμαν μήπως ήρθε το τέλος και ο Ήλιος σβήσει για πάντα.

Δεν ξέρω πως θα νιώσω την επόμενη φορά (ελπίζω και θα προσπαθήσω να υπάρχει επόμενη φορά), αλλά ακόμα είμαι συγκλονισμένος από την εμπειρία και την υπερένταση (έχω κλείσει 28 ώρες χωρίς ύπνο, ενώ χθες κοιμήθηκα μόνο 2).

Για να μη φλυαρώ άλλο με τα δικά μου, αποφάσισα να αναδημοσιεύσω το κείμενο (με κάποιες προσθήκες) και στο γνωστό αραχνιασμένο στέκι - ήθελα απλά το μοιραστώ μαζί σας. Καίγομαι πάντως από περιέργεια να μάθω αν ο Ν.Δ. έχει δει κι εκείνος τον Μαύρο Εστεμμένο - θα έβαζα στοίχημα πάντως ;)

M.M. είπε...

mickey
1.i epomeni eklipsi einai to 2080 nomizo.Ego sigoura then tha ti tho.Esi?
2.to keimeno sou ehi shesi me to post,dioti apo auto to theos ehoun vgi ta paramythia:
-i "kales" istories--exorkismos
-i efialtikes--kataplakosi ton anthropon(ke ekmetaleusi apo ola ta theologika systimata)

Myrto

Nikos Dimou είπε...

Mickey: Ναι τον είδα - αλλά βέβαια δικτυακά. Η περιγραφή σου σωστή - έχω ξανανιώσει αυτο το συναίσθημα.

Η καλύτερη - πάει και με τα παραμύθια - ερμηνεία του φαινομένου που ξέρω, είναι η αρχαία κινέζικη. Ένας μεγάλος Δράκος καταπίνει σταδιακά τον Ήλιο. Μόλις χαθεί και σκοτεινιάσει τελείως, όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν ένα δαιμονισμένο θόρυβο με ιερές κουδουνίστρες. Ο δράκος τρομάζει και ξερνάει τον Ηλιο. Η φυσική τάξη αποκαθίσταται.

Ανώνυμος είπε...

badlydrawnboy
εσύ ζεις εκφράσεις όπως "τηλεοπτικό προϊόν"...ίσως επειδή η ψυχή σου βλέπει τηλεόραση ακόμα κι όταν μένει νεκρός ο καθοδικός σωλήνας.

Τάκη Μου: ένας ελληνικός σκηνοθέτης έλεγε σε αγόρια ηθοποιούς να το καταπιούν το "ουισκάκι" στο σπίτι του συζητώντας για ταινίες, ώστε να τους τοποθετήσει χέρι για να του βάλουν φίμωτρο. α! τέχνη κάνουμε! ο χορν και η λαμπέτη είμαστε μέσα στον πυκνό προβολέα του σκοτιδιού, o tony bennet και η μίτσι κωνσταντάρα. όλες οι πραγματικότητες δεν είναι και είναι εικονικές...δεν έχεις φιληθεί με αγόρι...καλώς. ούτε...καλώς.

ψάχνω το λύκο στο δάσος
θηρίο της πόλης εγώ
ζούμε κι οι δυο από λάθος
και μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες νερό
δεν έχω σημάδια στο σώμα
στα τέσσερα εγώ δεν περπατώ
κι όμως λέει μας χύσαν στο στόμα
κι απόκτησα ένα δίδυμο αδερφό
σε ποιο παραμύθι βουλιάζω
τον κόκκινο μου σκούφο φορώ
δεν σε φοβάμαι στις πόλεις ουρλιάζω
και φύλακα έχω πιστό τον καλό κυνηγό
ο λύκος δε σκοτώνει χορτάτος
εγώ και χορτάτος χτυπώ
και μες το μυαλό μου με πάθος
το επόμενό μου θύμα ζητώ
ο λύκος φοβάται μονάχος
εγώ και μόνος μου ζω
σίγουρα έγινε λάθος
δεν έχουμε τίποτε κοινό

gravoura είπε...

Tο παραμύθι που με είχε συναρπάσει και το διάβαζα συνέχεια ήταν " Η Χάιντυ". Δεν ξέρω τον συγγραφέα, (τον γνωρίζει κάποιος;)το κοριτσάκι όμως το αγάπησα, ταυτίστηκα και μύριζα τη δροσερή αύρα των βουνών που ζούσε. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από εκείνη τη φρεσκάδα στην αναπνοή μου.
Μεγάλη πια, διάβασα τα Ξύλινα Σπαθιά που είχα αγοράσει για το γιο μου, κι εκεί εντάχθηκα αμέσως στην παρέα, έτρεχα μαζί τους, σκάρωνα παιχνίδια και βγήκε το παιδί που χρόνια κρατώ μέσα μου στην ίδια ηλικία με εκείνα. Από τότε, το βιβλίο αυτό ήταν το "δώρο" σε κάθε γιορτή ή όποια άλλη ευκαιρία, για να το διαβάσουν κι άλλα παιδιά από το περιβάλλον μου.

thenightwish είπε...

@ Θεέ μου.
Εσύ είσαι ψηλά στον ουρανό
και δεν βλέπεις πως Εγώ, εδώ
κάτω συνεχίζω το έργο σου.
Δεν βλέπω τηλεόραση. Έχω όμως
ενοράσεις.
Ειδικά μετά την εγχείρηση.

@Γιώργο μου.
Σαν κοκκινοσκουφίτσα στη θέση
της κοκκινοσκουφίτσας, μαζεύω
λουλουδάκια αηδιούλες και σου
τα προσφέρω.
Η Μίτση Κωνσταντάρα που δεν πρέπει
είπε ο γιατρός μου να την πιάνω στο στόμα μου αλλά Εγώ δεν ακούω
κανέναν γιατί Εγώ ξέρω καλύτερα από όλους και για όλους,
με λυπεί που δεν είμαι η Μίτση,
η Μίτση αγαπούσε.

"Λύκε Λύκε είσαι εδώ;"
Χύνω και ξανά μέσα στο στόμα του ήλιου. Όλοι χτες κοίταζαν τον ήλιο.
Γιατί γιατί;
Βλακεία και βλακεία που είστε;
Να ξαναβαφτιστώ στο φως του μπλοκ
ο απόλυτος μ...ας!

Dormammu είπε...

Κι αφού το θέμα των παραμυθιών τελειώνει, ας γράψω δύο-τρεις κουβέντες για κάτι που ο ΝΔ έθιξε παραπάνω (υψωμένα δάχτυλα και παλάμες)… Η εμπορευματοποίηση του παραμυθιού κρατάει μεν από πολύ παλιά, τα τελευταία χρόνια όμως κατέστη πραγματικά εμπόρευμα- βιομηχανία. Το εμπόρευμα αυτό δεν εφευρίσκει τίποτα, αλλά περισσότερο μιμείται και αναπαράγει τα παλιά κλισέ αλλάζοντας την δράση με την βία, τους χαρακτήρες κούκλες (Γκάνταλφ με 90€, τρέξτε να προλάβετε….) και τις αλήθειες των παραμυθιών συναισθηματικές κοινοτυπίες. Οι ήρωες των νέων παραμυθιών κρατούν τα σπαθιά ή τα πιστόλια Λέιζερ και θερίζουν κέρδη. Οι επιλογές των ηρώων εκχυδαϊζονται και αποστειρώνονται. Τα παραμύθια γίνονται πλαστικά παιχνίδια που διαφημίζονται, πουλιούνται και πετάγονται μόλις περάσει η μόδα τους, για να αντικατασταθούν από καινούργια. Η εκμετάλλευση αυτή στηρίζεται στην φαντασία του αναγνώστη, παιδιού ή μεγάλου παιδιού, που δίνει ζωή στα νεκρά πράγματα. Για να πω την αλήθεια βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που σέβονται τον αναγνώστη- θεατή- πελάτη, αλλά είναι λίγοι…
Σε μεγάλο βιβλιοπωλείο, λίγο μετά την πρώτη ταινία του Άρχοντα των δακτυλιδιών, (που οφείλω να ομολογήσω ότι ο σκηνοθέτης σεβάστηκε το πρωτότυπο), είχαν αφιερώσει ολόκληρο κομμάτι στο franchise.. Λίγο καιρό αργότερα, άρχισαν να εμφανίζονται και στην ελληνική αγορά βιβλία- κλώνοι του Άρχοντα, με το κιλό….. Κατάντια….

Nikos Dimou είπε...

gravoura said...
Tο παραμύθι που με είχε συναρπάσει και το διάβαζα συνέχεια ήταν " Η Χάιντυ". Δεν ξέρω τον συγγραφέα, (τον γνωρίζει κάποιος;)


Ονομάζεται Johanna Spyri (1827-1901) ελβετίδα. Πληροφορίες για αυτήν,
ΕΔΩ

gravoura είπε...

Eυχαριστώ πολύ Νίκο Δήμου,
Γέμισε το δωμάτιο φρέσκο αέρα των Ελβετικών βουνών και η ψυχή μου συγκίνηση όταν ξανάδα τις εικόνες του βιβλίου!!!!
Χαίρομαι πολύ την επικοινωνία μέσω του blog, να είστε καλά να μας συντροφεύετε.
(Δεν έχω ξεχάσει την υπόσχεση για εκείνες τις φωτό, ήδη αισθάνομαι άσχημα, κάποιο πρόβλημα όμως υπάρχει προς το παρόν).
Και πάλι ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

@thenightwish@
διάβαζα τα ποιήματα σου... ελπίζω να είσαι καλά. σε αγαπάω.

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 234 από 234   Νεότερο› Νεότερο»